II MAŁŻEŃSTWO

[magda8887]

czy wśród mężatek na tym forum są takie, które wyszły za mąż po raz drugi albo
planują II ślub? Czy teraz jesteście szczęśliwe w tym drugim związku. Pytam
dlatego, że moje małżeństwo ma się ku końcowi, jestem w taki dołku
psychicznym, że wydaje mi się że już nic dobrego mnie w życiu nie czeka, tylko
samotność. Totalna załamka. Pytam aby przekonać się czy dużo jest takich
kobiet, które mimo porażki małżeńskiej wreszcie odnalazły swoją drugą
"właściwa" połowę.

[trusia29]

Tak. Ja jestem mezatką po raz drugi, staramy się z męzem o dziecko.
Jesli jesteś pewna, ze Twoje małżeństwo nie ma szans nie zwlekaj,
podejmij ostateczna decyzję, zakończ ten etap i zacznij zyc od nowa.
Bo warto.

[kim5]

Warto. Nie bój się, moje drugie małżeństwo jest dużo lepsze:-))
Będzie dobrze.

trusia29 i kim5

[magda8887]

a co na to wasi obecni mężowie, nie przeszkadza im to, że jesteście rozwódkami i
możecie im tylko ślubować przed kierownikiem USC? czy łatwo było wam wejść w
nowy związek? Ile czasu czekałyście na nową miłość?
Przepraszam, za takie pytania ale wiecie mam strasznie mieszane uczucia - pewnie
same wiecie o czym mówię i co czuję

[johnyp1973]

Pytasz o zdanie dziewczyny ale też się dopiszę

Planujemy małżeństwo i w moim przypadku będzie to po raz drugi
Partnerka ma za sobą z kolei kilka związków w których dobrnęła do
ściany za każdym razem i mimo kilkuletnich staży nie wydarzyło się
nic dalej. Poznaliśmy się w momencie kiedy u mnie od rozwodu minęły 3 lata a u
niej od zakończenia ostatniego/poprzedniego związku rok. I wiemy oboje, że
wcześniej nie byliśmy gotowi na jakiekolwiek znajomości bo musieliśmy
uporządkować życie po poprzednich związkach. To tyle a`propo pytania ile
czekaliśmy na nową miłość.

Z oczywistych powodów bedzie tylko USC i nie do końca z tego powodu
ucieszona jest mama mojej pani bo jest osobą bardzo zaangażowaną
religijnie.

Czy łatwo się wchodzi w nowy związek?
Nie. Z wiekiem spada ochota na uczuciowe ryzyko i zaczynamy
mocniej analizować, rozważać itd. W naszym przypadku sporo trwało zanim oboje
zdołaliśmy siebie sami przekonać, że warto i ma to szansę przetrwać. Ale nowy
związek to także wiele nowych odczuć i okazji aby przyjrzeć się samemu sobie na
nowo. Często łapię się na tym, że wcześniej reagowałem na pewne rzeczy inaczej.
Pewnie ma to związek z tym, że późno bo późno ale w końcu chyba wydoroślałem i
dojrzałem - chyba w tym wieku dopiero facet widzi świat i siebie w pełnym
świetle bez tępego samczego zapatrzenia w swoje ego.


Dziękuje. I chętnie poczytam jak to wygląda z waszej strony.

johnyp1973

[magda8887]

> Dziękuje. I chętnie poczytam jak to wygląda z waszej strony.

ja również dziękuję za twoją odpowiedź.
Mile widziane również wypowiedzi mężczyzn

[trusia29]

Mojemu męzowi nie pzreszkadz i nigdy nie przeszkadzało, że jestem
rozwódką. Wiedzial o tym od samego początku znajomości. Poznalismy
sie kilka miesięcy po moim rozwodzie. Pamiętam, że tez barzo się
bałam rozwodu, wręcz popadłam w małą depresję. Lekarstwem okazała
się wlasnie nowa miłość.
A slub w USC i drugie wesele byly o wiele fajniejsze niż za
pierwszym razem :)

[burza4]

magda8887 napisała:

> a co na to wasi obecni mężowie, nie przeszkadza im to, że
jesteście rozwódkami i> możecie im tylko ślubować przed
kierownikiem USC?

mój obecny też jest po rozwodzie. Zresztą - nawet gdybym mogła - i
tak ślubu kościelnego teraz bym nie brała - oboje nie praktykujemy i
ślub kościelny do niczego nam nie jest potrzebny.


czy łatwo było wam wejść w
> nowy związek? Ile czasu czekałyście na nową miłość?

no, na obecnego - ładnych parę lat, choć w międzyczasie też coś się
działo. Po prostu człowiek po pierwszym rozwodzie nie podchodzi już
tak idealistycznie do życia, poprzeczka idzie w górę.

a tak w ogóle - nie jesteś odosobniona w takich odczuciach. Uszy do
góry - to naprawdę jest jak w piosence - kocha się raz, potem drugi
i trzeci... i zazwyczaj za każdym kolejnym razem trochę mądrzej
lokuje się uczucia:)

[magda8887]

> i zazwyczaj za każdym kolejnym razem trochę mądrzej lokuje się > uczucia:)

z tym akurat się zgadzam w zupełności. Ja gdybym kiedyś na nowo miała się z kimś
wiązać to na pewno byłabym bardziej "czujna", zwracałabym uwagę na każdy
szczegół, analizowałabym dokładnej mój nowy "obiekt zainteresowań" jego
charakter i zachowanie względem jego rodziny, mnie i innych. Byłabym o wiele
ostrożniejsza.

[mama007]

jestem rozwiedziona, mam z małżeństwa 4-letnią córkę. od grudnia jestem w
związku, jakiś tam ślub pewnie weźmiemy, jakkolwiek na razie mamy duuuuużo
ważniejszych spraw, jak wszystko będzie już szło po naszej myśli to pomyślimy o
ślubie (chociaż już o nim rozmawiamy). planuję unieważnić ślub kościelny - wiem
że trwa to długo, ale nie spieszy mi się, więc może trwać ile chce...
ten związek jest całkiem inny niż moje małżeństwo. dojrzały, stonowany, ale nie
nudny, po prostu całkiem inny... może chodzi o wiek (mój, partnera), może o
dojrzałość (przede wszystkim partnera...), nie wiem. wiem jedno - nie żałuję :)
trudno jest wszystko pogodzić gdy już są dzieci. gdy ich nie ma - jest dużo
łatwiej.
nie traktuj tego jakbyś miała coś stracić (bo niby co? ciężar w postaci kłótni i
męża, z którym się nie dogadujesz?), a raczej coś zyskasz (wolność,
samodzielność, możliwość znalezienia sobie kogoś, kto Cię z wzajemnością pokocha).
pozdrawiam
:)

[kim5]

Mój mąż od początku wiedział i nie przeszkadzało mu to. Nie
jest "kościołowy", więc ślub w USC był oczywistością. I był piękny:-)
Nie bój się nowego związku, myślę, że człowiek po rozwodzie bardziej
docenia to, co ma, bardziej się cieszy z rzeczy zwyczajnych. Z
życia. Z codzienności.
Nie patrz na siebie, że jesteś gorsza. Ludzie mają różne
doświadczenia - rozwód to tylko jedno z nich. Będziesz mądrzejsza.
Trzymam kciuki.

