Postacie prawdziwej lewicy

[v.ci]

Lewica to nie SLD . To stowarzyszenie wzajemnej adoracji ma niewiele
wspólnego z lewicowością . Oto ludzie prawdziwej lewicy .

BOLESŁAW LIMANOWSKI

[v.ci]

LIMANOWSKI Bolesław (1835 - 2 II 1935) , patron jednej z ulic na starym Rakowie

polityk, historyk, ojciec polskiego socjalizmu; współzałożyciel Polskiej Partii
Socjalistycznej i współtwórca jej programu; wyróżniał się głębią myśli, brakiem
doktrynerstwa i zdrowym rozsądkiem; od początku działalności łączył idee
socjalistyczne z ideą niepodległości i patriotyzmem; pozostawił wiele prac
naukowych ("Historia demokracji polskiej w dobie porozbiorowej"), a także
pasjonujące "Pamiętniki".

encyklopedia.interia.pl/haslo?hid=83137

ADOLF HITLER

[xiazeluka]

Urodził się 20 kwietnia 1889 r. w Braunau w Austrii. Jako ochotnik walczył na
frontach pierwszej wojny światowej. Od 1919 r. członek, od 1921 r. przywódca
małej partii - Narodowo-Socjalistycznej Partii Robotniczej Niemiec. Głosząc
lewicowe hasła odrzucające postanowienia Traktatu Wersalskiego i obciążające
Żydów za powojenny kryzys gospodarczy w Niemczech, partia uzyskała w następnych
latach znaczne poparcie tak w społeczeństwie. 30 stycznia 1933 r. Hitler został
kanclerzem. Skrajnie lewicowa NSDAP po obsadzeniu najważniejszych funkcji w
państwie przejęła pełnię władzy w Niemczech. Realizował zapowiedziany w "Mein
Kampf" program socjalizacji gospodarki Niemieci totalnej kontroli nad
społeczeństwem. Ramię w ramię z innym wybitnym socjalistą, Józefem Stalinem,
foprowadził do wybuchu drugiej wojny światowej. Towarzysz Hitler popełnił
samobójstwo 30 kwietnia 1945 r. w bunkrze pod kancelarią kanclerza w Berlinie.

łatwo tak kopac leżącego, co?

[7em]

gdybyś był sprawiedliwy podałbyś też dobrych lesicowców, np:

minister jaruga-środa-nowacka
king dzon ill
ho szy min
pol pot
albin siwak
i wielu wielu innych prawdziwych lewicowców, zapomnianych a wspaniałych ludzi

5040

[oleg3]

Pol Pota już wrzuciłem ))

Tego typka wyjątkowo łatwo...

[xiazeluka]

...ale jak powiedział Kot W Butach wypluwając z paszczy myszkę: "sam się pchał".

[antyk52]

> minister jaruga-środa-nowacka
> king dzon ill
> ho szy min
> pol pot
> albin siwak

Che Guevara
Fidel

Lista Wild... pardon... Lewicy cd.

[xiazeluka]

Antonow-Owsienko
Beria
Corlovan
Dzierżyński
Eichmann
Freisler
Giap
Himmler
Ikonowicz
Jagoda
Kiszczak
Luxemburg
Marchlewski
Nowak
Okrzeja
Próchniak
Rosenberg
Sierow
Tuchaczewski
Unszlicht
Wiatr
Zinowiew
Żukow

[snajper55]

xiazeluka napisała:

> Skrajnie lewicowa NSDAP

Skrajnie lewicowi to byli komuniści, zwalczani na równi z Żydami przez NSDAP.

S.

[oleg3]

snajper55 napisał:

> Skrajnie lewicowi to byli komuniści, zwalczani na równi z Żydami przez NSDAP.

Też byli. Skrajna lewica podzieliła się na socjalistów narodowych i socjalistów-
internacjonalistów.

PIOTR IKONOWICZ

[silesius.funkulo]

rzeczpospolita.pl/gazeta/wydanie_050125/kraj/kraj_a_7.html

CHAIRMAN MAO

[drf]

www.geocities.com/franith/
IMPERIALISM AND ALL REACTIONARIES ARE PAPER TIGERS?

tygrysek mao ... rzeznik milionow ((

[silesius.funkulo]

Rzeczpospolita, 25.01.2005, Lidera Unii Lewicy kolejowe przypadki

Taka nerwowość na kolei

Nocna podróż Piotra Ikonowicza (Unia Lewicy) pociągiem z Wrocławia do Warszawy
zakończyła się interwencją policji. - Był bardzo napity, zrobił awanturę, a
jechał bez biletu - opowiada konduktor.

Ikonowicz wracał wraz z czterema osobami z konwencji UL. Nikt z nich nie miał
ważnego biletu. - Nie chcieli pokazać dokumentów - mówi konduktor Mirosław
Kowalski. Ikonowicz podobno chciał załatwić sprawę "po cichu". - Cytuję: masz
sto złotych i się odp... - dodaje Kowalski.

Co na to Ikonowicz? - Skończyły mi się środki. Gdybym miał sto złotych, tobym
kupił bilet - zapewnia.

W Koninie interweniował patrol Straży Ochrony Kolei. - Pan Ikonowicz ich
wyśmiał i powiedział, że nie mają prawa żądać od niego dokumentów - twierdzi
konduktor. Zdaniem Ikonowicza to wielkie nieporozumienie.

