Jak to bylo ,pamietacie ?

Jestem wzzruszona......:___

[zmijkaa]

Zaraz musze wyjść na poważna rozmowę a dla rozluźnienia chciałam pocxzytać przy
kawie......bardzo się roztkliwiłam....każda z waszych historii jest bardzo
inna a zarazem podobna-pełna miłości....każda jest cudna...jak będę miała
więcej czasu to opiszę swoją-Pozdrawiam Was Kochane Kobietki:))))

[edytek1]

Swoją historię opisalam wczęśniej . Chcę tylko napisać, ze wszystkie opowieści
są piękne... Zyczę Wam i waszym mężczyznom dużo szczęścia, oby pierwsze bicie
serca i radość z tym związana były z Wami zawsze.

[okrajka]

hej, tak własnie czytam wasze historie i mnie tez się ma wspomnienia zebrało ;-
). Ja poznałam Tomka w akademiku.Był moim sąsiadem i strasznie mnie wtedy
wkurzał :-). Jednakze potem bardzo zaskoczył swoją wrażliwością i ciepłem..
Mialam za sobą cięzkie lata- chłopak który był moją pierwszą prawdziwą miłoscią
zginął w wypadku samochodowym..Zbieranie do kupy zabrało mi ponad 7 lat.. Będąc
na studiach uciekałam się od wszystkich głębszych związków.. Bałam się i chyba
porównywałam.. Płakałam.. Ulgę przynosiło mi pisanie pamiętnika- siedziałam na
korytarzu z walkamnem i przelewałam wszystkie mysli ktore czasem tak bardzo nie
dawały mi spokoju ..
I pewnego dnia wzbudziłam zainteresowanie mojego, wtedy, sąsiada. Początkowo
nie traktowałam tego powaznie- izolowałam się od ludzi..Ale on tym swoim
ciepłem sprawił ze potrafiłam się otworzyć. I tak zaczęły się nasze spacery.. o
kazdej niemal porze- 23, 2 w nocy czy 4 nad ranem (mieszkalam w akademiku;
dobrze ze mama o tym nie wie:-)). Zaprzyjaznilismy się, zaczęło nam coraz
bardziej na sobie zalezeć. Niestety ja nie byłam pewna swoich uczuc, nauczona
ostrożnoscią i chyba strachem przed zaangazowaniem, mowiłam sobie ze to tylko "
przyjazn". Serce jednak nie dało się oszukac (i jestem mu wdzięczna:-)).
Pamiętam wieczór kiedy zaprosił mnie (po sąsiedzku) do siebie. Jak zwykle
rozmawialismy o życiu, smierci o ciezkich chwilach.. i wtedy się
rozkleiłam..strasznie płakałam.. przywoływałam wspomnienia i było mi tak bardzo
zle.. wtedy przytulił mnie, ale juz nie jako przyjaciel.. i zasnęłam w jego
ramionach.. pamiętam ze rano nie wiedzialam czy to sen czy jednak
rzeczywistośc.. Powiedział ze mu na mnie zalezy, ze chce pomoc uporac się z
moimi wspomnieniami, uspokoic serce.. Było mi tak dobrze.Czułam i czuję się
kochana, bezpieczna..Jedynie strach gdy jedzie gdzies samochodem -pozostał.

[kokosia1]

U nas chyba też zadziałało przeznaczenie. Poznaliśmy się w Beskidach. Ja
pojechałam na wedrówkę po górkach z kolegą, a mój obecny mężuś prowadził obóz.
Mineliśmy się na początku na Krawców Wierch, a po dwóch dniach spotkaliśmy się
ponownie na Miziowej w schronisku. Przemek do mnie zgadał i tak już zostało.
Zanim zostalismy parą to odkryliśmy że pasujemy do siebie idealnie, a potem to
już poszło jak z bicza strzelił. Po pół roku chodzenia zakochani po uszy
zaręczylismy się, a po 2 latach znajomości wzieliśmy ślub. Mam nadzieje że
teraz razem bedziemy zyli długo i szczęśliwie:)

