qwardian
12.10.16, 21:47
wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/7,114884,20824547,absurdalny-apel-kuratora-oswiaty-halloween-negatywnie.html
To wypowiedzi na forum historycznym dotyczący starego kultu celtyckiego. Belzebub z Czerskiej jest zajęty 24 godziny na dobę, jak tu obecny Krzyś52, wszystko żeby odsunąć nas od tradycji katolickiej i cofnąć o trzy tysiące lat. Na marginesie Celtowie wprowadzili epokę żelaza na nasz kontynent, byli doskonałymi rzemieślnikami i bili olbrzymie ilości monet. NIEPRAWDOPODOBNE, ŻE NIGDY NIE ZAŁOŻYLI WŁASNEJ PAŃSTWOWOŚCI. Daje do myślenia, co...
Kult ściętej głowy wśród niektórych plemion celtyckich. Po bitwie zbierano głowy poległych wrogów, przytraczano je do siodeł końskich lub pasów na biodrze i zanoszono do domostw lub specjalnych świątyń jako wota. tongue.gif
Są świetne opisy u Strabona i Posejdoniusza, kiedy to Rzymianie wściekali się na sprzymierzonych z nimi Galów, którzy po bitwie zbierali głowy poległych wrogów, po czym przwiązywali je do pasów lub siodeł końskich! smile.gif
Zwykle taką głowę wieźli do domu by przybić ją do ściany domostwa jako trofeum i totem. W południowej Galii, niedaleko antycznej Massalii, znajdowały się niegdyś sanktuaria, w których kultywowano ścięte/śpiące głowy. Mam tu na myśli Entremont i Roquepertus zniszczone w 123/4 r. p.n.e. przez Rzymian.
pamiętam gdzie, za to motyw bardzo dobrze pamiętam z okładki do książki Romualda Romańskiego Farsalos 48 p.n.e. Tam bardzo wyraźnie widać ucięte głowy przytoczone do rzędu końskiego. Ponieważ tę książkę mam od dawna, to nieco się z nią zżyłem no i jak słyszę zbitkę "ucięte głowy" i "celtyccy wojownicy", to zawsze myślę o tej okładce.
Brązowe obicie, najpewniej rzędu końskiego, pochodzące z Kärlich w Niemczech (Nadrenia - Palatynat) przedstawia celtyckiego jeźdźca. Przy siodle widać zarys dwóch głów, przytroczonych rzemieniami, które ścięto na wrogach. Wozy bojowe, które użytkowane były przez Celtów w czasie batalii, również ozdabiane były ściętymi czerepami. Niektórzy wojownicy celtyccy przytraczali sobie je do pasów i tak oto paradowali po okolicy pękając z dumy, że posiadają tak okazałe i przez każdego Celta pożądane trofea. wink.gif
Na pierwszy plan wysuwa się głowa ludzka, względnie popiersie, które na początku było po prostu naśladownictwem greckiego pierwowzoru. Te wyobrażenia przedstawiają głowę ludzką niemal realistycznie, niekiedy robiąc wrażenie portretu, wizerunku konkretnej osoby (zapewne rixa). (...) W miarę jak monety celtyckie odchodziły od swego pierwowzoru greckiego przeobrażały się w tzw. "ściętą głowę", motyw bardzo pospolity w ikonografii mitologii celtyckiej. Jest on plastycznym przedstawieniem idei reinkarnacji, która to idea wchodzi w skład wierzeń celtyckich. (...) Nie jest wykluczone, że jednocześnie ta "ścięta głowa" stanowi pars pro toto i jest ideogramem kobiecego bóstwa podziemnego (deus psychopompus), które na tej ozdobnej łodzi przewozi ludzkie dusze w zaświaty. Nie ma tu żadnej sprzeczności, bowiem właśnie w zaświatach, "Zachodniej Stronie", sidhach zmarli oczekiwali na następne wcielenie. (Janina Rosen-Przeworska, "Ikonografia monet celtyckich"; w "Celtowie i ich mennictwo", materiały sesji naukowej, Wawa 26 IV'85, PTAiN, Wawa 1986)
Czaszki szczególnie cenne przechowywano w świątyniach, natomiast czaszki mniej wartościowe w domach, gdzie w niszach nad drzwiami wejściowymi, przybijano je gwoździem do ściany. Kult głowy był powszechny u Celtów i nie dotyczył tylko świątyni w Entremont.
W Roquepertuse znajduje się dawne celto-liguryjskie sanktuarium, gdzie jest portyk, w którym w niszach umieszczono czaszki. Kolejna odkryta świątynia z czaszkami znajduje się w Glanum.
Ścinali głowy przegranym tuz po pojedynku na oczach wszystkich/przed nimi.Ozdabiali sobie nimi głowy i tez było popularne często u celtow ozdobienia sobie nimi drzwi i domów,również siodeł
Jest jeszcze głowa olbrzyma Brana (bez daszka nad "a"), która zakopana staje się wyrocznią i ostrzeżeniem ukrytą pod Londynem a którą bezmyślnie wykopuje Artur twierdząc, że nie potrzebuje żadnych wyroczni, by bronić Amnionie
Osobliwością wierzeń celtyckich był szeroko rozpowszechnione kult ludzkich głów. U Diodora Sycylijskiego znajdują się przejmujące grozą przekazy mówiąc o zwyczaju "polowania" na głowy wrogów. Wierzono bowiem, że dusza człowieka jest ukryta w jego głowie, stąd jej zdobycie oznaczało kontrolę nad człowiekiem i jego myślami. Zwyczaj kolekcjonowania czaszek wynikał z chęci zawładnięcia umysłami swoich wrogów, szczególnie ceniono więc głowy wrogów o wysokiej pozycji społecznej. Znajduje się je często w miejscach zupełnie zwyczajnych, takich jak pojedyncze domostwa i fortyfikowane osady. Głowy niektórych wrogów umieszczano nad bramami do grodów, podkreślając pozycję ich mieszkańców. Motyw głowy wykorzystywano w twórczości artystycznej, co również jest świadectwem jej szczególnego znaczenia.
