Postacie prawdziwej lewicy: Lipski

25.05.05, 11:59
W natłoku wydarzeń kampanii wyborczej i ataku na USA umknęła X rocznica
śmierci Jana Józefa Lipskiego - wspaniałego człowieka, krytyka literackiego,
działacza antykomunistycznej opozycji, masonerii i demokratycznej lewicy.

Jan Józef Lipski urodził się 25 maja 1926 roku w Warszawie, w rodzinie
inteligenckiej. Rodzicami jego byli: Aniela z domu Kobla i Roman Lipscy
(ojciec, inżynier-mechanik, był znanym pedagogiem w szkolnictwie zawodowym).
W roku 1939 ukończył w Warszawie szkolę powszechną; podczas okupacji uczył
się na tajnych kompletach Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącego im. S.
Staszica. W latach 1942-1943 jako członek Szarych Szeregów (hufiec Mokotów
Górny), uczestniczył w akcjach małego sabotażu; w 1943-1944 był żołnierzem
Armii Krajowej (batalion, a następnie pułk "Baszta", kompania B 1) i walczył
w Powstaniu Warszawskim. Ciężko ranny i kontuzjowany w walkach w rejonie
Szpitala Sióstr Elżbietanek na Mokotowie, odznaczony został Krzyżem
Walecznych. Po upadku Powstania uniknął wywiezienia z kraju; przebywał w
Łowiczu i w Wyszogrodzie, w domu rodzinnym matki, dokąd Lipscy zawsze - i
przedtem, i potem - jeździli na wakacje. We wrześniu 1945 wrócił do Warszawy
Maturę typu humanistycznego zdał w 1946 roku w Liceum im. J. Słowackiego. W
tym samym roku rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim.
Uczestniczył m.in. w seminariach historycznoliterackich Stefana Vrtela-
Wierczyńskiego, Wacława Borowego, Juliana Krzyżanowskiego i Stefana
Żółkiewskiego, w konwersatorium teoretycznoliterackim Jerzego Pelca, w
seminarium z historii filozofii Władysława Tatarkiewicza, z logiki formalnej -
Tadeusza Kotarbińskiego. Podczas studiów był współtwórcą nieformalnej grupy
przyjaciół o nastawieniu opozycyjnym wobec marksizmu (należeli do niej: L.
Budrecki, W Jedlicki, B. Matuszewski, M. Puchalska, J. Stradecki, J.
Szpotański, J. Wilhelmi, K. Zarzecki) oraz bardzo czynnym członkiem Koła
Polonistów. Był współautorem referatu Psychologizm w prozie dwudziestolecia,
wygłoszonego na IV Zjeździe Kół Polonistycznych w Warszawie
(druk: "Twórczość" 1950 nr 2). Na studiach poznał swoją przyszłą żonę - Marię
Stabrowską. Z tym okresem wiąże się także początek jego działalności
krytycznoliterackiej (publikował m.in. w "Nowinach Literackich", "Tygodniku
Powszechnym", "Twórczości", "Dialogu", "Życiu Literackim", "Pamiętniku
Literackim", "Roczniku Literackim", "Współczesności").
Równocześnie ze studiami pracował zarobkowo: w latach 1946- 1949 jako
bibliotekarz w II Miejskim Gimnazjum Mechanicznym; w 1949-1950 jako redaktor
w Słowniku wyrazów bliskoznacznych, opracowywanym pod kierunkiem Stanisława
Skorupki w wydawnictwie „Czytelnik”. Od 1950 do 1952 był współpracownikiem
zespołu przygotowującego Słownik terminów literackich pod redakcją Marii
Renaty Mayenowej w Instytucie Badań Literackich.
3 września 1951 poślubił Marię Stabrowską; 1 stycznia 1953 urodził się ich
syn, Jan Tomasz, 10 listopada 1955 - córka, Agnieszka.
W roku 1953 Lipski otrzymał magisterium na podstawie rozprawy pt.
Ekspresjonizm w twórczości Tadeusza Micińskiego. Już od 1952 roku pracował w
Państwowym Instytucie Wydawniczym, początkowo na stanowisku redaktora, a od
1955 - kierownika Redakcji Klasyków Literatury Polskiej Okresu po 1863 Roku.
Jednocześnie brał żywy udział w życiu naukowym IBL jako uczestnik zebrań i
konferencji dotyczących literatury końca XIX i XX wieku. W latach 1956-1957
był członkiem redakcji, a przez pół roku kierownikiem działu kulturalnego w
tygodniku "Po prostu". W tym czasie zaczął pisać książkę o ONR "Falandze",
nie dokończoną (wydaną pośmiertnie w odmiennej wersji autorskiej jako
Katolickie Państwo Narodu Polskiego, Londyn 1994). W 1956 był jednym z
założycieli Klubu Krzywego Koła; przez jedną kadencję (1957-1958) jego
prezesem, a następnie, aż do rozwiązania Klubu przez władze, sekretarzem
Zarządu, odpowiedzialnym za organizację zebrań czwartkowych. Uczestniczył w
reaktywowaniu grupy literackiej "Przedmieście" (1958), do której następnie
