Koci wał i inne zwierzęta :)

[groha]

Mamy? Kochamy? Więc proszę, pochwalmy się nimi! Przy okazji dowiemy się, czy
ktoś ma w domu więcej zwierzątek niż Bumbecki) No, i w razie czego, jest
kogo poprosić o fachową poradę, bo nieludzką doktórkę też tu mamy)
Zaczynam od swojego stanu posiadania: ok. 12 kg kocizny w dwóch osobnikach:
Gryzelda von Frotte czyli Frotka, perska księżniczka o anielskim wyglądzie i
charakterze oraz Fryderyk Wielki czyli Frycek, uratowane i udomowione
półdiable europejskie. Za oknami: trzy, chwilowo opuszczone gniazda jaskółcze
(przyrost naturalny w bieżącym roku: 6 sztuk, czyli dodatni) oraz pełno
głodnych sikorzych, wróblich i gołębich dziobów non-stop w karmniku. Chwilowo
brakuje mi tylko psa... A może ktoś chce parkę koszatniczek? W rodzinie
strasznie się rozmnożyły

[mariurzka]

Przez ostatnie 16 lat - ukochana sunia, ale niestety ten stan zmienił się w
kwietniu tego roku... Nieodwracalnie(( Chwilowo mam chyba jeszcze traumę, ale
zwierząt kochać nie przestałam. Tylko jakoś jeszcze nie wyobrażam sobie innego
zwierzaka w moim domu
Sorry za takie smutne klimaty...

[groha]

Mariurzko, doskonale Cię rozumiem. Każdy chyba przeżył odejście ukochanego
domownika, po którym tak trudno zdecydować się na kolejnego... Cóż, takie życie
okrutne. Ale jestem pewna, że kiedy jakiś piesek stanie na Twojej drodze i
będzie potrzebował domu, to natychmiast otrząśniesz się z żałoby, weźmiesz się
w garść i znów będziesz ukochaną pańcią. Dla zwierzolubów nie ma nic gorszego,
niż pusty dom. Więc myślę, że Twój znów zapełni wesołe szczekanie, to tylko
kwestia czasu

[xkropka]

Kocica Zmora w wieku ok. 4 lat, przygarnięta ze schroniska buraska. Co do wagi -
rośnie i to chyba w tempie geometrycznym. Były niegdyś plany skojarzenia jej z
Falconettowym Rogatkiem, ale zanim doszło co do czego, to Zmorkę (zwaną
niekiedy również Upiorzycą) pozbawiłam możliwości rozmnażania. Chyba dobrze, bo
zwierzątko nie dostało imienia ot tak sobie i aż strach pomyśleć, jaki
charakter miałaby progenitura zmorkowo-rogatkowa...
W poprzednim mieszkaniu na parapecie często gościły również "hiczkoki", czyli
mewy lub rybitwy (nie odróżniam), które nie wiadomo skąd pojawiły się na Górnym
Mokotowie. Oj, świetne było wrażenie, kiedy kilka sztuk pikowało na okno po
wyłożone kawałki chleba, kota tez miała radochę...

[sto100]

ha, cała rodzina czeka, kociaczek jescze dorasta
przy boku kociej mamy, szukamy imienia, tocząc spory
nie tylko literackie. Co z niej wyrośnie?

[magdajeden]

same kociary
to ja się wyłamię. mam dwa psy - dużego i malego
duży jest bernardynką o histerycznym charakterze owczarka niemieckiego, ma już
sporo lat ale jak trzeba pogonić wiewiórkę albo coś latającego to biega jak
jelonek.
mały to jamnik-idiota o dźwięcznym imieniu Wąski. jest typowym jamnikiem więc
aż szkoda o nim pisać - powala na kolana swoim charakterkiem. zdominował
całkowicie sunię i sypia na jej grzbiecie.
mam też królika, który nie daje się zdominować nikomu i dzielnie walczy o
autonomię swojej klatki. na szczęście jamnik nie mieści sie już do niej, bo
przestał próbować sypiać na króliku - co mu się zdarzało wcześniej
mam jeszcze dzieci, ale publicznie nie zaliczam ich do tego samego gatunku co
w/w.