[kasiulkkaa]

planuję unieważnić ślub kościelny - wiem
> że trwa to długo,
Wybacz, ale mając 4-letnią corkę, będziesz dązyć do unieważnienia slubu? Na
jakiej podstawie? Własnej niedojrzałości? A córka co, nagle okaże się, że z
nieprawego łoża jest (z punktu widzenia Kościoła), jakkolwiek głupio to brzmi w
dzisiejszych czasach?

[annajustyna]

Stwierdzenie niewaznosci mozna uzyskac i po 20 latach...Sama znam taki
przypadek. Jest to troche absurdalne, bo to tak jakby pojawil sie obowiazek
spowiadania sie do tylu z 20 lat konkubinatu (no bo skoro slub byl niewazny od
poczatku)...Kiedys padlam, jak przeczytalam wywiad z p. Laura Lacz (uzyskala
stwierdzenie niewaznosci pierwszego malzenstwa i wyszla za K. Chamca): Gdybym
nie spotkala Krzysztofa, to pewnie wciaz bylabym zona mojego pierwszego meza.
Swietnie, czyli po pojawieniu sie Krzysztofa slub byl niewazny, a tak bylby
nagle wazny? Pomylenie pojec po prostu...

[annajustyna]

Dodam ze m.in. z takich powodow jestem goraca zwolenniczka wprowadzenia
"rozwodow" koscielnych...Kazdy ma prawo sie pomylic i dostac od losu druga
szanse. KK w imieniu Boga nie moze byc tak okrutny...

[trusia29]

Zgadzam się z annajustyna. W obecnym stanie jest tak, że
stwierdzenia niewazności sypia sie jak z rękawa, ludzie klamią przed
sądami koscielnym byleby tylko uzyskac ten papierek i wziąc drugi
slub "na pokaz". Ja nie rozumiem co to im daje, bo chyba we wlasnym
sumieniu wiedzą, jaka jest prawda - tzn. po prostu sie pomylili, zle
wybrali, czasami popełnini bledy, a czasem poznali kogos, kto wydaje
im sie lepszym partnerem... Pomijam nieliczne pzrypadki, gdy
małżenstwo rzeczywiście można uznac za niewazne (np.
brak "konsumpcji", zatajenie powaznej choroby przed druga strona),
jednak w większości to sa kłamliwe pokazówki!

[mama007]

trusia29 napisała:

byleby tylko uzyskac ten papierek i wziąc drugi
> slub "na pokaz".

ale sa tez osoby, ktore wcale nie chca brac drugiego slubu, a mimo to chca
uniewaznic slub koscielny. ja nie wiem czy wezme. kiedys moze tak, nie mowie ze
bede sie zapierac rekami i nogami. ale poglady ulegaja przewartosciowaniu i to
naprawde nie jest dla mnie najwazniejsze, a na pewno nie na pokaz.
chce uniewaznic koscielny, bo zawarcie tego slubu bylo bledem. moim bledem i mam
podstawy, by go uniewaznic. klamac nie zamierzam.

nie wiem czy wezme kolejny slub, ale dla samej siebie chce uniewaznic slub
koscielny.

[annajustyna]

Nie mozna uniewaznic koscielnego, mozna uzyskac stwierdzenie niewaznosci...Dosc
istotne, bo chodzi o powody sprzed zawarcia malzenstwa...

[magda8887]

> nie wiem czy wezme kolejny slub, ale dla samej siebie chce uniewaznic > slub
koscielny.

jestem tego samego zdania co Ty. Gdybym miała kiedyś tam w przyszłości starać
się o unieważnienie to zrobiłabym to tylko i wyłącznie dla siebie. Zwłaszcza, że
mąż kiedyś powiedział mi, że choćbym się z nim rozwiodła to i tak pozostanę jego
żoną czy tego chcę czy nie, bo rozwód będzie ślubu cywilnego a nie kościelnego
... więc mąż powiedział, że według Boga i kościoła dalej pozostanę jego żoną ...
więc gdybym miała się z nim rozwodzić to pewnie też chciałabym unieważnić ślub
kościelny, aby całkowicie się od niego uwolnić aby nigdy od niego nie usłyszeć
"mimo iż jesteśmy rozwiedzeni to i tak jesteś moją żoną".
także gdybym miała unieważnić ślub kościelny to tylko dla siebie, aby poczuć że
"CAŁKOWICIE" (w pełnym znaczeniu tego słowa) uwolnić się od męża.

[annajustyna]

Tylko, ze jesli tak to przedstawilabys w sadzie biskupim, to od razu Twoj
wniosek zostalby oddalony (a nie ma odwolania)...

[magda8887]

> Tylko, ze jesli tak to przedstawilabys w sadzie biskupim, to od razu > Twoj
wniosek zostalby oddalony (a nie ma odwolania)...

czemu tak uważasz?

[magda8887]

> Tylko, ze jesli tak to przedstawilabys w sadzie biskupim, to od razu > Twoj
wniosek zostalby oddalony (a nie ma odwolania)...

do kogo to kierowałaś do mnie czy do mama007??
jeśli do mnie to dlaczego uważasz ze zostałby oddalony?

[mama007]

magda8887 napisała:

> > Tylko, ze jesli tak to przedstawilabys w sadzie biskupim, to od razu >
> ; Twoj
> wniosek zostalby oddalony (a nie ma odwolania)...
>
> do kogo to kierowałaś do mnie czy do mama007??
> jeśli do mnie to dlaczego uważasz ze zostałby oddalony?

uniewaznienie koscielne to sprawa bardzo skomplikowana, pewnie dlatego
annajustyna tak napisala. trzeba miec solidna argumentacje, wiedziec jak
wszystko poprowadzic, bo to sliski grunt... rozwod cywilny przy tym to pikuś :/
gdyby to bylo proste pewnie bylabym juz w trakcie, ale wiem ze jest
czasochlonne, kosztowne i skomplikowane, dlatego tez z tym czekam na ulozenie
sobie innych spraw - jak twardo stane na nogi (studia, praca, kredyty...) to
wezme sie do roboty...

[annajustyna]

Dziewczyny, jeszcze raz: nie mozna uniewaznic slubu kosc, mozna uzyskac
stwierdzenie niewaznosci...Istotna roznica: to pierwsze dotyczy sytuacji PO, a
to drugie SPRZED slubu...

