nagroda za "Japonski wachlarz"

[katajina]

"Nagroda istnieje od 2003 r. Przyznaje ją jury za publikacje na temat innych
kultur, religii i cywilizacji. W ten sposób wypełniona jest ostatnia wola
Beaty Pawlak, dziennikarki "Gazety" i pisarki, która 12 października 2002 r.
zginęła w zamachu terrorystycznym na indonezyjskiej wyspie Bali."

OK, wiec ja rozpoczne ten watek, bo uwazam, ze ksiazka Joanny Bator jest
troche niedoceniona przez forumowiczow. Gratuluje p. Joannie Bator tej
nagrody.
Pewnie zostane zakrzyczana, przez wielbicieli "Bezsennosci.." i talentu M.B.,
ale uwazam, ze "Japonski wachlarz" tez jest dobra ksiazka!
Fakt, ksiazka nie jest moze napisana tak lekkim, latwym i przyjemnym jezykiem
jak "Bezsennosc.." ale ma swoje inne zalety. "Japonski wachlarz" nie jest
oczywiscie praca naukowa, bo nie taki byl zamysl jej autorki, ale napisana
przez kulturoznawce, zawiera cenne spostrzezenia i proby wyjasnienia kultury
tak odleglej dla wiekszosci Polakow. Z pewnoscia, gdyby autorka "Japonskiego
wachlarza" przebywala w Japonii tak dlugo jak autor "Bezsennosci..", moglaby
zamiescic tych spostrzezen jeszcze wiecej i moglyby byc one jeszcze bardziej
celne. Coz, ja w kazdym razie polecam rowniez te ksiazke Waszej uwadze.

Ps. kolejnosc czytania u mnie byla taka: "Bezsennosc w Tokio", "Zycie
codzienne w Tokio", "Japonski wachlarz". Wszystkie trzy, choc tak rozne od
siebie, uwazam za godne uwagi a "Bezsennosc.." polecilam juz kilku osobom,
jako lekture "obowiazkowa")
A wszystko zaczelo sie kilka lat temu od Alexa Kerra i jego "Japonii
utraconej"..
pozdrawiam
Katajina

dziękujemy za założenia wątku;)

[chiara76]

katajina napisała:

> "Nagroda istnieje od 2003 r. Przyznaje ją jury za publikacje na temat innych
> kultur, religii i cywilizacji. W ten sposób wypełniona jest ostatnia wola
> Beaty Pawlak, dziennikarki "Gazety" i pisarki, która 12 października 2002 r.
> zginęła w zamachu terrorystycznym na indonezyjskiej wyspie Bali."
>
> OK, wiec ja rozpoczne ten watek, bo uwazam, ze ksiazka Joanny Bator jest
> troche niedoceniona przez forumowiczow. Gratuluje p. Joannie Bator tej
> nagrody.

Ja też gratuluję.

> Pewnie zostane zakrzyczana, przez wielbicieli "Bezsennosci.." i talentu M.B.,
> ale uwazam, ze "Japonski wachlarz" tez jest dobra ksiazka!

Dlaczego tak uważasz?
Nikt , mam nadzieję, że tu na nikogo krzyczeć nie ma zamiaru, bo i za co? Że
może podobać nam się coś innego?
Ja te 3 książki rozpatruję w nieco innych kategoriach. "Bezsenność..." będzie u
mnie zawsze jako beletrystyka (bo chyba nie ścisła autobiografia, Marcinie?
a "Życie codzienne w Tokio" jako wspaniała literatura faktu , dokument (bardzo
mi pasowała ta książka, uporządkowała mi wiele spraw i wiem, jak i gdzie sięgać
po pewne wyjaśnienia, więc jest moim zdaniem bardzo przejrzysta.

"Wachlarz..." jest czymś pomiędzy beletrystyką, a dokumentem (moim zdaniem,
oczywiście) i jeszcze inaczej na tę książkę patrzę.

Ogólnie cieszę się niezmiernie, że mamy na naszym rynky wszystkie te książki,
nieco inne spojrzenia na ten kraj, jak ja to nazywam i upieram się przy tym
określeniu , mamy możliwość poznania "prawd" każdego z autorów, a następnie
wyciągniecia z nich swoich własnych wniosków i opinii.


