kakareich
17.02.08, 14:41
Prawie wszyscy papieże mieli ścisłą więź ze światem wielkiego
biznesu, olbrzymich oszustw, mafii, morderstw. Brali, ile chcieli, z
kościelnego skarbca.Paweł VI poszedł do nieba, zostawiając osobisty
majątek szacowany na 80 mln marek. Pius XII miał kilkunastokrotnie
więcej i chyba dlatego na własne oczy widział Madonnę i Chrystusa.O
tym, jak łatwo jest zostać świętym Kościoła rzymskokatolickiego,
świadczą dwa „dowody” kanonizacyjne Piusa XII. Jego najbliższa
przyjaciółka, siostra Pasqualina Lehnert, 1 grudnia 1954 r. jak
zwykle przyniosła papieżowi śniadanie i tak relacjonuje to w swojej
książce, której fragment streszcza Deschner: „Ojciec Święty leżał z
szeroko rozwartymi, błyszczącymi oczyma w łóżku. Stanęła u jego nóg
i zapytała zdziwiona »Co jest Waszej Świątobliwości?«. Tam, gdzie
teraz pani stoi, stał nasz Pan, brzmiała odpowiedź. »Che Signore,
Padre Santo?« – spytałam. »Nasz Zbawca, Jezus Chrystus!«.
Wpatrywałam się i wpatrywałam w promienne oblicze Ojca Świętego,
czekając na następne słowo, ale żadne nie padło. Uklękłam więc –
tam, gdzie stał Zbawiciel, jak powiedział mi dopiero co Pius XII – i
ucałowałam podłogę w nadziei, że jednak coś jeszcze usłyszę. Lecz
się nie odezwał”.A więc mieliśmy już dwa cudy potrzebne do
kanonizacji, bowiem poprzednio papieżowi ukazała się Madonna na
niebie. Nikt jej nie widział, ale – co oczywiste – bystre oczy „Ojca
Świętego” wypatrzyły Najświętszą Panienkę. Czyżby Pius XII już
wcześniej przewidział, że Jan Paweł II zechce go uczynić świętym i
sam zadbał o dostarczenie dowodów?Jest też problem. Kiedy papież
zmarł w październiku 1958 r. w letniej rezydencji Castel Gandolfo,
jego spowiednik o. Leiber nie zdążył udzielić mu komunii. Pius XII
stracił przytomność i opuścił ten ziemski padół bez świętego
wiatyku. Kościste ciało przyszłego świętego – jak podaje Deschner za
Nicholsem i Brezą – leżało przez dwa dni na katafalku w katedrze
Świętego Piotra (październik był jeszcze ciepły) i zaczynało cuchnąć
tak bardzo, że niektórych z Gwardii Papieskiej zemdliło.Następny
papież był zdeklarowanym optymistą. Corrado Pallenberg tak opisywał
moment, kiedy Angelo Giuseppe Roncalli (następca Piusa XII)
dowiedział się o śmierci papieża: „Roncalli był zawsze w dobrym
humorze i rad oglądał wokół siebie uśmiechnięte twarze. Na przykład
kiedy nadeszła wiadomość, że Pius XII umarł, szereg znakomitych
osobistości weneckich odwiedziło patriarchę, aby złożyć mu
kondolencje. Roncalli wdzięcznie przyjmował wyrazy współczucia...
klaszcząc w dłonie i wykrzykując: »Już dobrze. Skoro papież umarł,
wybierzemy innego«”.No i stało się. Roncalli, patriarcha Wenecji,
miał 77 lat, kiedy konklawe obradujące w Kaplicy Sykstyńskiej
właśnie jemu – w jedenastej turze głosowania – oddało tiarę. Jan
XXIII (1958-1963) – bo takie właśnie przybrał imię – chłopski syn
spod Bergamo, kiedy jeszcze był młodzieńcem, tak pisał o swoich
przyszłych kontaktach z kobietami: „Powinienem unikać spotykania
się, bawienia lub żartowania z kobietami bez względu na ich stan,
wiek czy stopień pokrewieństwa... Do kobiet każdego stanu, nawet
krewnych lub osób świętych, muszę odnosić się z pełną rezerwą i
unikać wszelkiej poufałości, zgromadzeń i rozmów z nimi, szczególnie
gdy są młode. Nie powinienem spoglądać im w twarz, bacząc na to,
czego naucza Duch Święty”.Uważany był z uwagi na wiek za „papieża
przejściowego”, ale w ciągu pięciu lat swego pontyfikatu wiele
zdziałał. Jednym z jego pierwszych posunięć (już w trzecim miesiącu
po objęciu tronu) była prośba do Żydów o przebaczenie za
chrześcijański antyjudaizm.Dość szybko też wprowadził do Kościoła
katolickiego „głęboko sięgającą reorientację”, a nawet „nową erę”.