[annajustyna]

Jestem kanonistka-amatorka (amatorka, bo z powodu oddalenia od mojego miasta nie
mam mozliwosci zlozenia doktoratu z iur. can.). Czytalam mnostwo orzectnictwa w
sprawie stwierdzenia niewaznosci etc. W sadzie biskupim tylko czekaja na
argumentacje "rozwodowa", aby odrzucic wniosek...Nie mozesz absolutnie odwolac
sie do terazniejszosci, musisz argumentowac tylko i wylacznie w odniesieniu do
czasu sprzed zawarcia malzenstwa (nawet jak opisujez sytucje po slubie, to
musisz wskazac na poczatek tego poblemu lezacy w czasach przedmalzenskich)...NIe
raz zdarzala sie decyzja odwrotna w sytuacji - zdawaloby sie- oczywistej wlasnie
ze wzgledu na podobna argumetacje do Twojej...

[magda8887]

> Nie mozesz absolutnie odwolac sie do terazniejszosci, musisz >
argumentowac tylko i wylacznie w odniesieniu do
> czasu sprzed zawarcia malzenstwa (nawet jak opisujez sytucje po > slubie,
to musisz wskazac na poczatek tego poblemu lezacy w czasach przedmalzenskich)

rzeczywiście to bardzo trudne ... bo np. przed ślubem mąż nigdy nie wyzywał
mnie, nigdy nie nazywał mnie "błędem", nigdy nie używał w stosunku do mnie
wulgaryzmów, nigdy nie stosował przemocy psychicznej dopiero teraz zaczął PO
ślubie więc jak ja mam wskazać początek tych problemów już za czasów
przedmałżeńskich skoro tych problemów wtedy nie było.

[annajustyna]

:(((

[annajustyna]

Aha, i Twoj wniosek sam w sobie nie wystraczy...Musisz miec swiadkow:((.

[magda8887]

> Aha, i Twoj wniosek sam w sobie nie wystraczy...Musisz miec swiadkow

mam nadzieję, że osoby z mojej rodziny mogą być świadkami, choćby siostra i tato
ponieważ oni na własne oczy widzieli jak mój mąż dostał ataku szału u nich w
domu i co wyrabiał, zachowywał się jakby rozum postradał, np. chciał skakać z
balkonu, używał wulgaryzmów w domu mojego taty, wściekał się, nawet podskakiwał
do mojego taty, prowokując go (mojego tatę) aby go uderzył (to było pod wpływem
alkoholu no ale to nie tłumaczy jego zachowania).

[annajustyna]

Ale to bylo juz PO slubie, a stwierdzenia choroby psychicznej (wtedy mozna by
argumentowac, ze zaczela sie duzo wczesniej) chyba nie ma???

[trusia29]

magda - ja ci bardzo wspólczuje, wiem co to mąż znecajacy sie
psychicznie i fizycznie, ale to nie sa powody do STWIERDZENIA
NIEWAŻNOŚCI... To, ze wam sie nie ułożyło, nawet jesli z winy
twojego meża, to nie jest powód do stwierdzenia, że małżeństwo było
od poczatku niewazne... To tylko powód do rozwodu cywilnego, nic
więcej. No chyba, że jego zachowanie byłoby wynikiem choroby
psychicznej, o której wspomniała annajustyna, istniejącej przed
zawarciem małżeństwa i zatajonej przez męża.
A teraz uwaga ogólna - widze, ze doktryne katolicka i prawo
kanoniczne mniej znają sami katolicy, niż osoby postronne.

[annajustyna]

Ja jestem katoliczka...

[trusia29]

uwaga nie była skierowana do ciebie:)
tak uogólniłam :)

[annajustyna]

A tak w ogole to masz racje:))). Np. niemieccy katolicy, ktorych znam, twierdza,
ze spowiedz zostala juz zniesiona. Ciekawe, a wystarczyloby raz pojsc na msze,
zeby sie przekonac, ze nie (pomijam juz, ze w Katechizmie stoi jak byk)...

[mama007]

kasiulkkaa napisała:

> Wybacz, ale mając 4-letnią corkę, będziesz dązyć do unieważnienia slubu?

tak, będę

Na
> jakiej podstawie? Własnej niedojrzałości?

jest bardzo wiele podstaw, aby unieważnić ślub kościelny. radzę się najpierw
podszkolić, a potem rzucać hasłami typu 'własna niedojrzałość'
odnośnie mojego byłego męża z powodzeniem mogę się powołać na przykład na
Kan. 1095, który stanowi, że niezdolni do zawarcia małżeństwa są:
a) pozbawieni wystarczającego używania rozumu
b) mają poważny brak rozeznania oceniającego co do istotnych praw i obowiązków
małżeńskich wzajemnie przekazywanych i przyjmowanych;
c) z przyczyn natury psychicznej nie są zdolni podjąć istotnych obowiązków
małżeńskich.

Jakkolwiek to na co się powołam to wyłącznie moja sprawa...


A córka co, nagle okaże się, że z
> nieprawego łoża jest (z punktu widzenia Kościoła), jakkolwiek głupio to brzmi w
> dzisiejszych czasach?

??????????

[annajustyna]

Na dobra sprawe, to kazde malzenstwo jest niewazne w swietle kanonu 1095;)).

[trusia29]

Bo on jest bardzo ogólny i stwarza furtke dla kazdego. A w mojej
ocenie stwierdzenie niewaznosci jest tak powszechne, że naprawdę KK
powinien darowac sobie tę farse i pozwolic na rozwody.

[mama007]

annajustyna napisała:

> Na dobra sprawe, to kazde malzenstwo jest niewazne w swietle kanonu 1095;)).

no dobra, przyznaje ze zacytowalam to bardziej zartobliwie niz naprawde. ja bede
sie powolywala na cos innego :)
tak czy inaczej nie rozumiem wielkiego oburzenia gdy ktos chce sprawe zalatwic
takze w kosciele. wyglada to jak wyglada, zgadzam sie z kim wyzej, kto napisal,
ze KK powinien dac sobie spokoj z taka farsa...

[annajustyna]

Ja Ciebie w zupelnosci rozumiem, ze nie chcesz byc obciazona zlamanym
sakramentem, juz sama swiadomosc, ze wg KK wciaz jest sie zona obcego juz czesto
faceta moze byc przykra:(((.

[kasiulkkaa]

> A córka co, nagle okaże się, że z
> > nieprawego łoża jest (z punktu widzenia Kościoła), jakkolwiek głupio to b
> rzmi w
> > dzisiejszych czasach?
>
> ??????????
Naprawdę to zbyt trudne do zrozumienia dla ciebie? Spokojnie możesz się
powoływać na Kan. 1095 podpunkt a) w swoim przypadku.

