dopada mnie depresja,musze sie wygadac

[komar77]

koniec roku, były święta a ja z niczego nie mam radości,cały czas chodzę taka
przygnębiona.
Cały czas się czymś martwię no i najwięcej myślę o tym jak bardzo sie moje
życie zmienilo jak zaczęłam się bać ze dostanę biegunki
Codzienne zycie zaczęło być udręką. Rano wstaję i tylko myślę o tym zeby jak
najprędzej być z powrotem w bezpiecznym domu.
W pracy jestem osowiała.Wykonuję swoją pracę jak automat. Nic mnie juz nie
cieszy.
Męzowi opowiedziałam o swoich problemach z miesiac temu. Niby mnie
wysluchal,pocieszyl troche Powiedzial ze moze by faktycznie bym poszla do
jakiegos psychologa.
I na tym stanelo.
Codziennie jak znowu przezywam koszmar mowie sobie ze mu powiem ze znow bylo
zle ze znow sie balam a potem jak jestem w domu to rezygnuję.
Bo po pierwsze mam lepszy humor bo czuje sie bezpieczna a po drugie bo i tak
on mnie nigdy do konca nie zrozumie.
Efekt jest taki,ze jak ja mu nic nie mowie to on sobie mysli ze jest wszystko
w porządku.

Boje sie o siebie i o swoje zdrowie psychiczne. To stale poczucie
przygnębienia, ten ciagly dyskomfort ze ze mna jest cos nie tak ...
Boje sie ze to juz poczatki depresji.

Ja mam takie schizy tylko w pracy wiec najlatwiej byloby zwolnic sie i miec
spokój ale wiadomo jak to jest z finansami w dzisiejszych czasach.
Jedyny moj promyczek radosci to moja córeczka. Popoludnia sa od razu lepsze
jak jestem z nia.

Jakoś nie mogę w sobie wykrzesać zadnego optymizmu z nadchodzacym Nowym Rokiem

Wczesniej ustalilismy ze z nowym rokiem postaramy sie o drugie dziecko.
Cieszylam sie bo to tez by znaczylo ze poszlabym na L4 i siedzialabym w domu.

Ale teraz poowstaje problem. Bo teraz jak mnie dopada mega strach to zjadam
Loperamid a jak bede w ciazy to juz nie moge.I czym sie wtedy tarowac w ataku
paniki

Jakoś nawet mówienie sobie ze inni maja jeszcze gorsze zyciowe problemy nie
pomaga mi.

[enterol250]

:(
sama się nad tym zastanawiam - może skoro nie da się ibsu wyleczyc, to może po
prostu z nim nie walczyc? widzę, że i Ciebie zżera codzienny stres wynikający z
niepogodzenia się z chorobą. to jest nie do zniesienia. nie znam na to recepty,
a tracę przez to rozum :(
tak czy owak, sama w tym nie jesteś, to jedyny bodaj pewnik.
pozdrawiam,
ent.(marta)

[meow_meow1]

Komarku,

Rozumiem jak się czujesz. Ja mam IBS odkąd pamiętam. Przeżywałem katusze w
szkole (głównie w drodze do szkoły--autobus rano, do dziś mam lęki), w kościele
(koszmar--msze po obiedzie), wizyt u rodziny zacząłem unikać kiedy już tylko
mogłem (do dzisiaj jestem postrzegany jako "odludek"--z tego powodu wciąż
cierpię, gdyż jestem ogólnie osobą towarzyską). Zatem dla mnie to "część mojego
jestestwa", nie pamiętam właściwie jak to jest żyć bez IBS. Nauczyłem się paru
uników, staram się trzymać diety (chociaż to mi nienajlepiej wychodzi--
uwielbiam kawę i pizzę na przykład), ale IBS ma OGROMNY NEGATYWNY WPŁYW na
jakość mojego żcyia!!!!!!!!!!! (sorry, skoro już sie wygadujemy...) Nienawidzę
go za to!!!! Od dawna już właściwie czuję, że moje życie idzie nie tym torem,
co powinno. Żyję w takim kompromisie z IBS--ja nie robię rzeczy, które go
powodują, on mi daje wtedy spokój. Stany lękowe wciąż się zdarzają, ale
rzadziej, gdyż unikam sytuacji, które mogłyby je powodować. Ale to kosztuje--
wycieczki gdzieś z przyjaciółmi, wypady gdziekolwiek, nawet pójście na film do
kina jest dla mnie okupione lękiem, kombinowaniem, niejedzeniem i loperamidem.
WIĘC CIĘ ROZUMIEM.

