samotność z " bliskim"

[kase-nka]

Piszę do tych, którzy cierpią z powodu realnej samotności. znacznie gorsza
jest samotność, choć obok siebie masz człowieka i widzisz, jak powoli się
oddala. Wiem, bo wypróbowałam i jednej i drugiej.

ja jestem od wielu lat tak samotna

[muress]

w rodzinie.
Czy jest szansa, zeby to nie bolało?

[bianca36]

ja też byłam...
Teraz jestem sama i to chyba mniej boli.

[kase-nka]

Niestety, czasami nie ma się odwagi, żeby coś z tym zrobic. Szansy, zeby nie
bolało moim zdaniem nie ma. Jeśli boli, to znaczy, ze jest uczucie, a jak jest
uczucie to boli. I co dalej. Nie mam recepty. Takie stwierdzenie faktu.

[mik_ka]

Masz rację kase-nka, "samotność we dwoje" jest gorsza, znam z
autopsji.
Teraz jest lepiej, jak jestem "samotna sama", co nie znaczy, że
jest dobrze.

[muress]

ale tak sobie myślę, ze jak się jest samym bez zobowiązań, to
przynajmniej jest nadzieja. Jak się jest samym w rodzinie, to nie ma
nadziei i to bardzo ciąży. Są za to pozory bycia z kimś.

[slw28]

Pozwolę się z Wami niezgodzić. Też wiem, jak boli jedna i druga
samotność, ale zdecydowanie stwierdzam, że bycie samym jest gorsze.
Jak jest się z kimś samotny, to przynajmniej się ma nadzieje i
czasami się zdarza, że są promyki szczęścia.

[mik_ka]

No ale ja nie po to chcę byc z kimś, żeby czekać na jakieś
promyki!!!
Nigdy zdania nie zmienię - samotność z kimś jest gorsza,
przynajmniej dla mnie.

[medy-2008]

Kiedy życie mnie dobijało, kiedy nie miałam siły, by przeżyć
następny dzień, zaciskałam zęby i myślałam, że wola boża. W zasadzie
religia pomaga w trudnych chwilach. Za wszystko co dobre bogu
dziękowałam. Myślę,że zapominamy o nim i swoim aniołku. Nigdy nie
jesteśmy sami, bo jest ten aniołek Teraz bardziej mi poprawiła się
sytuacja, ale nie zapominam o nim, bo dzięki niemu właśnie nie
popełniłam samobujstwa.I wszystko na dobrej drodze, czego i Tobie
życzę.

[slw28]

mik_ka napisała:

> No ale ja nie po to chcę byc z kimś, żeby czekać na jakieś
> promyki!!!
> Nigdy zdania nie zmienię - samotność z kimś jest gorsza,
> przynajmniej dla mnie.

Skoro uważasz, że lepiej nic nie mieć niż mieć coś, to Twoja wola.
Nie mam zamiaru do niczego Cię przekonywać. Oczywiście byłoby
idealnie gdyby nie trzeba było mieć taki wybór.

[slw28]

A i jeszcze jedno skoro to Ci nie odpowiada (co oczywiście mnie nie
dziwi), to zmień to.

[mik_ka]

Co mam zmienić, bo nie rozumiem?
Jestem teraz sama i jest lepiej niż wtedy, kiedy byłam z kimś i
czekałam, aż się coś zmieni (a czekałam długo).
Więc zmieniłam to, co mi bardzo nie odpowiadało na coś, co też nie
jest fajne, ale mniej chyba boli. I ta zmiana wcale nie przyszła mi
lekko.
Ale...
mniej się miotam, mniej denerwuję, nie płaczę, nie jestem wiecznie
rozczarowana niespełnionymi nadziejami.
Każdy jest inny, ja chyba kieruje się zasadą "wszystko albo nic",
ale są tacy, którzy potrafią się cieszyć tylko namiastką tego, co
przytrafia się innym.

[kase-nka]

Prawdę mówiąc mik_ko zazdroszczę ci. Ja jestem w momencie, kiedy powinnam podjąć
jakąś decyzję i nie potrafię tego zrobić. Z drugiej strony wiem, bo znam siebie,
ze przyjdzie moment, bodziec, kiedy to nastąpi i zdecyduję się na coś. Jeśli
teraz jeszcze nie jestem w stanie, to może to jeszcze nie czas? Podzielam
pogląd, ze nic bardziej nie boli niż bycie samemu, będąc z kimś. Pozdrawiam.