należał. 11 listopada 1959 roku usunięto go z pracy w Państwowym Instytucie
Wydawniczym po wygłoszeniu odczytu o ONR "Falandze" i Bolesławie Piaseckim. W
1960 został członkiem Związku Literatów Polskich. W 1960-1961 pracował w
redakcji gazety „Gromada-Rolnik Polski” jako kierownik działu kulturalnego. 1
czerwca 1961 rozpoczął pracę etatową w Instytucie Badań Literackich PAN.
Należał do warszawskiej Pracowni Historii Literatury Okresu Młodej Polski,
którą w początkowym okresie kierował Kazimierz Wyka, uczestniczył też w
seminariach pracowni krakowskiej.
19 lutego 1961 Lipski został przyjęty do najściślej zakonspirowanej loży
wolnomularskiej rytu szkockiego "Kopernik"; w latach 1962-1981 i 1986-1988
był jej przewodniczącym, a od 1988 do 1990 sekretarzem.
W roku 1964 był współorganizatorem zainicjowanego przez Antoniego
Słonimskiego Listu 34 - protestu skierowanego przeciwko cenzurze i tak zwanej
polityce kulturalnej państwa. Od 1965 prowadził tajną kasę pomocy dla osób
aresztowanych z przyczyn politycznych i ich rodzin. Na początku lat
sześćdziesiątych patronował Klubowi Poszukiwaczy Sprzeczności, założonemu
przez licealistów warszawskich. 25 października 1965 roku uzyskał w
Instytucie Badań Literackich PAN doktorat na podstawie pracy Twórczość Jana
Kasprowicza w latach 1878-1891 na tle epoki (promotor K. Wyka, wyd.
książkowe: PIW Warszawa 1967). W 1966 opublikował wspólnie z żoną Marią w
krakowskim Wydawnictwie Literackim wybór z Nowych Aten księdza Benedykta
Chmielowskiego.
Schyłek lat sześćdziesiątych to w PRL okres zagęszczania się atmosfery
politycznej. W roku 1967 Jan Józef Lipski był organizatorem protestu
przeciwko postępowaniu dyscyplinarnemu wobec studentów za ich poglądy
polityczne (m. in. sprawa Adama Michnika), w 1968 - współorganizatorem
nadzwyczajnego zebrania Związku Literatów Polskich z powodu zdjęcia przez
cenzurę przedstawienia Dziadów w reżyserii Kazimierza Dejmka w Teatrze
Narodowym.
Jednocześnie zajmował się pracami historycznoliterackimi i dokumentacyjnymi.
W IBL uczestniczył w przygotowaniu Słownika pseudonimów pisarzy polskich. W
1973 opublikował dwutomową panoramę felietonistyki Warszawscy "Pustelnicy"
i "Bywalscy" (PIW Warszawa). Jego habilitacja (30 października 1975) w
Instytucie Badań Literackich PAN, której podstawą była praca Twórczość Jana
Kasprowicza w latach 1891-1906 (PIW Warszawa 1975) została zatrzymana ze
względów politycznych. Centralna Komisja Kwalifikacyjna zatwierdziła ją
dopiero 25 maja 1981 w trybie rewizyjnym. 31 marca 1976 Lipski został
przyjęty do Polskiego PEN-Clubu.
Na przełomie lat 1975/1976 współorganizował protest przeciwko wprowadzeniu do
Konstytucji PRL zapisów o kierowniczej roli PZPR i sojuszu ze Związkiem
Radzieckim. W połowie 1976 należał do grona osób, które od razu zareagowały
na postrajkowe represje w Radomiu i w Ursusie (pomoc finansowa, prawna,
organizowanie opinii publicznej), co we wrześniu tegoż roku doprowadziło do
powstania Komitetu Obrony Robotników (późniejszy Komitet Samoobrony
Społecznej "KOR"); został jego skarbnikiem. 19 maja 1977 aresztowany wraz z
innymi członkami i działaczami KOR-u. W areszcie śledczym Warszawa-Mokotów
podjął czterodniową głodówkę solidarnościową z głodującymi w warszawskim
kościele pod wezwaniem Św. Marcina. W areszcie także pracował nad rozprawami
Osobowość twórcza i Badania prądów literackich i form gatunkowych. Wyszedł na
wolność w czerwcu tegoż roku.
W styczniu 1978 wyjechał do Londynu na operację wszczepienia zastawki serca,
co było możliwe dzięki otrzymaniu nagrody z Fundacji A. Jurzykowskiego za rok
1976. Poznał wówczas prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie
Edwarda Raczyńskiego, a także Lidię i Adama Ciołkoszów. Otrzymał Krzyż Armii
Krajowej (tzw. londyński). W tym samym roku stał się współzałożycie
    • xiazeluka Przypomnijcie może innego herosa z lewicowego 25.05.05, 12:11
      Panteonu, np. Józka Goebbelsa. Przeoczyliscie trzy tygodnie temu rocznicę jego
      śmierci.
    • galba Trzeba sięgać po nowych? 25.05.05, 12:26
      A co się stało ze starymi? Allende już nie jest cacy?