[magda8887]

gdybym ja kiedyś starała się o unieważnienie ślubu kościelnego również mogłabym
powołać się na:
Kan. 1095, który stanowi, że niezdolni do zawarcia małżeństwa są:
a) pozbawieni wystarczającego używania rozumu
> mój mąż czasem zachowuję się jakby coś miał nie tak z psychiką. Raz jest miły,
kochany, wtedy uważa że jestem jego szczęściem, skarbem, za jakiś czas ni z tego
ni z owego wpada w "szał" wyzywa, używa wulgaryzmów, nazywa mnie swoim
największym błędem itd. zdejmuje z palca obrączkę mało nią nie ciśnie i krzyczy
"koniec małżeństwa, spierdalaj" itp. a za jakiś czas uspokaja się przeprasza a
za jakiś czas znowu dostaje "szału".

b) mają poważny brak rozeznania oceniającego co do istotnych praw i obowiązków
małżeńskich wzajemnie przekazywanych i przyjmowanych;
> mój mąż uważa że ma same prawa i tylko 1 obowiązek - zarabianie na życie, z
tym że tajemnicą jest to ile zarabia, pieniądze chowa, zakłada "tajne" konta o
których ja nie mam pojęcia. Zachowuje się jak egoista, jakby bał się że ukradnę mu.
Według niego ja mam same obowiązki, praw praktycznie żadnych. Szukamy mieszkania
bo obecnie mieszkamy z jego rodzicami, mąż oznajmił mi że ja nie mam prawa
decydować gdzie będziemy mieszkać, decyzja należy tylko i wyłącznie do niego,
powód: ano dlatego że ja jestem na chwilą obecną bezrobotna i wynajem będzie jak
on to mówi za JEGO kasę, a że to JEGO kasa więc decyzja też jego. Nawet seks
uważa za mój obowiązek, nie za przyjemność lecz za obowiązek. Jeśli go nie
spełnię za każdym razem jest pewna kara za to, albo obraża się, albo odzywa się
do mnie nie miło, a nawet po spożyciu alkoholu zdarzyło sie że spytał mnie czy
ma mi płacić abym za każdym razem chciała a czy ma szukać na boku.

c) z przyczyn natury psychicznej nie są zdolni podjąć istotnych obowiązków
małżeńskich
> on uważa że jego jedynym obowiązkiem małżeńskim jest tylko zarabianie na życie
i tyle. Cała reszta należy do mnie.

wiele mogłabym jeszcze podawać przykładów ale za dużo czasu by mi to zajęło

[annajustyna]

Tylko problematyczne byloby udowodnic, ze byl juz takie przed slubem:(((. Choc
to oczyiwste, bo chyba ludzie sie az tak nie zmieniaja, tylko maskuja na
poczytku lepiej...

[magda8887]

> Tylko problematyczne byloby udowodnic, ze byl juz takie przed >
slubem:(((. Choc to oczyiwste, bo chyba ludzie sie az tak nie >
zmieniaja, tylko maskuja na poczytku lepiej...

on kiedyś taki nie był.
Ja przed ślubem byłam w nim szaleńczo zakochana i może to uniemożliwiło mi
dostrzec jego "maskowania się" ... już sama nie wiem, za bardzo sie pogubiłam w
tym wszystkim.

[magda8887]

> nie traktuj tego jakbyś miała coś stracić (bo niby co? ciężar w > postaci
kłótni i męża, z którym się nie dogadujesz?), a raczej coś > zyskasz(wolność,
samodzielność, możliwość znalezienia sobie kogoś, > kto Cię z wzajemnością
pokocha).

ciężko mi jest, ponieważ sam fakt że te 9 lat ma pójść na marne przytacza mnie
na maksa. Mojego męża poznałam w wieku 17 lat, zaczęliśmy z sobą chodzić,
zakochałam się w nim do szaleństwa. Poznałam go w najtrudniejszym momencie
mojego życie, gdy moja Mama zmarła, dzięki niemu jakoś to przetrwałam, wyszłam z
depresji. Dzięki temu jestem bardziej związana z nim emocjonalnie. On jest moim
pierwszym poważnym chłopakiem, z nim poznawałam co to znaczy "dorosły" związek,
poznawałam co to "seks" itd. Ja z natury jestem bardzo czuła, mocno się angażuję
i przywiązuje. Jeśli kocham to tylko jednego i jestem wierna, inni mnie nie
interesują, nigdy męża nie zdradziłam. Zawsze byłam szczera i lojalna. Zawsze
się dogadywaliśmy, dużo czasu wspólnie spędzaliśmy, czułam że jestem kochana i
najważniejsza, teraz nie mogę tego przeboleć że to pomału się zaciera. Owszem są
dni kiedy jest ok., ale jak przyjdą te dni kiedy mąż "szaleje" to aż się płakać
chce i żyć się odechciewa. Wtedy nie mam bladego pojęcia co robić i czuję że
tracę zdrowy rozsądek. Tak bardzo pragnęłam szczęśliwej i pełnej rodziny
(dzieci) ... o dzieciach to mogę jedynie pomarzyć. Moje znajome i kuzynki
zachodzą w ciąże a ja nie. Boli mnie widok Mam z wózeczkami. Dużo osób z rodziny
pyta mnie "kiedy dzidzia"? albo spoglądają na mnie i komentują "coś nie tyjesz,
nie poszerzasz się". Wtedy staram się jakoś to przetrzymać i odpowiadam że mamy
jeszcze czas. Czuję żal do męża, za to że powoduje że nasz związek wygląda tak a
nie inaczej ... że przez niego nie mogę myśleć o dziecku ... bo ma chwiejną
psychikę, raz jest miły, kochany itd. a za chwilę wulkan złości i nastawiony
negatywnie do mnie. Raz jest dobrze za chwilę już nie ... trudno go wyczuć.
Próbuję się do niego zbliżyć ale on wolny czas woli poświęcić swojemu hobby.
Odpycha mnie. A jak przyjdzie co do czego obarcza mnie za to że nie jest tak jak
powinno, że to ja go odpycham.
Ciężko mi, nie wiem co będzie dalej.
Mój tato jest chory, nie mówię mu wszystkiego, chcę mu oszczędzić
przykrości.Wiem, że jak moje małżeństwo się rozsypie tato mocno to przeżyje,
boję się o jego zdrowie. Nigdy bym sobie nie wybaczyła gdyby mu się coś stało.
Obecnie jestem bezrobotna, szukam pracy, wiem że dobrze by mi zrobiło nowe
towarzystwo, zajęcie, oderwanie się od domu i zmartwień.
Koleżanki się wykruszyły, duża część wyjechała. Czuję że zostałam sama, czuję
się samotna

[annajustyna]

Magdo, przezywasz teraz pare tragedii na raz (tak, tak, bezrobocie tez moze byc
tragedia)...Porozmawiaj z mezem tak szczerze. MOze jeszcze nie wszytsko
stracone, w koncu znacie sie nie od dzis. Moze poradz sie jednak taty, mezczyzni
widza pewne sprawy inaczej, a nuz da Ci bezcenna rade. A moze kuracja malzenska?
I nie mysl calymi dniami o braku dziecka -w takim stresie to dziewczyna
najbardziej plodna nie zaciazylaby...Powodzenia!

