Rozdział piąty i szusty

[an-nah]

Rozdział 5.

Dłonie człowieka pogrążonego w śpiączce są lodowate.
Jego oczy są zamknięte i tylko krótkie, urywane błyski
na elektrokardiogramie świadczą o tym, że jeszcze żyje.
Lekarze robią co mogą, ale szanse są znikome. Człowiek
umiera.
Przecież my tego nie chcemy...
Oczywiście. Ale kiedy się jest najbogatszym człowiekiem
na świecie ma się wielu wrogów, a oni z pewnością chcą.
Nie da się nic zrobić, gdy trafia się na silniejszego
od siebie. Można tylko uciec... lub umrzeć.
David... - Jego dłonie są takie zimne, takie zimne... -
David, kochany... - Z oka kobiety spływa łza, spływa
powoli po niebieskiej plamie tatuażu, po policzku, na
kołnierz jedwabnej, kremowej bluzki. - Robimy co
możemy... obiecałam... pieniądze nie mają znaczenia,
ważne, żeby im się udało... Boże, Boże... Dostanę ją w
swoje ręce, dostanę...
- Ciociu?
Kobieta odwróciła głowę i spojrzała na jasnowłosą
dziewczynę trzymającą rękę na jej ramieniu.
- Słucham cię, Sam.
- Ciociu... to znaczy Fox... jesteś zmęczona... masz
czerwone oczy... wracaj do domu, ja z nim zostanę.
Fox z bladym, smutnym uśmiechem pogłaskała Samanthę po
grzbiecie dłoni.
- Jesteś kochana, Sam, ale powinnam być przy nim...
- A Aleksander? Powinnaś się nim zająć... ja... wiem,
jak to jest, kiedy nie ma przy tobie matki... Idź do
syna, ja tu zostanę...
- Dobrze, Sam. - Fox wstała, wciąż ściskając bezwładną
dłoń męża. - Jesteś kochana, Sam. - powtórzyła.
Dziewczyna usiadła na jej miejscu z ciężkim
westchnieniem. Spojrzała na nieprzytomnego Xanatosa.
Nie mogła już płakać, ale wciąż czuła się okropnie. Nie
wystarczyło, że kilka miesięcy temu straciła matkę? A
teraz jeszcze to i wciąż istniała obawa, że to nie
koniec. Kimkolwiek była ta istota, Sam czuła, że
jeszcze ją zobaczy... Dlaczego policja nic nie może
zrobić? - pomyślała. Nigdy w życiu nie czuła się
bardziej bezradna. Matka umarła nagle, teraz ludzkie
życie przepływało Sam pomiędzy palcami a ona nie mogła
go chwycić i zatrzymać.
***
- Jak się czuje?
- Przecież widzisz, Kathy.
- Aha.
- Widzisz - tłumaczyła Kristine. - to jest EKG. Jak nie
jest płaskie, to znaczy, że żyje.
- Kristy... - szepnęła Sam zbolałym głosem, ale na
więcej protestów nie starczyło jej sił. Musiała poza
tym przyznać, że Kristy od wczoraj zachowywała się
wyjątkowo spokojnie.
Kathy położyła dłoń na ręce Xanatosa. Zamknęła oczy...
...i otwarła je szybko, próbując złapać oddech.
Prawie... czyżby jej się zdawało? Widziała to znowu,
lecz tym razem widziała dokładnie twarz, czerwone włosy
i oczy płonące wściekłością. Poczuła ból.
- Kathy?
- Nic... - szepnęła. Wolała nie mówić. A jeśli to coś
złego? Jeśli okaże się, że jest chora? Zabiorą ją do
szpitala... Lepiej nie wiedzieć...
To nie byłoby takie złe. - myślała, wracając z Kristy
do domu. - Będę dużo wiedzieć i dowiem się, co
ukrywają. I znajdę tego potwora... Kristy będzie ze
mnie dumna... - popatrzyła na starszą siostrę. Kristine
szła, zerkając co chwila na sklepowe wystawy. - O czym
myśli? - zastanowiła się dziewczynka. Skupiła się,
zaciskając oczy. Bez efektu. Ścisnęła dłoń Kristine.
Wciąż nic. - Pomyliłam się. - pomyślała zawiedziona. -
Szkoda.
W drodze do domu Kristine kupiła sobie komiks. Czytanie
go w windzie pomogło jej rozładować napięcie: stojąc
tak długo bez celu człowiek zaczyna myśleć o różnych
rzeczach... A tak przynajmniej mogła się pośmiać trochę
nad przygodami małego, naiwnego Son Goku. Kathy stał w
kącie nie odzywając się. Musiała myśleć nad czymś
intensywnie.
Gdy znalazły się już na swoim terytorium Kristy jak
długa wyciągnęła się na łóżku, aby dokończyć czytanie.
Kathy usiadła przy komputerze. Zamierzała zagrać w coś,
może zajrzeć do internetu, nie była pewna, ale
wiedziała, że musi się czymś zająć. Żeby nie myśleć.
Żeby się nie zastanawiać.
Kristine tymczasem skończyła czytać. Wstała i
przeciągnęła się, aż zaskrzypiały kości palców. Miała
ochotę się przejść.
- Która godzina?
- Późna. - rzuciła Kathy znad klawiatury.
- Jasne. - mruknęła Kristy i przeciągnąwszy się raz
jeszcze (Jej kości naprawdę potrzebowały ruchu.)
podeszła do wyjścia. - Idę gdzieś... na spacerek... Jak
Sam wróci, to może sobie poczytać mojego ?Dragon
Balla?, ale niech nie zniszczy. I powiedz jej, żeby...
a niech to... żeby tylko wróciła wcześnie, bo...
- Kristy...
- Tak? - dziewczyna była już niemal przy drzwiach.
- Narysuj mi... Jean Gray... - Kathy poczuła, że serce
jej bije, gdy o tym myśli. - albo... Deanę Troi... Lytę
Aleksander... nie wiem.
Co? - Kristine poczuła zdziwienie dopiero za drzwiami.
- Dlaczego? - odwróciła się i spojrzała na plecy swojej
siostrzyczki. Poczuła dreszcz przebiegający po
kręgosłupie. Jean Gray... ale czemu? Szła powoli
korytarzem. Wyobrażała sobie wiele rzeczy ale nigdy nie
przyszło jej do głowy coś takiego. Czyżby miała aż tak
ograniczoną wyobraźnię? Zamek... wuj miliarder...
dziwne opowieści... Mid... Labirynt... napaść...
Kathy?... A niech to!
- Panienko Kristine?
No tak, w dodatku ten Owen, denerwujący jak zawsze,
zachowujący się, jakby nie miał uczuć, w tym
nieskazitelnym garniturze i dużych, okrągłych okularach
o cieniutkich oprawkach. Nienawidziła zwłaszcza jak
zwraca się do niej przez ?panienko?.
- Tak? - rzuciła zdenerwowanym i urażonym tonem.
- Chciałbym powiadomić, że pani Fox będzie wkrótce
jechać do szpitala. Zapewne panienka Samantha niedługo
wróci.
- Dzięki.
- Wybierasz się gdzieś?
- Do biblioteki. - burknęła.
Owen skinął głową i odszedł gdzieś, prawie się ulotnił,
jak to miał w zwyczaju. Nie raz już Kristy zauważyła,
że ten człowiek ma niezwykły talent do znikania i
pojawiania się w najmniej odpowiednich momentach.
Wydawał się prowadzić własne życie, w którym praca dla
Xanatosa stanowiła jedynie drobny ułamek jego zajęć.
Ten facet to kolejna zagadka. - pomyślała, popychając
ciężkie drzwi biblioteki.
To miejsce zawsze wywierało na wchodzącym
przytłaczające wrażenie. Wysokie pomieszczenie pełne
było sięgających sufitu szaf wypełnionych po brzegi
książkami wszelkich możliwych rodzajów. Przez prawie
dwa miesiące pobytu na zamku dziewczęta zdążyły już
przyjrzeć się książkom na tyle, aby zorientować się, że
można tu znaleźć zarówno literaturę popularną, jak i
światowe arcydzieła czy dzieła naukowe. Było nawet
miejsce, gdzie przykryte kurzem leżało kilka ciężkich
oprawnych w skórę woluminów pisanych po łacinie. Kristy
przejrzała dwa z nich, ale Samantha twierdziła, że od
dotykania samych ich okładek cierpnie jej skóra.
Inną ciekawą rzeczą był przylegający do biblioteki
pokój. Wyglądało na to, że ktoś tam urzęduje, ale nikt
nie wiedział kto. Pomieszczenie było urządzone niezbyt
może elegancko, ale funkcjonalnie: stał tam telewizor i
wideo, sprzęt muzyczny, stół, fotele i krzesła, stół z
komputerem. Wyglądało na to, że jest to czyjś pokój
dzienny. Pomieszczenie było przeważnie zamknięte, ale
Kristy parę razy już się do niego zakradła. Wiedziała,
że jego właściciel posiada ciekawą kolekcję płyt, kaset
wideo i gier komputerowych. Że lubi czytać i czasem
zostawia tam jakąś książkę z biblioteki. Że czasem na
stole można znaleźć jakąś enigmatyczną notatkę,
najwyraźniej skierowaną do kogoś wiadomość, napisaną
pismem nie należącym ani do Xanatosa, ani do Fox, ani
nawet do Owena.
Tym razem drzwi do tajemniczego pokoju były uchylone.
Kristy wsadziła głowę do środka. Jak zwykle ? wewnątrz
nie było nikogo. Cały sprzęt był wyłączony, na stole
leżało kilka założonych książek i nienaruszona torebka
chipsów. Dziewczyna wślizgnęła się do środka, podeszła
do szafy z płytami. Ileż już razy miała ochotę, żeby
ich posłuchać! Podobnie jak w bibliotece było tu niemal
wszystko, w każdym bądź razie ze wszystkich rodzajów:
od klasyki aż po techno, i to techno dobrej jakości.
Wyciągnęła jedną z płyt. Soundtrack do ?Mision:
Imposible?. Uśmiechnęła się. Coraz bardziej lubiła tego
kogoś.
Zerknęła za okno. Niebo zrobiło się już szare,
właściwie chmury przeszkadzały w dostrzeżeniu, c