- SOK interweniowała wtedy, gdy kontrolerzy mylnie zrozumieli, że my nie chcemy
okazać dokumentów - tłumaczy. I dodaje: - Nie wszystkie osoby miały dokumenty,
stąd to wszystko. Ja swój dowód wyjmowałem chyba ze cztery razy.

Na stację w Koninie przyjechała policja. Dopiero wtedy udało się ustalić
tożsamość gapowiczów. Na tym się jednak nie skończyło.

- Po 15 minutach jazdy inny konduktor zgłosił kontrolerom, że został napadnięty
w przedziale służbowym przez Ikonowicza - mówi Kowalski. Polityk twierdzi, że
to nieprawda.

[v.ci]

Wpadka działaczy LPR
02.02.2005 12:26 (aktualizacja 19:18)

Działacze Ligi narozrabiali w pociągu
Dwóch działaczy szczecińskiej Ligi Polskich Rodzin nie ma już w jej szeregach
po tym, jak prasa zarzuciła im awanturowanie się w pociągu oraz wykrzykiwanie
antysemickich i faszystowskich haseł. Sprawę bada prokuratura.

Jak poinformował dzisiaj prezes zachodniopomorskiej LPR Sylwester Chruszcz,
Łukasz Siemaszko poprosił o wykluczenie z partii, zaś Adam Machaj - o
zawieszenie w prawach członka. Oba wnioski zostały pozytywnie rozpatrzone.

Chruszcz podkreślił, że jeśli sprawa zostanie wyjaśniona i działacze oczyszczą
się z zarzutów, będą mieli otwartą drogę powrotną do Ligi.

Narozrabiali w pociągu

Prezes zachodniopomorskiej LPR dodał, że według jego wiedzy, relacja
dziennikarzy "Gazety Wyborczej", którzy opisali zdarzenie w pociągu,
była "grubo przesadzona". - To ciąg dalszy linii ataku gazety na Ligę -
zaznaczył.

- Obaj są ludźmi młodymi, mogli zachowywać się głośno, ale znam ich od lat i
wykluczam, by mogli być pijani i wykrzykiwać faszystowskie i antysemickie
hasła - powiedział. Dodał, że w tym samym pociągi jechali inni członkowie Ligi
i ich relacja różni się od gazetowej.

Jak powiedziała rzeczniczka Prokuratury Okręgowej w Szczecinie Małgorzata
Wojciechowicz, na podstawie informacji prasowej prokurator podjął czynności "w
celu nadania biegu sprawie". Dodała jednak, że materiały w tej sprawie są
weryfikowane, ponieważ dotychczasowe ustalenia prokuratorskie nie potwierdzają
informacji zawartych w artykule prasowym. Chodzi m.in. o informacje uzyskane ze
strony PKP - dodała.

Według "GW", działacze LPR jechali pociągiem ze Szczecina do stolicy na zjazd
krajowy partii. Zgorszenie wśród pasażerów miała wywołać dwójka aktywistów:
Łukasz Siemaszko oraz Adam Machaj. Gazeta pisze, że obaj byli uspokajani przez
partyjnych kolegów, ale bez efektu. Świadkowie zaś mieli twierdzić, że byli
pijani i przekonywali podróżnych, że "Hitler miał rację, że chciał zrobić z
Żydami porządek". Mieli też śpiewać: "Czarnych powiesimy, Światowida postawimy"
oraz krzyczeć: "Heil Hitler!". Według dziennika, obrażali też pasażerów pociągu
i pracownicę wagonu Wars.

Za propagowanie treści antysemickich i faszystowskich grozi kara od grzywny do
dwóch lat więzienia.

(PAP)

[wikul]

To Ikonowicz wstapił do LPR-u ?

[v.ci]

wikul napisał:

> To Ikonowicz wstapił do LPR-u ?

Nie . Ale kilka lat temu wystąpił z PPS-u .

PS Wolisz UL czy LPR ?

Pol Pot

[oleg3]

Urodził się jako Saloth Star w małej kambodżańskiej wiosce około 140 kilometrów
na północ od Phnom Penh. Rok jego narodzin jest niejasny chociaż francuska
dokumentacja podaję datę 25 maja 1928. W wieku sześciu lat wyjechał z bratem na
naukę do Phnom Penh. Tam poznał religie i dyscyplinę buddyzmu. W wieku ośmiu
lat trafił do katolickiej podstawówki. Przebywał tam sześć lat - poznał język
francuski i podstawy kultury europejskiej.

W 1949 roku Pol Pot zdobył państwowe stypendium i wyjechał studiować do Paryża.
Wtedy to poznał idee komunizmu i wstąpił do Francuskiej Partii Komunistycznej.
Po czterech latach nauki 'stalinizmu' wrócił do Kambodży. Po miesiącu wstąpił
do komunistycznej partyzantki, stał się członkiem Komunistycznej Partii
Indochin (IHC.
Pol Pot zajął się nauczaniem w szkole prywatnej a przy okazji zajmował się
rekrutacją nowych kadr do Partii. By uniknąć aresztowania ukrywał się w dżungli
przez kolejne siedem lat.

