chyba właśnie zerwałam

[piegi83]

...i czuję się podle. po prostu już nie kocham, nie czuję dumy, radości,
tylko rozdrażnienie i złość. a co gorsza-wstydzę się go. kiepsko było od
stycznia, miał być ślub we wrześniu-odwołałam. on się starał, ja nie potrafię
tego docenić, on ma łzy w oczach, wali mu się całe życie, a ja czuję się taka
PODŁA. że niepotrzebnie zabrałam mu tyle życia, że on teraz nie ma się gdzie
podziać itd. najprawdopodobniej czeka nas podział wspólnych rzeczy i on
wyjedzie... no i oczywiście nadal jestem zbyt tchórzliwa żeby powiedzięc to
wszysko z klasą i jak dorośli ludzie (tzn sytuacja jest jasna ale po dlugiej
rozmowie, odwlekanej od dawna). a tak bardzo chcę dla niego jak najlepiej,
tyle że to raczej nie jest powód żeby nadal z nim być. z drugie strony-oboje
jesteśmy dorośli, tyle ze chyba zbyt dlugo mu matkowalam zeby teraz po prostu
mieć jego sprawy w nosie...

[vocativa]

A jesteś w pełni przekonana,że nie macie poprostu poważnego kryzysu.Uczucie,że
partner Cie już tylko wkurza pojawia sie czesto w kryzysach z których czasem
można wyjść.A jak długo byliście razem?Pozdrawiam serdecznie.

właśńie

[gosiadzika]

może to tylko kryzys jeśłi byś nic do niego nie czuła to nie byłoby w tobie tyle
sprzecznych uczuć

[fiat501]

dłuższe związki i takie na poważnie, to bardzo często katastrofa, poza tym
kobiecie musi bardzo zależeć i facet nie może być ślepy, gdy jej nie zależy.
Zresztą jest taki fajny tekst: "bo w tym cały jest ambaras, żeby dwoje chciało
na raz".

[esiaesia]

ja tez miewam takie kryzysy, czasem mam ochote to wszystko pieprznąć i
zakończyć, ale... no właśnie, potem po kłótni, po groźbie rozstania mi smutno,
nie wiem czy dlatego że robie mu przykrość, czy dlatego że mi zależy. Smutno mi
i czekam na teleofon od niego. Nie umiem tez wyobrazic sobie zycia z kims innym
(zresztą kto by chciał taką histeryczkę :P), mimo wielu przeszkód i problemów
zaczynam mieć nadzieję że damy radę, że wszystko się ułoży, tym bardziej że to
ja mam raczej problem ze sobą niż z nim. Trzeba tylko umieć docenić to co się
ma.

[piegi83]

no dzis rano sie obudzilam z kacem moralnym i dokladnie... smutno mi sie
zrobilo. razem jestesmy prawie 3 lata, mieszkamy od 1,5 roku razem. zobaczymy
jak sie ulozy, rano troszke nawet zdazylismy porozmawiac o wczorajszym... sama
pewnie nie wiem czego chce od niego i od zycia. trochę mi lepiej gdy widzę, że
nie tylko ja tak mam. dzieki

[anies821]

Sczerze mówiąc to przerażają mnie posty typu "szkoda dopiero że po ślubie".
Jeśli go nie kochasz, to nie marnuj mu więcej życia. Co to jest 3 lata do 30,
które trzeba będzie przeżyć. Pozatym zaniepokoił mnie tekst o matkowaniu.

Myślę ze nie powinnaś mieć wyrzutów sumienia dlatego, że stajesz w prawdzie,
wręcz odwrotnie.
Z rozstaniami zawsze tak jest, trzeba przechorować, bo jednak więź jest ale czy
ona wystarczy do udanego związku?
Moim zdaniem powinniście się rozstać na kilka miesięcy, jeśli jsteście dla
siebie to wrócicie. Życzę powodzenia

[vocativa]

Piegi,powiedz jak wygląda sytuacja??Podjęłaś jakąś decyzję?Co tam słychać??
Pozdrawiam serdecznie:)

[forumowiczka79]

Też miałam takiego faceta, któremu matkowałam, ale nie w sensie podawania
kanapeczek czy prasowania koszuli. On był po prostu niezaradny zyciowo, całe
dbanie o rodzinę (nie byliśmy po ślubie na szczęście) spadłoby na mnie, o
wszystkim ja musiałam decydować i to ja byłam facetem w tym związku.
Zrywałam kilkanaście razy w ciągu 7 lat! Bałam się, że on sobie nie poradzi
beze mnie, zabije się (miał taką próbę za sobą, ale jeszcze zanim się
poznaliśmy). On mnie bardzo kochał, nie widział świata poza mną. A ja czułam,
że się dusze w tym związku. Chociaż miałam takie pomysły, że się poświęcę,że
będę z nim, żeby chociaż on był szczęśliwy.
Ale w końcu pękłam, zerwałam. On pił przez ponad rok, nie radził sobie po
rozstaniu. Ja pałakałam, bo było mi go żal, lubiałam go nadal. Teraz minęły 3
lata. On ma nową dziewczynę, biorą ślub. Ja też.
Chwile były ciężkie, czułam się podle, że zostawaim człowieka, który mnie tak
kocha. Ale do bycia razem nei wsytarcza miłość jednej osoby.

[wielorak]

myślę, że po tym, jak piszesz jesteś osobą, która znakomicie poradzi sobie w tej
sytuacji
przede wszytskim już sama cos postanowiłaś i zrobiłam w tym kierunku a nie
męczysz się dalej i biadolisz jaki to twój związek nieudany
więc jeden krok do przodu
a to że chcesz nadal dla niego jak najlepiej to zupełnie normalne, w końcu
byliście blisko tyle czasu
głowa do góry
będzie dobrze
powodzenia

[piegi83]

hej, spędziłam miły weekend z przyjaciółmi, a bez faceta. po powrocie do domu
znowu była ciężka rozmowa... ustaliliśmy, że on w czerwcu pojedzie na parę
miesięcy za granicę popracować (ma tam znajomych i rodzinę i od jakiegoś czasu
się z tym nosił, tylko że ja miałam jechać z nim). no i zobaczymy, jak go nie
będzie to będę sobie wszystko jeszcze raz układać i postanowię ostatecznie, co
z fantem zrobić. póki co nadal mieszkamy razem, bo trochę trudno tak z dnia na
dzień szukać nowego lokum, zresztą nie mieszkamy sami. a tak na marginesie to
od czasu tego postanowienia się trochę poprawiło, więc sytuacja nie jest
jeszcze taka zła. chociaż ta poprawa chyba dodatkowo miesza mi w główce ;)
dzięki za troskę

[vocativa]

To bardzo fajnie,że jest poprawa:)Wydaje mi się,że podjeliście bardzo mądrą
decyzję:)Może zatęsknicie za sobą podczas jego wyjazdu i wszystko lepiej sie
ułoży:)Pozdrawiam serdecznie:)

[olenka_a]

Z doświadczenia wiem, że takie poprawy po kryzysie albo groźbie rozpadu związku
sa krótkotrwałe.
Ale miejmy nadzieję, że u Was będzie inaczej!

Wybraliście dobre rozwiązanie, trochę dystansu, rozłąka fizyczna...