Rozdział piąty i szusty - cd

[an-nah]

Zerknęła za okno. Niebo zrobiło się już szare, właściwie
chmury przeszkadzały w dostrzeżeniu, czy noc już zapadła
czy nie. Kristy przez chwilę zastanawiała się, czy wracać
do siebie, czy nie, ale w końcu zdecydowała, że zostanie.
W końcu zbyt wiele się ostatnio wydarzyło, aby
przestrzegać dawnych zasad z tak wielką uwagą.
Zapaliła światło w bibliotece i usiadła w kącie z jedną z
tych starych, zakurzonych ksiąg na kolanach. Przewracając
stronnice i przyglądając się rycinom poczuła w pewnym
momencie, że faktycznie po jej kręgosłupie przebiega
dreszcz. Wzdrygnęła się. Od strony wejścia doszedł jej
uszu odgłos ciężkich kroków.
- Palec mnie świerzbi, co dowodzi, że jakiś potwór tu
nadchodzi... - szepnęła, zaskoczona, że właśnie te słowa
przyszły jej na myśl.
- W tym domu nie cytuje się ?Makbeta? - usłyszała w
odpowiedzi.
***
Drzwi otwarły się niemal bezszelestnie. Sam odwróciła
głowę. Na progu pokoju stała Fox. Uśmiechnęła się
delikatnie, już nie tak smutno, z sympatią i wdzięcznością.
- Dziękuję, Sam. Możesz iść do domu.
Dziewczyna wstała.
- Wrócisz przed północą?
- Tak.
- Wiesz, będę w domu trochę później... Chciałam przejść
się po sklepach, o ile nie masz nic przeciwko... Musiałam
cię uprzedzić, bo zanim wrócę, będzie już ciemno...
- To i tak nie ma już znaczenia...
Wychodząc Sam analizowała te ostatnie słowa. Czyżby miały
coś wspólnego z tym, co Xanatos powiedział im tuż przed
atakiem? Jak to było? Że powinny kogoś poznać? Chyba nie
chodziło mu o...
Zapadał zmierzch. Wystawy sklepów powoli rozbłyskiwały
światłami. Samochody przemykały ulicą a ich światła
odbijały się w mokrej od deszczu nawierzchni. Miasto
wyglądało tak, jak gdy przybyły tu po raz pierwszy.
Samantha szła powoli ulicą rozglądając się wokół. Weszła
do sklepu muzycznego, do butiku... Właściwie nie
zamierzała nic kupować. Chciała tylko zagubić się w
tłumie, poczuć życie, uwolnić się od śmierci, której
niemal dotykała przez ostatnie kilka godzin. Chciała
poczuć się władcą swego losu i zwykłą dziewczyną, może
ostatni raz w życiu, które zmieniało się wokół niej...
Szła wolno, nie spiesząc się. Miała dużo czasu, to był
tylko jej czas, jej ulica i jej miasto. Czuła się tak
pierwszy raz, pierwszy raz naprawdę cieszyła się, że tu
jest. Obejrzała plakat nowej sztuki granej na Brodwayu,
szła ulicami, które oglądała w tylu filmach. Ja żyję. -
pomyślała - Jestem tu i teraz! To moje miasto i życie! Ja
żyję! - aż chciało jej się krzyczeć z radości, gdy to
pojęła. Wiedziała już, że zostanie tu, może nawet do
końca życia. Wreszcie zrozumiała, że to, co stało się
poprzedniego dnia miało swój sens: pozwoliło jej pojąć
własne uczucia do tych ludzi i nazwać to miasto domem. Tu
jest mój dom.
Kilka przecznic i nagle poznała inną stronę miasta. Jakaś
ręka chwyciła ją za ramię i pociągnęła w zaułek.
Przechodzący ulicą ludzie nie zwrócili na to uwagi.
Dziewczyna chciała krzyczeć, ale brudna, nieprzyjemnie
pachnąca dłoń zatkała jej usta. Ktoś pociągnął ją dalej,
między kosze na śmieci.
- Ładne kolczyki. - stwierdził chrapliwy głos. - Złote?
- Wyglądasz na taką, co ma dużo kasy, mała. Nie powinnaś
chodzić sama po ulicy. - mężczyzna trzymający Sam
poluzował nieco uścisk. - Za bezpieczeństwo trzeba
płacić, mamusia ci nie powiedziała?
Sam chciała krzyczeć, ale strach zablokował jej struny
głosowe.
- Daj dychę na piwo, to nic ci nie będzie. - powiedział
trzeci głos.
Dziewczyna zebrała się na odwagę i wyszarpała się
właścicielowi brudnych dłoni. Przydeptała mu stopę i
skoczyła do ucieczki. Mężczyzna zaklął.
W dłoni jednego z jego towarzyszy szczęknął nóż. Sam
potknęła się. Coś szarpnęło jej kostką, gdy spróbowała
wstać. Poczuła, że stopę ma dziwnie wykręconą. Bolało.
Ratunku. - pomyślała, widząc, że jeden z bandziorów
podchodzi do niej. Nadal nie mogła krzyczeć a teraz nie
mogła też uciekać. Zasłoniła twarz ramieniem.
Nagle wszystko potoczyło się szybko. Dziwnie brzmiący
szum i stworzenie lądujące u wejścia uliczki. Jeden z
napastników upadł, podcięty długim ogonem, drugi z
wrzaskiem rzucił się do ucieczki. Sam widziała tylko
ciało mężczyzny z impetem uderzające o mur i skrzydlatą
furię o lśniących bielą oczach. Trzeci bandzior po prostu
zemdlał.
Samanthę tym razem naprawdę zatkało. Stwór miał dobre dwa
metry wzrostu i to nie licząc skrzydeł. Jego skóra mała
dziwny kolor, szaroniebieski, może lekko fioletowy. Nie
atakował. Po prostu stał i patrzył. Biel jego oczu
zgasła. Teraz były czarne i... ludzkie.
Stwór odwrócił się, jakby zamierzał odejść. Sam zadrżała.
- Zaczekaj!
Popatrzył na nią.
- Ja... mam skręconą nogę... mógłbyś... - jej serce biło
jak młot. To szaleństwo. Zaledwie wczoraj pierwszy raz
widziała coś takiego i to w skrajnie odmiennych
okolicznościach. - ...zabrać mnie do domu? Nie będę mogła
iść.
Stwór przykucnął. Teraz, mogąc lepiej widzieć jego twarz
była niemal pewna. To było niesamowite, niemal
niemożliwe, ale nie mogła znaleźć innego wyjaśnienia.
- Wiesz gdzie mieszkam... prawda?
- Tak, Samantho. - uśmiechnął się. Dziwnie to wyglądało
na tej twardej, masywnej twarzy, ale to był miły uśmiech.
Dziewczyna odwzajemniła go. Stwór ostrożnie chwycił ją w
pasie. - Trzymaj się mnie za szyję, musimy się wdrapać na
budynek. Mam nadzieję, że nie masz lęku wysokości?
- Nie. - skłamała. Mocno zaciskała oczy, podczas gdy
pazury niosącego ją stwora wbijały się w mur. Czuła, jak
wiatr uderza ją po uszach.
A potem był lot. Wiatr gwizdał wokół nich, pod nimi
lśniło miasto. Sam kurczowo ściskała trzymającą ją wielką
rękę. Zaciskała oczy, ale równocześnie nie mogła się
powstrzymać od uchylania ich co jakiś czas i spoglądania
w dół. Widok był naprawdę niesamowity.
- Słuchaj - odważyła się w końcu. - musisz mieć jakieś
imię, prawda?
- Goliath.
- Pasuje do ciebie. - stwierdziła. - Słuchaj, ja...
słyszałam o tobie... o was... I wydaje mi się, że was
widziałam... nie wczoraj, nie wiem, co to było, ale...
Nie. Chodzi mi konkretnie o ciebie.
- Tak?
- Rzeźby. - powiedziała. - Rzeźby na murach.
Goliath uśmiechnął się.
***
Kristy wrzasnęła i chciała rzucić się do ucieczki, ale
stworzenie powaliło ją na ziemię. Jego łapy przygniatały
jej klatkę piersiową, w otwartym pysku lśniły rzędy
ostrych zębów...
...i nagle stworzenie wysunęło język i zwyczajem wielkich
psów dokładnie wylizało jej twarz. Jeden raz. I drugi.
Wydając przy tym typowo psie odgłosy.
- Bronx! Zostaw!
?Pies? odwrócił łeb, patrząc na swojego skrzydlatego pana.
- Zostaw ją, Bronx! Nic ci nie jest, Kristine?
Dziewczyna powoli wstała. Serce łomotało w jej piersi,
ręce drżały.
- Przepraszam. - powiedział właściciel psa, zarzucając
błoniaste skrzydła na ramiona i powoli podchodząc jeden
krok w jej kierunku. - Nie mieliśmy zamiaru cię
przestraszyć... Bronx jest niegroźny... niestety, nie
mogę powiedzieć, że jest szczepiony, bo psów gargulców
nikt nie szczepi... ale wścieklizny nie ma, mogę cię
zapewnić.
- Ach. - nie miała pojęcia, co powiedzieć.
Istota stojąca naprzeciw niej, gargulec, jak się
określił, miała rysy twarzy starego mężczyzny, skórę w
brązowym kolorze i spokojne oczy, z których jedno musiało
być chyba uszkodzone i ślepe, bo jego białko było całe
pożółkłe. Miał siwe włosy i długą brodę.
- Jestem Hudson. - wyciągnął obdarzoną czterema
szponiastymi palcami dłoń. - Naprawdę, bardzo mi przykro,
że cię przestraszyłem. Niestety, ludzie mają to do siebie...
- Ja się nie boję. - dziewczyna uścisnęła wyciągniętą
rękę. - Może bałam się trochę, kiedy to coś... - zerknęła
na ?psa? - ...skoczyło na mnie, ale właściwie...
- Myślę - stwierdził Hudson. - że po tym, co stało się
wczoraj, rozsądniej dla ciebie byłoby się bać. Nigdy
przecież nie wiesz, co może cię spotkać, prawda?
Tyle, że ja nic nie widziałam - pomyślała, choć w sumie
wszystko zgadzało się z opisem Kathy. Skrzydła, ogon...
- No cóż - uśmiechnął się. - skoro pierwsze lody już
przełamaliśmy, chodź zapoznać się z resztą i wyjaśnijmy
sobie parę rzeczy. Br