Kierowani przez Pol Pota komuniśsci weszli do stolicy 17 kwietnia 1977.
Nakazano ewakuację całego miasta w ciągu 24 godzin. Proces powtórzono w
większości miast, czego skutkiem 2 miliony ludzi zostało wypędzonych z ich
domów. Duża część zmarła z głodu. Pol Pot mianował się premierem Kambodży,
która w niedługim czasie zmieniła nazwę na Kampuczę. W sierpniu 1976 rozpoczął
Plan Czteroletni, obejmujący pełna kolektywizację rolnictwa, nacjonalizację
przemysłu i finansowania ekonomii poprzez wzrost produkcji rolnej. Większość
zbiorów szła na eksport, ludzie umierali z głodu dziesiątkami tysięcy.
Niedożywienie szerzyło się w zastraszającym tempie, sytuację pogarszał nakaz
komunistów by używać w leczeniu tylko medycyny naturalnej. Pol Pot założył
także niesławne centrum przesłuchań S-21 w którym zamęczono torturami 20
tysięcy mężczyzn, kobiet i dzieci.

W latach 1976 i 77 komuniści z Kampuczy ścierali się z tymi z Wietnamu. W
końcu, w grudniu 1977 ruszyli na Phnom Penh pełnymi siłami. Pol Pot utrzymał
się rok. Do stolicy dotarli w styczniu '79. Rząd uciekł pociągiem a sam Pol Pot
został zabrany helikopterem do Tajlandii. Pozostał tam na wygnaniu przez 19
lat. Umarł w 1998 roku, 15 kwietnia.

Henrich Himmler

[perla]

Urodził się [na nieszczęście milionów] 7 X 1900 w małej, bawarskiej mieścinie
Landshut. Jego ojciec Gebhardt, był nauczycielem i wychowawcą dzieci księcia
Henryka Bawarskiego na jego dworze, następnie dyrektorem szkoły. Właśnie na
cześć księcia drugi syn nauczyciela otrzymał takie, a nie inne imię. Heinrich
był średnim z jego trzech synów. Początkowo zamierzał poświęcić się pracy na
roli. W czasie I Wojny Światowej, po ukończeniu w 1917 szkoły średniej,
zapragnął wstąpić do wojska - jego rodacy walczyli już trzeci rok. Ojciec
załatwił mu przyjęcie do 11. bawarskiego regimentu piechoty "Von der Tann".
Heinrich był jednak zbyt młody, wątły i chorowity, nie nadawał się do służby
frontowej - skierowano go zatem do... kancelarii pułku. Po miesiącach wyżywania
się w stertach papierów, 18-letni Himmler wstąpił do bawarskiej Szkoły
Podchorążych Rezerwy, z której został zwolniony w grudniu 1918. W międzyczasie
Niemcy skapitulowały i młody Heini nie zdążył sobie powalczyć...
W latach następnych ukończył studia rolnicze na uniwersytecie w Monachium i
uzyskał dyplom agronoma. Poczynając od 1923 rozpoczął czynną działalność w
kierowanej przez Ernsta Röhma skrajnie prawicowej organizacji
Freikorps "Reichskriegsflagge". W czasie puczu monachijskiego [9 XI 1923]
organizacja ta przyłączyła się do NSDAP, Himmler zaś, u boku Adolfa Hitlera,
uczestniczył w manifestacji zakończonej krwawą strzelaniną opodal
Feldherrnhalle. Do NSDAP wstąpił dopiero w sierpniu 1925, wiążąc się z
radykalnym odłamem braci Gregora i Ottona Strasserów. Wkrótce został
sekretarzem Gregora Strassera, Gauleitera NSDAP w Dolnej Bawarii. W 1927
wstąpił do SS - Schutzstaffel der NSDAP [nr. SS-168], w której wkrótce został
zastępcą dowódcy osobistej straży Adolfa Hitlera.
W lipcu 1928 ożenił się ze znacznie od siebie starszą Margarethą Boden, za
której pieniądze nabył w Waldtrudering niewielką kurzą fermę.
Dochody "znoszone" przez 50 kur, w początkowym okresie uzupełniały jego skromne
partyjne pobory. Duża aktywność, pracowitość i niewątpliwe zdolności
organizacyjne spowodowały, że w stosunkowo krótkim czasie zyskał poparcie
Strassera, później zaś Josefa Goebbelsa, i zwrócił na siebie uwagę samego
Führera, który 6 stycznia 1929 wprowadził go na stanowisko trzeciego,
przedostatniego w historii Reichsführera SS. Himmler bardzo szybko rozbudował
tę organizację [z 290 członków w styczniu 1929 do 52.000 w maju 1933] i
zapewnił jej całkowitą autonomię w ramach partii nazistowskiej.
W marcu 1933, już jako szef policji bawarskiej w Monachium, założył w Dachau
pierwszy niemiecki obóz koncentracyjny, w którym osadzono 5.000 więźniów
politycznych dozorowanych początkowo przez monachijskie oddziały SA, zastąpione
następnie nowopowstałymi oddziałami SS-Totenkopfverbände [oddziały "Trupiej
Główki"]
Prawdopodobnie w lipcu 1941 Reichsführer SS otrzymał polecenie przystąpienia do
realizacji "ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej" [Endlösung der
Judenfrage], co w hitlerowskim żargonie oznaczało likwidację wszystkich Żydów.
Techniczne "rozwiązanie problemu" Himmler zlecił SS-Gruppenführerowi
Reinhardowi Heydrichowi - szefowi RSHA i rozkwitającej SD. 20 I 1942 w
siedzibie berlińskiego oddziału Interpolu przy Am Grossen Wannsee odbyła się
tajna konferencja, w której oprócz Heydricha, szefa Gestapo SS-Brigadeführera
Heinricha Müllera i szefa wydziału IV B [Juden-Gestapoamt] Adolfa Eichmanna,
uczestniczyli przedstawiciele różnych instytucji i urzędów Rzeszy. W ciągu
godziny ustalono dalszy los milionów Żydów w Europie...
W czerwcu 1941 Himmler polecił komendantowi KL Auschwitz-Birkenau Rudolfowi
Hössowi przeprowadzić eksperymenty z nowymi metodami masowego uśmiercania
więźniów. Miały to być metody "humanitarne i szybkie". Himmlerowi nie chodziło
bynajmniej o los więźniów. Dbał o... zdrowie psychiczne SS-manów. Sam wcześniej
był świadkiem egzekucji przeprowadzanej przez SS-Einsatzkommando na wschodzie.
W sierpniu 1941 pod Mińskiem, na widok rozstrzeliwanych nad rowem kobiet,
starców i dzieci Himmler... zasłabł.
28.IV.1945 radio BBC ogłosiło, że Heinrich Himmler podjął próby zawarcia
separatystycznego zawieszenia broni. Na wieść o tym, Hitler wpadł we
wściekłość. Oto zdradził go jedyny człowiek, człowiek któremu ufał!
Błyskawicznie wykluczył Himmlera z partii, pozbawił go wszystkich tytułów,
funkcji i odznaczeń. Nakazał również jego natychmiastowe aresztowanie. Himmler
jednak już od 20 kwietnia [ostatnie urodziny Hitlera] przebywał poza Berlinem.
Na czele części swojego batalionu ochrony przedzierał się w kierunku aliantów.
2 maja dowiedział się o śmierci Hitlera [radiowe przemówienie Dönitza].
Nie miał zamiaru ginąć. Ukrył się na północy Niemiec, we Flensburgu. Miał
dokumenty na nazwisko Heinricha Hitzingera, sierżanta policji.
8 maja zgolił wąsy, oko przewiązał czarną opaską i wyruszył na południe.
Istniało spore prawdopodobieństwo, że w powojennym zamieszaniu uda mu się
umknąć. Jechał w jednym z czterech dużych samochodów. Towarzyszyła mu grupa 15
oficerów SS, wśród nich jego osobisty lekarz i chirurg, dwaj adiutanci i
sekretarz.
22 maja, w Bremervorde, małym miasteczku nad rzeką Oste, uciekający musieli
przejść przez brytyjski punkt kontrolny. Nie przeszli. Himmler został
aresztowany i przewieziony do obozu przejściowego w Westertinke, tam przyznał
się kim jest.
Następnego dnia popełnił samobójstwo.