      G.


      v.ci napisał:

      > W natłoku wydarzeń kampanii wyborczej i ataku na USA umknęła X rocznica
      > śmierci Jana Józefa Lipskiego - wspaniałego człowieka, krytyka literackiego,
      > działacza antykomunistycznej opozycji, masonerii i demokratycznej lewicy.
      >
      > Jan Józef Lipski urodził się 25 maja 1926 roku w Warszawie, w rodzinie
      > inteligenckiej. Rodzicami jego byli: Aniela z domu Kobla i Roman Lipscy
      > (ojciec, inżynier-mechanik, był znanym pedagogiem w szkolnictwie zawodowym).
      > W roku 1939 ukończył w Warszawie szkolę powszechną; podczas okupacji uczył
      > się na tajnych kompletach Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącego im. S.
      > Staszica. W latach 1942-1943 jako członek Szarych Szeregów (hufiec Mokotów
      > Górny), uczestniczył w akcjach małego sabotażu; w 1943-1944 był żołnierzem
      > Armii Krajowej (batalion, a następnie pułk "Baszta", kompania B 1) i walczył
      > w Powstaniu Warszawskim. Ciężko ranny i kontuzjowany w walkach w rejonie
      > Szpitala Sióstr Elżbietanek na Mokotowie, odznaczony został Krzyżem
      > Walecznych. Po upadku Powstania uniknął wywiezienia z kraju; przebywał w
      > Łowiczu i w Wyszogrodzie, w domu rodzinnym matki, dokąd Lipscy zawsze - i
      > przedtem, i potem - jeździli na wakacje. We wrześniu 1945 wrócił do Warszawy
      > Maturę typu humanistycznego zdał w 1946 roku w Liceum im. J. Słowackiego. W
      > tym samym roku rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim.
      > Uczestniczył m.in. w seminariach historycznoliterackich Stefana Vrtela-
      > Wierczyńskiego, Wacława Borowego, Juliana Krzyżanowskiego i Stefana
      > Żółkiewskiego, w konwersatorium teoretycznoliterackim Jerzego Pelca, w
      > seminarium z historii filozofii Władysława Tatarkiewicza, z logiki formalnej -
      > Tadeusza Kotarbińskiego. Podczas studiów był współtwórcą nieformalnej grupy
      > przyjaciół o nastawieniu opozycyjnym wobec marksizmu (należeli do niej: L.
      > Budrecki, W Jedlicki, B. Matuszewski, M. Puchalska, J. Stradecki, J.
      > Szpotański, J. Wilhelmi, K. Zarzecki) oraz bardzo czynnym członkiem Koła
      > Polonistów. Był współautorem referatu Psychologizm w prozie dwudziestolecia,
      > wygłoszonego na IV Zjeździe Kół Polonistycznych w Warszawie
      > (druk: "Twórczość" 1950 nr 2). Na studiach poznał swoją przyszłą żonę - Marię
      > Stabrowską. Z tym okresem wiąże się także początek jego działalności
      > krytycznoliterackiej (publikował m.in. w "Nowinach Literackich", "Tygodniku
      > Powszechnym", "Twórczości", "Dialogu", "Życiu Literackim", "Pamiętniku
      > Literackim", "Roczniku Literackim", "Współczesności").
      > Równocześnie ze studiami pracował zarobkowo: w latach 1946- 1949 jako