> Fakt, ksiazka nie jest moze napisana tak lekkim, latwym i przyjemnym jezykiem
> jak "Bezsennosc.." ale ma swoje inne zalety. "Japonski wachlarz" nie jest
> oczywiscie praca naukowa, bo nie taki byl zamysl jej autorki, ale napisana
> przez kulturoznawce, zawiera cenne spostrzezenia i proby wyjasnienia kultury
> tak odleglej dla wiekszosci Polakow. Z pewnoscia, gdyby autorka "Japonskiego
> wachlarza" przebywala w Japonii tak dlugo jak autor "Bezsennosci..", moglaby
> zamiescic tych spostrzezen jeszcze wiecej i moglyby byc one jeszcze bardziej
> celne. Coz, ja w kazdym razie polecam rowniez te ksiazke Waszej uwadze.

Ja też polecam!
>
> Ps. kolejnosc czytania u mnie byla taka: "Bezsennosc w Tokio", "Zycie
> codzienne w Tokio", "Japonski wachlarz". Wszystkie trzy, choc tak rozne od
> siebie, uwazam za godne uwagi a "Bezsennosc.." polecilam juz kilku osobom,
> jako lekture "obowiazkowa")
> A wszystko zaczelo sie kilka lat temu od Alexa Kerra i jego "Japonii
> utraconej"..
> pozdrawiam
> Katajina
>

Jeszcze raz dziękuję za założenie tego wątku.
Pozdrawiam!

[aree]

Nie mogłam założyć wątku o książce, której nie przeczytałam Jakiś
zasad "moralnych" trzeba się w końcu trzymać )

Teraz może mnie to zdopinguje do przeczytania, bo jakoś ta pozycja nie przebija
się od dłuższego czasu na stercie książek leżących przy mym łóżku.

.......................................................
skopiowane z newsów dla porządku tematu:

arie:
Joanna bator została nagrodzona za "Japoński Wachlarz"
serwisy.gazeta.pl/kultura/1,34169,2964726.html
chiara76:
gratulacje dla Pani Joanny

aree:
czy jest wątek na forum na temat tej książki?

trochę mnie zdziwiła ta nagroda, bo przy dwóch równoczasowo wydanych książkach
ta wydaje mi się dużo słabsza. Zaznaczam, że utknęłam na stronie nr "16" i od
pół roku na niej stoję. W sumie nie powinnam się wypowiadać na temat tej
książki ale jak dla mnie ta pozycja jest za poprawna. Jak się pisze tak
poprawne książki to powinny być w stylu "Życia codziennego w Tokio", a nie w
stylu "Bezsenności" tyle że z wyszukanym naukowo-literackim językiem. Mnie to
nie przekonuje. Może założymy nowy wątek jak jeszcze nie ma a ja się zmuszę do
przeczytania w końcu "Wachlarza" ?

I tak właśnie działa rynek. Panu M.B. zabrakło pewnie okładki i kolorowych
zdjęć

chiara76:
Wiesz, osobnego wątku dla tej książki chyba nie ma. Jeśli Chcesz, załóż bo jak
wrzuciłam w wyszukiwarkę , to faktycznie osobno na jej temat nic na forum nie
widze, jedynie wspominamy o niej. Mnie książka nie rzuciła na kolana, ale i nie
mogę powiedzieć, że nie podobała mi się. Ot, coś pośredniego. Ale być może zbyt
wszystko teraz porównuję do "Bezsenności..." stąd trochę się zapewne
czepiam...

[speer]

Japonski Wachlarz tez mi sie podobal, ale poniewaz czytalem ja PO Bezsennosci w
Tokio, podobal mi sie od Bezsennosci mniej. No bo bezsennosc to mistrzostwo
swiata... Jest tam tyle emocji autora..

[suichi]

Jestem pod koniec i szczerze mowiac nie bardzo mi sie podoba. Owszem,
dowiedzialem sie z niej paru rzeczy o Japonii ktorych nie wiedzialem ale moim
zdaniem autorka mimo poczatkowych zapewnien ze opisuje wlasne spostrzezenia robi
to w taki sposob jak by to byla obiektywna prawda. Przychodzi mi na mysl blad
zawodowca ktory znalazlszy sie w zupelnie innym miejscu i okolicznosciach mysli
ze postepujac tak samo uzyska takie same wyniki jak w znanym sobie miejscu. Ale
moze to kwestia stylu pisarskiego?

[speer]

Bo ona to opisuje z puntku widzenia profesora uniwersytetu... brak emocji
wlasnych (czasem tylko jakies przeblyski, jak z tanczaca krewetka - ale malo
takich momentow...