Henrich Himmler - a propos

[xiazeluka]

perla napisał:

> Istniało spore prawdopodobieństwo, że w powojennym zamieszaniu uda mu się
> umknąć. [...] w Bremervorde, małym miasteczku nad rzeką Oste, uciekający
musieli przejść przez brytyjski punkt kontrolny. Nie przeszli. Himmler został
> aresztowany i przewieziony do obozu przejściowego w Westertinke, tam przyznał
> się kim jest.

Dlaczego nie przeszedł kontroli, choć nie zostal rozpoznany? Ponieważ miał
papiery żołnierza Tajnej Żandarmerii Polowej, jednostki figurującej na liście
służb, których członkowie mieli być natychmiast zatrzymywani.

Szef policji i SS oraz służby bezpieczeństwa z rozbudowanym aparatem
wywiadowczym o tym drobiazgu nie wiedział... Jakim cudem państwo rządzone przez
podobnych idiotów mogło prowadzić przez parę lat wojnę z całym światem???

ten Anglik tez idiotą był

[perla]

po pewnym czasie jak wiernego Heniusia diabli wzieli, na tym samym punkcie
kontrolnym przy tym samym Angliku, inny oberbandyta w identyczny sposób
zakończył zdechłe życie swe. Towarzysz generał SS Priuzmman (czy jakoś tak),
który ochoczo i osobiście nadzorował mordowanie Żydów w Galicji.
Towarzysze z SS osadzeni w więzieniach alianckich, posługiwali się w slangu
nazwiskiem owego Anglika na określenie strażnika-nieudacznika właśnie.

Jeden z prawdziwych lewicowców - J.Urban

[wikul]

