DEPRESJA

[madzia.urbanik]

Cześć czy ktoś mógłby mi pomóc lub ma może podobny problem..bardzo bym prosiła
ja już sama jestem bez sił. Mój mąż jest najwspanialszym człowiekiem pod
słońcem i ostatnio bardzo się o niego martwię.Powiedział mi że ma mnówstwo
czarnych myśli że nie wie czy sobie poradzi w życiu.Że za niedługo
oszaleje.Niedawno skończył studia magisterskie i dostał się na doktorat, poza
tym pracuje jeszcze 5 razy w tygodniu po 8 godzin oraz robi studium
dziennikarskie. Powiedział ze nie da sobie rady z doktoratem a jak mu
zaproponawałam by go przerwał to stwierdził ze wtedy juz w ogole czułby sie
bezwartosciowy.Mówi ze najchetniej by lezał w łózku i gapił sie w sciane. Boję
się o niego wiem że to są początki depresji chciałabym żeby poszedł może do
jakiegoś lekarza ale on nie chce z nikim rozmawiać. Stracił całą radość życia,
kiedyś tryskał energią a teraz nie ma ochoty nic robić.niech ktoś mi pomoże co
jak mam zrobić serce mi sie kraje jak na niego patrzę

[lucerka]

Tytul doktora to...tylko...hm...tytul doktora:) Nie czyni nikogo ani lepszym ani
wartosciowszym. Niestety duzo osob CZUJE sie lepsze z "dr" przed nazwiskiem.
A czy moze pozwiloc sobie na mala przerwe od doktoratu? Taka mala dziekanke?
Moze nabralby dystansu.
Wydaje mi sie, ze wystarczy, ze bedziesz umiala go sluchac ale nie bedziesz
narzucac sie z pomoca. Jednyna osoba, ktora moze mu pomoc jest on sam. Znam z
autopsji.
Namow go na psychologa.

[rosa_de_vratislavia]

lucerka napisała:
> Namow go na psychologa.

A ja proponuję psychiatrę - depresja przeważnie wynika z problemów
hmmmm...neurofizjologicznych. Chodzi o serotoninę. I leczy sie to po prostu
pigułami + psychoterapią.
Nie wiem czemu ludzie myślą, ze na nadzcieśnienie i grype bierze się leki a
farmakologiczne leczenie depresji to jakiś wstyd.
Takie leczenie jest o niebo skuteczniejsze od samej psychoterapii.

[gaja102]

Madziu napisałam do Ciebie na maila gazetowego,odbierz.

[sophia_z]

Rada jest jedna albo z nim poważnie porozmawiaj albo niech idzie do lekarza. Ja
przechodziłam przez to samo kiedy pisałam swój doktorat. Dopóki nie
zdecydowałam tak do końca czy chce to robić czy nie byłam w podobnym stanie.
dopiero w chwili kiedy podjęłam decyzję, że podejmuje sietego zadania wszystkie
lęki minęły. Doktorat obroniłam jako druga osoba z roku a to tylko dlatego, ze
obrone opóźnił mi poród dziecka.
Więc uszy do góry. Będzie dobrze.