Samotność.

[li_sa_li]

"Samotność to niezwykle tajemnicze zjawisko-kryje w sobie
nieskończoną ilość możliwości"
To cytat w którym jest duzo racji tylko nie zawsze zdajemy sobie z
owych możliwości sprawe. Zawsze wierzymy, ze zycie sie zacznie
dopiero kiedy pojawi się u naszego boku "TA/TEN" wyteskniona-y,
wyśniowna-y połoweczka.Pomine fakt, ze z takim oczekiwaniem często
przychodzi nam budzić z przysłowiową "ręką w nocniku", z kolejnym
rozczarowaniem. Tym właśnie sposobem przemija nam życie bo stale
czekamy na coś szczególonego, wyjątkowego. Dzień za dniem, rok za
rokiem itd. Smutne, ale czytając inne posty często właśnie wydziera
się z nich owe oczekiwanie, które zawiesza człowieka w próżni
czekania na stale niespełniający się cud, cud odmiany swojego losu
poprzez pojawienie sie partnera.
Jesteście świadomi mozliwości jakie niesie za sobą zycie samemu? Jak
wygląda Wasze życie w pojedynke i na ile czujecie się spełnieni?

Przetytałam ten cytat i zastanawiam się o jakich mozliwościach nie
wiem. Moze podyskutujemy o tym i tym samym odkryjemy horyzonty
których jeszcze nie znamy.

Pozdrawiam

[robert.83]

Niewiele osób to dostrzega. ALBO... niewiele osób o tym mówi.
A to bardzo ważna rzecz (żeby zdrowe zęby mieć).

Definiowanie siebie przez pryzmat posiadania męża. Czy żony...
Dziwna rzecz takie upraszczanie.

Życie, albo jakiś jego odcinek, solo... to pięć razy więcej spokoju, mniej
nerwów. Mówię o plusach (są i plusy ujemne, ale o nich mówimy na okrągło).
Swoboda dysponowania czasem, brak głupich negocjacji i przeciągania liny, brak
cichych dni i frustracji.

Dziś miałem przeprowadzkę w pracy - spakowałem się w jeden nieduży karton. I
wiem, że gdybym tylko zechciał, mógłbym spakować się w jeden trochę tylko
większy karton... i rozpakować go na drugim końcu świata. Albo w innym mieście.

Nikogo nie ranię, nie blokuję. Gotuję to co lubię i kiedy lubię. Wychodzę i...
często nie wracam. Wakacje mogę zaplanować w lutym. I mogę się rozmyślić w
poniedziałek. Nikogo nie muszę przepraszać, realizuję swój ideał bezgranicznego
zaufania... bo ufam sobie.

Taakkkkk... to nie są małe rzeczy.

[ipp2003]

...istnieja jeszcze odcienie,posrednie stany samotnosci lub bycia z kims,
trwanie w sytuacjach , czekanie i tesknienie za czyms co jeszcze sie moze
zdarzyc, zmienic.Wszystko zalezy od osobowosci,bycie gotowym do przelamania sie,
zrezygnowania z wygorowanych oczekiwan , moze warto probowac bo wiele moze
zmienic juz w "trakcie"-z pewnego 100 procentowego - na niepewne,
nietrwale(przezylem ,ciagle jeszcze przezywam),wiec moze "atakowac", kusic los,
zycie i tak zrobi to co bedzie chcialo...

[claire.ampres]

Cześć Liska
Ludzie różnie znoszą samotność. Jedni potrafią z nią żyć, inni rzucają się w ramiona kogokolwiek, by tylko jej nie odczuwać. Niektórzy się do niej potrafią przyzwyczaić, wygaszają emocje, by ich życie nie kręciło się wokół myśli o znalezieniu partnera.

> Jesteście świadomi mozliwości jakie niesie za sobą zycie samemu?
> Jak wygląda Wasze życie w pojedynke i na ile czujecie się
> spełnieni?