Z tego, co napisałaś, jesteś "nowa" w świecie IBS. Ten strach przed biegunką to
napady paniki, wiem jak to smakuje, ciężko z tym żyć. Zdarzają mi się coraz
rzadziej, ale doskonale je pamiętam--palpitacje, pocenie się,
poczucie "odrealnienia"--koszmar. Ja się nauczyłem, jak już napisałem, unikać
sytuacji powodujących te lęki, ale wciąż, coraz poważniej, myślę o tym, żeby
pójść do psychologa. Być może jest nadzieja na przywrócenie normalnej jakości
życia. Jestem w stanie zacząć łykać psychotropy, tylko po to, żeby zacząć żyć
na nowo.

Zatem radzę Tobie--zrób to samo. Masz wsparcie w mężu, to bardzo dużo. On
Ciebie do końca nigdy nie zrozumie--to prawda. Ale my Cię rozumiemy. Od
jakiegoś czasu mieszkam sam, gdy mieszkałem z rodzicami też było tak, że mnie
nie rozumieli--niby rozumieli, ale się strasznie dziwili, że nie chcę zjeść
kapuśniaku, albo się obrażali, albo strasznie, przesadnie nade mną litowali.

Piszesz, że jeździsz do pracy autobusem--dla mnie autobusy to był koszmar numer
jeden. Potem zrobiłem prawo jazdy, kupiłem samochód--dużo lepiej, nawet jak się
coś przydarzy, to jestem sam, i jakoś można sobie z tym poradzić. (Z resztą
zdarzyło mi się "to" właśnie w samochodzie--dwa razy w życiu (na razie). To
straszna trauma, płakałem jak dziecko. Przez kilka dni nie mogłem dojść do
siebie. Czułem się jak zniedołężniały dziadek.)

Uważam, że Twój pomysł z pieluchomajtkami jest dobry. Nie ma się czego
wstydzić. Jeśli ktoś uważa to za zabawne to nie jest godzien naszej uwagi. W
razie "wpadki" pieluchomajtki napewno zapewnią ci komfort "techniczny", choć do
końca nie wiem jak one działają.

Idzie Nowy Rok, to czas postanowień (mam nadzieję, że dotrzymanych). Postanówmy
sobie pójść do specjalisty, nie siedzieć biernie, zrobić coś z IBSem. Zawsze
możesz napisać na mojego maila, możemy wzajemnie się wspierać w naszej walce z
chorobą.

Pozdrawiam,
M

[liii_luuu]

mi też nie pomaga tłumaczenie sobie "inni mają gorzej" (chociaż to i tak bardzo
egoistyczne), czy "i tak masz wiele, ciesz się z tego".

to chyba jakiś cięzki czas dla IBSów. mnie tez dopada przygnębienie.
nawet w telexpresie było coś dziś o depresji w zwiąsku z porą roku, małą
ilością światła.
jak widac dopada ona i zwykłych ludzi, a co dopiero nas, którzy mamy te swoje
problemy.

do meow

[komar77]

koszmar numer 1 dla mnie to samo siedzenie w pracy. Bo w autobusie jak zacznę
panikować to zawsze mogę wysiąść a uciekac z pracy za bardzo nie da sie

[misia_fisia]