[nekos]

ktora ksiazke polecacie na poczatek, wachlarz czy zycie codzienne??
wachlarz jest w merlinie. zycia nie moge znalezc

Nekos?

[chiara76]

ja znalazłam:
www.merlin.com.pl/frontend/towar/376078
ja wolałam "Życie codzienne..." mimo wszystko. Mniej osobistych wtrętów, po
prostu dobrze zrobiony dokument. Nie wiem, czy Pamiętasz, ale Pani Dorota nawet
u nas zabrała głos w dyskusji o Jej książce.

[nekos]

dzieki wszystkim za odpowiedzi. zdecydowalem ze kupie obie ksiazki
a zycia naprawde nie moglem w merlinie znalezc. chiara nie wiem jak ty to
zrobilas, hehe.

[nekos]

zamowilem juz obie ksiazki w merlinie. teraz tylko czekac.

[aree]

Jest zdecydowanie lepiej! Książka zaczyna mnie wciągać. Początek ewidentnie
zepsuty. Zaczynam rozumieć głosy broniące tą książkę

nekos napisał:
> zamowilem juz obie ksiazki w merlinie. teraz tylko czekac.

Nekos, pewnie będziesz szybszy z dwoma książkami i przesyłką ode mnie

[katajina]

aree napisała:

> Jest zdecydowanie lepiej! Książka zaczyna mnie wciągać. Początek ewidentnie
> zepsuty. Zaczynam rozumieć głosy broniące tą książkę
>
> nekos napisał:
> > zamowilem juz obie ksiazki w merlinie. teraz tylko czekac.
>
> Nekos, pewnie będziesz szybszy z dwoma książkami i przesyłką ode mnie

Ciesze sie, ze kolejna osoba zaczyna sie przekonywac do tej ksiazki!
Mam nadzieje, ze po przeczytaniu jej do konca, nie zmienisz zdania, co do
jej walorow.
Kiedy ja kupilam "Wachlarz..", to szczerze mowiac nie bardzo wiedzialam czego
sie spodziewac. No bo, i ten wydawca i wyglad ksiazki(kolorowe okladki itp.)
moglyby wskazywac na to, ze bedzie to kolejna ladnie wydana "ksiazeczka", nie
wnoszaca nic swiezego do sposobu postrzegania przez nas Japonii.
Po przeczytaniu jej czulam sie naprawde mile zaskoczona jej zawartoscia.
Odpowiada mi styl tej ksiazki, przez niektorych z forumowiczow uznany wprawdzie
za zbyt naukowy. Ale przeciez, gdyby pani Joanna napisala te ksiazke tak samo,
jak M.B.,to czytanie kolejnej, podobnie napisanej ksiazki, byloby po prostu
nudne. To, ze przebija przez "Wachlarz.." warsztat antropologa, mnie osobiscie
bardzo odpowiada, bo sama jestem kulturoznawca i wlasnie za to cenie te
ksiazke.

[nekos]

nekos napisał:

> zamowilem juz obie ksiazki w merlinie. teraz tylko czekac.

wlasnie przyszla paczka)

[katajina]

No, to jestem bardzo ciekawa twoich wrazen z tych dwoch ksiazek
Mysle, ze mieszkajac tam bedziesz mogl obektywnie ocenic na ile to, co zawarly
w nich autorki, odpowiada japonskiej rzeczywistosci.
Sproboj nie porownywac tych ksiazek z "Bezsennoscia.." a jak juz przeczytasz,
to koniecznie podziel sie z nami swoimi wrazeniami.

[nekos]

zaczalem czytac. od 'zycia' nie moglem sie oderwac a 'wachlarz' chwilami mnie
troche nudzi zobaczymy jak bedzie dalej.

mikan

[nekos]

autorka w wachlarzu napisala ze mikan (mandarynki) to piekne owoce, ktorych
gorzki smak nie dorownuje urodzie. hmmm, nie moge sie z tym zgodzic. nigdy nie
spotkalem gorzkiej mandarynki. wlasnie zjadlem 3 i byly przepysznie slodkie

[aree]

Życie codzienne!!! Książka napisana w takim stylu jaki pomysł na książkę,
wszystko jak być powinno. Mała książeczka, ale świetnie i długo się czyta,
można przy każdym akapicie się zatrzymać i się "podelektować". Na pewno ci
polecam. I tu dowód, że nie wszystko co napisane o Japonii musi być w stylu
Bezsenności.