      > bibliotekarz w II Miejskim Gimnazjum Mechanicznym; w 1949-1950 jako redaktor
      > w Słowniku wyrazów bliskoznacznych, opracowywanym pod kierunkiem Stanisława
      > Skorupki w wydawnictwie „Czytelnik”. Od 1950 do 1952 był współpraco
      > wnikiem
      > zespołu przygotowującego Słownik terminów literackich pod redakcją Marii
      > Renaty Mayenowej w Instytucie Badań Literackich.
      > 3 września 1951 poślubił Marię Stabrowską; 1 stycznia 1953 urodził się ich
      > syn, Jan Tomasz, 10 listopada 1955 - córka, Agnieszka.
      > W roku 1953 Lipski otrzymał magisterium na podstawie rozprawy pt.
      > Ekspresjonizm w twórczości Tadeusza Micińskiego. Już od 1952 roku pracował w
      > Państwowym Instytucie Wydawniczym, początkowo na stanowisku redaktora, a od
      > 1955 - kierownika Redakcji Klasyków Literatury Polskiej Okresu po 1863 Roku.
      > Jednocześnie brał żywy udział w życiu naukowym IBL jako uczestnik zebrań i
      > konferencji dotyczących literatury końca XIX i XX wieku. W latach 1956-1957
      > był członkiem redakcji, a przez pół roku kierownikiem działu kulturalnego w
      > tygodniku "Po prostu". W tym czasie zaczął pisać książkę o ONR "Falandze",
      > nie dokończoną (wydaną pośmiertnie w odmiennej wersji autorskiej jako
      > Katolickie Państwo Narodu Polskiego, Londyn 1994). W 1956 był jednym z
      > założycieli Klubu Krzywego Koła; przez jedną kadencję (1957-1958) jego
      > prezesem, a następnie, aż do rozwiązania Klubu przez władze, sekretarzem
      > Zarządu, odpowiedzialnym za organizację zebrań czwartkowych. Uczestniczył w
      > reaktywowaniu grupy literackiej "Przedmieście" (1958), do której następnie
      > należał. 11 listopada 1959 roku usunięto go z pracy w Państwowym Instytucie
      > Wydawniczym po wygłoszeniu odczytu o ONR "Falandze" i Bolesławie Piaseckim. W
      > 1960 został członkiem Związku Literatów Polskich. W 1960-1961 pracował w
      > redakcji gazety „Gromada-Rolnik Polski” jako kierownik działu kultu
      > ralnego. 1
      > czerwca 1961 rozpoczął pracę etatową w Instytucie Badań Literackich PAN.
      > Należał do warszawskiej Pracowni Historii Literatury Okresu Młodej Polski,
      > którą w początkowym okresie kierował Kazimierz Wyka, uczestniczył też w
      > seminariach pracowni krakowskiej.
      > 19 lutego 1961 Lipski został przyjęty do najściślej zakonspirowanej loży
      > wolnomularskiej rytu szkockiego "Kopernik"; w latach 1962-1981 i 1986-1988
      > był jej przewodniczącym, a od 1988 do 1990 sekretarzem.
      > W roku 1964 był współorganizatorem zainicjowanego przez Antoniego
      > Słonimskiego Listu 34 - protestu skierowanego przeciwko cenzurze i tak zwanej
      > polityce kulturalnej państwa. Od 1965 prowadził tajną kasę pomocy dla osób
      > aresztowanych z przyczyn politycznych i ich rodzin. Na początku lat