[magda8887]

> Magdo, przezywasz teraz pare tragedii na raz (tak, tak, bezrobocie > tez
moze byc tragedia)...
zgadzam się z Tobą, bo w moim przypadku brak pracy w pewnym stopniu można nazwać
"tragedią" ponieważ dla mnie to był szok, że straciłam pracę, pracowałam rok i
okazało się że niestety ale muszę odejść bo nie ma wolnego etaty by mogli mi
przedłużyć umowę. A co do tej pracy miałam nadzieję że się uda, praca umysłowa,
lekka i przyjemna, lubiłam ją. Na domiar złego mąż przez ostatni czas czasem
świadomie albo daje mi do zrozumienia że mu przeszkadza moje bezrobocie. Czasem
ten fakt wykorzystuje na moją niekorzyść, np. pisałam już że staramy się o
mieszkanie i mąż odsunął mnie od podejmowania decyzji gdzie zamieszkamy itp.
powód: bo nie pracuję więc rzecz jasna że wynajem będzie za JEGO kasę więc skoro
JEGO kasa to i JEGO decyzja.
Owszem w życiu przeżyłam wystarczająco dużo tragedii:
- śmierć Mamy, miałam wtedy 16 lat - wymagałam leczenia, ponieważ miałam
depresję, brałam leki psychotropowe, byłam w takim szoku że nie potrafiłam
odpowiedzieć na proste pytania
- śmierć najlepszej przyjaciółki

Dodatkowo przeżywam to że mój tato jest chory. Ja również mam problemy z sercem,
mam niedomykalność zastawek - lekarz powiedział otwarcie że w przyszłości może
mnie czekać operacja. Obecna sytuacja jaka panuje w moim małżeństwie jest dla
mnie ogromnym stresem.

> Porozmawiaj z mezem tak szczerze. MOze jeszcze nie wszytsko
> stracone, w koncu znacie sie nie od dzis.
rozmawiałam i to nie raz, mąż podczas rozmowy przepraszał, obiecywał że będzie
się starał aby między nami było dobrze ... ale po jakimś czasie zapomina co
obiecał i co ustaliliśmy i znów zaczyna swoje ... później znów "przepraszam" i
obiecanki poprawy a za jakiś czas znowu robi swoje ...


> I nie mysl calymi dniami o braku dziecka - w takim stresie to >
dziewczyna najbardziej plodna nie zaciazylaby
ale ja nie myślę codziennie o braku dziecka, najbardziej martwi mi relacje jakie
są między mną a mężem.

[mama007]

magdo,
tak czytam to wszystko co piszesz, przypominam sobie swoje malzenstwo (mi maz
powiedzial jak corka miala 6 tygodni, ze nic nie robie tylko W DOMU SIEDZE ;)
ale to juz tak by the way) i napisze Ci jedno - jak odeszlam od niego (a nie
bylo latwo, corka miala prawie 2 lata gdy sie wyprowadzilam) to poczulam ulge.
balam sie, ale w koncu zobaczylam ze nie dosc, ze mi nie pomagal wczesniej, to w
koncu przestal mi przeszkadzac.... nie wiem czy napisalam to w taki sposob, ze
mozna zrozumiec o co mi chodzi (nie o zmywanie naczyn bynajmniej...), ale o
spokoj, ukladanie zycia, komfort psychiczny. wiem ze w takich momentach wydaje
sie, ze wszystko sie wali, ale czasami jest wrecz odwrotnie - tlyko widac to
dopiero z perspektywy czasu...
pozdrawiam

[annajustyna]

Maz jest nie fair. Sama bylam 11 miesiecy bez pracy, ale maz nigdy, przenigdy
nie dla mi do zrozumienia, ze uwaza mnie za pasozyta albo niedojde. Siedzialam w
domu, nie mialam sily psychicznej,a by sprzatac czy gotowac, a maz to rozumial i
tolerowal. Prawie caly dzien siedzialam na forum i moze dzieki temu nie
oszalalam w czterech scianach...B. wazne jest, aby miec u Bogu czlowieka, ktory
stanie na wysokosci zadania. A to wymaga wielkiej dojrzalosci i
cierpliwosci...Stres, ktory przezywasz, dodatkowo wplywa negatywnie na Twpje
serce, to oczywiste:(((. Na pewno sie szybciej meczysz etc. A napiecie moze
przeciez powodowac wrecz bol...Oj, szkoda, ze nie mieszkasz blisko mnie, to
moglybysmy sie spotkac, porozmawiac, omowic strategie:(((.

[magda8887]

czuję dosłownie to samo co TY czułaś:
> Siedzialam w domu, nie mialam sily psychicznej,a by sprzatac czy > gotowac
tylko że mój mąż tego nie rozumie. A ja mam już wszystkiego dosyć, owszem szybko
się męczę, nie mam sił, najchętniej spałabym ciągle. Ciągle odczuwam zmęczenie,
beznadziejność, nic dla mnie nie ma sensu. Stałam się nerwowa, czuję wewnętrzną
agresję, chęć wyżycia się nawet na nim ale hamuję się i to wszystko nawarstwia
sie we mnie. W chwilach gdy mąż jest niemiły wybucham płaczem, uciekam w swój
kąt. Czuję ogromną złość i chęć powiedzenia mu co o nim myślę używając
wulgaryzmów tak jak on to potrafi robić. Mam wtedy ochotę prosto w oczy mu
wykrzyczeć wszystko co we mnie siedzi, wpadam w totalny szał że mogłabym zrobić
demolkę całego pokoju a nawet rzucić się na niego z rękami. To jest nie do
opisania co wtedy czuję w wewnątrz ciała, czasem mam ochotę nawet sobie zrobić
krzywdę.

[annajustyna]

"U boku", cos za duzo o Bogu mysle czasami...Nie masz sil z powodu
nieszsczescia, ktore Cie spotkalo (czasem moze pojawic sie depresja wymagajaca
leczenia farmakologicznego), a do tego jeszcze slabsze serce:(((. Mowilas mu
wprost, ze to normalne??? Bo moze sam na to nie wpadl?;)

[magda8887]

> Nie masz sil z powodu nieszsczescia, ktore Cie spotkalo (czasem > moze
pojawic sie depresja wymagajaca leczenia farmakologicznego), > a do tego jeszcze
slabsze serce:(((. Mowilas mu wprost, ze to > normalne??? Bo moze sam na to
nie wpadl?;)

mówiłam mu, że ta cała "sytuacja" jaka panuje w naszym małżeństwie doprowadza do
tego, że ja nie mam sił, że to męczy mnie psychicznie, bo na prawdę chcę aby
było dobrze i jak widzę co się dzieje to mnie to po prostu osłabia, wykańcza, że
już sama nie wiem co mam robić, zadręczam się myślami "co dalej" "co robić" "jak
ratować" itp.
tak jak pisałam męża poznałam, w momencie kiedy zmarła moja Mama, miałam
depresję którą leczyłam farmakologicznego (leki psychotropowe) mąż widział jak
się zachowywałam, co się ze mną działo, do czego może mnie doprowadzić załamanie
nerwowe, więc powinien zrozumieć czemu teraz czuję bezsilność, moje załamanie ...