[marrtawu]

Jarvi, sztuk 1, 43 kg o mało co owczarka niemieckiego. Ponieważ wszyscy naokoło
mnie zaśmiewają się z tego do łez (choc nie wiem czemu) to podam Wam też do
wiadomości, że ostatnio został przerobiony na niepełnego chłopca rączkami
paniuńci. Teraz powinien nastąpić podkład dźwiękowy jak w amerykańskich
serialach komediowych
Jeśli chodzi o mewy/rybitwy na oknie, to wyjaśnienie jest bardzo proste - one
lezą generalnie za człowiekiem, bo gdzie ludzie, tam odpadki i dużo pysznego
żarcia. Uboczny skutek cywilizacji.

[g0p0s]

> to podam Wam też do
> wiadomości, że ostatnio został przerobiony na niepełnego chłopca rączkami
> paniuńci.

Jestem w szoku...
Ale to wyjaśnia nieudane polowanie na męża ))
Powinnaś nosić jakiś znaczek ostrzegawczy

[groha]

g0p0s napisał:

> Jestem w szoku...
> Ale to wyjaśnia nieudane polowanie na męża ))
> Powinnaś nosić jakiś znaczek ostrzegawczy

G0p0s, jesteś potworem)))

[g0p0s]

Ja tylko walczę o samcze zdrowie

[groha]

g0p0s napisał:

> Ja tylko walczę o samcze zdrowie

Spokojnie, Marta wie, co robi. I na pewno potrafi rozróżnić samce, hehe.

[magdajeden]

a to na potwierdzenie moich słów:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=631&w=26687837&a=26687837
2/3 mojej trzódki

[eulalija]

Owczarek niemiecki, suka, z papierami, z nadwagą, histeryczka, neurotyczka, lat
pięć. Kochana jest. A na imię ma Wiga, to imię domowe, w papierach ma Ultrii.
Nigdy jej nie chciałam wystawiać, chciałam mieć przyjaciółkę. Dwa lata temu
pozbawiłam ją możliwości rozmnażania. Z bardzo niebezpiecznych rzeczy to
przeszłyśmy babeszjozę, udało nam się wygrać.
Jest to moje pierwsze psisko.

[czekolada72]

W moim domu rodzinnym od zawsze były wczarki niemieckie, w dzieciństwie byłam
takze posuiadaczka 2 kotów, 2 kanarków, żółwia , stada rybek.
Obecnie - czyli od jakiegos 2,3 roku jestem włascicielka owczarka niemieckiego
po domowego zwanej "Fela" (Felicja) ; papierowej, hodowlanej, ma na koncie pare
medali, razem sie szkolimy, razem testujemy itd itp (tzn bardziej ja sie
szkolei testujeniz ona). Zbliza sie obecnie do wieku 2 i poł rokui byc moze za
jakis czas zdecydujemy o jej "karierze" jako mamusi....
Z poprzednimi przeszlismy kilka powaznych chorob, dwie niestety smiertelne
Przez jakis czas dziecko moje bylo posiadaczem kilku rybek oraz krolika
miniatury - giganta.
A za oknem - ptactwo latajace na lktorym sie nie znam, ale jestem przekonana ze
co poniektore to duchy nasdzych przodkow
oraz koty-mordercy sasiada

wiecej nie pamietam...

[bumbecki]

czekolada72 napisała:

> oraz koty-mordercy sasiada
>
toż to prawie brzmi jak horror - koty zamordowały sąsiada ...

)

[anmanika]

Dwa koty lub kotki bo obydwie sztuki pozbawione możliwości rozmnażania. Kocur
Bunio, bez przerwy wszystkiego i wszystkich się boi, ma 0 potrzeby obcowania z
człowiekiem. Do życia potrzebuje wyłącznie własnego terytorium którego broni
m.in obsikując co się da: buty, dywaniki podłogę w łazience.
Kotka Mimi, niesamowita gaduła, przez 3 pierwsze lata wogóle nie mruczała,
teraz nadaje jak ruska rozgłośnia. Jak przyszła do mnie miała 1,5 roku, ktoś ją
wyrzucił z domu i mieszkała na podwórku, taka była malutka walcząc o
przerwanie, że mieściła mi się w dłoni a teraz? Ha! Spasła mi się lekko i
czasami nosi ksywkę wieloryb.