      > sześćdziesiątych patronował Klubowi Poszukiwaczy Sprzeczności, założonemu
      > przez licealistów warszawskich. 25 października 1965 roku uzyskał w
      > Instytucie Badań Literackich PAN doktorat na podstawie pracy Twórczość Jana
      > Kasprowicza w latach 1878-1891 na tle epoki (promotor K. Wyka, wyd.
      > książkowe: PIW Warszawa 1967). W 1966 opublikował wspólnie z żoną Marią w
      > krakowskim Wydawnictwie Literackim wybór z Nowych Aten księdza Benedykta
      > Chmielowskiego.
      > Schyłek lat sześćdziesiątych to w PRL okres zagęszczania się atmosfery
      > politycznej. W roku 1967 Jan Józef Lipski był organizatorem protestu
      > przeciwko postępowaniu dyscyplinarnemu wobec studentów za ich poglądy
      > polityczne (m. in. sprawa Adama Michnika), w 1968 - współorganizatorem
      > nadzwyczajnego zebrania Związku Literatów Polskich z powodu zdjęcia przez
      > cenzurę przedstawienia Dziadów w reżyserii Kazimierza Dejmka w Teatrze
      > Narodowym.
      > Jednocześnie zajmował się pracami historycznoliterackimi i dokumentacyjnymi.
      > W IBL uczestniczył w przygotowaniu Słownika pseudonimów pisarzy polskich. W
      > 1973 opublikował dwutomową panoramę felietonistyki Warszawscy "Pustelnicy"
      > i "Bywalscy" (PIW Warszawa). Jego habilitacja (30 października 1975) w
      > Instytucie Badań Literackich PAN, której podstawą była praca Twórczość Jana
      > Kasprowicza w latach 1891-1906 (PIW Warszawa 1975) została zatrzymana ze
      > względów politycznych. Centralna Komisja Kwalifikacyjna zatwierdziła ją
      > dopiero 25 maja 1981 w trybie rewizyjnym. 31 marca 1976 Lipski został
      > przyjęty do Polskiego PEN-Clubu.
      > Na przełomie lat 1975/1976 współorganizował protest przeciwko wprowadzeniu do
      > Konstytucji PRL zapisów o kierowniczej roli PZPR i sojuszu ze Związkiem
      > Radzieckim. W połowie 1976 należał do grona osób, które od razu zareagowały
      > na postrajkowe represje w Radomiu i w Ursusie (pomoc finansowa, prawna,
      > organizowanie opinii publicznej), co we wrześniu tegoż roku doprowadziło do
      > powstania Komitetu Obrony Robotników (późniejszy Komitet Samoobrony
      > Społecznej "KOR"); został jego skarbnikiem. 19 maja 1977 aresztowany wraz z
      > innymi czł
      • wikul Włodzimierz Lenin, (Wladimir Ilicz Ulianow Lenin) 27.05.05, 00:40
        Włodzimierz Lenin, (Wladimir Ilicz Ulianow Lenin) Włodzimierz Iljicz Lenin,
        właściwe nazwisko Uljanow (1870-1924), twórca partii bolszewickiej, ideolog
        komunistyczny. Urodził się w Symbirsku, w rodzinie nauczycielskiej. W 1891 w
        Petersburgu ukończył eksternistycznie studia prawnicze. Za działalność
        rewolucyjną został zesłany na Syberię, a w 1900 udał się na emigrację. Tam
        redagował pismo Iskra, będące organem powstałej w 1898 SDPRR.