Świadoma jestem do bólu. Brak "smyczy", rozporządzanie własnym czasem, zaspokajanie własnych zachcianek, wydawanie kasy na siebie, swobodne stanowienie o sobie... to wszystko Robert wyżej opisał.
Czuję się spełniona zawodowo, mieszkaniowo, mam fajną rodzinkę, przyjaciół. Potrafię żyć samotnie, byłam zmuszona się nauczyć, ale bardzo nie chcę.
Egzystuję sama, ale nie czuję się "pełna", bo brakuje najważniejszego elementu tej całej składanki. Naiwnie chyba jeszcze wierzę, że na razie jestem "do połowy", że kiedyś może uda mi się złożyć drugie pół i będziemy wtedy jedną, pełną całością.
Czy nieparzystość wpływa na jakoś mojego życia? Jasne, znacznie. Czy przez to załamię się i stoczę się na dno depresyjnej otchłani? Nigdy
Nie chcę i nie mam zamiaru traktowac samotności jako zestawu okazji i możliwości. Myślę, że to domena singli. Ja nie jestem singielką, jestem samotna.

I jeszcze to:
> Tym właśnie sposobem przemija nam życie bo stale
> czekamy na coś szczególonego, wyjątkowego. Dzień za dniem, rok za rokiem itd.

Nie pozwolę już nigdy na to, by tak mijały mi lata. Czekam, oczekuję, marzę, ale nie zaprzepaszczę swojego życia jeśli nikogo takiego nie znajdę.

[taalija]

Czuję się spełniona na 300 procent żyjąc w pojedynkę. Bo właściwie dlaczego nie(?)

Jak wygląda takie życie(?)
Wychodzisz z domu kiedy chcesz, spotykasz się z kim chcesz, wracasz i nikomu nie
opowiadasz gdzie, z kim i dlaczego tak długo...
Jesz na co masz ochotę albo nie jesz, nikt nie narzeka, że pijesz za dużo
zielonej, że nie nosisz czapki gdy mróz, że za późno chodzisz spać...

Zamarzysz o misjach w Afryce, pakujesz się, jedziesz, nie masz wyrzutów, że
kogoś zostawiasz, za nikim nie tęsknisz.
Postanowisz zamieszkać w górach... decyzja, pakowanie, jedziesz, jesteś...

Wszystko takie proste jest... masz dużo czasu, dla siebie, dla ludzi, dla...

noooo, jak sobie jeszcze coś przypomnę to dopiszę

A możliwości(?)
Ta niezależność...
hmmm... a jakby tak to zamienić na zależność, to co się zmieni(?)

[claire.ampres]

> Wszystko takie proste jest... masz dużo czasu, dla siebie, dla ludzi, dla...

Nooo... proste jest wszystko, aż trzeszczy
Mam wrażenie, Taalija, że na siłę sobie próbujesz wmówić, że nikogo i niczego
nie potrzebujesz i tak jest dobrze. Normalnie Ci nie wierzę

[taalija]

Mylisz się...
Jakby Ci tu.. widzisz, ja jestem jak Fripek, któremu kiedyś czegoś nie brakowało
bo tego nie znał... jak poznał to oszalał, ale to juz inna bajka
I naprawdę tak jest, jesli nie dobrze, to chociaż nie potrzebuję aż tak
baaaardzo bardzo... czasami tylko tęsknię za czymś czego nie znam i czego nie było..

[claire.ampres]

Pozwolę sobie pozostać przy mojej niewierze

[taalija]

Kiedy jet tak jak piszę, naaaaprawdę..

[kachu13]

Moim zdaniem, trzeba się pogodzić ze swoją samotnością. Odnaleźć siebie i poczuć
się najpierw dobrze z samą sobą. Wtedy nie będzie się oczekiwać, że to ta druga
osoba coś w naszym życiu odmieni, zmieni na lepsze.Długo zajęło mi, zanim to
zrozumiałam. Z jednego związku wchodziłam w drugi. A każdy był coraz gorszy.
Teraz jestem sama z wyboru. Delektuję się spokojem i ciszą. I odnajduję siebie.
I ŻYJĘ ."Wszystko jest w nas. To od czego uciekamy i to, czego bardzo pragniemy".

[limonettka]

Samotnośc jest straszna...zwłaszcza brak bliskości jest
przytłaczający

[isobelsantapip]

No dobra..a jest ktos, kto jest sam - bez połówki i sam - bez
przyjacioł?Początkuję na forum, nie czytalam wszystkich wątkow, stad takie
pytanie. U mnie samotnosc przejawia sie w 2 sferach. Niby są JACYS znajomi, niby
przyjaciele - ale maja swoje rodziny, polowki, zwierzeta, cokolwiek. Jak
zmienic TEN stan?Kiedy nie ma sie z kims wyjsc na drinka, poszwendac po miescie,
popier....lić głupotZmienic prace?siedzieć na forum?nie wiem...