[dr_tusia]

Oj,kochana,my to sie chyba nie tylko z forum znamy,hehe:)))))/ciesze sie,ze sie
i tu spotykamy, a Forumowiczkom wyjasniam, ze Koko i ja znamy sie 10 lat,
niejedno razem robilysmy w liceum i na gorskich szlakach, wiele nas polaczylo:)
Juz po nicku sie domyslalm,ze to Ty, no a po tej historii to nie sposob sie
pomylic:)Duza buźka!
Tuśka

[dr_tusia]

No ba! jak tu nie pamiętać:))
Miałam niespełna 15 lat, kiedy pojechałam na wakacje na obóz wędrowny w
Bieszczady- "dopchnięta" w ostatniej chwili, bo miejsc właściwie już nie było.
Na zebraniu przedobozowym wysoki 18-latek w okularkach zwrócił moją uwagę tylko
poczuciem humoru. Potem na owym pamiętnym obozie miałam wrażenie, że bardzo
mnie lubi...Tak sympatycznie ze mną rozmawiał w jagodach i żartował przy grze w
kometkę i patrzył przy tych pamiętnych ogniskach w Cisnej- tak ciepło... Kiedy
zapytał, czy może sie ze mną umówić, potraktowałam to jak żart, ale
powiedziałam "tak":). We wrześniu ten sam przewodnik, który prowadził obóz,
organizował rajd w Karkonosze- pojechalam i ON też. Zaczynały sie toczyć
rozmowy niedwuznaczne. Staliśmy się taką licealną parą- oczywiście dla każdego
z nas był to pierwszy związek. Znajomi nie wróżyli nam dobrze, ale minął
rok /rocznica na kolejnym obozie wędrownym- w Beskidzie Żywieckim/,potem drugi
i kolejny...Każde wakacje mijały w górach z przyjaciółmi z tamtych obozów lub
we dwoje. Wreszcie zrobiliśmy qrs przewodnicki- też razem i razem zaczęliśmy
prowadzić ludzi na rajdy i obozy. Wyjazdy zawsze były tym, co najbardziej nas
łaczy, a Góry stały się naszym miejscem na ziemi/mimo, że wcale tam nie
mieszkamy;)/.
Po niemal 8 latach od tamtych bieszczadzkich dni-30 kwietnia 2003- zaręczyliśmy
się w wiosennych Alpach wśród szumu górskiego wiatru,wśród śniegu na szlaku i
krokusów, a 2 miesiące temu wzięlismy piękny ślub poza miejscem zamieszkania,
ale za to w miasteczku, z którego widać góry:)- w Pszczynie. Druhną na ślubie
była córka tamtego naszego Przewodnika, a moja serdeczna od wtedy przyjaciółka.
Jej Tata też przyjechał, bo czuje się "ojcem chrzestnym tego związku" :).
Kościół pełen był naszych przyjaciół i znajomych z Koła przewodnickiego, w
ktorym działamy i ludzi z owych pamiętnych obozów- wciąż się spotykamy i
śledzimy swoje losy/w tym roku zatrzęsienie ślubów!:)/
Ale wtedy w Bieszczadach znalazlam dwie miłosci- nie tylko mojego kochanego
męża. Znalazłam miłość do Gór. Bez nich nie byłabym tym, kim jestem.

Cieplutkie pozdrowionka dla wszystkich młodych mężatek:)Tusia

[merlott]

ech Tusia, tak pieknie opisalas gory.. ja je tez kocham, choc jestem z Mazur, a
teraz mieszkam od nich tak daleko i jestem tak zapracowana, ze juz nie lazilam
po nich 2 lata! straszne.. ale milo bylo przynajmniej poczytac..