[annajustyna]

Jednym slowem potraktowlas meza jako opoke, zsylana przez Opatrznosc...A on
niestety na to nie zasluzyl:((((.

[annajustyna]

Przy wnioskowaniu o stwierdzenie niewaznosci powinnas bazowac na tzw. bledzie co
do osby i swoim stanie psychicznym wtedy.

[magda8887]

nie no psychicznie chory to on (chyba) nie jest, choć czasem zachowuję się jakby był

[trusia29]

Magda, wiem że łatwo mi mówic, ale musisz się wziąc w garść... Może
powinnas udać się do lekarza? Może wpadłaś w depresję? Wiem co
mówie, przeżylam nieudane małżeństwo, mialam męza, który zmieniał
się jak kameleon - raz biegal i drzwi mi w aucie otwierał (zwłąszca
jak mial widownie), smiał się gdy rozbiłam auto a wrzeszzcał pół
godziny gdy wylałam krople herbaty na stół. Mimo, że jestem ładną,
nieglupia kobieta uważałam, ze jestem beznadziejna, nic mi sie nie
chciało. Aż mój lekarz internista, któremu powiedzialam że nie mogę
spać wypytał mnie o wszysttko i stwierdził - depresja. Brałam leki
przez kilka miesięcy, odżylam, uwierzyłam znów w siebie, rozwiodlam
się, usamodzielnilam i uniezalezniłam od meza. Dzis mam normalny,
spokojny dom i drugiego meża. Moge powiedzieć, ze jestem szczesliwa
i prawie spełniona - brak nam dzidziusia, ale sie o niego stramy:)))
Magda, jesli uważasz, że jest ci źle i jesteś nieszczęsliwa, to
wyjdz z tego związku, bo oszalejesz. Nie daj soba pomiatać. Trzymam
kciuki:)

[magda8887]

> Magda, wiem że łatwo mi mówic, ale musisz się wziąc w garść... Może
> powinnas udać się do lekarza? Może wpadłaś w depresję?
powiem szczerze, że mój stan psychiczny nie jest najlepszy. Kiedyś byłam pełną
optymizmu, wesołą kobietą a dziś? ... raczej stronię od ludzi, a na mojej twarzy
uśmiech nie gości tak często jak kiedyś, czuję że się wypalam, nie mam na nic
ochoty, dosłownie na nic - nawet na to aby ugotować obiad, jechać do koleżanki
bo i po co, co mam jej mówić, ukrywam się z tym co przeżywam ale to i tak
wymalowane jest na mojej twarzy, a nie chce współczucia i pożałowania. Każdy się
dziwi, że mój mąż stał się takim człowiekiem, niestabilnym emocjonalnie, raz
jest kochany i milusi a za chwilę dostaje szału i rani słowem/czynem. Nie ma
żadnych planów na przyszłość, bo jak tu planować jak ja sama nie wiem co będzie
za godzinę, czy będzie ok a czy znowu coś będzie nie tak jak on by chciał. Moje
myśli kręcą się wokół jednego "co dalej". Czuję sama w tym wszystkim, potrzebuję
wsparcia ale nie mam w nikim. Czuję się samotna, beznadziejna, skończona, tak
jakbym uwikłała się w ten "chory" związek i nie potrafię się wydostać. Nie
potrafię podjąć ostatecznej decyzji, może łatwiej byłoby gdybym go nie kochała,
ale ja go wciąż kocham i ciągle się łudzę, że będzie dobrze. Ciężko mi i to
bardzo, koleżanki dookoła cieszą się własnym szczęściem, piszą że zaręczają się
i jak jest im dobrze a ja? ... co ja mam pisać i mówić, jak moje wnętrze krzyczy
"dosyć - kiedy wreszcie się i mi ułoży, przecież już i tak wiele wycierpiałam
(śmierć mamy jak miałam 16lat)". Jak jest między mną a mężem spokój to i tak
czuję niepokój i myślę kiedy ten spokój zostanie przerwany przez niego.
Zmieniłam się. Jak on wpada w szał wtedy mi się to udziela, sama robię się
agresywna, że z chęcią rzucałabym wszystkim, nawet czasem ma ochotę jego uderzyć
za to wszystko co robi, za to że niszczy nasz związek. Czasem mam nawet ochotę
zrobić sobie krzywdę, jakąkolwiek aby tylko to się skończyło, aby chociażby nim
wstrząsnąć aby się obudzi i puknął się w tą "chorą" głowę. Czasem zastanawiam
się co mnie tak w ogóle trzyma przy życiu, chyba nic - moje ostatnie 2 lata
życia to tylko nerwy, łzy, gniew, agresja.

> Magda, jesli uważasz, że jest ci źle i jesteś nieszczęsliwa, to
> wyjdz z tego związku, bo oszalejesz.
nie potrafię, jestem za słaba, mimo wszystko go kocham i jestem z nim silnie
związana emocjonalnie, a jak sie zdecyduję odejść to i tak mi to nie wychodzi, w
pewnym momencie wycofuję się z odejścia.
Tak się zastanawiam i myślę, że gdyby los postawił mi na drodze innego faceta to
wtedy dałabym radę, miałabym siłę i wsparcie którego mi brakuje. trusia masz
rację ja chyba już oszalałam, bo czuję że z tego małżeństwa nic nie będzie a
mimo wszystkim tkwię w nim i nie potrafię się zająć sama sobą, czuję że się
zatracam, marnuję a mimo wszystko nie potrafię się wybić do góry. Pisząc to mam
teraz łzy w oczach.

[trusia29]

magda, wszystko co piszesz, wskazuje na depresję, idz do lekarza...
sama sobie nie poradzisz...
piszesz, że jestes za słaba - ja myślę, ze boisz się samotności,
wyobrażasz sobie, że jak z rezygnujesz z tego, który ci tak bardzo
rani to już nic dobrego w zyciu się nie przytrafi MYLISZ SIE
ja też tak myślałam, a teraz wiem, ze to byly blędne zalozenia
idz do lekarza, wez jakieś antydepresanty, wspomóz to rozmową z
psychologiem i zobaczysz, ze swiat nabierze barw:)

[magda8887]

> magda, wszystko co piszesz, wskazuje na depresję, idz do lekarza...
> sama sobie nie poradzisz...
kiedyś byłam u lekarza, po śmierci mojej mamy to jedyne co lekarz
zrobił to przepisał mi silne tabletki psychotropowe, jak je wzięłam
to dosłownie byłam otumaniona że szok.