A co do Wachlarza, hm. Skłamałam wcześniej, bo nie utknęłam na 16 stronie, a na
coś koło 32 (strzelałam na oko a nie uwzględniłam podziękowań, cytatów i słów
od autorki). Teraz jestem na stronie 44 na opisie Tokio i na tym opisie jestem
po prostu zła, sama nie wiem dlaczego, ale nie tak wygląda Tokio jak jest to
opisane, rzeczowo na pewno tak, ale emocje są daleko w lesie! Tak można opisać
Warszawę czy Kraków, ale o zgrozo, nie Tokio! I albo się pisze rzetelną książkę
o Tokio, albo opisuje się jego klimat, albo sprawnie i umiejętnie jedno z
drugim. Tu niestety Pani Autorka pomieszała trochę pojęcia. Takie moje zdanie.

Jak przebrnę do końca i coś mi się spodoba, na pewno o tym napiszę, żeby nie
było, że jestem jakaś uprzedzona. Nawet w średnich rzeczach można znaleźć
momenty przebłysku, na co oczywiście liczę.

Dobrze Speer napisał, ramy uniwersytetu nie zostały tu przekroczone a temat na
pewno tego wymagał.

Ale i tak uważam Nekos, że powinieneś przeczytać obie te książki, w końcu to
temat najbardziej Cię dotykający I żeby docenić dobre trzeba przeczytać to
gorsze. Kup obie książki!

Ale chyba za dużo piszę... w końcu nie przeczytałam tej książki

Pozdrawiam

[katajina]

nekos napisał:

> ktora ksiazke polecacie na poczatek, wachlarz czy zycie codzienne??
> wachlarz jest w merlinie. zycia nie moge znalezc

moim zdaniem, zalezy od tego, jak dawno czytales "Bezsennosc..".
Jesli stosunkowo niedawno, to lepiej zebys przeczytal najpierw
"Zycie codzienne..", bo to inny styl i rodzaj ksiazki, a pozniej
dopiero wez sie za "Japonski wachlarz".
Mnie osobiscie, nie bardzo podobal sie uklad ksiazki i rozdzialow w
"Zyciu codziennym..", chociaz ksiazka sama w sobie, z pewnoscia zawiera wiecej
informacji, niz "Japonski wachlarz".

[ciastko_marchewkowe]

Katajino, może się narażę pozostałym, ale "Wachlarz..." jest znacznie lepszą
książką. Ma znacznie więcej walorów czysto poznawczych niż "Bezsenność..." To
prawdziwa literatura. Nie chcę obrażać Autora "Bezsenności", bo choć przez
książkę przebrnęłam i naprawdę dostrzegam jej zalety (pewne poczucie humoru),
to bardzo raziła megalomania autora i poczucie, że napisał tę książkę
dla...kasy. Dziwnie czyta się coś, co jest wspominkowe, a co napisał w końcu
młody jeszcze człowiek (około czterdziestki obecnie). Panu Marcinowi wyszły
trochę takie wspomnienia kombatanta. Całkowita porażka to zdjęcia "ja w
otoczeniu pięknych koleżanek" itp. Śmiałam się. Natomiast bardzo ciekawie
zostały zaaranżowane początki rozdziałów - chodzi mi o sentencje i zdjęcia.

Pani Joannie Bator bardzo gratuluję.
I mam świadomość, że jest to "wysoka półka", ale sa tacy, którzy lubią się
wspinać i stawać na palcach.

[suichi]

Zgodze sie ze "Wachlarz..." ma wiecej walorow czysto poznawczych ale to jeszcze
nie swiadczy ze jest lepsza od "Bezsennosci...". To sa dwie zupelnie inne
ksiazki, z reszta zajrzyj na watek o "Bezsennosci..." - zamiarem autora nie byla
instrukcja obslugi Japonii ale ksiazka o Jego tam przygodach. Poprostu.
"Wachlarz..." natomiast w moim odczuciu usiluje byc taka wlasnie instrukcja, w
koncu napisala go pani antropolog, autorka ksiazek i publikacji naukowych. I
niby tez maja to byc jej wlasne odczucia i spostrzezenia ale napisane sa jak
uniwersytecka rozprawa naukowa. Moim zdaniem autorka nie poradzila sobie z
Japonia, usilowala ogarnac tak odmienna kulture jak jedno ze zjawisk spolecznych
we wlasnym kraju po spedzeniu tam zaledwie 2 lat. Wyglada na to ze wyjezdzajac
tam nie miala bladego pojecia o tym kraju poza tym ze sa tam skosnoocy ludzie i
drzewka bonsai. Najczesciej wystepujace w ksiazce slowo "androginiczny" i ciagla
infantylizacja prawie wszystkiego z czym sie w Japonii autorka zetknela
swiadcza, moim zdaniem, o zupelnym braku zrozumienia tej kultury, o tym ze pani
Joanna nie poradzila sobie z Japonia, ze zabraklo jej kategorii do okreslenia
wszystkiego wiec uzyla metek zastepczych. Ale to oczywiscie tylko moje odczucia
a ja ani nie bylem w Japonii ani nie jestem antropologiem.