[an-nah]

- No cóż - uśmiechnął się. - skoro pierwsze lody już
przełamaliśmy, chodź zapoznać się z resztą i wyjaśnijmy
sobie parę rzeczy. Bronxa możesz pogłaskać, a nawet
powinnaś, okropnie to lubi. I chyba lubi ciebie.
Przez chwilę myślała że śni, gdy wyszedłszy na
dziedziniec ujrzała jeszcze cztery podobne istoty.
***
Kathy potrafiła po odgłosie kroków zorientować się, kto
idzie, tak więc tym razem była pewna, że nie jest to
nikt, kogo by znała. Przecież nie był to zdecydowany,
szybki sposób chodzenia Xanatosa ani podobny, tylko
trochę delikatniejszy ? Kristine lub Fox. Ani spokojny
Samanthy ani nawet Owena, bo ten wydawał się chodzić
bezszelestnie jak duch... Odgłos tych kroków był...
dziwny. Jakby ten, kto go wydawał miał stopy zbudowane
inaczej niż człowiek.
- Hej, wiem, że tu jesteś. - rzekła, nie odwracając się.
- Nie zamierzam się ukrywać. - odpowiedział jej głos.
Kathy bez zdziwienia stwierdziła, że słyszała go już
kiedyś. - Proszę cię tylko, nie przestrasz się mnie.
- Masz pazury? - uśmiechnęła się do siebie. Ten młody
głos brzmiał tak sympatycznie, że nawet, gdyby jego
właściciel rzeczywiście miał pazury, Kathy nie
przestraszyłaby się go. - Nie będę uciekać. Uważam że
jesteś miły.
Właściciel głosu roześmiał się.
- Skoro tak, to obejrzyj się i zobaczymy.
Kathy wstała i pojrzała prosto w twarz małego,
skrzydlatego stworzenia o oliwkowozielonej skórze,
okrągłej głowie i dużych, bystrych oczach. Może w głębi
przeczuwała, co ją czeka, ale tak czy inaczej nawet nie
zadrżała.
- Jestem Lexington. Przysłali mnie po ciebie. Cała reszta
i twoja siostra Kristine są w bibliotece. No, nie cała
reszta, ale tak czy inaczej chodź ze mną... Heroes of
Might and Magic? - zainteresował się nagle ekranem
komputera. - Jak ci idzie?
- Nie najgorzej... - właściwie mogłoby iść jej lepiej,
Kristy dokuczała jej nawet, że to za inteligentna gra na
jej wiek.
- A spróbowałabyś przez sieć? Co żywy przeciwnik...
- Gargulce też lubią komputery? - roześmiała się. - Tym
się zajmujesz, kiedy nie jesteś rzeźbą na murze?
- Skąd wiesz? - Lexington wydawał się być zdziwiony.
- Zgadłam.
- A niech mnie. Chodź - oderwał się wreszcie od
komputera. - poznasz resztę.
Korytarz nie wydawał się jej już straszny a istotę, która
szła obok niej trudno było, pomimo niecodziennego
wyglądu, uznać za potwora. Przypomniała sobie, jak prawie
przeraziła się, gdy zobaczyła go po raz pierwszy. Potem
przywykła już do rzeźb, polubiła je nawet. Jak się
okazało, były po temu powody. Opowiedziała to Lexingtonowi.
- Wiesz - powiedział. - nawet Brooklyn nie ma już ludziom
za złe, że reagują strachem. Przez te cztery lata
nauczyliśmy się żyć w tym mieście.
- I korzystać z komputerów?
- To było pierwsze. - powiedział z dumą w głosie.
***
Mężczyzna w bieli popchnął drzwi. Siedząca przy łóżku
kobieta nie zwróciła uwagi na jego przybycie. Lekarza
zauważył, że jest zmęczona i pewnie od poprzedniej doby
nie zmrużyła oka. Łzy spływające z jej twarzy dawno już
rozpuściły niedbały makijaż.
- Pani Xanatos?
- Słucham. - Fox obejrzała się.
- Jestem doktor Harold Maney. Zapoznałem się z
dokumentami, które mi pani dostarczyła... - jego głos był
niepewny. Wiedziała, dlaczego. Z pewnością nie był
przygotowany na dostarczone mu informacje. Nie obchodziły
jej jednak moralne dylematy ludzi takich jak on, którzy
myśleli, że takie rzeczy leżą jedynie w sferze fantazji a
oni nigdy nie zostaną postawieni przed takim wyborem.
Jedynym, co ją obchodziło, był David. - Zdaję pani sobie
sprawę z tego, że nie możemy tego zastosować? Po pierwsze
to niezgodne z prawem, po drugie cała ta metoda leży
jeszcze w fazie eksperymentów...
- Ile?
- Źle mnie pani zrozumiała... ja mam zasady...
- Niech mnie więc pan posłucha - kobieta zerwała się z
miejsca i stanęła naprzeciw lekarza w pozie kogoś, kto
nie znosi sprzeciwu. - nie obchodzą mnie pańskie zasady,
pańska religia czy filozofia, a prawo nie wypowiada się,
o ile wiem, w takich przypadkach. Miał pan udokumentowane
fakty, że to działa. Dam wyposażenie, pieniądze, potrzeba
mi jedynie zdolnych, kompetentnych ludzi.
- Pani Xanatos... - zaczął znowu.
- Ja przedstawiłam panu moją ofertę. - ucięła. - Niech ją
pan przemyśli. Jeśli nie, znajdą się tacy, którzy się
zgodzą. To tyko kwestia czasu.
Czas - pomyślała, gdy lekarz opuścił pokój. - mamy go tak
mało, mój kochany. Ale podjęłam już decyzję i nie cofnę jej.
***
- Dobrze, pokaż teraz swoją nogę.
Sam posłusznie rozsznurowała but. Kostkę miała opuchniętą
i całą fioletową. Goliath skrzywił się.
- Nie wygląda to dobrze. - powiedział. - Zaraz zobaczę,
co mogę z tym zrobić. Boli tutaj?
- Tak. - syknęła, gdy zakończone szponami palce nacisnęły
jej staw skokowy. Bardziej jednak od rzeczywistego bólu
przerażała ją świadomość, że gdyby ścisnął ją trochę za
mocno, nie miałaby już skręconej kostki. Miałaby krwawą
miazgę.
- Niezbyt ładnie to wygląda... trochę się znam na
pierwszej pomocy, mógłbym spróbować nastawić, albo
rozmasować ci tą kostkę... widzisz, staw musi z powrotem
wskoczyć na właściwe miejsce... dobrze, że nie chodziłaś.
Teraz lepiej?
- Dziękuję... - z drobnym zaskoczeniem stwierdziła, że
powoli przestaje boleć.
- Teraz trzeba znaleźć bandaż i zawinąć tą nogę.
Przyjrzała się swojej kostce. Opuchlizna i fioletowy
obrzęk były takie same, ale ból osłabł. Ostrożnie
poruszyła nogą. Lekko zabolało. Powoli stanęła i przeszła
kilka kroków. Nie było tak źle, choć musiała uważać, jak
stawia stopę.
- Sam! - Kristine biegła jak szalona, z rozwianymi
włosami. Na jej widok Samantha zachwiała się i z trudem
na powrót złapała równowagę. - Sam... o, ty już wiesz...
- stwierdziła Kristy z lekkim rozczarowaniem, zauważając
Goliatha. Za jej plecami Kathy parsknęła donośnym
śmiechem. Dookoła niej reszta gargulców stała
najwyraźniej rozbawiona zachowaniem dziewcząt. Sam
uśmiechnęła się, mimo iż długie stanie zaczęło powoli
dokuczać jej skręconej nodze.
Tej nocy zasypiały późno. Gdyby mogły, zostałyby dłużej,
ale senność dopadła je w końcu. Spały już mocno, gdy
pierwsze promienie słońca przemieniły siedem niezwykłych
istot w kamienne posągi.