[dr_tusia]

Wspaniale uslyszec,ze ktos jescze je kocha:) To niezwykly swiat, w ktorym
ludzie sa lepsi i szczesliwsi. Fakt,ze jestes od nich daleko...Ale nic
straconego-w chatce naszego Kola zdarzaja sie maniacy, ktorzy przyjezdzaja w
Beskid na weekend z Torunia czy Bydgoszczy:) Moze i Ty sprobujesz? Zapraszam na
www.skpg.gliwice.pl i pozdrawiam cieplutko i slonecznie:)

[merlott]

Z Bydgoszczy, Warszawy i Mazur dojezdzalam, a jakze. Takie odleglosci mi nie
przeszkadzaja. Teraz jednak mieszkam w Holandii, do Karkonoszy ponad 1000km, a
tu kraj plaski jak talerz :((( Ale dziekuje za zaproszenie! i zazdroszcze!!
buuuuuu .....

[dr_tusia]

Merlott, napisz cos- moze nawet na priva, bo to nie na ten watek- jak sobie
radzisz za granica...Wiesz, my z mezem tez rozwazamy wyjazd na jakis czas za
rok /jak skoncze studia/ do Szwecji, ja sie ciesze na nowe doswiadczenia
jezykowe i zawodowe, ale o wiele bardziej boje sie rozlaki- z rodzina, z
przyjaciolmi, ktorych tak potrzebuje, z gorami, ktorymi teraz zyje i sa moja
pasja, miloscia i sposobem na "doladowanie akumulatorow";) pozytywna energia, z
krajem ,ktorego mentalnosc jest mi bliska. Jak dotad bylismy w Szwecji tylko
raz- turystycznie- i zachwycilo nas wiele rzeczy, ale to przeciez zupelnie inna
sprawa niz mieszkac tam na stale /a raczej na pare lat/. Odezwij sie, prosze:)
Pozdrawiam cieplutko,

[merlott]

hej Tusia, odpisalam ci na priva (mam nadzieje, ze doszlo, robilam to pierwszy
raz :))

[dr_tusia]

Na razie nic nie doszlo,niestety...Sprobuj na [e-mail], jesli masz nadal
ochote. Dzieki za odzew i pozdrawiam serdecznie!:)

[kokosia1]

pamietam te wasze błyski w oczach i te nocne pogaduchy:) szpieg hihihi

[dr_tusia]

TAAAA.. Koko, wiesz za duzo, wiem:))ja tez moge ujawnic pare Twoich blyskow;))
Ale to chyba temat na priva albo gg...

[mamaannymarii]

Nasza znajomość zaczęła się nietypowo. Ja miałam 14 lat, On 24 (był już żonaty)
i był kolegą z pracy mojego taty. Nigdy bym nie pomyślała, że kiedyś będziemy
razem. Przez wiele lat spotykaliśmy się przy różnych okazjach, ja po cichu
myślałam o Nim, ale cóż - wiedziałam, że nic z tego - byłam jeszcze dzieckiem,
a On - żona, dziecko, potem drugie. Ajeszcze zawsze słyszałam jakie to udane
małżeństwo. Powoli zapomniałam, ale podświadomie chyba szukałam faceta
podobnego do Niego. Wyszłam za mąż, urodziłam dwóch synów - moje małżeństwo
okazało się pomyłką, mąż pił i bił, ale to dzięki niemu ponownie spotkałam
mojego ukochanego. Miałam wtedy 28 lat i byłam na skraju załamania nerwowego.
Jedno spojrzenie na Niego i przepadłam. Nie wiedziałam co On na to, nie miałam
wiadomości o Nim od kilku lat (na szczęście okazało się,że Jego małżeństwo też
się rozpada), ale robiłam wszystko żeby być jak najbliżej. Kiedy mi powiedział,
że chce ze mną spędzić resztę życia oszalałam ze szczęścia. Od tamtej pory
minęło ponad 5 lat, a my jesteśmy ze sobą bardzo szczęśliwi - nasza cóka
niedawno skończyła 3 latka. I jak mawiamy oboje musieliśmy przeżyć koszmar,
żeby docenić to co teraz mamy.