> piszesz, że jestes za słaba - ja myślę, ze boisz się samotności,
> wyobrażasz sobie, że jak z rezygnujesz z tego, który ci tak bardzo
> rani to już nic dobrego w zyciu się nie przytrafi
masz rację, panicznie boję się samotności.

[w_isienka]

"A córka co, nagle okaże się, że z
nieprawego łoża jest (z punktu widzenia Kościoła), jakkolwiek głupio to brzmi w
dzisiejszych czasach?"

Dzieci urodzone w czasie trwania malzenstwa, ktore pozniej zostalo uniewaznione
sa uznawane w KRK jako slubne, ze wzgledu na to, ze podczas trwania zwiazku
malzenskiego nawet uznanego za niewazny, bo w czasie gdy te dzieci sie urodzily
malzonkowie byli przekonani iz ich malzenstwo jest wazne.
Wiem, ze to troche zawile, ale tak jest :)
Dziecko urodzone podczas malzenstwa jest uznawane za slubne.

[w_isienka]

Napisze jeszcze raz, bo cos mi sie tu wyzej poplatalo :)

Dzieci urodzone w czasie trwania malzenstwa, ktore pozniej zostalo uniewaznione
sa uznawane w KRK jako slubne, ze wzgledu na to, ze urodzily sie podczas trwania
zwiazku
malzenskiego nawet uznanego za niewazny. W czasie gdy te dzieci sie urodzily
malzonkowie byli przekonani iz ich malzenstwo jest wazne.
Wiem, ze to troche zawile, ale tak jest :)
Dziecko urodzone podczas malzenstwa jest uznawane za slubne.

[trusia29]

magda8887 napisała:

kiedyś byłam u lekarza, po śmierci mojej mamy to jedyne co lekarz
> zrobił to przepisał mi silne tabletki psychotropowe, jak je
wzięłam
> to dosłownie byłam otumaniona że szok.

Nikt nie mówi o psychotropach. Teraz są naprawdę dobre leki
antydepresyjne, nie otumaniają ale wywołują produkcję serotoniny
(tzw. hormonu szczęścia). Pomagają, naprawdę. Bralam je kilka
miesiecy i nie bylo problemu z odstawieniem. Odzyskalam radość
życia, rozwiodlam się, usamodzielnilam.
Nie bój się magda. Musisz walczyc o siebie i o swoje szczęście.
Naprawdę wiem co czujesz, przeżylam to. Musisz uwierzyć, że nie
musisz być do konca zycia nieszcześliwa. Wszystko zalezy od ciebie.

[magda8887]

do jakiego lekarza należy iść? ... bo czuję ze nie jestem w dobrym
stanie psychicznym ... mam niesamowitego doła ... nie radzę sobie z
emocjami ... raz jestem nadpobudliwa i agresywna a raz chce mi się
płakać ... najczęściej mam to drugie ... a jak wpadnę w czarną
rozpacz to mam najprzeróżniejsze myśli ... nawet samobójcze ... a
ostatnio zdarza mi się to coraz częściej ... bo nie potrafię
zrozumieć dlaczego on tak się zachowuje ... przecież staram się jak
mogę ... pochodzę z dobrej rodziny/domu, jestem grzeczna,
wykształcona, nie mam nałogów, nie szwędam się po nocach, nie zadaję
się z podejrzanym towarzystwem, robię co do mnie należy: sprzątam,
piorę, prasuję, gotuję, robię zakupy, jak dobra gospodyni robię
zapasy na zimę i wszystko to co jemu smakuje ... więc w czym tu
problem, że on teraz takim stał się człowiekiem, zawsze był za mną,
a teraz czuję że jest przeciwko mnie, robi mi wodę z mózgu ... tak
jakby bawił się moimi uczuciami, raz mówi że mnie kocha i snuje
plany na przyszłość, że może działeczkę pod budowę kupimy a za
chwilę mówi że on nie wie czy mnie kocha, nie wie czy chce być ze
mną ... wczoraj cały dzień był ok. razem byliśmy u okulisty,
wszystko było w porządku, normalnie rozmawialiśmy a po powrocie do
domu coś się z nim stało bo nagle wpadł w taki stan zrezygnowania i
beznadziejności ... zaczął wygadywać, że chciałby zostać sam, że nie
wie czy mnie kocha (a dopiero parę dni wcześniej mówił że kocha)
mówił ze nie chce nawet kumpli ... chciałam się do niego przytulić -
odepchnął mnie, mówiąc że go drażnię ... czuję że to odbija się na
moim zdrowiu ... od dawna mam problemy z sercem ... wczoraj wzięłam
krople na serce bo strasznie mnie bolało, nie pomogły mi, leżałam na
łóżku obok niego i co chwila przeszywały mnie kolki w okolicy serca,
czasem były tak silne że aż mnie spinało ... widział to ale tylko
spytał się "a czemu tak cie serce boli" i tyle – jakby nie wiedział
czemu - odwrócił się i zasnął a ja się dalej mordowałam, miałam
problemy z oddychaniem, dusiłam się - wzięłam po raz kolejny krople
i wreszcie ból znikł ok 1.30 w nocy ... nie mam apetytu, mało co
jem ... włosy zaczęły mi wypadać. Rano wstałam zrobiłam mu kawę i
śniadanie - wstał zjadł ale z daleka było widać że bije od niego
obojętność, ugotowałam zupę aby miał co zjeść na obiad bo mnie po
południu nie będzie. Spytałam go czy dziś ma lepszy humor niż
wczoraj odpowiedział "NIE" chciałam sie przytulić bo bardzo tego
potrzebuję ale odepchnął mnie, jedynie pocałowałam go w usta a on
nawet wargą nie ruszył czułam się tak jakbym całowała manekina ...
boję się że w życiu już nic dobrego mnie nie czeka ... wszystko
widzę w czarnych barwach ... nie wiem co ze mną będzie, za dużo mam
głupich myśli ... boję się że jak pójdę do lekarza to potraktuję
mnie jak wariatkę, że ja dalej tkwię w tym związku, w którym mąż
mnie niszczy a ja nic nie robię ... nie potrafię odejść to takie
trudne, mimo wszystko dalej go kocham i jestem z nim silnie związana
emocjonalnie ... czuję jakbym wpadła w jakąś ciemną otchłań z której
nie potrafię się wydostać ...

[trusia29]

Myslę, że powinnaś iśc do psychologa a jeżeli nie masz takiej
możliwości, idz chociaż do dobrego internisty. Mnie wlaśnie
internista pomógł, zupelnie przypadkiem bo wcale nie z tym do niego
poszlam.
Co do twojego małżeństwa - tak jakbym czytala o swoim pierwszym...
Mój mąz też mial takie wahania, zmieniał zdnaie, a potem okazało
się, ze stala za tym inna kobieta a on byl na poczatku niezdecysowany
(nie znaczy że u ciebie tak jest). Ja nie podejrzewalam zdrady
(wydawało mi sie to niemożliwe i ze nawet nie mialby kiedy - chodzil
tylko do pracy, popoludnia i weekendy zwykle razem spędzaliśmy). A
ja zamartwialam sie jak ty, byłam cieniem siebie. Z czasem doszly
awantury, podniósł na mnie rekę (to juz było po tym, jak
dowiedziałam się o innej). Magda, idz do lekarza prosze, powiedz
wszytsko, pomoże ci. Depresja to choroba, która bardzo skutecznie
można leczyc...