[czekolada72]

bumbecki napisała:

> czekolada72 napisała:
>
> > oraz koty-mordercy sasiada
> >
> toż to prawie brzmi jak horror - koty zamordowały sąsiada ...


a mozna by pomyslec, ze to tylko mała kreseczka - a jednak - jakiez wielkie
znaczenie posiada

nie nie sasiada, morduja ptaki po czym zwloki ozrzucaja pod cudzymi drzwiami.
>
> )
>

[bumbecki]

aaaa, jak porzucają tzn że się chwala, że takie łowne ))

[white.falcon]

Nie, nie - Rogatek nie jest mój. Rogatek jest Mateuszowy. Ja miałam Żbikusia i
dalej poniekąd mam. Znalazłam go na podwórku i sądziłam, że jest starszy.
Dopiero Pani lekarz zwierzęcy powiedziała mi, że tak naprawdę, to on nie ma
czterech miesięcy, tylko niecałe dwa. Stropiłam się, bo kot-gigant w małym
mieszkaniu to jednak trochę nie to. Żbikuś rósł sobie, rósł i urósł i zaczęło
mu być mało miejsca. Poprzez ogłoszenie - czystym przypadkiem - trafiłam na
Panią, która przez całe życie fascynowała się hodowlą kotów rasowych. Ostatni
jej towarzysz opuścił padół ze starości, a jako że Pani już nie czuła się na
siłach, by zajmować się medalistami, poszukiwała kota, który chciałby ją
zaakceptować. W ten sposób Żbikuś powędrował do domku z ogródkiem i dobrze się
miewa. Urósł na tyle, że mozna by go pomylić z psem. Zachowuje sie troche nie-
kocio. Nie, nie szczeka, tylko lubi i umie aportować, chętnie chadza na smyczy
i reprezentuje sobą kota-mieszańca, prawdopodobnie coś z rasy main-coon,
pomieszane z jakąś inną dużą kocią rasą. Waży duzo, jest nie tłusty, ale w
sobie nabity, ma długie mocne łapy i tak trochę żbikowato wygląda. Ma jasno
szare gęste futro o średniej długości włosia w czarne ciapko-pręgi, duże
bursztynowe oczy i jest bardzo pojętny i rezolutny. Ostatnio w trakcie
odwiedzin, gdy siedziałam sobie na stołku, podszedł, stanął na tylnych łapach,
przednie mi położył na ramiona, zajrzał w oczy i nosem potrał się o policzek.
Niesamowite odczucie, bo to duży kawał kota.

[xkropka]

Oj, Sokoliczko, wiem, że Rogatek nie jest Twój (swoją drogą - jak się
bronisz!), ale to Ty przybliżyłaś ten fenomen felinologiczny TWCh, więc do
niejakich praw możesz się chyba poczuwać...

[white.falcon]

Kropeczko, poczuwam się, poczuwam. Gdyby nie to, że dziś siedzę z angina w
gardle i w domu, to bym była u Rogatka w gościach. Huncwot narobił sobie
kłopotu, bo wlazł do wazonu i trzeba było podjąć decyzję, czy Rogatek ma tam
tkwić unieruchomiony na amen, czy też należy wazon zbić i uwolnić kota
(oddychać miał czym, bo zaklinował się dziwnie i powietrze do niego docierało).
A mówiłam, by Mateusz nie kupował kretyńskiego wazonu! Czułam coś! A ten tylko
gaworzył: "Nie mam w co kwiatki wstawiać, jak je dostaję." Raz do roku, no góra
dwa dostaje, to i słoik by mu wystarczył. Et, szkoda gadać. Rogatka wywlec nie
dało się, więc wiem, że wazon Anka z Mateuszem przy aprobacie Wandy, stłukli. A
mnie przy tym nie było.