z domu Urbach urodzony 3 VIII 1933 r. w pół roku po dojściu Hitlera do władzy w
szpitalu niemieckim w Łodzi. Pochodzi z rodziny zasymilowanych od pokoleń Żydów
o skłonnościach socjalistycznych i kosmopolitycznych. Ojciec Jan - dziennikarz,
przed wojną właściciel i szef gazety.
Jerzy U. w czasie wojny udawał katolika. Łącznie uczęszczał kolejno do 17
szkół, w tym po wojnie do czterech średnich. Z dwóch go wyrzucono, a dwie sam
opuścił. Studiował na dwóch fakultetach Uniwersytetu Warszawskiego, z obu go
wyrzucono. Pracował kolejno w redakcjach "Nowej Wsi", "Po
prostu", "Polityki", "Życia Gospodarczego", znów "Polityki". "Po prostu"
zamknięto, z "Polityki" był wyrzucony. W drugiej epoce Gomułki przez 6 lat miał
zakaz pracy w dziennikarstwie a przez 9 nie mógł podpisywać tekstów swoim
nazwiskiem. Pseudonimy: Rem, Kibic, Klakson i in. W 1980 r. opowiedział się
przeciw "Solidarności". W sierpniu 1980 r. został rzecznikiem rządu
Jaruzelskiego. Od 1988 r. minister bez teki w rządzie Rakowskiego i
Przewodniczący Komitetu ds. Radia i Telewizji. Kandydując w Warszawie przegrał
wybory do Sejmu 4 czerwca 1989 r.
We wrześniu usunięty z funkcji rządowych. W 1990 r. założył tygodnik "NIE".
Wydał 21 książek w tym w roku 1990 "Alfabet Urbana", sprzedany w 750 tys.
egzemplarzy. Wydano też pięć książek o Urbanie: "Jaja kobyły", "Zwierciadło
Urbana", "NIE Urbana w walce z Kościołem katolickim", "Urban, byłam jego żoną"
i "Urban" Anny Bojarskiej.
Bezpartyjny do stycznia 1990 r., kiedy to nie przyjęto go do PZPR, poczem
przyjęto do SdRP. Obecnie członek SLD.
Nagrody: Wiktor telewizyjny 1987 r. oraz liczne ordery, które w latach 90.
odesłał.
Trzykrotnie żonaty, obecnie z Małgorzatą Daniszewską, dziennikarką i wydawcą. Z
trzech małżeństw jedna córka Ola-Magda, dzięki niej dwoje wnuków.
Języki - tylko polski, wersja wulgarna.
Upodobania do: jedzenia, pieniędzy, picia, spania, Jaruzelskiego, rozgłosu,
lenistwa i Rosji. Niechęć do: sportu, religii, wysiłku fizycznego, nudziarzy,
nacjonalizmu, marchewki, papieża, poezji romantycznej, prozy patriotycznej,
klusek, dzieci i prezydenta Busha.
Wygląd - łysy, 163 cm wzrostu, otyły, nadziany golonkami i forsą.

Prawicowa biegunka kulegów z UPR / nt

[v.ci]

Galeria Prawdziwych Lewicowców - E.Babiuch

[wikul]

Edward BABIUCH, urodził się w 1927 r. W latach 1970–80 członek Biura
Politycznego i sekretarz KC PZPR. W latach 1976–80 zastępca przewodniczącego
Rady Państwa. Od lutego do sierpnia 1980 premier. Poseł na sejm w latach 1969-
80. Na IX Nadzwyczajnym Zjeździe PZPR w 1981 r. uznany za współodpowiedzialnego
za kryzys społeczno-gospodarczy i polityczny i usunięty z partii.

[wikul]

Jakub BERMAN, urodził się w 1901 roku. Działacz komunistyczny. W 1944
współorganizator Centralnego Biura Komunistów Polski w ZSRR, w latach 1944–56
członek Biura Politycznego PPR, a następnie PZPR, 1952–54 członek Prezydium
Rady Ministrów, 1954–56 wicepremier. Jako członek najściślejszego kierownictwa
partii i państwa kształtował politykę w dziedzinie ideologii, kultury i spraw
zagranicznych. W latach 1949–54 był członkiem Komisji Biura Politycznego KC
PZPR d/s Bezpieczeństwa Publicznego, współodpowiedzialny za działalność
Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. Odsunięty od życia politycznego w 1956
r., a w 1957 r. usunięty z PZPR. W 1983 r. odznaczony w medalem Krajowej Rady
Narodowej. Zmarł w 1984 r.

[wikul]

Bolesław BIERUT, urodził się w 1892 r. W okresie międzywojennym członek
Komunistycznej Partii Polski. Od 1944 r. Przewodniczący Krajowej Rady
Narodowej. W latach 1947-1952 prezydent, 1954-56 premier. Kierował PPR i PZPR w
latach 1948 - 1956. W latach 1944–48 oficjalnie występował jako bezpartyjny,
formalnie spełniając warunek obowiązujący głowę państwa. Przewodniczący Komisji
Konstytucyjnej 1952. Lata rządów Bieruta to lata terroru. 100 tysięcy osób
znalazło się w więzieniach i na zesłaniu. Wśród nich byli żołnierze AK,
żołnierze i oficerowie Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i oficerowie
podziemia. Dokładna liczba osób straconych nie jest znana. Po śmierci Stalina w
1953 r. Bolesław Bierut w dalszym ciągu kontynuował program budowy
totalitarnego państwa komunistycznego w Polsce. Zmarł w Moskwie w marcu 1956 r.
na zawał serca, aczkolwiek okoliczności jego śmierci są niejasne.

Wladimir Ilicz Ulianow Lenin

[perla]

Urodzony 22 IV 1870 w Symbirsku w rodzinie inspektora szkolnego.
W swoim życiu za pomocą mordów, oszust, i łajdactwa, założył podwaliny dla
wyższej szkoły mordów masowych dokonywanych przez jego towarzyszy.
Zmarł na syfilizm, który załapał w burżuazyjnej Francji właśnie.

