Pytanie do dzieci

[anonimowa_matka]

Wynika mi z tego, co się przewija w wątkach, że macie obawy przed comingoutem.
Jakoś mnie to nie dziwi.

Zastanawiam się nad dwiema rzeczami:
Czemu chcecie mówić rodzicom, że wybieracie życie z osobą tej samej płci? Byłoby mi strasznie miło usłyszeć, że kochacie rodziców i chcecie wraz z nimi dzielić swoje szczęście - ale jestem realistką i wiem, że to nie takie proste. Więc czemu?

No i - gdybyście mogli sobie wymarzyć (nie "zaplanować" tylko "wymarzyć"), czego byście chcieli od rodziców?

Napiszcie mi, proszę.
bardzo bym chciała wiedzieć.
Z góry - dzięki :)

[andrzejekk]

anonimowa_matka napisała:

> Zastanawiam się nad dwiema rzeczami:
> Czemu chcecie mówić rodzicom, że wybieracie życie z osobą tej samej płci?

Bo mają prawo wiedzieć. Wydaje mi się, że jest to sprawa tyle poważna (zwłaszcza w naszym kraju, gdzie mentalność ludzi jest jaka jest), że mają prawo wiedzieć No i lepiej, żeby usłyszeli to ode mnie niż mieliby dowiedzieć się z plotek. Choć z drugiej strony gdybym miał pewność, że nie dowiedzą się od nikogo z zewnątrz to zastanawiałbym się czy nie oszczędzić im tego, czy nie brnąć dalej w "nie nadaję się do związków".


> No i - gdybyście mogli sobie wymarzyć (nie "zaplanować" tylko "wymarzyć"), cze
> go byście chcieli od rodziców?

Chyba zwyczajnego, szczerego "ok". Bez łez, lęków, szoku, po prostu "okej".

[sarahh7]

Podpisuje sie pod tym:-)

[mike.x]

rencami i nogami.

[octavia27]

To chyba naturalne, że chce się być szczerym z rodzicami, a poza tym oni wszystko czują, więc prędzej czy później i tka zdaliby sobie z ego sprawę :)

[jakma22]

anonimowa_matka napisała:
> Czemu chcecie mówić rodzicom, że wybieracie życie z osobą tej samej płci?

Obecnie jako nieco już doroślejsze dziecko, ale pamiętające dlaczego przełamało się i zdecydowało zrobić ten tak stresujący krok i uświadomić rodziców.

Jak wytłumaczyć rodzicom, dziadkom, że nie spędzi się z nimi świąt skoro przez lata święta były rodzinne ...
Jak mówić o swoim związku, radościach, smutkach, przeżywanych chwilach …
Jak mówić o codziennym życiu, które nieustannie jest związane z jedną osobą …
Jak mówić, gdy w pewnym momencie człowiek zamiast „ja” w naturalny sposób myśli i mówi „my”…
Jak uciąć wszelkie pytania kiedy człowiek się ożeni.
Jak sprawić żeby rodzice cieszyli się z mojego szczęścia.
Nie można żyć w nieustannym kłamstwie i prowadzić podwójnego życia. To męczy, niszczy i zabija nie tylko człowieka ale i więź z bliskimi. Jeśli ma się dobre relacje z rodzicami, oparte na miłości i szacunku to nie można nie powiedzieć. W przeciwnym razie, żyjąc w dwóch światach i kłamstwie, przestrzeń pomiędzy nami a bliskimi będzie stawała się coraz większa aż staniemy się bardzo dalekimi sobie osobami, bardziej obcymi i nieznanymi niż rodziną.

> No i - gdybyście mogli sobie wymarzyć (nie "zaplanować" tylko "wymarzyć"), cze
> go byście chcieli od rodziców?

Aby od samego początku traktowali naszą orientację i naszych partnerów w taki sam sposób w jaki naturalnie i odruchowo z radością traktują orientację naszego rodzeństwa i ich partnerów/ki.
W tej chwili tak mam, ale zanim do tego doszło potrzebowali kilku lat... dla mnie bardzo ciężkich lat...