[april02]

Dołączę się też...
Jedno psisko rasy doberman o wdziecznym imieniu Fiskus (wszędzie musi wetknąć
nochala, dokładnie tak jak US i jest tak samo upierdliwy) i jeszcze
wdzięczniejszym przydomku rodowym - Adoracja (uwielbia być podziwiany, głaskany
i honorowany na wszelkie sposoby). Marzę jeszcze o kocie ale trochę boję się
reakcji naszego Niuniusia

[jolajola1]

Azor, czarny owczarek belgijski, bardzo stary i ledwie chodzący, zaawansowana
spodyloza, strasznie dużo wychodzi na leki, ale już zyje dłużej 5 miesiecy, niż
mu jeszcze wiosna dawano
teraz to już tylko spi i robi kupy w domu, ale kiedys to byl gieroj, nocami
mogłam z nim wszedzie chodzić, bo bronił mnie niczym źrenicy stada

Okruszek, a własciwie teraz to już Pan Okruch, szczur, kaptur
biało/biszkoptowy; jest nienormalny, bo:
A - lubi po cotygodniowym myciu ogona popływac w wannie
B - domator, pozbawiony w ogóle szczurzej ciekawości świata, klatka cały czas
stoi otwarta, a on w ogóle nie wychodzi, najdłuzszy spacer to w te i z powrotem
po oparciu krzesła lub na 4 tomy encyklopedii, celem obsikania

[przytulkasie]

u mnie ostała się już tylko Kreska, zwana również Krysią-11 letnia kocica,
którą już chyba traktuję jak siostręzazdrosna okropnie i dominantka w
jednym, ale już jak zacznie się tulić albo przepraszac..to sama słodycz..

no i w serduszku mam jeszcze Dudusia, który bryka już zapewne po kocim raju,
szarego kocurka który dzielnie przez 8 lat znosił pomieszkiwanie z trzema babami

dojrzewam do tego, żeby Kryśce sprezentować jakiegoś młodzieniaszka-kociaka

[stara.gropa]

W poszukiwaniu kotka, to chętnie pomaga Mbumecki.

[handzia55]

Ja mam psa,boksera a moja córka ma kota.Mój Lorduś, cudowny, kochany pies,
charakter ma trudny i kotów nie lubi. Na dworze na widok kota dostaje
szału.Bałyśmy się strasznie że będzie masakra!Dlatego kot mieszka w pokoju
córki i pilnowałyśmy prawie rok czasu żeby się nie spotkali oko w oko.Chyba już
pies oswoił się z zapachem kota w domu i kot też wie ,że w tym domu mieszka
wielkie szczekajace bydlę. Teraz pomalutku i ostrożnie próbujemy ich
zapoznawać ze sobą.Co nam z tego wyjdzie to się dopiero okaże.

[groha]

Będzie o tym, jak jeden odważny gołąb poradził sobie z dwoma kotami za szybą,
które rzucając się na ową, z wrodzonej drapieżności i co tu ukrywać - domowej
nudy, najeść mu się spokojnie nie dawały. Sierpóweczka widać z niejednego
parapetu ziarno jadła, bo od razu nie wyglądała na bojącą. Najpierw
pacyfikowała szalejący koci wał spokojem i wytrwałością: siedziała bez ruchu,
patrząc boczkiem, koralowym oczkiem (o, jaki ładny rym, z lekko znudzoną
miną, jakby chciała powiedzieć: no już dobra, dobra, odwalcie się, co? moje tu,
wasze tam, za szybą i nie wchodzimy sobie w drogę, ok? W końcu, gdy dźwięk
drapanego szkła stał się nie do zniesienia, podniosła jedno skrzydło w
ostrzegawczym geście: dość! Koty, lekko zaskoczone, zaniechały drapania, ale
nadal tkwiły z nosami przyklejonymi do szyby, hipnotyzując ptaka wzrokiem (a te
oczyska mają, że uch!). A wtedy ptaszek, z drugiej strony, przystawił dziób
bliziutko, przechylił główkę i wpił się wzrokiem w te kosmate, szczekające po
kociemu, mordy! Koty zamilkły, jak rażone gromem. A ptaszyna popatrzyła,
popatrzyła, stwierdziła, że jej na wierzchu i spokojnie przystąpiła do
konsumpcji. Potem wymuskała sobie piórka, rzuciła jeszcze raz okiem za szybę,
za którą kociska siedziały, jak zamurowane i poleciała. A koty przez długą
chwilę wychodziły z transu i patrzyły na mnie z wielkim zdziwieniem w oczach:
widziałaś, co z nami zrobiło to pierzaste bydlę? Najpierw chciało nas
zadziobać! A potem obezwładniło! Nas! Gołąb napluł nam w twarz, a ty nic?
Wredna! I z tego wszystkiego poszły spać. Śpią już dwie godziny. Ale spokój)