[merlott]

a u nas bylo troszke dziwnie. pracowalismy razem, nie znalismy sie. on szedl z
kubkami herbaty, wiec otworzylam mu drzwi i sie ponoc przepieknie usmiechnelam.
ja poszlam dalej, a on wpadl po uszy....
i potem mnie zdobywal, zdobywal, a ja sie balam i uciekalam..
no i w koncu on odszedl z firmy i wyblagal choc jeden wieczor w knajpce przy
winku. pomyslalam, no dobrze, w koncu odchodzi, niech ma... i poszlam i wieczor
zamienil sie w pogawedke do samego rana, a na drugi dzien juz nie moglismy
doczekac sie kolejnego spotkania...

[hika]

hmmm
nasze poznanie się nie zapowiadało i nie wrózyło nic dobrego
On wszedł na gg wpisał miasto i wiek i znalazł mnie!!!
Ja go spławiłam bo w pracy jak się wyraziłam nie mam czasu na głupoty i pa.
On nie dał za wygraną. Było w nim coś ciekawego, niby tylko kilka słów i to na
gg i zgodziłam się spotkać.. ale tylko na 7 sekund, bo dzis musze zrobić zakupy
a poza tym w tym czasie można już ocenić czy sie polubimy czy raczej nie.
Zobaczyłam go i nie spodobał mi się ... do końca. Tylko od ust nie moglam
oderwać oczu. Zaczął o sobie opowiadać, tak zwyczajnie, śmiał się ... taki
wesoły i .... pracowity mi się wydał.
Potem się spotkaliśmy, rozstaliśmy i niby koniec. Ale jakoś żadne z nas nie
chciało się tak w żalu żegnać i poszliśmy na przyjacielską kawę, mielismy się
tylko kolegować.
No i teraz myślimy o ślubie. Daj Boże, bo to moja wielka miłość.

[zona_skorpiona]

Poznaliśmy sie przez internet. Tu naprawde można było się minąć:)))

[jenny1]

up

[anulka1112]

U nas to było tak. Mieliśmy wspónych przyjaciół, ale nigdy się nie widzieliśmy
wcześniej. Chodziliśmy na te same imprezy,występy, koncerty. Nasz wspólny
przyjaciel wyciągnął nas do namiotu obejrzeć filmy. Nie chciało mi się iść, ale
stwierdziłam, że chętnie się spotkam z kumplem. Jak GO zobaczyłam to poczułam
się jakbym dostała obuchem w głowę. ZAKOCHAŁAM SIĘ!! Po miesiącu byliśmy razem.
Od roku jesteśmy po ślubie. Może wspomnę jeszcze, że ten nasz wspólny kumpel
miał w planie nas zeswatać- no i udało mu się.

[olaola76]

spotkalismy sie w autobusie jedno spojrzenie blekitnych slepek i wpadlam ;-) i
tak to juz trwa z przerwami od 8 lat a od 8 mcy jestesmy malzenstwem

[kogelmogell]

Wszyscy tu opisują jekieś ciekawe, niejednokrotnie romantyczne historie
a ja poznałam mojego mążczyznę na studiach, tak po prostu i zwyczajnie
byliśmy razem na roku, w jednej grupie. No i tak to się zaczęło i trwa
do dziś.
Pozdrawiam!

[tynka-123]

Ja mojego S. poznałam w parku. Zaczęło się od tego, że moje koleżanki jeżdziły
po parku na rowerach i poznały kilku chłopaków. Umówiły się z nimi na następne
spotkanie i znów i znów... Na któreś spotkanie wzięły mnie. S. zniechęcił mnie
do siebie swoją gburowatością, wydawał mi się niesympatyczny. Spotykałyśmy się
z nimi jeszcze półtora miesiąca kiedy to rozmawiałam z S. i spytał czy pójdę z
nim do kina. Oczywiście zgodziłam się. Jesteśmy ze sobą już trzy lata.

a ja wierze w przeznaczenie:))