Józef Wissarionowicz Stalin

[perla]

Józef Stalin urodził się w 1879 roku w miasteczku Gori w Gruzji. Jako dziecko
był straszliwie bity przez ojca alkoholika, potem przez matkę- również nie
stroniącą od alkoholu. Straszne życie rodzinne wpłynęło na jego charakter.
Przyjaciółka matki Stalina, Chana Moszjaszwili napisała o nim tak: "Był
krnąbrnym, ordynarnym, upartym dzieckiem, nieznośnym z natury".
Soso -tak nazywany przez matkę- w 1888 roku rozpoczął naukę w szkole duchownej
w Tyflisie. Dziesięć lat później nawiązał kontakt z rewolucyjnym podziemiem.
Wstąpił do socjaldemokratycznej organizacji Mesame Dasi oraz prowadził
marksistowskie kółka. Został za to wyrzucony ze szkoły. W 1903 roku został
członkiem partii bolszewickiej. W czasie rewolucji w latach 1905-07 brał czynny
udział w akcjach zdobywania pieniędzy dla SDPRR, za co został aresztowany. W
latach 1913-1917 przebywał na zesłaniu na Syberii. Został zwolniony dopiero po
zakończeniu rewolucji lutowej. Po powrocie z Syberii przybył do Piotrogrodu,
gdzie powrócił do pracy jako współredaktor partyjnej "Prawdy". Posiadał liczne
kontakty dzięki czemu mógł doskonale poznać nastroje rewolucyjne panujące w
carstwie oraz włączyć się na szerszą skalę do życia politycznego. Został
współpracownikiem Lenina, choć początkowo podchodził nieufnie do jego tez
kwietniowych. Stalin zorganizował przewrót bolszewicki i rewolucję
październikową. 1919-1922- w tym czasie piastował urząd komisarza ludowego
kontroli państwowej, a w latach 1917-1922 był w pierwszym rządzie sowieckim
komisarzem ludowym do spraw narodowościowych. Rok 1922. XI Zjazd Rosyjskiej
Komunistycznej Partii (bolszewików). Stalin został wybrany na sekretarza
generalnego KC. W kwietniu 1922 po śmierci Lenina Stalin został sekretarzem
generalnym (gensekiem) partii komunistycznej. Było to równoznaczne z objęciem
funkcji przywódcy państwa radzieckiego. Józef Stalin zmierzał stopniowo do
władzy dyktatorskiej. Świadczą o tym niewątpliwie: podporządkowanie aparatu
bezpieczeństwa, dostosowanie polityki sowieckiej do własnej wizji
nieuchronności konfliktu światowego, czy eliminacja rywali (Trocki, Kamieniew,
Zinowjew, Bucharin, Rykow). W środowisku Stalina tworzony był klimat
absolutnego autorytetu i nieomylności. Program industrializacji i
przyspieszonej kolektywizacji rolnictwa to początek działań Stalina.
Konsekwencje były tragiczne: stosowano represje np. zsyłanie na Sybir
najbogatszych chłopów, w kraju zapanował głód. Dyktator ingerował w sprawy
Międzynarodówki Komunistycznej (Kominternu). Narzucał bezapelacyjnie jej swoje
koncepcje i metody kierowania ruchem robotniczym. Wtrącał się także w życie
poszczególnych partii politycznych. Wszystkie jego działania były przejawami
radzieckiego totalitaryzmu. Stalin nie zamierzał poprzestać na reformach
wewnętrznych. Udzielał się również na forum międzynarodowym. W obliczu
zagrożenia jakie stwarzały: rozszerzająca się strefa wpływów Hitlera w Europie
i osłabienie Armii Czerwonej przez represje, zawarł on 23 VIII 1939 roku z
Niemcami układ o nieagresji i porozumienie o rozbiorze Polski. W 1940 roku
została podjęta decyzja o rozstrzelaniu 15 tys. polskich oficerów w
Ostaszkowie, Kozielsku i Starobielsku. W czasie wojny pełnił funkcję
przewodniczącego Państwowego Komitetu Obrony. Uczestniczył w konferencjach w
Teheranie (1943) i Jałcie (1945). Rozstrzygano na nich sprawy wojny i sytuacji
na świecie po jej zakończeniu. Niestety nawet wtedy ani na moment nie było
lżej. (deportacje Czeczenów czy Tatarów do Kazachstanu i na Sybir). Stalin
zmarł w 1953 roku. Bliższe okoliczności jego śmierci pozostają nie wyjaśnione.

Lewicowe ćpuny

[7em]

lewica.pl/?dzial=swiat&id=3087
5040

Leonid Ilicz BREŻNIEW

[wikul]

Leonid I. BREŻNIEW, urodził się w 1906 r. W latach 1946–50 I sekretarz partii
na Ukrainie, 1950–52 w Mołdawii, 1952–56 w Kazachstanie. Od 1957 r. członek
Prezydium KC Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego. Od 1966 r. sekretarz
generalny KC KPZR. Prowadził politykę ograniczonego odprężenia w stosunkach z
Zachodem, zarazem kontynuując politykę imperialną w różnych rejonach Trzeciego
Świata. Wobec państw sąsiednich stosował zasadę tzw. ograniczonej suwerenności.
Był odpowiedzialny za interwencję zbrojną w Czechosłowacji w 1968 r. i w
Afganistanie w 1979 r. W polityce wewnętrznej prowadził wzmożone represje wobec
dysydentów, spowodował nasilenie korupcji. Zmarł w 1982 r.