        Początkowy okres działalności

        Na II Zjeździe SDPRR w 1903 doprowadził do rozłamu, tworząc frakcję bolszewików
        (tzw. partię nowego typu). Była to organizacja zawodowych rewolucjonistów,
        zorganizowana na wzór wojskowy w celu kierowania ruchem rewolucyjnym. W czasie
        rewolucji 1905 znalazł się w Rosji, ale nie odegrał w tych wydarzeniach
        znaczniejszej roli. Ponowny pobyt na emigracji poświęcił pracy teoretycznej,
        walce z mienszewikami, a także dokonał w 1912 ostatecznego rozłamu w partii i
        utworzył SDPRR(b) - bolszewików. W czasie I wojny światowej przebywał w
        Szwajcarii, gdzie organizował europejskie kręgi antywojenne, m.in. na
        konferencjach w Zimmerwaldzie i Kientalu, co stało się później podstawą
        Kominternu. W 1916 opublikował pracę pt. Imperializm jako najwyższe stadium
        kapitalizmu, w której wysunął teorię "słabego ogniwa". Założył mianowicie
        zwycięstwo rewolucji proletariackiej w kraju o najsłabiej rozwiniętych
        stosunkach kapitalistycznych. Po rewolucji lutowej 1917, dzięki akcji, wywiadu
        niemieckiego, przedostał się do Rosji w zaplombowanym wagonie kolejowym.