[suichi]

A co do zdjec czemu uwazasz ze sa porazka?? Bardzo dobrze ze sie smialas, wydaje
mi sie ze mialy byc wlasnie zabawnym dodatkiem.

[ciastko_marchewkowe]

z całym szacunkiem dla autora (a zdjęcie na trzeciej okładki naprawdę może się
podobać) zdjęcia są lekko...żenujące (niektóre). Ja i piękne panie...hm
Autor pisze trochę tak, jakby poklepywał ciągle czytelnika po plecach, a nie
każdy tę manierę jest w stanie znieśc. O megalomanii już wspomniałam.
Przeszarżowane poczucie humoru. Na siłę.

I coś, co zbulwersowało mnie najmocniej.
Nie będę szukać akapitu w książce (znajdziesz sam). Pisze o jeździe windą w
centrum handlowym chyba i opisuje dziewczyny, nazwijmy je windziarkami. I tu
pada: bezmózgie stworzenia. Skąd autor o tym wie?

Ja w każdym razie zachęcona do innych, powstających obecnie (wątek
o "Bezsenności..." przejrzałam) książek Marcina Bruczkowskiego - nie jestem.

post scriptum

[ciastko_marchewkowe]

Książkę kupiłam zachęcona wyimkiem na stronach Merlina. Czytało się miło. I
teraz już wiem, że to wcale nie autobiografia. Cóż. Pan Marcin sobie trochę
pokoloryzował. Cóż, czemu nie

[yabanjin]

>I coś, co zbulwersowało mnie najmocniej.
>Nie będę szukać akapitu w książce (znajdziesz sam). Pisze o jeździe windą w
>centrum handlowym chyba i opisuje dziewczyny, nazwijmy je windziarkami. I tu
>pada: bezmózgie stworzenia. Skąd autor o tym wie?

O ho ho, zabolalo! Panienki w windzie rzeczywiscie zachowuja sie jak
zautomatyzowane lalki barbie. Zero mimiki, tylko mowia bezbarwnym
glosem: "nikai, nikai desu. arigato gozaimashita."
Niewykluczone, ze lalki barbie tez maja mozg, tylko tak jak w przypadku
japonskich windziarek, na pierwszy rzut oka trudno to wywnioskowac.

[suichi]

Szczerze mowiac nie rozumiem. Co takiego zenujacego jest w tych zdjeciach?? Ot,
poprostu zabawne fotki, dodatek do tresci ksiazki. Rowniez nie moge doszukac sie
w "Bezsennosci..." megalomanii i nie wiem co rozumiesz przez przeszarzowane
poczucie humoru. Dla mnie to bardzo fajnie napisana ksiazka o przygodach faceta
z Polski w Japonii i tyle. W "Wachlarzu" nie podoba mi sie konstrukcja ksiazki -
mialo nie byc naukowo a jest. Poza tym, jak juz pisalem, tych ksiazek nie ma co
porownywac bo sa zupelnie inne. "Bezsennosc" to powiesc, nawet nie autobiografia
bo jedynie na podstawie wlasnych przezyc Marcin stworzyl ciag przygod, nie raz,
jak sam pisal, zmieniajac miejsca i bohaterow. "Wachlarz" powiescia nie jest i
przeciez nie bedziemy go porownywac do np. "Shoguna" Jamesa Clavella bo to bez
sensu.