Nikita Siergiejewicz CHRUSZCZOW

[wikul]

Nikita S. CHRUSZCZOW, urodził się w 1894 r. Od lat 30. w najwyższych władzach
partyjnych ZSRR. W 1953 r. po śmierci Józefa Stalina został I sekretarzem KC
KPZR, a od 1958 r. także premierem. W 1956 r. zapoczątkował
proces „destalinizacji”. Został odsunięty od władzy w 1964 r. przez
przeciwników z aparatu partyjnego. Zmarł w 1971 r.

TW WIESLAW GOMULKA

[drf]

www.mhf.krakow.pl/wystawy/polska-rosja/chruszczow.htm
polskaludowa.com/kalendarium/1951-1955.htm

moze sie w koncu marzec68 ... odtajni, he he ))

Anatol FEJGIN

[wikul]

Anatol FEJGIN, urodził się w 1909 roku. Członek KPP od 1928 r. Od 1939 r. w
ZSRR. Od 1943 r. oficer polityczny w Wojsku Polskim. Członek PPR od 1945 r.
Pracownik MBP od 1949 r. W 1957 r. skazany na 12 lat więzienia za znęcanie się
nad zatrzymanymi. Wyszedł z więzienia w 1964 r. Zmarł w 2002 r.

TROCKI ?

[drf]

www.marxists.org/polski/trocki/

[v.ci]

drf napisał:

Doprawdy !? Słyszałeś o Trockim ? :-0

A o niejakim Ramonie M. ?

Ramon M? Fidel Castro?

[drf]

4miedzynarodowka czy 5ta?

[v.ci]

Widzisz , młodzieńcze - nawet nie wiesz kto i na czyje polecenie zamordował
Trockiego . Musisz przysiąść jesze fałdów nad podręcznikami . We "Wprost" ani
w "Najwyższym czasie" tego nie wyczytasz ...

Ernesto Che Guevara

[antyk52]

Z okazji wchodzącego na ekrany kin filmu...

Alfons rewolucji
Tygodnik "Wprost", Nr 1160 (27 lutego 2005)

Filmowcy beatyfikują lewicowych terrorystów i pospolitych przestępców

Aż dziwne, że producentem tego filmu nie jest Fidel Castro. To przecież
kubański dyktator załatwił z władzami Boliwii, by w 30. rocznicę śmierci
przeprowadzić ekshumację Ernesta Guevary, zwanego Che. W 1997 r. dokonali
tego naukowcy z Kuby i Argentyny. Brazylijczyka Waltera Sallesa, reżysera
filmu o Che - "Dzienniki motocyklowe", przy ekshumacji nie było. Szczątki Che
przeniesiono do mauzoleum wybudowanego z polecenia Castro niedaleko miasta
Santa Clara na Kubie. "Dzienniki motocyklowe" mogłyby się w tym mauzoleum
znaleźć, bo to epitafium dla zastrzelonego w 1967 r. w Boliwii Che Guevary.
Film Sallesa wpisuje się w modę na świecką beatyfikację lewicowych
terrorystów i pospolitych przestępców. Cóż, tacy święci, jaka religia.

Męczennik popkultury
Ekstatyczne przyjęcie filmu Sallesa na festiwalu Sundance nie dziwi, bo jego
producentem jest fundator imprezy i jej szef - Robert Redford. Potem równie
gorąco "Dzienniki motocyklowe" przyjęto w Cannes, ale to też nie dziwi, bo
tam popyt na szlachetnych rewolucjonistów był zawsze. A w dziełku Sallesa Che
jest szlachetny, gdyż jego ręce jeszcze nie pokryły się krwią
rozstrzeliwanych (często przez niego samego) politycznych przeciwników -
rzeczywistych i urojonych. Jest szlachetny także dlatego, że ani przed
śmiercią, ani prawie 40 lat po niej, lewica nie była w stanie zrodzić i
wykreować innej postaci, która stałaby się reklamą jej ideologii i ikoną XX-
wiecznej kultury masowej. Reklamówką stał się Che w 1960 r., gdy podczas
wiecu w Hawanie sfotografował go Albert Korda Gutierrez. Potem tę fotografię
powielano na T-shirtach, plakatach, a także w serigrafiach Andy`ego Warhola -
obok Marilyn Monroe i Elvisa Presleya.
Na zrobionym tuż po śmierci tzw. chrystusowym zdjęciu, Guevara był już
męczennikiem. Ale od początku mit Che więcej miał wspólnego z Lennonem niż z
Leninem. Może dlatego jego romantyczny wizerunek rozpoczął samoistne,
oderwane od historycznego kontekstu życie. Dość dziś spojrzeć na nowy
rewolucyjny szyk Madonny ş la Che, spod znaku ubiegłorocznego
albumu "American Life", czy prześledzić proces wytoczony przez Kordę
koncernowi Smirnoff. Firma ta wykorzystała głośne zdjęcie Che jego autorstwa
w reklamie wódki. To wszystko pokazuje, że Che Guevara nie tylko od dawna nie
jest własnością lewicy, ale stał się dokładnie tym, przeciw czemu walczył
przez swoje krótkie rewolucyjne życie: znakiem towarowym, elementem
kapitalistycznej gospodarki.