        Objęcie władzy przez bolszewików

        W kwietniu 1917 ogłosił tzw. Tezy Kwietniowe, w których wysunął hasło
        natychmiastowego przejścia od rewolucji burżuazyjnej do socjalistycznej. Od
        lipca 1917 ukrywał się na terenie Finlandii, niezbyt gorliwie poszukiwany przez
        władze rosyjskie. Po puczu październikowym objął przewodnictwo w Radzie
        Komisarzy Ludowych, stając się niekwestionowanym przywódcą sowieckiego państwa.
        W 1918 zawarł pokój brzeski z Niemcami, mimo protestów ze strony najbliższych
        współpracowników. Dzięki elastyczności i taktycznym kompromisom potrafił
        utrzymać władzę i odniósł zwycięstwo w wojnie domowej. Po krachu polityki
        komunizmu wojennego wprowadził w 1921 NEP, czyli politykę utrzymania drobnej
        własności kapitalistycznej. Jego też dziełem była organizacja totalitarnego
        państwa sowieckiego. Wprowadził system monopartyjny, centralizm demokratyczny z
        nieograniczoną władzą elity partyjnej, tzw. aparatu, system obozów
        koncentracyjnych nastawiony na politykę eksterminacji jednostek, jak i całych
        narodów. W 1919 zorganizował Komintern, głównie w celach wywiadowczych
        oraz "eksportu rewolucji". Po zamachu na jego życie, dokonanym w 1918 przez
        siostry Fanię i Dorę Kapłan, stan jego zdrowia stopniowo się pogarszał.
        Ułatwiło to zwolennikom Stalina izolowanie Lenina w Gorkim pod Moskwą. Przed
        śmiercią wysłał List do Zjazdu, zwany też Testamentem Lenina, w którym
        scharakteryzował swoich partyjnych następców i ostrzegał przed oddaniem pełni
        władzy w ręce tylko jednego z nich. Zmarł 21 I 1924, a zwłoki jego
        zabalsamowano i złożono w specjalnym mauzoleum, zbudowanym na Placu Czerwonym
        na Kremlu. Kult jego osoby stał się oficjalną doktryną państwa sowieckiego i
        jego satelitów, w tym i PRL-u. Pozostawił sześćdziesięciotomową spuściznę
        pisarską. Był teoretykiem doktryny społeczno-politycznej bolszewizmu,
        propagatorem filozofii marksowskiej i wykorzystania jej dla celów walki
        politycznej, przy nadaniu jej miana marksizmu, jako doktryny filozoficznej
        uzasadniającej jego własne poczynania polityczne, a później poczynania partii
        bolszewików we wszystkich dziedzinach życia, w tym także w dziedzinie filozofii
        i myśli społecznej.

        Dorobek piśmienny Lenina

        Porządkując filozoficzne dziedzictwo K. Marksa i F. Engelsa w zakresie teorii
        bytu doprowadził je do skrajnego materializmu, podkreślając pierwotność materii
        i uznając świadomość za właściwość wysoko rozwiniętej materii, jaką jest mózg.
        W teorii poznania sformułował zasadę odbijania, odzwierciedlania innej materii
        przez tę rozwiniętą materię. W efekcie stanął na pozycji reistycznej uznając,
        że to, co poznajemy: rzeczywistość, byt, przyroda, materia, rzeczy, przedmioty,
        istnieje realnie i niezależnie od podmiotu poznającego. Swoje poglądy dotyczące
        filozofii sformułował w książkach: Materializm a empiriokrytycyzm (1909),
        której głównym celem było zwalczanie filozoficznych poglądów E. Macha i R.
        Avenariusa, oraz Trzy źródła i trzy części składowe marksizmu (1913), które w
        okresie istnienia ZSRR stanowiły dogmatykę dla oficjalnej filozofii, od której
        każde odstępstwo było traktowane jako rewizjonizm. W zakresie teorii rozwoju
        społecznego zwolennik materializmu historycznego, na gruncie którego rozwijał
        doktrynę walki klas, dyktatury proletariatu, ostatecznie dyktatury partii i
        kształtowanego przez nią państwa. Początkowo zwolennik powszechnej
        samorządności i wspólnoty, z chwilą przechylenia się szali zwycięstwa w
        rewolucji na rzecz bolszewików, w swojej pracy Państwo a rewolucja (1918)
        sformułował zasadę klasowości rewolucji, rozwinął doktrynę dyktatury, uznał za
        konieczne istnienie państwa jako aparatu organizacyjnego i aparatu ucisku,
        stawiając na jego czele partię. Lenin uznał również, że filozofię jako naukę
        obowiązuje partyjność w tym sensie, że musi ona być podporządkowana partii
        celem potwierdzania słuszności prowadzonej polityki i ma być narzędziem
        wypracowywania teorii zgodnych z jej wolą.
    • krzys52 Czy Prawdziwa Lewica to cos jak Prawdziwa Prawica 27.05.05, 02:28
      albo Prawdziwy Patriota?

      Jesli tak to proponuje ogolna i spontaniczna radosc smile)

      bo

      macie jeszcze jednych Prawdziwkow. surprised))
Pełna wersja