[nighthrill]

Stanowczo bardziej podobał mi się "Wachlarz". Może daltego, że sama jestem
antropologiem Interesuje mnie też tematyka gender, a jejst jej w książce
mnóstwo.
W "Bezsenności..." denerwuje mnie parę drobiazgów, mimo że generalnie książkę
dobrze się czyta. Poczucie humoru autora jest niezłe, pisze płynnie i ciekawie,
natomiast brak mi...obiektywnego spojrzenia? naukowości właśnie? Mam wrażenie,
że pan Bruczkowski, mimo miłości do Japonii, patrzy na nią z góry, rozpatruje
zjawiska w oderwaniu od siebie, a nie w kontekście. Ale ta książka nie miała
być rozprawą naukową. A może ja mam po prostu antrpologiczne skrzywienie

"Życie codziennie" czyta się średnio, a część obserwacji jest nieaktualna albo
zbyt powierzchowna, moim zdaniem oczywiście. Zajmuję się podziałem ról ze
względu na płeć w społeczeństwie japońskim i obecnie sytuacja ta wygląda nieco
inaczej, niż przedstawiona przez autorkę.

[quasthoff]

Akurat przed chwilą skończyłem czytać pasjonującą opowieść. "Japoński wachlarz"
to niezwykle wciagająca lektura a tym bardziej mi bliska, że tak samo jak
autorka miałem możliwość bezpośredniej(choć znacznie krótszej) styczności z
krajem Kwitnącej Wiśni.

[yabanjin]

>natomiast brak mi...obiektywnego spojrzenia? naukowości właśnie?

Antropolog pisze o "objektywnym spojrzeniu"? Nie wiem, czy jest cos takiego w
antropologii, zwazywszy ze kultura to zbior subiektywnych symboli, co do
ktorych ludzie zgadzaja sie tylko na zasadzie umownosci.
Z tego co wiem, Bruczkowski nie zamierzal pisac ksiazki naukowej i z zalozenia
nie silil sie na wnikliwa analize swoich obserwacji. Jego ksiazka to przede
wszystkim rozrywka.

>Bruczkowski, mimo miłości do Japonii, patrzy na nią z góry, rozpatruje
>zjawiska w oderwaniu od siebie, a nie w kontekście

I za to chwala Bruczkowskiemu, ze umial zachowac zdrowy dystans. Kradynalnym
grzechem antropologow jest, jesli za nadto ida "native" i zbyt bardzo
utazsamijaja sie z kontekstem, ktory opisuja, bo wtedy okazuje sie, ze sami ten
kontekts tworza.

[kapitankloss1]

>natomiast brak mi...obiektywnego spojrzenia? naukowości właśnie? Mam wrażenie,
>że pan Bruczkowski, mimo miłości do Japonii, patrzy na nią z góry, rozpatruje
>zjawiska w oderwaniu od siebie, a nie w kontekście. Ale ta książka nie miała
>być rozprawą naukową. A może ja mam po prostu antrpologiczne skrzywienie

Bezsennosc jest ksiazka ktora bardzo dobrze oddaje poczucie obcokrajowca w
Japoni...ja i wiele osob mjalo podobne przezycia. Nie jest to literatura
antropologiczna. Pokazuje dokladnie to co inni mysla, a czy te mysli sa z
gory, czy z dolu, czy zwichrowane, czy maja podstawy stereotypowe, i czy sa
bledne nie ma nic do rzeczy. Wiekszosc cudzoziemcow bedzie nawet teraz, po 10
latach, mjalo bardzo podobne przezycia i mysli...tylko ze ich na papier nie
przeloza...a pan Bruczkowski to zrobil...i wlasnie, ta ksiazka jest najbardziej
zrozumjala dla tych co w Japoni mjeszkali i mjeli podobne przezycia...a z
zgeneralizuje...wielszosc cudzoziemcow bedzie takie mjala...niektorych to
wscieknie i wyjada po paru mjesiacach, inni naucza sie z tego smiac i puszca to
na luzie.

[aree]

Świetna dyskusja! ) Miało być o „Wachlarzu” a jest o „Bezsenności”. Pani
Bator trochę się chyba pogubiła, bo chciała napisać pewnie tak luźną i lekką
książkę jak „Bezsenność” a przy swoim naukowym języku nie potrafiła wyjść poza
sztywne ramy, trochę mam wrażenie czytając, że jest to lekko napompowane
formą „ą i ę”. Nie da się swoich emocji przedstawiać w taki sposób, bo w
efekcie wydają się nieautentyczne. Pani Bator pisze o luzie a z tekstu
dokładnie daje się wyczytać jej charakter i trochę jak dla mnie kłuci się tu
jedno z drugim.

Nie umniejszając treści książki...