Komentarz do rozdziału piątego

[an-nah]

W tym miejscu nareszcie pojawiają się tytułowe gargulce z
serialu, istoty w dzień zamieniające się w kamień. Ich
historia jest następująca: tysiąc lat temu, w Szkocji
było miejsce, bgdzie ludzie i gargulce żyli obok siebie.
Niestyety, po ataku Wikingów większość gargulców zginęła.
Ocalała szustka została zamieniona w kamień na tysiąc
lat. David Xanatos kupł zamek i odbudował go, zdejmując czar.
Dramatis Personae:
Goliath - przywódca klanu, jako jedyny miał imię przed
przybyciem do Nowego Jorku
Hudson - były przywódca
Brooklyn - zastępca Goliatha, "buntownik"
Brodway - miłośnik jedzenia
Lexington - najmłodszy z klanu, uwielbia komputery
Bronx - "pies"
Jak widać wszyscy poza Goliathem przybrali imiona
związane z nowym domem.
Poza tym:
Angela - w serialu pojawia się później, córka Goliatha
Elisa Maza - Policjantka, najlepszy ludzki przyjaciwel
klanu, zwłaszcza Goliatha, co będzie ważne puźniej
Matt Bluestone - partner Elisy
Demona - pojawiła się już w rozdizale czwartym, choć nie
została przedstawiona. Za sprawą czarów jest
nieśmiertelna i w dzień, zamiast zamieniać się w kamień,
przybiera ludzką postać. Dawniej ukochana Goliatha
(Angela jest jej córką), obecnie jego wróg.
Dalsze komentarze przy następnych rozdziałach ;)

[an-nah]

Rozdział 6.

Od rana padał gęsty, zimny deszcz. W takie dnie
najchętniej siedzi się w domu, ale czasem nie ma wyjścia.
Kathy jechała do szkoły patrząc ja świat za szybami
autobusu tonie w deszczu. Przez gęste chmury nie
przebijał się nawet jeden promień słońca, ludzie wlekli
się ulicami ponurzy i szarzy. Kathy czuła się śpiąca i
walczyła z zamykającymi się oczyma. Plecak obciążał jej
ramiona, buty wydawały się niewygodne. Wieczorem -
myślała półprzytomnie. - mam zagrać z Lexem w Heros of
Might and Magic... - gdy zbudziła się rano myślała, że po
prostu przyśniło jej się, że spotkała ożywione rzeźby.
Dopiero gdy Sam wstała zbyt szybko i krzyknęła, gdy
zabolała ją noga, Kathy przypomniała sobie, ile mieli
zabawy z biegania po całym zamku, szukając bandaża. Bronx
narobił hałasu i obudził Aleksandra, Owen urządził
awanturę a potem przyszła Fox... A w końcu poszła spać o
północy albo i później...
Ziewnęła szeroko. Autobus wlókł się w korku, wewnątrz
panował ścisk. O tej porze wszyscy spieszyli do pracy lub
szkoły. Kristy, szczęściara, zaczynała dziś lekcje
później a Sam musiała zostać w domu z powodu tej swojej
nogi. Ech... Sam to chyba w ogóle siedziała do białego
rana z Angelą... Teraz pewnie śpi. A ona musi jechać
autobusem, bo Owen znowu gdzieś zniknął.
Lex jest fajny. - myślała. - traktuje mnie poważnie.
Pewnie dlatego, że sam jest najmłodszy. - szybko się
dogadali. Mieli wiele wspólnych zainteresowań, na
przykład komputery. W ogóle z całą szóstką łatwo było
nawiązać kontakt. Z siódemką - poprawiła się Kathy.
Prawie zapomniała o Bronksie. Teraz wiedziała już, co
miała na myśli Elisa, mówiąc o ?największym psie, jakiego
widziała?.
Elisa! - przypomniała sobie nagle. Przepchała się do
wyjścia i wysiadła na najbliższym przystanku. Jak szalona
popędziła mokrą ulicą. Nie obchodziło jej, czy zdąży do
szkoły, czy nie. W biegu plecak uderzał ją o plecy.
Nacisnęła przycisk dzwonka. Głucha cisza. Znowu.
Przenikliwy dźwięk niósł się po korytarzu, ale nikt na
niego nie reagował. Pewnie jej nie ma...
Drzwi skrzypnęły. Czarnowłosa kobieta wyglądała na
jeszcze bardziej zaspaną od Kathy. Miała na sobie dżinsy
i wymięty biały podkoszulek.
- Przepraszam. - powiedziała dziewczynka skruszona. -
Myślałam... musiałam...
- Wejdź Kathy.
- Ale obudziłam cię...
- Nie, wejdź. Nie spałam już.
Niepewnie przekroczyła próg mieszkania.
- Wiesz chciałam tylko ci powiedzieć, że ja... że my... -
ostrożnie usiadła. Cagney musiała wyczuć jej obecność, bo
zjawiła się skądś równie nagle, jak miał to w zwyczaju
Owen. - Wiesz, wczoraj w nocy... o rany, dlaczego tak
trudno to powiedzieć?
- Odwagi Kathy. Możesz mi ufać, pamiętasz?
- A dlaczego wy nie ufaliście nam? - wybuchnęła. - Jakbym
miała wszystkim dookoła rozpowiadać! Akurat! Może jestem
mała, ale nie głupia!
- Kathy? - na twarzy Elisy pojawił się niepewny uśmiech.
- Tak, to to, o czym myślisz. Wczoraj dowiedziałyśmy się.
To jest najlepsza tajemnica, z jaką miałam do czynienia.
I właściwie to wszystko, co chciałam powiedzieć. Muszę iść.
Elisa zamknęła za nią drzwi. Poczuła ulgę. Czuła się
dziwnie, ukrywając to w taki sposób a reszta też
podzielała jej zdanie. To była rzecz jasna decyzja
Xanatosa i nic na to nie można było poradzić. Oczywiście,
dziewczynki były teraz zagrożone, zwłaszcza po tym, co
wydarzyło się poprzedniej nocy...
Co ona zamierza? - pomyślała. Świadomość, że Demona
wróciła napawała ją lękiem. W ciągu ostatniego, niezwykle
spokojnego roku, słyszała sporo o Dominique Destine i jej
firmie, ale sama Demona nie pokazywała się. Jakby chciała
uśpić ich czujność. I prawie jej się udało. - zaczynali
już zapominać, stała się zagrożeniem zbyt odległym, aby
się go obawiać. Goliath dawno już przestał wymieniać jej
imię, nawet Angela... Ale pragnienie zemsty czekało
cierpliwie... W ciągu ostatniego roku Nightstone
Unlimited powoli odzyskiwało siły i zaczynało niszczyć
firmę Xanatosa. Przeglądając stare dokumenty Elisa była
wściekła, że nie zauważyła tego wcześniej. Nowe
inwestycje, pieniądze na badania naukowe ? Demona nie
próżnowała. Czyżby była już gotowa wkroczyć z nową
potęgą? Całą noc siedziała Elisa nad papierami i nie
znalazła niczego, co by na to wskazywało. Dlaczego więc?
Dając jej wczoraj rano papiery, Fox zwróciła jej uwagę na
wynik wszystkich rozmów, w których Dominique Destine
zastępował lub tyko jej towarzyszył Arthur R. Gelsner.
Kolejna zastanawiająca sprawa: Wszystkie kończyły się
zyskami Nightstone i poważnymi stratami drugiej strony.
Niedawna porażka Xanatosa nie była wyjątkiem, nie mogła
więc być powiązana z atakiem. Gelsner pracował dla
Dominique Destine dopiero od dwóch miesięcy a zdołał
pomóc jej w nadrobieniu ponad połowy strat poniesionych w
ciągu ponad roku. Było o nim niewiele wiadomości, może
nawet zbyt mało.
Elisa zmarszczyła brwi. Może Matt coś znajdzie? -
pomyślała. Jej partner wciąż miał dojścia do archiwów
FBI. Postanowiła poprosić go dzisiaj. Jak długo przyjdzie
jej czekać na informacje? Może kilka dni... Dziś wieczór
musi opowiedzieć wszystko Goliathowi. Całemu klanowi.
Ziewnęła szeroko. Do wieczora daleko. Całą noc siedziała
nad papierami, choć mówiła że tym razem sobie odpuści i
będzie spała. Poczuła, że musi zdrzemnąć się, zanim
pójdzie do pracy. Najwyższy czas.
***
W otchłani pulsuje pojedyncza nitka świadomości.
Delikatna i nikła, tak, że bez trudu można by ją zerwać,
gdyby była materialna. Jest samą świadomością,
pojedynczym, rozpaczliwym ?Ja jestem!?, wołaniem o pomoc
kogoś, komu zabrakło już zmysłów i kto powoli pogrążając
się w mroku chwyta wszystko, co pozostawił za sobą. Całe
życie przetacza się w ciemności dookoła, ale świadomość
nie pragnie odchodzić. Chce wrócić, odzyskać umierające
ciało i żyć.
***
Mężczyzna odchrząknął.
- Podjąłem decyzję, pani Xanatos. I nie chodzi bynajmniej
o pani pieniądze, po prostu stwierdziłem, że dla dobra
nauki...
- Mam w nosie pańskie motywacje, doktorze Maney. -
ucięła. - Dobrze, że się pan zdecydował. Jest pan gotów
zacząć natychmiast?
- Tak.
- W takim razie wszystko jest już przygotowane.
Przeniesie się pan do laboratorium. Osobiście pana
oprowadzę - uśmiechnęła się z satysfakcją. - założę się,
że nie widział pan dotychczas czegoś takiego.
***
Mid od poprzedniego dnia nie odzywała się. Kristy
denerwowało to. Czyżby wydarzenia poprzedniej nocy
zniechęciły jej najlepszą przyjaciółkę? Mid omijała
Kristine szerokim łukiem, demonstracyjnie izolowała się
od niej. Nie jestem chora na jakieś egzotyczne
paskudztwo. - myślała Kristy. - Dobrze, ze chociaż nie
wygadała się nikomu. To by dopiero była heca. -
prychnęła. Heca nie heca, w porównaniu z gargulcami każda
tajemnica była nieważna. Nawet mała kocia psychoza Mid.
Kristy bazgrała po marginesie zeszytu. Profil Son Goku
nie był idealny, ale jeszcze nauczy się dobrze to
rysować. Zaraz... co ta Kathy chciała? Jean Gray? A niech
ją! Koniec z ?X-Men?. Teraz tylko ?Dragon Ball?... a w
sumie to i ?Dragon Balla? można by olać. Realne życie
było o wiele ciekawsze.
Gdzieś w tylnej ławce Mid opierała podbródek na
skrzyżowanych ramionach. Miała ponurą minę. Czerwone
włosy opadały jej na czoło, prawie wchodząc do oczu. Gdy
Kristy zerknęła w jej stronę, odwróciła twarz. Wariatka.
- myślała Kristine. - Co jej bije?
Na przerwie dopadła Mid gdzieś w korytarzu.
- O co ci do jasnej cholery chodzi?! - wydarła się.
Mid pochyliła głowę. Wąskie usta miała zaciśnięte.
- No? - Kristy potrząsnęła ją za ramiona.
- Myślałam... to ty powinnaś mnie unikać... jeśli...
jesteś spokrewniona z Xanatosem, mieszkasz u niego i nie
chciałaś, żeby się wydało... powinnaś mnie znienawidzić,
bo jeśli cię wydam...
- Idiotka! Co ci przychodzi do głowy?!
- Kristy, ja... dziwnie się czuję przy tobie.
- Idiotka. - powtórzyła. - Jeśli nie bałaś się pokazać mi
swojej kryjówki... pomyśl o moim biednym sercu przez
ostatnie dwa miesiące! Nic do ciebie nie mam. A następnym
razem, jak ci coś takiego do głowy