[majka111003]

wiecie co..ja nie wierze w przypadki..my jestesmy sobie przeznaczeni...:)
po skonczeniu szkoly i w trakcie bronienia pracy dyplomowej nie zdalam jednego
z egzaminow...bez dyplomu nie dopuszczono mnie do matury..tydzien przed nia...:(
no..nic...bylam smutna i zdolowana...w weekend przed probowalam wyciagnac
kumpele na dyskoteke ..tak,zeby troszke odreagowac..ale nie dala sie
namowic..musiala sie uczyc...wrocilam do domu,zapalilam swieczki,otworzylam
szampana i wlaczylam radio....z racji tego ze jestem tancerka moja cala dusza
tanczyla...nie moglam usiedziec..stwierdzilam..egal...ide sama..ON przyjechal
wlasnie z niemiec na jakas rodzinna uroczystosc..nie byl tu juz dobre kilka lat
i w sumire nawet nie chcial tu przyjezdzac ale nie wypadalo...w przeddzien
kuzynka wyciagnela go prawie sila na ta sama dyskoteke....od razu wpadl mi w
oko i ja jemu tez..ale nie dawalam mu nic poznac bo sprawial wrazenie casanovy
a takich facetow nie lubie...w miedzy czasie krecilam juz kims...On tylko caly
czas mnie obserwowal..gdy tamten odjechal..zaczal robic podchody...okazalo sie
ze zanim wyjechal 20 lat temu z polski mieszkal ulice dalej ode mnie..i ze mamy
wspolna bardzo bliska znajoma..zreszta tych podobienstw z dnia na dzien
przybywalo....zostal dluzej niz planowal..tydzien pozniej znow przyjechal..i
znow i znow....:)..jego pierwszy rachunek telefoniczny(za 2 tygodnie wyniosl
ponad 400 euro:)potem tj.po miesiacu zabral mnie do siebie...(wczesniej
oczywiscie musial wzbudzic zaufanie rodzicow i przede wszystkim zazdrosnych
braci:)...udalo mu sie..we wrzesniu tj...po 4 miesiacach pojechalam do niego
juz na stale...oswiadczyl mi sie...w moje urodzinki zreszta..w kwietniu
nastepnego roku wzielismy slub cywilny..anastepnego koscielny...kochamy sie
jestesmy ze soba bardzo szczesliwi..oboje znalezlismy nasze wielkie milosci...i
mimo ze jest tu czasami troche ciezko..bez znajomych i rodziny..mamy siebie i
nasze szczescie - 17 miesiecznego synka....:) pozdrawiam wszystkie mlode i
stare mezatki te szczesliwe i te troszke mniej tez..buziaki:))

[majka111003]

zapomnialam dodac ze prace dyplomowa a raczej jeden brakujacy egzamin zdalam 3
miesiace po poznaniu mojego meza a mature zdalam celujaco
rok..pozniej...dziekuje ci boze ze wtedy powinela mi sie noga bo tak pewnie
siedzialabym wtedy w domu i zakuwala..:))

[mifka]

plul we mnie plastelina w podstawowce, a potem wyladowalismy w jednej klasie w
liceum

[aishunka]

Baardzo fajny temat i strasznie milo poczytac jak to bylo u innych...
a u mnie to tak:
Poszlam z przyjaciolka na dyskoteke w czerwcu po zakonczeniu roku szkolnego.
Nie mialysmy na celu "poderwanie kogos" absolutnie, tylko po prostu sie dobrze
bawic. Podszedl do mnie facet i poprosil o numer telefonu. Nie bylam
zainteresowana w ogole i nie wiem dlaczego (do dzis) ale podalam mu swoj numer.
Poprosil o taniec do nastepnej wolnej piosenki. Gdy takowa zagrali schowalam
sie w toalecie (wiem, strasznie dziecinne) bo nie mialam ochoty na mizianie sie
z jakims facetem. Gdy wyszlam z WC juz go nie bylo. Potem byly wakacje i
wyjechalam za granice. Gdy wrocilam do Polski w sierpniu dzwonil do mnie kilka
razy i prosil o spotkanie a ja "nie mialam czasu", i/lub "bylam chora i nie
moglam wyjsc". Pewnego dnia z ta sama przyjaciolka pilnowalysmy psa znajomej
(poszla na wesele z rodzicami). Zostawilam numer do niej do domu mamie w razie
jakis naglych wypadkow. I zadzwonil on!! Bylam taka wkurzona, ze mama mu dala
ten numer. Ale przyjaciolka namowila mnie, zebym sie spotkala z nim. Zgodzilam
sie, majac nadzieje, ze mi wreszcie da spokoj. To bylo w 1999roku, a 3 sierpnia
bedziemy obchodzili 3cia rocznice slubu :) Kupilismy wlasnie mieszkanko i jak
skoncze studia to bedziemy mieli duzo dzieci :)