[z.a.w.s.z.e.s.a.m]

Bardzo dobre podsumowanie.

Nasza samotność skończy się dopiero wtedy gdy wszystkie inne rzeczy będą poukładane. W przeciwnym razie możemy liczyć jedynie na partnera znacznie odbiegającego od naszych oczekiwań. I na klapę.

Reasumując. W pierwszej kolejności dbamy o siebie, o swój rozwój, o swoje osiągnięcia, o poczucie WŁASNEGO JA I WŁASNEJ WARTOŚCI. Miłość przyjdzie sama, w najmniej oczekiwanym momencie(banał). Jeśli nie zadbamy o siebie możemy liczyć jedynie na towar gorszej jakości i zdecydowanie poniżej oczekiwań w kwestiach uczuciowych.

[amela]

a jak długo jestescie samotni? nie boicie sie, że w przypadku
długotrwałej samotnosci nie będziecie umieli już byc z kims?
ja zawsze byłam sama i chyba już sie do tego przyzwyczaiłam. choc
chciałabym to zmienic, to nie wyobrażam sobie bycia z kims innym. to
takie obce, nie potrafiłabym sie w tym byciu z kims odnaleźc. no bo
jak to sie robi/co sie wtedy mowi/jak zachowuje?

[z.a.w.s.z.e.s.a.m]

Chyba intuicja i dobre chęci wystarczą.

Choć ja, na przykład, jestem od jakiegoś czasu sam i chyba przywykłem do tego. Nie spędza mi to już snu z powiek. Co więcej, doszedłem do wniosku, że też nie jestem w stanie być z kimś. Jestem zbyt apodyktyczny, bezkompromisowy i wymagający. Cóż, mogę się wykazać w innych dziedzinach, nie muszę mieć rodziny ani związku. Uczę się akceptować ten stan rzeczy ostatnio.

[kachu13]

Teraz jestem sama od półtora roku. A było i dużo dłużej.I nie boję się
samotności. Jeśli coś będzie miało być, to będzie. Nic na siłę. Pracuję, cały
czas się uczę. Także życia. Bywam między ludźmi; utrzymuję ważne dla siebie
relacje, z ważnymi dla siebie ludźmi. I ja jestem w tych relacjach ważna dla
innych - bo to działa w obydwie strony.A jak zachowywać się? naturalnie i
autentycznie! Być sobą

[wredzioszek]

zgadzam sie.samotnosc to moze byc super wolnosc. tylko ze trzeba jej sie
nauczyc,a czasem to moze byc bardzo trudne. z dugiej strony zwiazek, ten
wymarzony, moze okazac sie pieklem. w rzoznym wymiarze. bo samotni a marzacy o
zwiazku zwykle te zwiazki idealizuja. a to nie jest tak. bylam szczesliwa bedac
sama, mialam zainteresowania, hobby i usmiech na twarzy. teraz mam dosc bo
wlasnie wali mi sie zwiazek, ktory pojawil sie nagle w moim zyciu i wcale nie
uczynil mnie szczesliwsza. wrecz przeciwnie. wiec wykorzystajcie swoja samotnosc
na wlasna korzysc, bo legenda o superzwiazku niesie sporo niebezpieczenstw i
przykrosci. jestesmy sami i niekt nie moze nas zranic, a bedac w zwiazku,
niestety zawsze istnieje takie ryzyko. i potem to musi boooolec. znieczulenia
nie daja. pozdrawiam. nie idealizujcie zwiazkow. cieszcie sie z tego co macie.

[dar-kow]

masz racje z tym cytatem " człowiek samotny napewno nie jest
zniewolony i ma wieksza swobode choć to doprowadziło mnie do 20kg
nadwagi teraz na nowo poznałem miłość choc niespełnioną to jednak
dostalem kopa i zaczołem szukać bo teraz czegoś w moim życiu brakuje
czegoś pięknego na czym mogło by ci zależeć nie pasuje mi
troszczeniie o samego siebie bo poznałem obie strony