[an-nah]

- Idiotka. - powtórzyła. - Jeśli nie bałaś się pokazać mi
swojej kryjówki... pomyśl o moim biednym sercu przez
ostatnie dwa miesiące! Nic do ciebie nie mam. A następnym
razem, jak ci coś takiego do głowy przyjdzie... kamień w
zęby.
Mid uśmiechnęła się.
- Dobrze. -stwierdziła Kristine. - A po szkole pójdziesz
zobaczyć jak mieszkam. I olewać ciotkę, i tak jej pewnie
nie będzie.
- Siedzi... przy nim?
Kristine spochmurniała.
- Tak. - mruknęła. - Wiesz, nawet nie myślałam, że
przywiążę się do nich aż tak bardzo. Wiesz, brakowałoby
mi go...
Po szkole Mid znalazła się na zamku. Kristy oprowadzała
ją z wielką dumą i satysfakcją, pokazując wszystko, co
było warte zobaczenia. Mid wytrzeszczała oczy z zachwytu.
Na koniec udały się do pokoju Kristine. Ich śmiech
odbijał się echem od ścian, gdy szły rozmawiając
korytarzem. Kristy nie zauważała obserwujących ich oczu.
Mid zauważyła. Odwróciła się.
- Co... - zaczęła. Bladoniebieskie oczy jasnowłosego
mężczyzny w czerni przeszywały ją.
- Owen? - nagle zwróciła uwagę, że spojrzenie służącego
skupia się na Mid.- Witaj. Ja ją tu...
Owen nie odpowiedział. Szkła okularów, choć
przeźroczyste, starannie ukrywały wyraz jego oczu. Mid
cofnęła się. Jej źrenice zwęziły się a oczy przybrały
koci wygląd. Podobna była do broniącego się zwierzęcia.
- Owen? Mid?
Mid oddychała szybko, urywanie. Jej ramiona drżały.
Plecami przywarła do muru i wyciągnęła ramiona w obronnym
geście. Widziała oczy Owena. Były lodem i ogniem zarazem.
Nagle cofnął się i odszedł bez słowa, prawie zniknął.
Mid odetchnęła, choć serce wciąż jej waliło. Te oczy, te
niesamowite niebieskie i lodowato zimne oczy, na dnie
których płonął starożytny ogień... Patrzyły na nią, jej
szukały.
***
Siedzieli na murze, Elisa oparta o blankę, Goliath obok
niej, Hudson po drugiej stronie. Reszty klanu nie było z
nimi, nawet Angela nie przyłączyła się do rozmowy, choć
ta sprawa tak bardzo jej dotyczyła. Może tak było
lepiej... nie wiedzieli dotychczas, co
dziewczyna-gargulec myśli o tej sprawie. Jeśli chodzi o
Demonę, Angela była zamknięta.
- Gdybyśmy tylko wiedzieli wcześniej... - odezwał się
Goliath. Wszystkie czyny Demony dotykały go osobiście.
Czasem czuł się nawet współodpowiedzialny za to, co się z
nią stało. Kątem oka spojrzał na Elisę. Wiele by dał, aby
wiedzieć, co myślała i czuła. Jej ciemne oczy nie dawały
mu odpowiedzi, wpatrzone w inną stronę.
- Nie moglibyśmy nic zrobić. - rzekł Hudson. -
Zaatakowała znienacka, skąd mielibyśmy wiedzieć że to
planuje. Może wcale nie planowała. Prawdopodobnie Xanatos
po prostu nawinął jej się pod rękę. Nie obwiniaj się.
- Nie obwiniam się, przyjacielu. Wiem jednak, że gdybyśmy
wiedzieli o jej obecności w mieście, bylibyśmy ostrożniejsi.
- Teraz bardziej martwi mnie asystent Dominique.
-powiedziała Elisa. - Mam niejasne przeczucie, że jest z
nim coś nie tak. Oby Matt coś znalazł. Mogę się
oczywiście mylić, ale wolałabym wiedzieć, z kim mam do
czynienia. - płynnym gestem odgarnęła z czoła czarne włosy.
- Masz zupełną rację. - Goliath kiwnął głową. Poprzednim
znanym im asystentem Dominique Destine była Robyn
Canmore. Z pewnością była niebezpieczna w bardziej
bezpośredni sposób, ale łatwiej też było ją rozszyfrować.
Bitwa, którą wtedy rozegrali, była jedną z najcięższych.
Bitwa na dwa fronty, z fanatyczną nienawiścią po obu
stronach. - Lepiej poznać ewentualnego wroga... Poza tym...
- Coś cię gryzie? - Hudson przechylił głowę, patrząc
zdrowym okiem na przywódcę klanu.
- Dobrze wiesz co. Dziewczynki. Aleksander to co innego.
Urodził się tutaj i nie jest zwykłym dzieckiem. Już
zresztą pokazał co potrafi.
- Moim zdaniem wykazują więcej zdrowego rozsądku, niż by
się można spodziewać. - Elisa wciąż nie patrzyła na
niego. Nigdy na niego nie patrzyła, gdy w pobliżu był kto
inny. To było chyba zbyt wymowne, ale nic nie mówił. -
Poradzą sobie.
Prędko znalazły wspólny język z klanem gargulców. Prędko
zaczęto je traktować jako przyjaciółki. Ale w razie
zagrożenia... Poradzimy sobie. - pomyślał Goliath. - Zbyt
dużo myślę o problemach. Czyżbym nie potrafił znaleźć w
sobie optymizmu? - z biegiem czasu coraz mniej miał
sympatii do tego miasta, coraz częściej przekonywał się,
że ludzie jako ogół są tylko motłochem, który niczego nie
potrafi zrozumieć. Nadal ufał ludziom, ale chyba
nienawidzić ich byłoby zbyt prosto. Wciąż jeszcze
wierzył, że wśród tłumu jest wiele jednostek, które mogą
zmienić resztę. Jeszcze miał wiarę. Jeszcze były
jednostki. Była Elisa.
- Czyja teraz kolej? - Brooklyn wylądował na murze,
zarzucając skrzydła na ramiona. Właśnie zakończył patrol.
-Lexa? Co on robi, grają w coś z tą małą? Dlaczego macie
takie ponure miny?
Elisa wstała.
- Masz rację Brooklyn. Mamy ponure miny. Domyślasz się
chyba, dlaczego.
Brooklyn zaklął. Oczywiście, że wiedział, dlaczego.
Zawsze ona. Na każdą wzmiankę o niej reagował przypływem
niechęci.
- Wspaniale. Myślicie, że nadal tu jest?
- Nie mamy pojęcia.
- Tak czy inaczej, pójdę oderwać Lexingtona od komputera.
Powinien rozprostować skrzydła zanim staną się organem
szczątkowym. - uśmiechnął się.
- Ja chyba też powinienem lecieć. - rzekł Goliath, gdy
Brooklyn płynnie sfrunął na dziedziniec i zniknął w drzwiach.
Elisa także zbierała się do odejścia. Miała jeszcze dużo
pracy, jak powiedziała. Jeśli wystarczy jej czasu, wróci
później, nad ranem, pogadać. Goliath widział, jak rzuca
mu na pożegnanie jedno spojrzenie, które mogło mieć wiele
znaczeń.
***
Na skórze pleców zostaną jedynie cienkie, białe linie,
wyznaczające miejsca, gdzie skalpel precyzyjnie rozciął
ciało. Na razie były głębokimi ranami, zaszytymi
chirurgiczną nicią, ale po wstrzyknięciu serum powinny
zagoić się w błyskawicznym tempie. Gorzej było ze skórą
na brzuchu. Tu na zawsze pozostaną paskudne blizny
przypominające o niemal śmiertelnej ranie. Lecz zwłaszcza
tu będzie widać, jak wspaniała jest nowoczesna technika.
O ile w ogóle nowe organy wewnętrzne będą chciały
działać. Powstały ze sklonowanych komórek, żebra i
kręgosłup wzmocniono implantami. Na razie wszystkie
odczyty były w normie, EKG ustabilizowało się. Mężczyzna
leżał z bezwładnie rozrzuconymi ramionami, z rozluźnioną
twarzą. Minie jeszcze trochę czasu, nim odzyska
przytomność, ale wyglądało na to, że wszystko będzie w
porządku, potrzebuje tylko długiego odpoczynku.
Lekarz uśmiechnął się z satysfakcją. Po trwającej pół
dnia operacji był zmęczony, ale zadowolony. Udało mu się
zrobić coś, czego nie dokonał nikt przed nim. Dobro
nauki... I dobro tego człowieka, kimkolwiek by nie był.
Może nie warto było zastanawiać się nad moralnym aspektem
tego czynu? W swoich własnych oczach doktor Harold Maney
był czysty.
***
Znowu płakała, ale tym razem z radości. Jego dłonie były
ciepłe a oddech spokojny. Przycisnęła jego dłoń do
policzka. Za oknem od kilku godzin był już dzień,
pierwszy śnieg spadał łagodnie, drobne gwiazdeczki
przyklejały się do szyby i zmieniały się w bezkształtne
krople.
Twarz mężczyzny zadrżała, powieki otwarły się powoli.
Jego brązowe oczy spoglądały półprzytomnie.
- David! - krzyknęła. Na ustach mężczyzny pojawił się
łagodny uśmiech.
- Moja kochana Fox... - poruszył palcami, ściskając jej
dłoń. - Moja Fox... pocałuj mnie.
Pochyliła się i przylgnęła wargami do jego ust.
- Ja żyję. - szepnął, kiedy przestała. - Ja naprawdę
żyje. - zamknął oczy i przez chwilę wydawało jej się, że
znowu zaśnie, ale po chwili znów na nią spojrzał. -
Powiedz mi, co się działo?
- Życie - uśmiechnęła się, wycierając łzy papierową
chusteczką. - toczy się swoim tempem. Drobne problemy,
ale nic poważnego. - próbowała być spokojna, ale emocje
były silniejsze niż ona. - Jeśli kiedyś dostanę Demonę w
swoje ręce...
- Jeśli ci się uda. - uśmiechnął się. - Obawiam się, że
kolejka będzie długa. Ale ty oczywiście jesteś pierwsza.
Prawie zabiła ci męża.
- Nie żartuj. - szepnęła, odwracając głowę. Xanatos
wyciągnął dłoń, by dotknąć jej gęstych, rudych w

