16 lat..!!

[nastolatka166]

Witam:) Jestem 16letnią dziewczyną z rozczepem wargi i podniebienia..Jeżeli
ktoś ma jakieś pytania..(bo większośc mam już za sobą) chętnie z mamuś
odpowiemy i pomożemy innym ..:) Pozdrawiam.. :)
a czy ktoś z państwa ma dziecko z tą wadą w tym samym wieku co ja?:>

[nastolatka166]

"Otucha dla rodziców :) "
a dla dzieci?? :>

Witam :-)

[mama_kubka]

pewnie chętnie wszyscy skorzystamy z doświadczeń Twoich i Mamusi, mój Synuś
jeszcze maleńki przed pierwszym zabiegiem. Miło Cię spotkać na forum :-).
Pozdrawiam serdecznie - Kasia

[nastolatka166]

Jeżeli macie Państwo jakieś pytania.. Proszę zadawać.. :)

Ps. Jak patrze na te wszytskie posty, komentarze mam.. to dopiero zaczynam
doceniać rodziców ile musieli ze mną przejść.. I jak bardzo ich kocham..:-)

[j.pszona]

Moja córka, lat 8, klasa 1 spotyka się w szkole ze złośliwymi uwagami koleżanek
typu: "ej masz coś pod nosem" (wiadomo chodzi o bliznę), blizna jest trochę
widoczna, mimo operacji korygującej i smarowania maściami, córka jest bardzo
wrażliwa i jest jej przykro, nie wiem co zrobić, pytam kto jej dokucza i
rozmawiam z rodzicami, mówie im o tolerancji, by z kolei tłumaczyli to swoim
dzieciom. Jak sobie radzić w takiej sytuacji? Jak pomóc córce?

do j.pszona

[ankalenka]

Wiesz co, te rozmowy z rodzicami to wg mnie strata czasu. Lepiej powiedzieć
córce żeby mówiła że jak się ktoś skaleczy to ma bliznę i tyle. Zawsze możesz
też pomóc znaleźć córce jakąś wyimaginowaną "wadę" wyglądu u koleżanek, żeby
mogła odparować: a ty masz odstające uszy, jesteś gruba, masz czarne zęby itp
itd.
A dzieciaki które dokuczają, osobiście bym pogoniła. U nas w przedszkolu była
trochę inna sytuacja i nie z Leną ale z Przemkiem. Był chłopak (starszy) który
nakręcał mojego syna na niebezpieczne zabawy. Interwencje przedszkolanek nie
przynosiły efektu, a rodzice dzieciaka nie widzieli nic złego w jego
zachowaniu: ot, zdrowe żywe dziecko. A Przemek nie raz nabijał guza na głowie
(to i tak szczęśliwe rozwiązanie). Pewnego dnia nie wytrzymałam i powiedziałam
dzieciakowi, że jeśli jeszcze raz będzie się tak bawił z moim synem to mu
osobiście wszystkie zęby powyjmuję. Minęło jak ręką odjął. Od tej pory na mój
widok jest: dzień dobry mamo Przemka! Mamo Przemka, a Lena się niebezpiecznie
huśtała na huśtawce! itp itd.
Rozmawiając z rodzicami tych małych złośliwców tylko pokazujesz że macie
problem z tą blizną, odsłaniasz czuły punkt, w który prędzej czy później ktoś
znowu wsadzi szpilę. Myślę, że powinnaś popracować też nad córką: pokazać jej
tego amerykańskiego aktora po rozszczepie (nie pamiętam nazwiska), którąś z
prezenterek naszej TVP (chyba Gawryluk) też po rozszczepie,znaleźć innych
znanych aktorów/polityków z jakimiś mankamentami w urodzie i powtarzać córce że
z powodu kawałka blizny nie ma co robić tragedii. Dzieci się przewracają,
wybijają zęby, spadają z drzew czy rowerów i każdy prędzej czy później będzie
miał jakąś szramę, dziury po ospie czy trądziku.
Tak wogóle, to wydaje mi się że nadmierne skupianie się nad blizną, oglądanie,
porównywanie, masaże itp powodują, że nasze dzieci postrzegają ten fragment
ciała inaczej niż powinny. Gdyby dziecko rozbiło łuk brwiowy i po szyciu
została by blizna, nie zajmowałaby ona naszej uwagi tak jak blizna po
rozszczepie, nawet jeśli byłaby większa. To my naszą traumą "powiększamy"
blizny naszych dzieci.

[mamanicole]

W podstawówce miałam koleżankę o rudej bujnej czuprynie. Oczywiście dzieciaki
dokuczały jej na maksa. Ja również pozwoliłam sobie do niej powiedzieć coś w
stylu: "Ty ruda małpo!". Pamiętam do dziś jej odpowiedź: "Ja swój kolor włosów
mogę zawsze zmienić, Ty masz problem, bo z Twoja głupotą już nic nie da się
zrobić!" Dziewczyna ta zawsze z dumą nosiła swoją czuprynę. (Choć minęło sporo
lat i uważam , ze rudy kolor włosów czasami jest ozdobą, to śmiało mogę
powiedzieć, że jej fryzura była naprawdę wstrętna;) )
Domyślam się dziś, że to rodzice wpoili jej dumę z bycia sobą i wyuczyli
odpowiedzi na zaczepki.