A co do zdjęć w obu książkach to, pomimo, że jestem wielkim zwolennikiem
jakości to w przypadku „Bezsenności” nawet się cieszyłam, że są lekko
niewyraźne, bo hamowało to trochę przesadzone bicie na zdjęciach własną osobą
autora Zawsze wolę jak trochę prywatności jest jednak zachowane. Gdyby te
zdjęcia były jakości takiej jak w „Wachlarzu” to chyba by mi się nie podobały :
(Trochę za dużo w nich jednak autora. Także puenta: zdjęcia są ok!

Pozdrawiam.

[chiara76]

no cóż, widać, która książka wzbudza u czytelników żywsze emocje...powiem tak,
jeśli kiedyś miałabym coś napisać, nie byłaby to naukowa rozprawa. Ale
marzyłabym o jednym, aby ludzie o tej książce rozprawiali i tak ją sobie
wzajemnie polecali, jak polecają sobie "Bezsenność w Tokio" i nawet na Forum
Książka dopytują się o dalszą część:

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=151&w=30781561
o czymś to mówi, moim zdaniem.

U mnie kolejność jest taka:
The winner is Bezsenność,

potem Życie codzienne,

a Wachlarz na końcu.

ale wszystkie sobie cenię, każdą za coś innego.

[aree]

"Bezsenność" wzbudza na pewno emocje, pozytywne. W "Wachlarzu" jeszcze ich
szukam.

Kajam się za ortografię w poprzednim poście... Jednak ręce i oczy to nie to
samo...jedno pisze, drugie czyta. Te komputery nas kiedyś zniszczą, mówię
Wam )

[aree]

Udało mi się w końcu przeczytać "Wachlarz". Książkę czytałam... chyba rok jak
się nie mylę Nie wiem czy to powód do chwalenia się, ale to w sumie mówi
trochę o samej książce. Z jednej strony nie wciągnęła mnie na tyle, żeby czytać
ją dalej, ale z drugiej ciągle leżała na stercie książek do przeczytania. Chyba
jednak uważałam, że to niemożliwe, żeby nie była ciekawa.

I w sumie uważam, że jest to pozycja na pewno warta sięgnięcia, chociaż jak dla
mnie, trochę za bardzo podszyta jest feminizmem. Przy końcu książki
stwierdziłam, że wszystko się kręci wokół kobiet i samej autorki. To mnie na
tyle zaskoczyło, że cała książka nie jest z góry ustawiona na ten kierunek
płciowy (ja na pewno nie znalazłam nic w tym kierunku) a na końcu wpadłam na
to, że książka nasączona jest kobietą czyli samą autorką przez co rozumiem, że
zabieg był nieświadomy i podświadomy. I powiem Wam szczerze, dopiero na końcu
zrozumiałam dlaczego tą książkę wydał "Twój styl". Czy to wydawnictwo wydaje
tylko wszystko co jest kobiece? Ja się trochę na tym nie znam. Czy autorka nie
spotkała mężczyzn w Japonii? Jeżeli jednak taki był jej zamiar, co przecież
można zrozumieć, taka idea, to dlaczego nie stawia sprawy jasno od samego
początku?

Sama książka, jak ktoś to wcześniej zauważył, napisana jest literackim
językiem, często jak dla mnie za sztywnym i za bardzo napompowanym "mądrością".
Brakuje mi polotu i jakiejś lekkości. Pani Bator kiedy coś opisuje to na końcu
dodaje zawsze swoją refleksję na dany temat i kiedy sam temat wymaga pośmiania
się (tak jej się przynajmniej wydaje), ona się śmieje, tylko, że ten śmiech nie
pochodzi z głębi, jest taki powierzchowny i z zasadami. Trochę to sztucznie jej
wychodzi.

A co do zawartości treściowej książki to trudno mi oceniać pod względem
antropologii (dużo ludzi krytykuję ją właśnie jako antropologa), ale gdyby
rozpatrywać ją jako luźny opis Japonii to jest nawet ciekawy i można się trochę
rzeczy dowiedzieć. Ja np. nie wiedziałam, że jak przyjeżdżają panowie z poczty
po paczki to za każdym razem kiedy wchodzą do domu po kolejną paczkę ściągają
buty. To chyba jedyny moment w książce kiedy się uśmiechnęłam.

Uważam, że pomysł na tą książkę był z założenia zły, zaczyna się opisem siebie,
wyjazdem czyli sprawozdaniem z własnych odczuć a dosłownie po 5 kartkach
wpadamy w wyszukane i pełne słownictwa opisy prawdy. Albo niech coś będzie
opisem przeżyć, albo rozprawą naukową. Ten styl pisania mi osobiście nie
odpowiada.