[an-nah]

- Nie żartuj. - szepnęła, odwracając głowę. Xanatos
wyciągnął dłoń, by dotknąć jej gęstych, rudych włosów. -
Czy wiesz - spytała, kładąc na jego dłoni swoją. - jak z
tego wyszedłeś?
- Nie.
Opowiedziała. Milczał, słuchając. Świadomość posiadania w
ciele implantów i przeszczepionych sklonowanych narządów
nie była zbyt przyjemna ale też nie przerażała go. Zawsze
lubił podejmować nowe wyzwania a bycie ludzką świnką
morską zapewne do takich wyzwań należało. Był jedynie
ciekawy twarzy lekarza, który podjął się dokonania tego.
Ktoś nieśmiało zapukał do drzwi. Po chwili przez szparę
zajrzała do środka Kathy, chwilę później Kristine mocno
popchnęła drzwi i przy okazji swoją siostrę. Katherine
złapała równowagę z urażoną miną.
Kristy stała nad łóżkiem uśmiechając się. Dłonie o
polakierowanych na czarno paznokciach oparte miała na
biodrach.
- No, skoro żyjesz to żądam kilku wyjaśnień. - oznajmiła.
Xanatos uśmiechnął się szeroko. Dziewczynka w takiej
pozie wyglądała zarówno pewnie siebie, jak i zabawnie.
Wyglądała trochę, jakby próbowała parodiować niektóre
gesty Elisy.
- Słucham cię, Kristy.
- Jedno słowo. Rzeźby. - powiedziała z naciskiem.
- Zapewne sami wszystko wyjaśnili, więc nie jestem potrzebny.
- Też prawda.
- A ty Kathy? Bałaś się?
- Ja się nie boję. - powiedziała dziewczynka z obrażoną miną.
- Cieszy mnie to. Podejdź do mnie, skarbie.
Kathy powoli przeszła koło Kristy i Fox i stanęła obok
łóżka. Xanatos skinął dłonią, a gdy się nachyliła położył
jej ręce na ramionach.
- Cieszę się że was widzę. Nawet nie miałem pojęcia, jak
bardzo. Zależało mi na mojej siostrze a teraz zależy mi
na jej córkach. Od tej chwili wszystko będzie inaczej,
Kathy, przekonasz się. Spróbujemy żyć normalnie i bez
tajemnic.
Mówi prawdę. - Kathy zadrżała. Po raz kolejny zobaczyła
ją. Czerwonowłosą i czerwonooką, skrzydlatą i pełną
gniewu. Tym razem widziała wyraźniej, widziała że istota
ma niebieską skórę i złote kolczyki w ostro zakończonych
uszach. Poczuła gniew, strach, ból.
***
- Hej, Eliso! - Matt podniósł głowę znad biurka i
leżących na nim papierów. -Znalazłem, o co mnie prosiłaś.
Podeszła i oparła się o blat, spoglądając na trzymany
przez jej partnera wydruk. Litery nie zajmowały nawet
połowy kartki.
- Ten facet... - mówił Matt. - Arthur Ralph Gelsner, lat
32... nigdy nie karany, nigdy nie notowany za żadne
wykroczenia. A jednak jest w bazie danych, aż dziwne, że
nie wygrzebałem tego w archiwum X... Był powiązany z
kilkoma dziwnymi sprawami, zachowywał się dziwnie, choć
badania psychiatryczne nie wykazały żadnych zaburzeń...
choć lekarz, który się nim zajmował w krótkim czasie sam
stał się pacjentem... W wieku siedemnastu lat uciekł z
domu, szukano go cały rok, poczym rodzina sama
zrezygnowała, twierdząc, że ?z tym odmieńcem nie będzie
mieć do czynienia?. Potem widziano go w Las Vegas, ograł
kilku ludzi. Ci, którzy stracili pieniądze uważali się za
oszukanych, ale Gelsnerowi nic nie udowodniono. Zniknął
na kolejne lata.
Zmarszczyła czoło. Nowe informacje nie rozwiały jej
wątpliwości, pogłębiły jedynie jej obawy. Nadal nie miała
pojęcia, kim właściwie jest ten mężczyzna. Może Puk...
nie, to bez sensu. Jeśli coś ma być dobrze zrobione nie
proś o to Puka. W żadnym wypadku.
- Mnie też się ten facet nie podoba. - słyszała głos
Matta. - Ale możemy mieć nadzieje, że Dominique Destine
nie dopuszcza go do swoich głównych sekretów.
Tak. - pomyślała. - Może. - była jednak przekonana, że
nawet, jeśli nie wie, dowie się... już wkrótce...
***
-Chciałabym z tobą porozmawiać, Kathy. - Fox położyła
dłoń na ramieniu dziewczynki, gestem nieznacznie
sugerując, że powinny opuścić wielką salę i udać się do
miejsca, gdzie nie będą obserwowane. Mocno się skupiając
Kathy mogła zobaczyć, jak pod czaszką kobiety kłębią się
zmartwienia. Gdyby wysiliła się bardziej, potrafiłaby
może wyciągnąć z tej plątaniny pojedynczą nić, czuła
jednak, że każdy większy wysiłek wywołałby ból głowy albo
nawet utratę przytomności. Może jednak... strząsnęła z
siebie dłoń, a wówczas połączenie zostało zerwane.
Przez okna gabinetu wpadało popołudniowe światło,
rozpraszając się na szybkach witrażu. Mozaika kolorów
układała się w skomplikowaną kwiatową kompozycje, lecz w
dole pośród roślin kryło się zwierzę o czerwonym futrze i
błyszczących, zielonych oczach. Lis. To był gabinet Fox.
-Usiądź. - kobieta wskazała Kathy wielki, miękki fotel.
Dziewczynka zapadała się w nim i czuła się prawie
niewidoczna. Miała ochotę podkulić nogi i zasnąć,
wtuliwszy się w oparcie. Fox nie usiadła za masywnym,
antycznym biurkiem, a przysunęła do fotela krzesło. -
Rozmawiałam dziś z Davidem, Kathy. Mówił mi... Kathy, czy
zdajesz sobie sprawę z tego, że dzieje się z tobą coś
dziwnego?
-Tak.
-Kathy, nie potrafiliśmy nazwać tego inaczej, jak telepatią.
-Tak, jestem telepatką. - potwierdziła ze spokojem.
-Kathy - Fox miała trudności z dobieraniem słów. - nie
chcę, żebyś mnie źle osądziła. Sytuacja jest niezręczna i
nie wiem, jak mam ci to powiedzieć. Wiem, że możesz użyć
swoich zdolności...
-Nie mogę.
-?
-Nie chcę. Ufam ci.
-??? - Fox nie była w stanie powiedzieć nawet jednego
słowa. Ufało się ludziom takim jak Elisa, ufało się
gargulcom... o ile wcześniej człowiek przestał się ich
bać. Nikt nie ufał Davidowi Xanatosowi i jego żonie.
-Ufam ci.
Fox poczuła, że w kącie jej oka zbiera się woda.
-Cholera, Kathy. - zaklęła, mrugając gwałtownie. Jak ona
mogła? Jak ta mała mogła ją wzruszyć? - Błagam, nie rób
tego więcej. Nie musisz mi udowadniać, że nie jestem
niezdolnym do uczuć potworem.
-Po prostu powiedz, co chciałaś.
-Dobrze. Jest pewien człowiek... Nie wpadłam na to
wcześniej, ale rozmawiając z Davidem na twój temat
doznaliśmy olśnienia. Muszę się przekonać, czy on także
ma takie zdolności. Proszę, pomóż mi. Nie prosiłabym,
gdyby chodziło o kogoś innego, ale on... On pracuje dla
bardzo niebezpiecznej osoby.
-Zgadzam się.
***
Siedząc wieczorem w wielkiej sali wśród obcych ludzi
Kathy kurczowo ściskała wykonany przez Kristine rysunek.
Na szczęście.
Patrzyli na nią, wbijali w nią oczy ze zdziwieniem. Była
szczęśliwa, że nie potrafi usłyszeć ich myśli. Czuła, że
odebrałaby je jako wszechobecny, ogłuszający szum. Fox
długo trzymała dłoń na jej ramieniu. Myśli miała zbyt
splątane, ale wiele z nich było ciepłych i dodających
otuchy. Nie była ?niezdolnym do uczuć potworem?. Kathy
nigdy nie powiedziałaby o niej czegoś takiego. Ani o
nikim innym. Kathy wierzyła w dobre intencje.
Usiedli. Ich głosy huczały w głowie dziewczynki, ich
dźwięk przypominał monotonną muzykę. Nie rozumiała ani
słowa. Akcje, hossa, bessa, udziały, wpływy, popyt,
podaż, badania, rynek... Nie rozumiała tych słów,
brzmiały ostro i obco.
Człowieka, o którym mówiła jej Fox nie było w
pomieszczeniu. Nie warto. - pomyślała Kathy, kładąc głowę
na błyszczącym blacie stołu. - Nie przyjdzie.
Niepotrzebnie...
-Przepraszam za spóźnienie. - rozległ się pojedynczy
głos. - Pani Destine w ostatniej chwili dostała ważną
wiadomość i musiała opuścić miasto. Jestem tu zamiast
niej. - jasnowłosy mężczyzna usiadł naprzeciw Fox. Jego
spojrzenie przebiegało od kobiety do dziewczynki i z
powrotem.
Kathy podniosła głowę. Jakiś gruby człowiek w czarnym
garniturze i szkaradnym, pomarańczowym krawacie
świadczącym o zupełnym braku gustu mówił coś donośnym,
piskliwym głosem. Jasnowłosy spojrzał na niego.
Ma na imię Art. - uświadomiła sobie Kathy. Nagle
mężczyzna oderwał wzrok od człowieka w pomarańczowym
krawacie i spojrzał na nią.
...ona...
...Fox...
...do diabła... blokada... co ten dzieciak...
...nie muszę dotykać...
Art zamknął oczy, ale pragnienie zmierzenia się z
dziewczynką było silniejsze.
Nie pokonasz mnie.
Nie chcę.
Nie wedrzesz się.
Nie chcę.
Kathy wydawało się, że jest w czarnej pustce, sama, a z
nią jest tylko jasnowłosy Art o przeszywająco niebieskich
oczach.
...ty mała... tego... przewidziałem... jak... sobie..
palantami... pani De

[an-nah]