[magda8887]

> Mój mąz też mial takie wahania, zmieniał zdnaie, a potem okazało
> się, ze stala za tym inna kobieta a on byl na poczatku niezdecysowany
> (nie znaczy że u ciebie tak jest).

akurat jestem tego w 100% pewna że nie chodzi o inną kobietę.

dzięki trusia za troskę i rady ... muszę coś z tym zrobić ... rozejrzę się za
dobrym psychologiem

[belanna_torres]

Leków na depresję jest wiele, należą do różnych grup i nie da się ogólnie
powiedzieć, że Cię otumanią albo nie. Wszystko zależy od tego, czy dostaniesz
lek odpowiedni dla Ciebie i w odpowiedniej dawce.
Najlepiej iść do psychiatry, ale jeśli nie masz takiej możliwości, to może być
też internista.
Ale z góry Ci mówię, że jeśli nadal nie zdecydujesz się na odejście od swojego
męża, to będzie to strata czasu, zdrowia i pieniędzy.
Czemu szukasz winy w sobie? Przecież to on zachowuje się jak wał, a nie Ty. A
przekonanie, że jak będziesz mu wszystko robić i gotować, to on będzie dla
Ciebie dobry, byłoby humorystyczne, gdyby nie było takie smutne.

[trusia29]

belanna_torres napisała:
Ale z góry Ci mówię, że jeśli nadal nie zdecydujesz się na odejście
od swojego
> męża, to będzie to strata czasu, zdrowia i pieniędzy.


Pozwolę się nie zgodzić na podstawie moich własnych doświadczeń.
Dopiero po tym, jak zaczełam zwalczac depresję zobaczylam, że jestem
fajna kobietą i nie musze męczyć się z moim eks. Dopiero w tedy
miałam siłę, bo od niego odejśc, w depresji nie mogłam podjąc takiej
decyzji, podobnie jak autorka watku nie mialam tyle siły.

[belanna_torres]

trusia29 napisała:

> Dopiero po tym, jak zaczełam zwalczac depresję zobaczylam, że jestem
> fajna kobietą i nie musze męczyć się z moim eks. Dopiero w tedy
> miałam siłę, bo od niego odejśc, w depresji nie mogłam podjąc takiej
> decyzji, podobnie jak autorka watku nie mialam tyle siły.
Tak, tak. Chodziło mi o to, że jeżeli Magda poprzestanie na łykaniu tabletek i
zrobi nic ze swoim życiem, to depresja nie minie. Jeśli leki mogą jej pomóc w
podjęciu tej decyzji, to świetnie. Myślę też, że powinna odwiedzić psychologa,
udzieli jej pewnie bardziej fachowej porady niż forum.

[trusia29]

Zgadzam się :)

magda! Na co czekasz??

[kasia2705]

Jakbym siebie kiedys czytala! No rozpacz czarna! Na co czekasz??? Az
sie zmieni? Zmadrzeje? Przejdzie mu??

Nie przejdzie, a bedzie tylko gorzej. Recze, bo sama przez to
przechodzilam. I NIE POWINNO CI BYC ZAL 9 WSPOLNYCH LAT A TYCH
WSZYSTKICH LAT, KTORE MASZ PRZED SOBA A KTORE ZMARNUJESZ U BOKU
FACETA, KTORY CIE NIE SZANUJE I Z PEWNOSCIA NIE KOCHA.

Reszte czyli moja historie w skrocie opisalam u dolu watku

Glowa do gory :)

:)

[kasia2705]

Ja jestem w 2. malzenstwie, mam 29 lat. Pierwsze bylo porazka na
calej linii. W dodatku wyszlam za obcokrajowca i wyjechalam "za nim"
do Danii. Wspolne zycie to byla rownia pochyla i w dodatku bardzo
stroma. Zdecydowalam, ze nie moge i nie chce w ten sposob zyc, ze
nie wyobrazam sobie kolejnych lat w takim domowym piekielku.
Wyprowadzilam sie, a jedyne co mialam to wersalke i psa. I prace, na
szczescie.
Postanowilam, ze wbrew wszystkim i wszystkiemu zostane w Danii i
sprobuje ulozyc sobie zycie od nowa, bo wrocic zawsze bede mogla.
Chcialam jednak sama byc pania swojego losu. Zostalam i wkrotce
potem los sie do mnie usmiechnal. W moim zyciu pojawil sie
mezczyzna, ktory umial sluchac ale i sam mial wiele do opowiedzenia,
jako ze i jemu zycie nie ulozylo sie tak jakby chcial. Dlugie
rozmowy zaowocowaly przyjaznia, ktora szybko przerodzila sie w cos
wiecej. Tuz przed uzyskaniem prawomocnej decyzji o rozwodzie
zamieszkalismy razem zdecydowani, ze chcemy wspolnie ukladac nasze
zycie. Dziesiec miesiecy pozniej urodzilam naszego Synka. Kupilismy
wspolny dom, a po kolejnym roku, w kwietniu br wzielismy slub, w
prawdzie cywilny, ale to nie mialo znaczenia. Obecnie spodziewamy
sie kolejnego malenstwa, ktore narodzi sie wiosna. Nigdy przedtem
nie bylam taka szczesliwa i mysle sobie, ze jezeli pare lat lez
musialo byc cena, to i tak nie byla ona wygorowana. Glowa do gory!
Bedzie dobrze :)

[magda8887]

Bardzo się cieszę że wreszcie Ci się w życiu poszczęściło. Życzę wszystkiego
najlepszego :)

[kasia2705]

Magda, prawda jest taka, ze oprocz szczescia jest w tym wiele mojej
zaslugi, bo szczesciu trzeba pomagac. Nic z tego co dobre nie
wydarzyloby sie w moim zyciu, gdybym nie zdecydowala sie na
skonczenie mojego malzenstwa. Bylo ciezko, a jak sobie pomysle przez
co musialam przejsc po wyprowadzeniu sie z domu to jeszcze teraz
ciarki mnie przechodza (bo prawdziwe szydlo z worka wyszlo dopiero
po i to juz byl szczyt, aczkolwiek tylko utwierdzil mnie w
slusznosci mojej decyzji). Daj i sobie szanse na szczesliwe zycie u
boku kogos kto Cie doceni, pokocha i bedzie szanowal. Badz zdrowa
egoistka, bo przegrasz zycie. W razie czego moje gg 5195877
buzka