Miłosz MArczuk przywraca prawdę

[Gość: +++IGNORANT]

Powrót do prawdy

http://www.nczas.com/?a=show_article&id=996

Miłosz Marczuk

"NATO leży w rynsztoku z kulą w głowie. W Unii Europejskiej panuje zamęt. A
następną ofiarą w tej twardej grze może być Organizacja Narodów
Zjednoczonych". To słowa jednego z dyplomatów francuskich akredytowanych przy
Pakcie Północnoatlantyckim. Krótko i dosadnie opisują one kondycję
instytucji, które miały przesądzać o "końcu historii". Frustracja, napięcia i
podskórna agresja gromadziły się już od dłuższego czasu. Sprawa Iraku
dostarcza tylko pretekstu do emancypacji nowego Państwa Franków spod
amerykańskiej kurateli.





O Karolu Wielkim dzieci francuskie i niemieckie uczą się w tym samym wieku.
Po jed nej i po drugiej stronie Renu nauczyciele zaręczają autorytetem
państwowej nauki, że Frankowie to protoplaści. Tyle że na wschód od Renu
nauka mówi, że to twórcy państwowości niemieckiej, a na zachód - że
francuskiej. W akademiku w Mediolanie, miałem dwóch najbliższych kolegów -
jeden był Francuzem z Prowansji, drugi Niemcem z Badenii-Wirtembergii. Gdy
podczas jednej z rozmów zahaczyliśmy o Franków, obaj byli oburzeni na
bezczelność zagarniania przez sąsiedni system szkolny ich narodowego
bohatera.

"Co Frankowie mają wspólnego z Francją, przecież to Germanie" - zapalał się
kolega Niemiec. "A jak brzmi ich nazwa i jaki kraj bronili przed napływem
Arabów?" - odpowiadał kolega Francuz. Trzeba przyznać, że bliższy prawdy
historycznej był Niemiec. Frankowie to rzeczywiście był lud germański. Ale
faktem jest, że na zachodzie zromanizowany przez kontakty z ludnością
galorzymską. Zresztą Chlodwig, twórca państwa i pierwszy germański król
chrześcijański (ochrzcił się w Boże Narodzenie 498 roku) stolicą uczynił
Paryż i wyprawiał się na Alemanów i Wizygotów, mając poparcie w Galach.
Francuz uważał więc, że to on ma prawo do dziedziczenia po Frankach.

Z tych różnych rozmów i kontaktów, wywodzę następujący wniosek: Germanie i
Romanie traktują Europę jako swój wyłączny wytwór. Czasem się posprzeczają o
tego czy innego Karola, ale generalnie uznają siebie nawzajem jako jedynie
uprawnionych do dziedziczenia z Rzymu i Akwizgranu. Jest więc rzeczą
naturalną, że Unia Europejska jest przez nich traktowana jako narzędzie ich
polityki. Na Zachodzie uważa się, że Europa jest tam, dokąd doszły legiony
rzymskie, które jak wiadomo - nie przekroczyły Łaby. Poza tym od wieków
Europa to wino - granica jego uprawy wyznacza jej końce. Nawet jeśli się tego
głośno nie mówi, Unia jest dzieckiem traktatu elizejskiego, którego obchody
właśnie niedawno obchodzono w Paryżu i Berlinie. Zimna wojna przytemperowała
oczywiście nastroje emancypacji germano-romańskiej Europy, ale minęło już
tyle od niej czasu, że zachowania polityczne Francji, Niemiec i ich innych
genetycznych pobratymców mogą wreszcie być bardziej spontaniczne. I zbliżyć
się tym samym do prawdy.



"Nie" pomimo dowodów



Zachowanie Francji i Niemiec w "kwestii irackiej" jest tylko pretekstem do
pokazania Stanom Zjednoczonym, że tu, nad Renem, tworzy się nowa jakość
polityczna. Paryż i Berlin (a także Bruksela) zawetowały przystąpienie przez
NATO do planowania militarnego, dotyczącego zapewnienia ochrony Turcji na
wypadek wojny w Iraku. Był to bezprecedensowy akt sprzeciwu w sojuszu
obronnym, któremu przewodzą Stany Zjednoczone. Symptomatyczna jest zmiana
stanowiska Francji, która najpierw nalegała na USA w sprawie uzyskania
legitymacji ONZ na wojnę z Irakiem, zachowując przy tym otwartą opcję
poparcia operacji militarnej - strategię taką Paryż z powodzeniem realizował
w zeszłym roku - a obecnie dąży za wszelką cenę do zapobieżenia wojnie.
Pewien dyplomata, pytany o powody zmiany stanowiska Francji,
powiedział: "Debata przestała być racjonalna. (Teraz) chodzi o frustrację, o
to, że nie chce się żyć na świecie, na którym ktoś decyduje za nas o
wszystkim".