Seksualne fantazje wykastrowanych kocurów
"Che był rewolucjonistą o wyglądzie rockowej gwiazdy. Korda, fotografik mody,
wyczuł to instynktownie i uchwycił na taśmie. Wcześniej tylko nazizm był
ruchem politycznym, który doceniał potęgę fizycznej atrakcyjności i
seksualnej charyzmy.
I umiał to wykorzystać. Komuniści nigdy tego nie potrafili pojąć. I oto
wybucha rewolucja na Kubie i w stworzoną przez nią próżnię weszli ci wszyscy
macho o bujnych czuprynach, z brodami i ponętnie wypchanymi rozporkami, i
natychmiast Normanowi Mailerowi i całemu temu tłumkowi wyznawców mody na
radykalizm wilgotnieją dżinsy" - pisał Lawrence Osborne w "New York
Observer".
Prawdziwy Che Guevara z trybuny mówił: "Nieprzejednana nienawiść do wroga
pobudza nas nieprzerwanie do działania i przemienia w skuteczne i selektywne,
brutalne i bezlitosne maszyny do zabijania". Podchwycili to wszelkiej maści
terroryści oraz samozwańczy bojownicy o wolność ludu. Do dziś te słowa
kołaczą się w głowach meksykańskich zapatystów czy weteranów ruchu
sandinowskiego. Zawodowi postępowcy w typie Noama Chomsky`ego wydają się
krzyżówką wykastrowanego kocura i szafy grającej, a nie rewolucjonisty w
stylu Che. Kocur bardziej woli wygodę miękkiego fotela niż niebezpieczne
dachowe awantury (chodzi o fotele na uniwersytetach i w różnych gremiach - od
Parlamentu Europejskiego po komitet przyznający Nagrody Nobla). Grająca szafa
po wrzuceniu monety odgrywa stare przeboje z myszką, a raczej z brodą -
dłuższą niż u Marksa i Engelsa.

Che jak viagra
Lewica bez ikon obyć się nie może, tak jak nie potrafi żyć bez komunałów i
drętwej mowy. Jej zapotrzebowanie na postacie symbole ostatnio rozpaczliwie
wzrosło, zwłaszcza że brzydki numer wyciął jeden z ostatnich żelaznych
faworytów - Fidel Castro. Gdy sam Oliver Stone wyruszył do Hawany, by
nakręcić hagiograficzny dokument "Commandante", tuż po zmontowaniu filmu
Fidel stracił trzech amatorów jazdy do USA bez paszportu i nasilił represje
wobec opozycji. W ciągu jednego dnia starannie budowany przez lata wizerunek
rajskiej krainy Buena Vista Social Club runął w gruzy, a film Stone`a trafił
na półkę. Reżyser zobowiązany został przez sponsorujący go kanał HBO do
nakręcenia bardziej krytycznego obrazu "Looking for Fidel".
"Dzienniki motocyklowe" Sallesa przez moment wydawały się przełomem na miarę
odkrycia viagry. Salles dokonał heroicznej próby - jak sam mówi -
"rehumanizacji człowieka, który został tak radykalnie wyrwany z
historycznego kontekstu". To się nie powiodło, bo młodzieńcze peregrynacje
Che z przyjacielem po bezdrożach Ameryki Południowej w 1952 r. po prostu
nikogo już nie obchodzą. Są równie odległą historią, jak rebelia młodzieżowa
roku 1968, która wylansowała Guevarę na jednego ze swoich patronów.

Bandyci w aureolach
Guevara stał się, podobnie jak Robin Hood, częścią światowego folkloru. Do
kolejnej ekranizacji jego biografii, podobno bardziej realistycznej, szykuje
się Steven Soderbergh ("Solaris", "Ocean`s Eleven"). Trop Robin Hooda okazał
się dla lewicowych filmowców, młodych i starszych - z pokolenia Jean-Luca
Godarda i Piera Paola Pasoliniego, bardzo inspirujący. Kombatanci z
radykalnej lewackiej bojówki The Weathermen, która na początku lat 70.
wsławiła się zamachami bombowymi w Nowym Jorku i innych miastach USA,
zafundowali sobie autobiograficzny dokument "The Weather Underground". Po
drugiej stronie Atlantyku jeden ze sztandarowych włoskich filmowców pokolenia
`68 - Marco Bellocchio - nakręcił film "Buongiorno, notte" (2003 r.) - o
porwaniu i zamordowaniu premiera Aldo Moro. Zbrodnię tę przedstawiono ze
słusznego punktu widzenia, czyli oczami bojowniczki Czerwonych Brygad. W
Niemczech Andreasa Baadera i Ulrike Meinhof, liderów budzącej postrach w
latach 70. lewackiej Frakcji Czerwonej Armii (finansowanej przez Stasi i
szkolonej przez terrorystów z Organizacji Wyzwolenia Palestyny), przedstawia
się, na przykład w dokumencie "Stammheim" czy fabule "Baader" (2002 r.)
Christophera Rotha jako bohaterów i męczenników w stylu Bonnie i Clyde`a.
Zgodnie z wymogami współczesnego marketingu, wszyscy ci bohaterowie są
młodzi, piękni i seksowni. Lekcja Che - i nazizmu - nie poszła na marne.

Jerzy Rzewuski