chyba czas i na mnie :((

dopada mnie ten zimowy dół

ibs od 5 lat, niestety, reakcja na wszelkiego rodzaju stresy i niepowodzenia. U
mnie ma podłoze w 80% emocjonalne. Wszystko się zaczęło kiedy nie dostałam się
na studia, przesiedziałam rok w domu, bez pracy (tylko korepetycje). Dostałam
się wreszcie na wymarzony kierunek następnego roku, z całkiem niezłym wynikiem
z egzaminu. Długo jednak nie postudiowałam, pomogła mi w tym przemiła pani
wykładająca przediot wiodacy, tzn ja nie wytrzymałam psychicznie napięcia.
Przeniosłam się na inna uczelnię, tym razem prywatną, na studia zaoczne. Dalej
bez pracy, kasa tylko z korepetycji. W między czasie 2 kursy anielskiego, które
też zawaliłam z powodu ibsku :( jedyne osiągnięcie to prawo jazdy, które
otrzymałam w miarę bezboleśnie.
skończyłam licencjata z 5 na dyplomie, teraz jestem na mgr, a mimo to czuję, że
to nie jest nic warte. Mam kłopoty ze znalezieniem pracy, chyba sama je
stwarzam. Głównym problemem jest oczywiście ibs, poza tym niektóre ofety nie są
warte ,by za marną kasę zawalac szkołę. Dostaje stypendium naukowe więc tym
bardziej "nie opłaca" mi się ruszyć. Chcac zarobić 600zł (bo takie sa niestety
realia i oferty)będę musiała poświęcić maksimum czasu i wysiłku, przy tym
minimalne zadowolenie z pracy i kombinowanie jak załatwić wolny weekend, by
jechać na egzamin bądz na wykłady. A tak na prawdę to nie chodzi o kasę,
chciałabym mieć możliwość oderwania się od tego, a nei siedziec w domu cały
czas. Czuję, że po prostu się usprawiedliwiam :(( Do tego pieniądze przelatują
mi przez palce. Dzisiaj dostałam kosmiczny rachunek tel. Wszystko się zbiera,
ibs problemy ze znalezieniem pracy, a właściwie problemy ze sobą. Pieniądze mam
zawsze, ale to raczej z wspomnianych korepetycji i trochę zdolności
plastycznych :)
Ukochany się oświadczył :) muszę szukać tej roboty, a nie czuję sie psychicznie
na siłach. Wykłady są dla mnie koszmarem, ze względu na ibs!!! Więc nie
wyobrażam sobie zebrań pracowniczych itp. Najlepsza byłaby praca w domu, ale
błędne koło będzie się toczyć i toczyć.
Tak sobie naiwnie myślę, że kiedy znajdę się w sytuacji bez wyjścia to chyba
będe musiała sobie dac z tym radę, z ibs. Myślę o wyjeździe za granicę, raz
kozie śmierć.
Mam wielkie poczucie beznadziejności, nic mnie już czyba nie obchodzi. Dobija
mnie ten brak perspektyw na przyszsłość.

Przepraszam za zanudzanie
:)

To moje pierwsze tak szczegółowe "wynurzenie" o ibs. NIggdy z nikim o tym nie
rozmawiam :(
chyba że tu na forum

Pozdrawiam

[liii_luuu]

:( ja nie potrafię pogodzić się z tą chorobą, zaakceptować jej i jakoś z nią
żyć. z tym czymś nie da się żyć:(:(:(
czasami czuje się jak osoba niepełnosprawna:( wiem, to może przesada, wiele
osób niepełnosprawnych dałoby wiele żeby byc na moim miejscu....
ale nie mogę robić tego co chce, nie mogę wyjść tam gdzie chcę, jechać w jakąś
podróż. czuję, że nawet mój charaketr, to jaka jestem jest teraz głównie
kształtowany przez IBS.
zawsze jestem spięta, zestresowana. nigdy nie moge być beztroska, na luzie.
ciągle tylko się martwie o kolejną wizytę w WC, gdy już 4 dzień się nie
wyprózniam to już istna panika, bo po tylu dniach zalegania w jelitach cały ten
syf musi je jakos opróżnić i zrobi to gwałtwonie:( i ta ulga po wypróżnieniu,
ta lekkość:( pomysleć, że 20-letniej dziewczynie coś takiego daj radość:(
jest taki dowcip, nie pamiętam go , wiem tylko ,że syn, ojciec i dziadek chwalą
się osiągnięciami dniai dziadek mówi" a wiecie jak ja dziś lekko zrobiłem kupę"
:(:( czuje się jak taki staruszek:(:(
nie wiem co jest z tymi moimi jelitami:( one chyba zapomniały o swojej funkcji
:(:( czuje jak cały czas coś w nich zalega.

kiedy chcę z tym walczyć, próbować żyć normalnie, to zawsze wydarzy sie cos co
mnie wyprowadzi z równowagi:( po okresie jako takiej egzystencji, znów
przyszedł ciezki czas:(
jutro czeka mnie 2-godzinna podróż PKSem:( schizuje na samą mysl:( jak jade
sama to jest jeszcze jako tako. zawsze moge sobie na jakimś przystanku
wcześniejszym wysiąsć i nawet znaleść jakieś krzaki.
ale jutro jade z chłopakiem:( nie powiem mu przecież" wysiadamy, bo zaraz się
zesram":(:(:(:(