Myślę podobnie jak ankalenka, że należy dzieciakowi podsunąć jakieś gotowe
odpowiedzi. Należy uświadomić dziecku, że każdy człowiek jest inny: jeden
wysoki, drugi niski, jeden gruby drugi chudy,...itp. Każdy ma jakieś cechy
wyglądy, które mogą być postrzegane przez rówieśników jako wada, powód do
wyśmiewania się.
Nie do końca zgadzam się z tym by pokazać dziecku "wady" u jego rówieśników.
Wystarczy jeśli weźmiesz kilka kolorowych czasopism i pokażesz, że ta osoba ma
piegi, a ta okulary i to też może być powód do wyśmiewania. Córka sama będzie
wiedziała co zrobić z ta wiedzą!! ;)
Pomysł z pokazaniem sławnych ludzi, z tą samą wadą, jest oczywiście bardzo
dobry, by podreperować ego dziecka i by dziecko mogło dostrzec, że wada ta nie
ogranicza ludzi. Dodatkowo należałoby wpoić dziecku, że otoczeniu można niejako
narzucić pogląd. Jeśli sami postrzegamy się dobrze i potrafimy być dumni z tego
jacy jesteśmy, to środowisko tak właśnie nas będzie odbierać i postrzegać.
Popracuj koniecznie na córką!!!
Przed każdą z mam podobne problemy. Osobiście boję się jak cholera tego okresu,
choć mam kilka planów awaryjnych., łącznie z nauka kopaniem po kostkach. ;)

Może mamy starszych dzieci podzielą się swoimi doświadczeniami w tym temacie?
Na pewno cenny będzie głos dojrzałych rozszczepków, którzy przeszli przez
to "małe piekiełko". :(( Może będą mieli jakieś złote myśli i cenne rady???

Pozdrawiam!!!
Aga

[marjasmj]

Re; Może mamy starszych dzieci podzielą się swoimi doświadczeniami w tym
temacie?
A może być tata....... ?????????
Mój starszy syn był raczej spokojnym dzieckiem. W 3 czy 4 klasie koledzy
zaczęli mu dokuczać. Po-czątkowo wpajaliśmy mu aby w takich sytuacjach starał
się to bagatelizować - [wycofać]. Jednak po jakimś czasie, gdy agresja ze
strony kolegów narastała zasugerowałem mu aby w odpowiedzi zarea-gował w
podobny sposób.
Pewnego dnia przybiegła do nas jego koleżanka i z emocją w głosie powiedziała,
że nasz syn zre-wanżował się i "nakopał" chłopcom, którzy mu dokuczali. Od tego
czasu wszyscy są dobrymi przyja-ciółmi - nikt już mu nie dokuczał.
Wnioski z tego są jednoznaczne.
Mojemu młodszemu synowi od najmłodszych lat wpajaliśmy aby nie chował "głowy w
piach" - na atak ma odpowiedzieć skuteczną obroną. Od 5 roku życia chodzi na
karate i ma tam samych przyjaciół.
P.S.
Dzisiaj pierwszy raz oglądałem na TVN program p.t. "Niania", w którym dzieci
(bliźniaki 6 lat + brat 10 lat) pluły, biły i wyzywały swoją matkę - wszystko
co najgorsze. Szukamy dzisiaj przyczyn agresji nastolatków - w przedszkolu i w
szkole. Przyczyna leży w domu - nie umiemy wychować swoich dzieci - pozwalamy
im na wszystko. Opamiętajmy się bo odwróci się to przeciwko nam wszystkim.


mamanicole napisała:

> W podstawówce miałam koleżankę o rudej bujnej czuprynie. Oczywiście dzieciaki
> dokuczały jej na maksa. Ja również pozwoliłam sobie do niej powiedzieć coś w
> stylu: "Ty ruda małpo!". Pamiętam do dziś jej odpowiedź: "Ja swój kolor
włosów
> mogę zawsze zmienić, Ty masz problem, bo z Twoja głupotą już nic nie da się
> zrobić!" Dziewczyna ta zawsze z dumą nosiła swoją czuprynę. (Choć minęło
sporo
> lat i uważam , ze rudy kolor włosów czasami jest ozdobą, to śmiało mogę
> powiedzieć, że jej fryzura była naprawdę wstrętna;) )
> Domyślam się dziś, że to rodzice wpoili jej dumę z bycia sobą i wyuczyli
> odpowiedzi na zaczepki.
>
> Myślę podobnie jak ankalenka, że należy dzieciakowi podsunąć jakieś gotowe
> odpowiedzi. Należy uświadomić dziecku, że każdy człowiek jest inny: jeden
> wysoki, drugi niski, jeden gruby drugi chudy,...itp. Każdy ma jakieś cechy
> wyglądy, które mogą być postrzegane przez rówieśników jako wada, powód do
> wyśmiewania się.
> Nie do końca zgadzam się z tym by pokazać dziecku "wady" u jego rówieśników.
> Wystarczy jeśli weźmiesz kilka kolorowych czasopism i pokażesz, że ta osoba
ma
> piegi, a ta okulary i to też może być powód do wyśmiewania. Córka sama będzie
> wiedziała co zrobić z ta wiedzą!! ;)
> Pomysł z pokazaniem sławnych ludzi, z tą samą wadą, jest oczywiście bardzo
> dobry, by podreperować ego dziecka i by dziecko mogło dostrzec, że wada ta
nie
> ogranicza ludzi. Dodatkowo należałoby wpoić dziecku, że otoczeniu można
niejako
>
> narzucić pogląd. Jeśli sami postrzegamy się dobrze i potrafimy być dumni z
tego
>
> jacy jesteśmy, to środowisko tak właśnie nas będzie odbierać i postrzegać.
> Popracuj koniecznie na córką!!!
> Przed każdą z mam podobne problemy. Osobiście boję się jak cholera tego
okresu,
>
> choć mam kilka planów awaryjnych., łącznie z nauka kopaniem po kostkach. ;)
>
> Może mamy starszych dzieci podzielą się swoimi doświadczeniami w tym temacie?
> Na pewno cenny będzie głos dojrzałych rozszczepków, którzy przeszli przez
> to "małe piekiełko". :(( Może będą mieli jakieś złote myśli i cenne rady???
>
> Pozdrawiam!!!
> Aga

Witam :)

[nastolatka166]

To znowu ja..;) Przepraszam, ze sporo czasu tu nie zaglądałam ale .. brak
czasu..;-)
więc, drogie Mamusie.. oczywiście ja tez miałam wiele przykrych sytułacji w
których ktoś mi dokuczał(i to pewnie nie koniec, mam na myśli
niedojrzałą "młodzież") no ale jakoś daję radę..;-) chociaż, gdy byłam
mniejsza chodzi o podstawówkę..nie brałam sobie tak do serca..
Kiedyś mama mi opowiadała, ze wychodząc ze mna na spcer (wtykąłam mi często
smoczek by nie było widać buzi(przed zabiegiem), nie chodziło jej wówczas o to,
iż się wstydzi tylko niektórzy ludzee nie zdawalii sobie sprawy i zadawali
głupie pytania (przed zabiegiem)Typu: " oo jaka ładna dziewczynka.. ale to się
zarosnie tak?" ehh.. ludzie.. [to tak na marginesie, iz niektorzy ludzie nie
spotykają się z zadnymi chorobami i.. eh.. ]
Teraz jest troszkę gorzej.. (momentami) bo bardziej się zastanawiam nad tą
wadą.. więcej o niej wiem, wszytko biore sobie do serca.. itp.
Zycie szczegolnie w wieku dorastania z tą wada nie jest łatwe..:( Na szczęscie
bardzo ważna role odgrywaja rodzice, rodzina, przyjaciele, drugie połowki ;-)
Chociaż Z wiekiem.. zaczynasz się "przezwyczajać" do tej wady i jest torszkę
lżej..;-)


hmm.. jakby Panie mogły to może jakieś konkretne pytania bo nie wiem o czym
pisać i co Was interesuję.. :P
Pozdrawiam :)

Mam pytanie do nastolatki

[mimarzena]

Jakbyś mogła napisać o leczeniu otrodontycznym. Czy masz wszystkie zęby, a jak
nie, to jak tą sprawę rozwiązali ortodonci (implant, protezka?)
Pozdrawiam

[nastolatka166]

"mimarzena" Wysłałam do Pani prywatną wiadomość.. :) Pozdrawiam..

Ps. Jeżeli któraś z Pań chcę te same informację wystawię na głownym
odpowiedz.. :)

[mimarzena]

Dzieki, mało osób pisze o leczeniu ortodontycznym na forum, a to bardzo cenna
wiedza.
Pozdrawiam

[mamanicole]

Myślę, że wiele mam jest zainteresowanych tym tematem, między innymi ja. :)

Aga

[mimarzena]

Zawsze znajdą się dzieci, które będą zaczepiać, szturchać i też uważam, że
pokrzywdzone dziecko powinno wiedzieć jak odpowiedzieć (niekoniecznie bić).
Przykład: syn był poszturchiwany przez chłopca w klasie, który wyraźnie szukał
zaczepki i odparował, że "głupiego bić nie będzie" i skończyły się szturchanki,
a teraz są najlepszymi kumlami.
Izuni podpowiedziałam na razie wierszyk o dziadku "nie śmiej się dziadku...." na
pewno znacie. Na etapie przedszkola skutkuje.
Poza tym utwierdzam moje dzieci nieustannie w przekonaniu, że są wyjątkowe.
Pozdrawiam