...ty mała... tego... przewidziałem... jak... sobie..
palantami... pani Destine... mnie... Xanatos ma... mówiła...
...skup się... nie dojdzie... Fox... pomóc... gdzie
słyszałam... Destine... niebezpieczna... chronić...
Goliath powiedział...
...już dłużej... przecież... słaba... dlaczego Goliath...
mówiła... Dominique... muszę ją...
Mężczyzna zerwał się nagle rozrzucając papiery. Ludzie w
garniturach zamilkli. Art wybiegł, trzaskając drzwiami.
-Kathy...
Dziewczynce kręciło się w głowie. Miała ochotę zemdleć.
Nawet kiedy Fox dotknęła jej policzka nie poczuła nic.
Ani jednej myśli. Koniec. Przynajmniej na teraz.
***
Wiadomość brzmiała: ?Jeśli mnie nie będzie, przyleć do
domu. Jest ważna sprawa. Elisa.? Przeczytał ją kilka
razy. Elisy nie było. Z tego wniosek, że oczekiwała na
niego u siebie w domu.
W bibliotece Angela i Sam siedziały pochłonięte rozmową.
Spojrzały na niego, gdy wychodził, Angela uśmiechnęła
się, spytała, czy znalazł wiadomość. Przytaknął. Wróciły
do rozmowy. Zachowywały się zupełnie jak dwie nastolatki,
Samantha traktowała Angelę jak ludzką dziewczynę niewiele
starszą od niej samej. To dobrze. - pomyślał Goliath. -
Sam jest naprawdę dobrą dziewczyną. Im więcej takich
ludzi, tym lepiej dla nas.
Reszta mieszkańców zamku gdzieś się rozeszła. Goliath
miał pewne podejrzenia co do miejsca pobytu Owena i
małego Aleksandra, ale wolał w miarę możliwości nie mieć
z tym do czynienia. Hudson nie siedział przed
telewizorem, więc prawdopodobnie zabrał Bronxa na spacer,
reszta pewnie też z nimi poszła, z tego co wiedział Kathy
była Bronxem zachwycona, zawsze chciała mieć psa.
Wiatr tej nocy nie był silny i łatwo było szybować. Niebo
było czyste a księżyc zbliżał się do pełni. Jego blask
był silny i na tej wysokości dominował nad miejskimi
neonami. Nawet paru jaśniejszym gwiazdom udało się
przebić przez światła cywilizacji.
Okno było uchylone. Goliath popchnął je i wszedł do
środka, odsuwając zasłony. Światło było zgaszone, ale
jego oczy były doskonale przystosowane do ciemności.
Prawdę mówiąc widział o wiele lepiej, niż w świetle
elektrycznym, które go raziło. Było cicho, tylko zegar
tykał monotonnie gdzieś w głębi mieszkania.
-Elisa? - zawołał ostrożnie. Nie otrzymał odpowiedzi.
Powoli przeszedł przez pokój i nacisnął klamkę do drzwi
sypialni. Przykucnął przy łóżku.
-Elisa. - powtórzył głośniej.
Kobieta poruszyła się, zamrugała i usiadła, po czym
cofnęła się trochę.
-Goliath... już tak późno? Przestraszyłeś mnie trochę...
- uśmiechnęła się. - Dawno ci się to nie udało. Pozwól,
że pójdę do łazienki. - wstała z łóżka.
-Jasne. - przeszedł do pokoju, który od biedy można było
nazwać salonem i ostrożnie usiadł na kanapie. W łazience
zapaliło się światło, rozległ się szum wody.
Cagney pojawiła się znikąd, tak, jak to zwykle robią koty
i zaczęła ocierać mu się o nogi. Koty także są nocnymi
istotami i wolą przesypiać dnie. Goliath spróbował
podnieść zwierza, ale kotka nie miała ochoty na siedzenie
komuś na kolanach. Powiadomiła go jedynie o swojej
obecności i zniknęła tak nagle jak się zjawiła.
Szum wody w łazience stał się dominującym dźwiękiem w
mieszkaniu. Goliath poczuł, jak jakiś dreszcz przebiega
mu po kręgosłupie. Musiała zauważyć... Nie mógł na to nic
poradzić, sposób, w jaki na nią patrzył był silniejszy od
niego.
Nagle pomyślał, że nie powinien był tu przychodzić. Mógł
przecież poczekać, pewnie sama przyszłaby na zamek.
Zamiast tego siedział tu i różne głupie myśli
przychodziły mu do głowy. Jeśli tak właśnie miało być, to
nie miał prawa narzucać się. Jeśli nie mogli być razem,
to nie wolno mu było protestować. Powinien się z tym
pogodzić, bez względu na to, jak bardzo było to bolesne.
Zacisnął palce na obiciu kanapy. Mimo wszystko trudno
było wytrzymać.
Elisa wyszła z łazienki.
-Goliath? Co się stało? - położyła mu rękę na dłoni.
Popatrzył na nią i rozpoznał w jej oczach to samo
uczucie, którego doświadczył przed chwilą. Odwrócił rękę,
ściskając delikatnie jej palce. Nie okazała zaskoczenia.
To niezwykłe, że zakończone szponami palce, które
wyrywały drzwi z zawiasów i wbijały się w mur, potrafiły
być również delikatne, dotykając czarnych włosów Elisy.
Była drobna i krucha a jej wargi delikatne. Gdy stała na
podłodze a on siedział ich twarze znajdowały się na mniej
więcej tym samym poziomie. Jedną dłoń trzymał na jej
głowie, drugą obejmował ją w pasie.
Powoli odsunęła głowę.
-Czas na nas.
Nie odpowiedział. Lecieli w milczeniu. Światło księżyca
nadawało włosom Elisy srebrzysty połysk. Jej palce
splecione na szyi Goliatha były ciepłe i bardzo
delikatne, ich dotyk pełen był czułości. Jak rok temu,
gdy ich życie wydawało się dziwnym snem, który mógłby
trwać wiecznie. Sny kończą się. Przez wiele miesięcy