nienawidze siebie, brzydze się sobą:(:(:(
to miał być taki fajny weekend, we dwoje, sami na mieszkaniu. a bedzie tylko
kombinowanie jak przetrwać:(:(i wymigiwanie się od sexu, głupimi tłumaczeniami,
że nie mam ochoty, że przed okresem to tak zwykle bywa:(
przecież nie powiem mu, że mam wzdęcia, czuje, że moje jelita są zapchane,
pełno w nich gówna, które może przypadkowo wyjść w trakcie:(:(:(:(:(:(:(

i do tego zbliża się okres:( coś mi się już całkiem porąbało w tym organixmie.
dokładnie dzień przed okresem dostaje biegunki:( niezaleznie od teog co jem,
ile jem. pewnie jakbym nic nie jadła to też bym dostała:(
i teraz jestem zeschizowana. nie wiem kiedy dostanę tej biegunki, czy rano, czy
w południe, czy też na wieczór:( najgorsza jest świaodmość, że to musi się stać
:(:(:(

łykam mnóstwo ziołowych tabletek uspokajających o lekkim działniu, mam nadzieje
że choć troche mi pomogą.

[mala_adako]

jak wszyscy to i ja....

ostatnio miałam okropną przygodę ze swoimi jeszcze bardziej okropnymi jelitami:(
pojechałam na kilka dni do swojego faceta, dzień przed wyjazdem normalnie się
wypóżniłam więc myślałam, że wszystko będzie wporządku, wieczorkiem jak
kładliśmy się spać wypiłam dosłownie pół piwa dla towarzystwa.... tomek miał
ochote na sex a ja już czułam że moje jelito się zagazowało i zaraz
wybuchnie:(:(:(:(:(:( nie potrafiłam sie wykręcić bo co miałam mu powiedzieć? że
boli mnie brzuch bo wypiłam pół piwa? przecież i tak by nie zrozumiał:/ niby wie
o wszystkim ale nie czuje tego co ja. chwilę później poczułam dziwny skurcz w
jelicie i wyskoczyłam z tego łóżka jak z procy, nic nie mówiąc mu,
przesiedziałam prawie pół godziny w kiblu!!!! a on w tym czasie nie wiedział co
mi jest. bałam się stamtąd wyjść i opowiedzieć mu o wszystkim, zaczęłam płakać i
się jeszcze bardziej stresować co spowodowało jeszcze silniejszy bół brzucha, na
szczęście udało się sytuację opanować. wmawiałam sobie że już mnie brzuch nie
boli i odważyłam się wyjść. powiedziałam tomkowi że nie chce o tym rozmawiać że
wszystko jest ok, po czym nie zdążyłam się dobrze położyć a tu bach, "powtórka z
rozrywki" i wszystko od początku, wizyta w kiblu na szczęście trwała nieco
krócej ale od razu sobie zaczęłam wyobrażać że może tomek będzie chciał iść do
kibelka na siku i poczuje ten piękny zapach jaki tam zostawiłam, albo że byłam
za głośno i że to usłyszy on albo jego rodzice, czułam się taka bródna taka
bezradna, bałam się nawet wrócić do łóżka, bałam się do niego przytulić. na
szczęście tomek zaczął mnie uspokajać i jakoś udało mi się zasnąć choć to już
prawie była 5 rano:( nigdy nie zapomnę tej nocy.
spotykam się z tomkiem prawie 4 miesiące więc tym bardziej jest mi głupio że on
na to wszystko musi patrzeć. boję się że jeszcze jedna..... dwie.... może trzy
takie akcje i miarka się przebierze i mnie zostawi. po co mu dziewczyna która w
nocy zamiast spać przy nim spędza czas w kiblu!!! :(((

ehhh doskonale wiem co czujecie:(
pozdrawiam Adriana

[ragazza4]

Hej mala_adako...Wiesz,nie chciałabym sprawić Ci dodatkowej przykrości moja wypowiedzią (bo wiem że IBS dostarcza nam aż nadto przykrych wrażeń), ale chyba powinnaś nieco zmodyfikować swoje podejście do związku. To jasne że nasze dolegliwości,kiedy przydarzają się w sytuacjach intymnych, potrafią przyprawić o ciężką nerwicę.Sama kiedyś tego doświadczałam. Ale myślenie tego typu "tomek miał ochotę na sex" i "co miałam mu powiedzieć" to myślenie niewolnika. Przy tak małym stażu, jakim są 4 miesiące, to powinnaś pracować nad związkiem przede wszystkim w sferze emocjonalnej - zaufanie, szczera rozmowa, itp. Jeśli nauczysz się odmawiać swojemu chłopakowi,kiedy naprawdę cierpisz, a on zacznie Cię choć trochę rozumieć, to wtedy takie stresogenne sytuacje będą coraz rzadsze. Nie będziesz się już tak bardzo wstydziła. Nie potraktuj tej wypowiedzi jak zrzędzenia starej ciotki - klotki, lub jak to się teraz mówi "moherowego beretu", tylko naprawdę dobrze życzącej Ci, całkiem młodej jeszcze, dziewczyny z 3 - letnim IBsem.