[moonicaa]

Bylo to pewnego majowego dnia na nabozenstwie w kościele. Ja sobie stalam przy
drzwiach wejsciowych ( bo sie spóxnilam). Nagle do kosciola wbiegł moj obecny
slubny (tez sie spóźnił) i ...sie potknąl, malo nie wyladowal na twarzy.
Zaczelam sie smiac, on tez, no i po paru dniach odwazyl sie mnie zagadać:-)

[iza_crazy]

A ja poznałam swojego chłoapka w lecie w parku:) siedziałam z koleżanką na
ławce i ona wypatrzyła dwóch chłoapków i strasznie chciała ich poznac .
popatrzyłam sie i mówie : każdy tlyko nie oni jeju dziewcyzno gdzie ty masz
oczy!!! wybłagała na mnie zebym sie ich spytała chociaz o godzine -z wielkim
bólem serca zrobiłam to :)
kilka dni później znowu w tym samym parku schowałysmy sie pod rampą bo
strasznie padało z drugiej strony rampy dziwnym ,,przypadkiem''(??) stali też
oni :) z nami były też inne dziewcyzny zaczęły sie wygłupiać my zresztą tak
samo ale widzac ze chłopcy nie wykazuja zadnego zainteresowania poszły sobie i
my też:) zaraz słyszymy wołanie , a ze byłysmy juz kawałek od tej rampy to nie
chciało mi sie wracac ale oczywiscie moja koleżanka strasznie nalegała wręcz
błagała mnie ! zgodziłam sie znow JEJUUU do dziś jej za to dziekuje a ci dawaj
chłopcy okazali sie tak świetni ze to jest coś wspaniałego.później sie okazało
ze jeden z nich mieszka 2 klatki dalej ode mnie:) jesteśmy juz 2 lata razem:)
soryy wryłam sie w temat bo przeciez nie ejstem mężatką:D

[akirka]

Pamietamy:)
Poznalismy sie w sierpniu,jechalismy razem na wycieczke do Wloch,mielismy
wspolnych znajomych.ale ja bylam wtedy z kims innym, a on kogos poznal.i nie
zamienilismy ze soba nawet zdania:)po dwoch latach znow sie spotkalismy-nasza
wspolna kolezanka szukala wspołlokatorow do mieszkania studenckiego i
zamieszkalismy razem. pozniej sie okazalo,ze jak tylko siebie zobaczylismy,to
jakby trafil nas piorun:). na poczatku bylo niesmialo,tylko na siebie
zerkalismy,potem zaczely sie imprezki - najpierw jego samotne i moja
zazdrosc,bo poznawal inne dziewczyny, a pozniej juz wspolne, potem
zorientowalismy sie,ze wiele do siebie czujemy i ze chcemy byc razem. czasami
bylo ciezko,ale jestesmy szczesliwi.

[izabella182]

Ja się z moim mężem poznałam w parku jak miałam 14 lat a on 16,jeździłam na
rolkach i wyrżnęłam się do fontanny bo się chciałam przed nim popisać :D A on
się zachował jak gentelman,wyciągłnąm mnie z fontanny i odprowadził do domu,a
jak tak się na niego gapiłam że zapomniałam że nie wolno mi łazić z obcymi
osobami,a już szczególnie płci męskiej ;D tydzień potem byliśmy już parą,czym
wzbudziłam zazdrość wszyskich koleżanek.