udawali, że nigdy nie łączyło ich nic więcej, niż tylko
przyjaźń, wmawiając sobie nawzajem i każde sobie samemu z
osobna, że taka miłość nie jest możliwa, że powinni się z
tym pogodzić. Okazało się, że jest ona silniejsza od nich.
Zamek rysował się przed nimi jako ciemny kształt na tle
granatowego nieba. Wylądowali na dziedzińcu i Elisa
stanęła na ziemi. Uśmiechnęła się. Dużo było w tym
uśmiechu ciepła i obietnicy.
-Chodźmy. - powiedziała.
Przeszli do biblioteki. Noc była jeszcze wczesna i
Kristy, Kathy oraz Sam siedziały rozmawiając z Brooklynem
i Lexingtonem. Brodwaya i Angeli nie było, Hudson
siedział jak zawsze przed telewizorem, od czasu do czasu
wtrącając się do dyskusji. Lex trzymał na kolanach
Aleksandra. Chłopczyk był w doskonałym humorze, może aż
za dobrym. Goliath wolał się nie zastanawiać, co ten
łajdak Puk wymyślił tym razem. I oby tym razem nie
mieszał w to Lexingtona.
-Musimy porozmawiać. - oznajmiła Elisa. - Dziewczynki
powinny wyjść. To samo dotyczy Aleksandra.
Sam zmierzyła wzrokiem ją i Goliatha po czym bez słowa
wzięła kuzyna na ręce. Chłopiec zrobił zmartwioną minę,
zaczął machać rękami w stronę Lexingtona. Najmniejszy z
gargulców wstał i popatrzył na Samanthę.
-Może ja go zaniosę? - zaoferował. - Mały lubi cię, ale
mnie chyba lubi bardziej.
-To mój kuzyn. - obruszyła się Sam, przyciskając dziecko
do siebie. - Nie martw się, Aleksandrze, przecież nic ci
nie zrobię. - uśmiechnęła się. -No już, jeśli nie masz
nic przeciwko temu, to zabiorę cię do twojego pokoju,
dobrze? Lex jest teraz zajęty.
Chłopczyk popatrzył na dziewczynę i uśmiechnął się do
niej. Sam pogładziła go po jasnorudych włosach i
uśmiechnąwszy się do zebranych wyszła. Za nią podążyła
Kristy a na końcu, najwolniej, Kathy. Jeszcze w progu
zatrzymała się, jakby chcąc coś powiedzieć, ale
zrezygnowała. Zostali sami.
-Dobrze. - rzekł Goliath. - Gdzie są Angela i Brodway?
-W jakimś miejscu, gdzie ja z pewnością nie będę ich
szukać. - oznajmił Brooklyn. - Ktokolwiek będzie tą
ofiarą, na mnie nie liczcie.
- Będziemy czekać? - spytał Hudson, wyłączając telewizor.
- Na ile to jest ważne?
- Myślę - rzekła Elisa. - że Angela powinna wiedzieć.
Poza tym... - zawahała się. Angela wciąż była dla niej
niewiadomą. Dawno już nie wypowiedziała się na temat
swego stosunku do Demony. Musiała domyślać się też
uczucia łączącego jej ojca z Elisą. Nie miało sensu
ukrywanie tego przed nią, ale powiedzieć jej... Elisa nie
była w stanie przewidzieć jej reakcji. Spojrzała na
Goliatha, ale on nie powiedział nic. Nawet jego oczy nic
nie mówiły.
Wreszcie Brodway i Angela zjawili się, oboje w
znakomitych humorach. Brooklyn miał zamiar rzucić jakiś
komentarz, ale powstrzymało go jedno spojrzenie Brodwaya.
Wzruszył ramionami.
Było tak, jak dawniej: klan na naradzie strategicznej.
Stary wróg i jego nowy sojusznik. Elisa miała zmartwioną
twarz, gdy opowiadała o Arthurze Gelsnerze.
- Jeśli to prawda... jeśli naprawdę ma takie zdolności i
jest po jej stronie...
Jej słowa docierały do uszu Kathy jako stłumione echo.
Serce dziewczynki biło mocno. Ona. Dominique Destine.
Chciała wejść tam i powiedzieć, że dzięki niej są
bezpieczni, że zdemaskowała Arta zan

[an-nah]

Jej słowa docierały do uszu Kathy jako stłumione echo.
Serce dziewczynki biło mocno. Ona. Dominique Destine.
Chciała wejść tam i powiedzieć, że dzięki niej są
bezpieczni, że zdemaskowała Arta zanim zdołał cokolwiek
odkryć i że telepata już nie wróci do miasta,
przynajmniej na razie... Że nie mają o co się martwić, są
bezpieczni, ochroniła ich...
Chronić...
Bała się po prostu nacisnąć klamkę i wejść tam do środka.
Stała z bijącym sercem oparta o zimny kamień ściany,
wsłuchując się w rozmawiające za drzwiami głosy. Brzmiały
dokładnie tak, jak wówczas, gdy tamtej nocy usłyszała je
po raz pierwszy. Poważne, zmartwione głosy istot, których
zadaniem było chronić to miasto.
Chronić...

---------

Chce wam się to czytac? Nie zasmiecam forum? Ostrzegalam,
ze to jest dluuuuuuuuuuuugie.

A teraz komentaż, tym razem dotyczy on telepatii. Otóż
telepatię wprowadziłam ja, ale nie wydaje mi się to
rażące, gdyż w serialu było praktycznie wszystko (magia i
technika, gargulce i elfy, król Artur i mafia...).

[kuba#]

> Chce wam się to czytac? Nie zasmiecam forum? Ostrzegalam,
> ze to jest dluuuuuuuuuuuugie.
>
Jakie zaśmiecanie forum? Bez przesady! Choćby nie wiem jak słabe/długie (albo i
naraz) to było, to z pewnością nie będzie to zaśmiecanie. Tym bardziej, że
Twoje opowiadanie jest jak na razie co najmniej dobre - tzn. przeczytałem
dopiero pierwszy rozdział, ale obiecuję, że niedługo nadgonię.

[hermar]

no pewnie ze sie chce czytac:DDDDDDDDDDDDDdd

[brite]

uhm.. szÓsty...