Pewien.

[listopad02]

Pewien rodzaj samotnośći, który nigdy nie zostanie pokonany.
Jak to określić, skazanie na samotność.
Dopiszę coś jak to przemyślę.

[listopad02]

Piosenka na dziś.
Paradise Lost- Mouth
www.youtube.com/watch?v=5Dq-27kMZ7I

[17lipiec1976]

ten rodzaj samotności to niezrozumienie. jestem sama ze soba, z calym swoim
bagazem doswiadczen i uczuc. i nikt mnie do konca nie zrozumie, bo nie jest mna,
nie jest w mojej skorze. czasem sama siebie nie rozumiem, zastanawiam sie
dlaczego postepuje tak a nie inaczej. co by było gdyby...
czy to ma sens?
trzeba zyc, po prostu zyc. ucze sie tego caly czas.

[listopad02]

Każdy ma coś swojego, mi to odczucie pojawia się wtedy, gdy spotykam naprawdę bliskie osoby. Wczoraj kogoś takiego spotkałem, bardzo bliska osobę, ale to nie żadna miłość itp., jeżeli już to taka miłość nieerotyczna, i inna, która nie będzie nigdy spełniona, no i dziś zjazd.

[frip0]

Tak to juz na tym świecie jest , że nie każdy nadaje sie do tego
żeby żyć w związku- trzeba sie z tym pogodzić i nie walczyć jeśli
najzwyczajniej ma to byc na siłe

[listopad02]

Zawsze podziwiałem w Tobie to, że nie oszukujesz siebie i innych, też się staram. Czasem pozwalamy sobie na małe oszustwa, niepotrzebnie, bo tylko karmimy nadzieję, a później wieksze rozczarowanie.

[raf.1]

już ten text był na forumie.. znów aktualny, więc po co nowy.., ale przytoczę go
raz jeszcze.. bo uniwersalność w nim jakaś, bo chociaż go już nie czytam.., to
jednak chyba się sprawdza, wykonuje się, staje, realizuje.. cóż, koleje rzeczy..
koleiny słów, zdarzeń, przeszłych i tego, co mnie jeszcze spotka.. Ogólnie, to
nie jest źle.. oczywiście mogło by być lepiej, lecz nie wszystko da sie
wykreować, zaplanować, ustawić po swojemu, najlepiej czysto
i prawdziwie. Inni są zależni od nas, my od innych, a przeznaczenie czasem robi
dziwne psikusy, które jakże są nam nie na rękę.

Chciałem tu napisać, że Was czytam, drodzy parafianie i pozostając w swoim
upartym, (konserwatywnym? ) dostrzeganiu ułomności, chcę tylko powielić to, co
napisałem już wcześniej..
Ale jednak nie.. . To, co jest napisane wyżej daje niejako drobniutki, bo
powstały w kilka minut, obrazeczek tego, że naprawdę, tak do końca nie
przewidzimy tego, co może się jeszcze wydarzyć,
a kreowanie i plany, poczucie stabilności i bezpieczeństwa, to też czasem
pojęcia bardzo względne i złudne.

jest taki rodzaj samotności,w którym nie chodzi o bycie
blisko z drugą osobą. W czymś takim nie istnieją pojęcia
połówek, partnerów, bliskich osób, itp. Jest coś, co nazywam
brakiem doskonałym, milczeniem, nieistotnym bytem, ot
przydarzyło się, trwa i odejdzie, gdy wypełni się
czas... Czym jest bycie i niebycie? Czym są
pragnienia? Zgoda? Akceptacja? Istniejąc, odkryłem
niesamowicie okrutną prawdę o tym, że nie mam
zrozumienia, że wszystko jest interpretacją, mniej lub
bardziej istotną i przybliżającą do sedna jakiegoś
zagadnienia. Na nic więcej nie mogłem liczyć i przyszło
mi pogodzić się z tym. Czasem miewałem odczucia, w których
sen wydawał się rozwiązaniem najbardziej odpowiednim,
najprzyjemniejszym,najbliższym moim oczekiwaniom. Pragnąłem zasnąć, już więcej
nie znosząc strzał zdradliwych fortun . Rzeczywistość jest jednak inna,
inaczej ustala normy i gdy budziłem się, trwałem
w tęsknotach, pragnieniach, błędnych kołach moich cichych
marzeń. Żyłem prosto i szczerze, więc stanąłem przed banalnym pytaniem:
dlaczego czasem nie chcę się wybudzić i co wywoływało takie
pragnienia sennej nieskończoności? Dlaczego prawdziwe
życie czasem aż tak mnie nie interesowało? Dlaczego
zawsze było mi tak obce, tak złudne? W końcu odnalazłem
drogę do najprostszych pytań, które przez lata
umykały mojej uwadze, które wiecznie wydawały mi się
snem. Zrozumiałem, że oczywistość można ominąć, można
wyprodukować jej substytut i żyć do końca owymi
normami, ustalonymi tylko na własne potrzeby
i oczekiwania, lecz jeśli decyduję się na prawdę, na
uczestniczenie w jej ciągłości i afirmacji, muszę zadać
sobie kilka bardzo prostych pytań. Samotność nie była
moim wyborem, a okazała się instynktem, przeznaczeniem, prawdziwym wynikiem
zgubionych i niedocenianych snów..

[listopad02]

Ciekawe spojrzenie. Coś w tym jest.
Przeczytałem.

[aglajaaa]

Pewien rodzaj... samotności(?)
... najpewniej już ze mną zostanie. Nie potrafię przekroczyć pewnej granicy...
dochodzę do pewnego etapu i... i się wycofuję. Te wszystkie znajomości, które
się rozwijają i powstają jakies zalążki przyjaźni tak szybko kończyłam. Czasami
zwyczajnie wolę być sama. Niekiedy jest mi to potrzebne. A innym razem tęsknię
do bycia z ludźmi. Ale sama wybrałam. I czasami nie potrafię. Czasami boję się
niezrozumienia. Bo niezrozumienie niszczy moje postrzeganie Człowieka... brakuje
wówczas współodczuwania które jest warunkiem koniecznym, by być, by ufać, by się
zwierzać.
... przyjaźń ma być prawdziwa...
... powierzchownych znajomości jest wiele. Ale to nie one powodują brak poczucia
samotności. W moim odczuciu nie są prawdziwe. Są jakieś mniej istotne, choć
wnoszą do życia wspaniałe promienie radości, śmiechu, zabawy, czasami pomagają
coś zrozumieć spojrzeć na siebie z 'obcej' perspektywy. ale są chwilą...
... a przyjaźń ma być prawdziwa i wieczna...
A tak naprawdę mając Ich.. wiedząc, że są jest łatwiej oddychać, kiedy płyną
łzy... łatwiej być..
... ale pewien rodzaj... samotności... mimo wszystko jest...


/Taaaa... prawdziwy samotnik i tyle/

[frip0]

Życie outsidera odbiegającego od ogólu nie jest łatwe - samotnośc z
wyboru jest nadal uznawana jako pewien rodzaj dziwactwa

[beja_81]

najgorszym jest przejmować się tym co myślą o nas inni... trzeba być sobą i
realizować się - choćby w pojedynkę

[listopad02]

Prawdziwość z jednej i z drugiej strony.
To chyba zaufanie i pamięć, tak mi się tylko kojarzy.
Idę spać.
Dobranoc.