[liii_luuu]

tak sobie nie raz myslę, że tyle jest normalnych, zdrowych dziewczyn, wiec jaki
jest sens zeby on się ze mną męczył? po co sobie utrudniać życiei tracić
młodość? mam troche wyrzuty, bo moje zycie juz jest tylko strzępkiem tego co
prawdziwym życiem można nazwac, więc po co ciągnąć w to jeszcze kogoś?
trudno mi uwierzyć w to, że akurat to ja , jestem tą jego jedną jedyną, druga
połówką:)
z alkoholu całkowicie zrezygnowałam. od jakiś 3 miesięcy nic nie piłam .
zazwyczaj wystarczyło jedno piwo, czy nawet lampka wina i jelita trafiał szlag.
wkurzam się zawsze na święta jak rodzina mówi, może kieliszek, przeciez
kieliszek ci nie zaszkodzi, to jest dobre na trawienie. a tu nie chodiz o żadne
cholerne trawienie, tylko o jelita i ich reakcje na alkohol.

ale nawet nie picie alkoholu czasem nie pomaga:( któregoś wieczoru u mnie na
mieszkaniu mój chłopak z moją współlokatorką pili sobie wódkę. ja nic nie
piłam. i w nocy dopadł mnie koszmarny ból brzucha. jakbym miała zaraz dostać
biegunki. az musiałam usiąsc na łózku, bo nie mogłam wytrzymać. byłam okropnie
zła i zrezygnowana. bo co właściwie mam robić żeby czuć się dobrze? nie zjadłam
nic innego niż zwyle, nic nie wypiłam a tu taki ból:( a oni dwoje tyle wypili
tej wódki i następnego dnia czuli się normalnie:(

[enterol250]

li_lu, przeciez ludzie nie sa ze soba dlatego, ze sa zdrowi czy chorzy. bez
przesady. nie przyciagaj do siebie takich mysli, ibsowi to pomaga sie rozwinac,
a Ty masz z tego tylko cierpienie fizyczne i nie tylko.
trzymaj sie i postaraj nie panikowac.
ent.

[liii_luuu]

dzięki:) na prawdę staram się nie panikować,ale to dopada mnie samo.
u mnie IBS jest chyba dziedziczny:( dopiero teraz widzę że mój ojciec cierpi na
to samo:( gdy byłam młodsza dziwiłam się, że nie je różnych rzeczy, nie pije,
nie lubi podróży. teraz widzę dlaczego:( stałam się taka sama:( przez IBSa nie
osiągnął zbyt wiele zawodowo. mógł spokojnie miec wyższe stanowisko w pracy,
ale jak to mama okresliła " nie miał na to nerwów". i w ogóle jest drażliwy,
ma "złe dni". jestem przerażona , bo moje zycie będzie wyglądać tak samo:(:(:(:(

i to już nie jest pesymizm, panikowanie, czarne mysli, itd. to jest niestety
smutna rzeczywistość.

[tuburynka]

Droga liii_luuu, calkowicie Ci rozumiem. Jak sie dostaje regularnego IBSa, to w
pewnym momencie strach, panikowanie, czarne mysli itp. nie maja juz tu za duzo
do rzeczy, bo czlowiek i tak czuje sie podle i nawet jesli o tym nie mysli. A z
drugiej strony trudno o tymnie mysli, jak od switu do nocy dokuczaja
czlowiekowi jelita... Jednym slowem: bledne kolo. Oczywiscie w sytuacjach
szczegolnie stresogennych wszystko sie pogarsza, ale czy nawet zupelnie zdrowy
czlowiek pod wplywem paralizujacego stresu czuje sie dobrze? No, raczej nie.
To cholerstwo potrafi zlamac czlowiekowi zycie, a najgorsza jest swiadomosc, ze
moze nigdy nie minac...
Pozdrawiam!
T.