Niemcy zresztą wiedzą dokładnie, co dzieje się w Iraku. Niemiecka Federalna
Służba Wywiadowcza (BND) przedstawiła w zeszłym tygodniu podczas tajnego
posiedzenia komisji spraw zagranicznych Bundestagu "wyraźne wskazówki" co do
istnienia broni masowego rażenia w Iraku. Przekazane parlamentarzystom
informacje miały dotyczyć także eksportu tzw. krytycznych towarów z Niemiec
do Iraku. Ekspert ds. polityki zagranicznej CDU Friedbert Pflueger powiedział
po posiedzeniu komisji, że informacje wywiadu potwierdzają w dużej części
zarzuty USA wobec Iraku. Przekazane posłom informacje "wzbudzają głębokie
obawy" - stwierdził Pflueger. Zdaniem przewodniczącego komisji Volkera Ruehe,
fakty, o których była mowa podczas posiedzenia, są "przygnębiające". Nie ma
to jednak żadnego znaczenia. Ze względów politycznych nie należy o tym zbyt
głośno mówić. Dlatego też polityk rządzącej SPD Gernot

Erler powiedział, że BND dysponuje wskazówkami, ale nie ma dowodów na poważne
zagrożenie ze strony Iraku.

Dyplomaci w Berlinie i w Paryżu są przekonani, że mają dość głosów w Radzie
Bezpieczeństwa ONZ, by uniemożliwić uchwalenie jakiejkolwiek rezolucji,
autoryzującej użycie siły przeciw Bagdadowi. Uchwalenie każdej rezolucji w
Radzie Bezpieczeństwa ONZ wymaga co najmniej dziewięciu głosów pozytywnych
(Rada liczy 15 członków); warunkiem jest też niezgłoszenie weta przez któreś
z pięciu państw-stałych członków - USA, Rosję, Chiny, W. Brytanię czy
Francję. Według niemieckich kół rządowych, 11 członków Rady popiera
stanowisko Francji i Niemiec, zakładające zwiększenie zakresu inspekcji w
Iraku i udostępnienie inspektorom ONZ więcej środków. Tylko W. Brytania,
Hiszpania i Bułgaria popierają linię Busha, który twierdzi, że dla
Saddama "zabawa się skończyła". "Reszta członków Rady Bezpieczeństwa popiera
stanowisko rządu Niemiec" - twierdzą niemieckie źródła rządowe.

Koła dyplomatyczne wyrażają opinię, że francusko-niemieckie wyzwanie, jeśli
zostanie podtrzymane, może pchnąć Stany Zjednoczone do pominięcia Rady
Bezpieczeństwa i przystąpienia do wojny z nieliczną "koalicją chętnych". Szef
dyplomacji brytyjskiej Janek Straw ostrzegał w zeszłym tygodniu, że jeśli
Narody Zjednoczone nie stawią czoła wyzwaniu irackiemu, mogą się stać
instytucją bez znaczenia, jak kiedyś Liga Narodów, która załamała się, nie
zdoławszy powstrzymać nazistowskich Niemiec.



Rdzeń Europy



Bardzo ważnego wywiadu udzielił w tych dniach przewodniczący Komisji
Europejskiej Roman Prodi (w "Corriere della Sera"). Wita on z radością
francusko-niemiecki plan pokojowy w sprawie Iraku i stwierdza, że podstawą
działania Unii będzie koalicja "jedności pomiędzy sześcioma państwami -
fundatorami Unii". Czyli jedność germańsko-romańska.

Mikołaj Bachmann w "Rzeczpospolitej", wtóruje takiemu stanowisku: "Już w
traktacie z Maastricht zapisano, że członkowie UE powstrzymują się od
wszelkich działań mogących osłabić jej skuteczność na arenie międzynarodowej.
Jak to się ma do słynnego "Listu Ośmiu" popierającego politykę Stanów wobec
Iraku, którego projekt krążył już po stolicach, kiedy Rada Ministrów Spraw
Zagranicznych UE obradowała w Brukseli na temat Iraku? Przewodniczący
unijnego Konwentu Giscard d'Estaing powiedział wówczas: "Jeśli członkowie UE
już w tej chwili naruszają procedury istniejącej, choć skromnej polityki
zagranicznej UE, to po co tu jeszcze dyskutować o jej dalszym rozwoju?".
(...) Czy można się dziwić, że najbardziej zintegrowani członkowie UE,
uczestnicy unii walutowej, Schengen i tworzącej się "Unii wspólnej obrony",
dziś głównie zastanawiają się, jak w obliczu rozszerzenia "uciec do przodu" i
założyć swoje własne "twarde rdzenie", bardziej spójne od tej wielkiej,
skłóconej Unii, tak łatwej do zablokowania?".

I właśnie po to, by nie osłabiać politycznej siły "twardego rdzenia", na
mającym się wkrótce odbyć szczycie Unii w sprawie Iraku nie będzie Polski.
Mimo że zapowiadano już uczestnictwo premiera Millera