Japonia jest tak wdzięcznym tematem do poluzowania zasad i ram i niestety tego
mi w tej książce zabrakło. Np. opis pierwszy raz ujrzanego Tokio zdziwił mnie
chyba najbardziej, bo miałam wrażenie, że autorka opis ten napisała po
powrocie, w domu, gdzie przelała na papier oglądany właśnie na video pobyt w
Tokio kogoś zupełnie innego.

Ta książka jest po prostu za sztywna. Sztywny język opisuje różowe komórki i
lolitki o piskliwym głosie. Ale dla samej wiedzy poznawczej warta jest na pewno
przeczytania

Pozdrawiam
aree

[nihonto]

Dyskusja jest rzeczywiscie ciekawa, a ksiazka jest, na szczescie takim
przedmiotem, ze aby na jej temat dyskutowac, trzeba ja przeczytac. Osobiscie
uwazam, ze wszystkie 3 rozpatrywane ksiazki sa ciekawe i kazda z nich wnosi cos
nowego - jakze od siebie roznego. "Antropologicznie" najciekawszy jest
przypadek Marcina, ktory zawsze podkresla, ze napisal powiesc, ktora calkowicie
przypadkowo umiescil w Japonii. Podkresla, ze takie sytuacje moglyby sie
zdarzyc w dziesiatkach miejsc na swiecie. A przeciez nikt z "naszych"
forumowiczow nie siegnalby po te ksiazke, gdyby w tytule nie bylo "Tokio". Z
kolei obie Panie napisaly ksiazki "o Japonii", a wiec do zdefiniowanej grupy
Czytelnikow. I okazuje sie, ze w tej konkurencji zdecydowanie wygrywa Marcin.
Za styl, jezyk, barwe, humor, i oczywiscie...za Japonie. Dlatego wlasnie, chyba
aby sprawdzic swoje umiejetnosci, ulokowal kolejna powiesc w Singapurze.
Ciekawe, jaki bedzie rezultat tego sprawdzianu? Forum "Singapur" poki co nie
istnieje, i pewnie jeszcze dlugo go nie bedzie. Czyli Marcin sprawdza
w "Singapurze" swoja popularnosc, jako autor ksiazki o Japonii. Brawo za
odwage, ale ryzyko jest spore. Wroce jeszcze do obu Pan-autorek. Obie maja
swoje wlasne spostrzezenia n/t Japonii. Jesli siegam po te ksiazki, to nie po
to, aby sie smiac, czy szukac humoru, ale aby poszerzyc wiedze o Japonii -
przynajmniej ja kupilem obie ksiazki z tych powodow. Jesli przeczytalem ksiazke
i nie znalazlem w niej nic, czego bym do tej pory nie wiedzial, to nie winie
autorki, ale jestem zadowolony, ze tak duzo wiem. Rozpoznaje te same zachowania
Japonczykow, ktorych i ja doswiadczylem. Staje sie to dla mnie potwierdzeniem,
ze jest OK, ze to nie fatamorgana. Innymi slowy, z zalozenia, kupie i
przeczytam kazda ksiazke o Japonii. Bo to mnie interesuje. A tak na marginesie,
to dla mnie najwiekszym gniotem jest "Tokijskie ABC", ale i to przeczytalem od
poczatku do konca. Z powodow jak wyzej.

[aree]

>nihonto napisał:
>Jesli siegam po te ksiazki, to nie po to,
>aby sie smiac, czy szukac humoru,
>ale aby poszerzyc wiedze o Japonii -

To znaczy, że każda książka, która jest na jakiś tam Cię interesujący temat
jest dobra? Dla mnie równie ważna jest zawartość książki jak i umiejętność jej
napisania. Bo co z tego, że wiedza jest skoro nie potrafi się pisać? Nie
szukałam humoru w „Wachlarzu”!!, ale autorka usilnie próbowała mnie rozbawić,
dlatego napisałam, że zabrakło jej polotu i lekkości, bo humor na siłę to żaden
humor.

Książka mogłaby być lepsza, warunki na to miała. „Życie codzienne” dużo
bardziej mi się podobało.

[nekos]

skonczylem. nie jest to zla ksiazka ale troche ciezko sie czyta te dlugie
rozdzialy.
zdecydoawanie wole zycie codzienne)