Na czym to polegało, wyjaśnia Deschner: „Wstydliwa rehabilitacja
Galileusza – po paruset latach. Rehabilitacja Joanny d’Arc – po
paruset latach. Uznanie godności każdego człowieka – po stuleciach.
Wszystko to po istnych eonach krzyczącego bezprawia, terroru,
mordowania i zabijania, ustępstwa po części oporne, a po części
oportunistyczne”. No cóż, różne są opinie o pontyfikacie Jana XXIII,
ale jedno jest pewne – był jednym z najlepszych ludzi wśród
papieży.Był drugim w historii papiestwa papieżem, który nosił imię
Jan XXIII. Inny to podejrzewany o otrucie dwóch papieży Baltazar
Cosa (papież w latach 1410–1430), który w początkach XV w. został
pozbawiony urzędu przez sobór w Konstancji i na długie lata
powędrował do więzienia w fortecy Haussen pod Mannheimem („Rzymscy
papieże”, „FiM” 48/2004). Był to cudzołóżca i gwałciciel, któremu
udowodniono 55 ohydnych i zbrodniczych czynów. Uważnym Czytelnikom,
którzy zwracali mi uwagę na rzekomo popełniony błąd, a mianowicie –
umieszczenie dwudziestowiecznego papieża w wieku XV – serdecznie
dziękuję, ale o pomyłce nie ma mowy.Jan XXIII podjął próby reform
katolicyzmu, aby go uczłowieczyć i dostosować do współczesności. W
tym celu zwołał Sobór Watykański II. Miał to być przełom
historyczny, „duchowe wydarzenie o niezmiernym znaczeniu dla
przyszłości”.I rzeczywiście – zapowiadało się na otwarcie Kościoła
na świat, ale wiele z papieskich zamierzeń (wbrew jego woli)
pozostało tylko na papierze, zaś tym, co najtrwalsze z pontyfikatu
Roncallego, będzie – jak słusznie uważa Deschner – sam papież, ten
wizerunek życzliwego i przyjaźnie nastawionego kapłana, który
żadnemu z krewnych nie załatwił urzędów i godności, człowieka
pozbawionego póz hieratycznych, prostego, dobrotliwego i – jak
określił to jego biograf Lawrence Elliot – człowieka, który stał
się „w niewiarygodnie krótkim czasie, na całym świecie, najbardziej
lubianym papieżem w całej historii” („Johannes XXIII. Das Leben
eines grossen Papstes”, wydanie 4, 1974 r.).Nie można wykluczyć, że
Janowi XXIII udałoby się – jak sam mówił – „przystosować Kościół do
warunków naszej epoki”. Niestety, umarł w trakcie soboru.W rozdziale
książki pt. „Kontinuität der Machttendenzen”, poświęconym kolejnemu
papieżowi, wybitny historyk, profesor teologii (były ksiądz) i
krytyk Kościoła, znajomy Jonasza, Hubertus Mynarek pisze, że
kardynałowie i biskupi z uznaniem przyjęli wiele pomysłów w polityce
kościelnej Jana XXIII wprowadzonych przez jego następcę, bowiem ten
właśnie papież pozostał wierny nieprzerwanej linii watykańskiej
strategii władzy „nawet gdy z kosmetycznego punktu widzenia, tzn. w
stylu i słowach, usiłował czasami naśladować bardziej otwarte,
bardziej pozytywne podejście Jana XXIII do świata”.
Następca Jana XXIII to Giovanni Battista Montini, były watykański
podsekretarz stanu za pontyfikatu Piusa XII. Wymaganą większość
otrzymał już w czwartym głosowaniu konklawe, jednego z najkrótszych
w dziejach Kościoła. Przyjął imię Paweł VI (1963–1978). W dniu
wyboru miał 66 lat.Mimo piętnastoletniego pontyfikatu niewiele
uczynił: rozszerzył papieską komisję zajmującą się kontrolą urodzin;
sprawiał wrażenie liberała, który stara się załatwić ten problem.
Ale w końcu utrzymał dotychczasowy stan rzeczy i w „Humanae vitae”
(1968 r.) potępił sztuczne metody kontroli urodzin, uważając, że
zabronione jest grzeszne stosowanie antykoncepcji „przed, w trakcie
czy po akcie płciowym”. Nie zmienił więc nic, ale stał się pierwszym
papieżem pielgrzymem. Przemawiał w ONZ, był nawet w Izraelu (1964
r.).Niestety, w ciągu czterech lat soboru watykańskiego Kościół
niewiele posunął się do przodu i była to wina papieża, który „mimo
sympatii dla wielu najnowszych