[mik_ka]

kase-nka, chyba Cię rozumiem
Ja miałam o tyle łatwiej, ze taką decyzję podjęto za mnie - gdybym
ja to miała zrobić to chyba nie odważyłabym się. I to byłby wielki
błąd.
Bolało, ale dobrze się stało.

[ktoj-akto]

Okropnie to zawikłane. Jeśli bolą mnie stopy z powodu ciasnych butów,
to rezygnuję z ich noszenia. Niezależnie od tego, czy przyszedł na to czas. Po cholerę mi odciski. Naprawdę musisz trwać w toksycznym związku? Zgłupiałem. Chyba żeś masochistka?

[ameska-2]

Ja też czekałam długo i miałam nadzieję że coś się zmieni ale ile można
czekać,to chyba jeszcze większa beznadzieja.Odeszłam i teraz cieszę się
życiem.Jestem sama ale zamieniłabym tego na poprzednią samotność w małżństwie.

[sokol75]

To znaczy lubisz sam siebie oszukiwać, że będzie lepiej, miewać od
czasu do czasu to szczęście. Jesteś jej niewolnikiem, to Ona
decyduje o Twoim szczęściu, nie Wy razem, Ty nie masz nic do
powiedzenia, w tej kwestii. Chłopie czasy niewolnictwa juz dawno za
nami, przestań być żebrakiem miłości i szczęscia. Jak można robić
sobie nadzieję, czy w nablizszy weekend wyjde z dziewczyną na
spacer, czy to bedzie wygladało jak dwoje kochających sie ludzi, czy
zupełnie obcych sobie. Nie stawiaj na jednej szali samotności w
związku i samotności kiedy jesteśmy sami, w wyniku własnych decyzji.
Żyjemy nadzieją, to prawda ale nadzieją na poznanie kogoś, a nie
nadzieją, łudzeniem się jak zachowa się "nasza" druga połówka, co
powie, jak zareaguje na różne rzeczy.

[kase-nka]

No i to właśnie nie jest takie proste. zawsze zaczyna się od tego, ze komuś
miłość przechodzi, a tej drugiej osobie nie. I nie da się tego tak łatwo
załatwić, jak zdjęcia przyciasnych butów, choć jest to oczywiście być może
jedyne wyjście. Jeśli czujesz, ze kochasz, bo rozumiem, ze poważny związek na
tym właśnie się opiera, to nie odchodzisz tak łatwo. Złudzenia, nadzieje,że może
coś jeszcze się stanie, cud jakiś...Do takiego momentu jak rozstanie dojrzewa
się długo. Tego nie da się załatwić raz, dwa.

[ktoj-akto]

To "długie dojrzewanie" jest w czystej postaci uzależnieniem. Jak alkoholizm, pracoholizm, czasem hazard. Hazardzista uzależniony ciągle łudzi się, że przyjdzie wygrana. I topi się nadal. Wyzwolić się jest trudno - zgoda. Ale powiem delikatnie, że pomaga w tym racjonalne myślenie, trzeźwa ocena sytuacji. Wtedy da się załatwić
raz - dwa.

[kase-nka]

Zgoda, to pewnie uzależnienie, jak alkoholizm...etc, ale gdyby tak łatwo, raz
dwa, dało się od tego uwolnić, to nie byłoby tylu terapeutów, poradni, itp.tylu
tragedii. Zazdroszczę charakteru i umiejętności powiedzenia sobie "dość i
wprowadzenia tego w czyn. Jednak chyba musi być impuls. Racjonalne tłumaczenia i
oceny sytuacji nie są wiarygodne, jeśli dokonuje ich sama uzależniona/y, bo jak
wiesz, nie myślą rozsądnie, takie są skutki uzależnienia. Więc..najpierw trzeba
się uniezależnić, żeby rozsądnie pomyśleć i powiedzieć STOP. Trochę paradoksalne
Cytat Kanta - jak ulał, inaczej się nie da.

[margo456]

Uzaleznienie to dobre określenie w takiej sytuacji. Jednak byc z
kims zeby nie byc samemu to nie jest dobre tłumaczenie. Mozna długo
bezowocnie tkwic w martwym punkcie tylko dlatego ze boimy sie tej
decyzji, choć podswiadomie wiemy że jest ona raczej nieuchronna.
Wiem tez z autopsji że lepiej podjac ja samemu niz czekac aż druga
strona zadecyduje. Bo po takim rozstaniu u mnie przynajmniej pojawił
sie jakby "kac" że niby dobrze się stało ale boli że zostawoł, że
moze gdybym to ja odeszła to łatwiej bym to zniosła.