[asia.sthm]

Groho ukochana moja , przepraszam ..nasza.
Czy pozwolisz ukrasc te cudna kocia historie i pokazac dziewczynom na KP w
kocim watku ? Ten opis kociej porazki do ciezkiego odespania powinien byc
pokazany innym kociarom..swiatu wiekszemu jak nie calemu,no?

[groha]

asia.sthm napisała:

> Groho ukochana moja , przepraszam ..nasza.
> Czy pozwolisz ukrasc te cudna kocia historie i pokazac dziewczynom na KP w
> kocim watku ? Ten opis kociej porazki do ciezkiego odespania powinien byc
> pokazany innym kociarom..swiatu wiekszemu jak nie calemu,no?

Asiu ukochana nasza. Proszę bardzo - bierz, co chcesz. Moje koty już mocniej
się na mnie nie obrażą za rozpowszechnianie ich porażki, bo po pierwsze:
wytrwale udają, że nie umieją czytać, żebym ich do książek nie goniła, haha, a
po drugie - jeszcze śpią. Ta klęska wyraźnie je osłabiła. Za to mnie zrobiła
dobrze, bo puchacze tak ostatnio szalały, że miałam ochotę podusić. Chyba
zaproponuję tej sierpówce mieszkanko na stałe na tym parapecie)

[g0p0s]

Może Twoje koty potrzebują kotychoterapeuty? Wiesz, leżanka itp...

[groha]

g0p0s napisał:

> Może Twoje koty potrzebują kotychoterapeuty? Wiesz, leżanka itp...

Behawiorysta się taki fachowo nazywa Obejdziemy się. Jak zaczną szaleć,
zawołam gołębia. Taniej wyjdzie)

[nchyb]

Moja mama ma, więc to tak jakby i moje ponad 50 kg żywej wagi w postaci
mieszanki kaukaza z wilczurem.
Słodziutki, ale jakby nie to, ze rodzinny, to bym go samotnie w nocy w parku
spotkać nie chciała...

[mariken]

[mariken]

u mnie? jak w sygnaturce :o)))))))

dodatkowo niekiedy (właśnie teraz zresztą też) obściskuję kota mojej siostry,
co starszym bratem mojego jest, a wabi się Macchiato :o)


pozdrówki z okolic Zwolle

mariken

[ma_ruda2]

a ja mam kamelona - nazywa sie Leon i jest potwornie wrednym gadem!! ale bardzo
go kocham i tylko nie lubie karmic - zjada zywe swierszcze DD

[groha]

Marudko, rozumiem, że hodowlę świerszczy też masz? O matko... A jeśli
kameLeonek głodny, to... właśnie, jaki? Czerwony ze złości? I czemu wredny?
Strzela językiem po twarzy?

[ma_ruda2]

a bron boze zadnej hodowli swierszczy, kupuje toto w sklepach i tyle!!! Leon
jak zly to ciemnieje - brazowieje, jak zadowolony to zieloniutki albo zolty jak
cytrynka. wredny bo syczy, gryzie i potrzebni mu jestesmy tylko do karmienia i
pojenia D ale jst sliczny i rozpuszczony - ale to juz moja wina

[evik3]

Czy dzieci tez się liczą? Sztuk jedno na stanie plus kot
Dokładnie kocica Lola, młoda, łobuz ale jaki słodki. Wykopuje mi małpa
wszystkie kwiatki, kradnie młodej zabawki. Ale jest przemiła, śpi ze mną w
łóżku dosłownie mi na głowie. I pyskuje o śniadanie

[groha]

Dzieci zawsze się liczą i w swojej kategorii są nie do pobicia
A dzisiaj jest Światowy Dzień Kota, wiecie? Dla kociarzy to żaden cymes. Nasze
koty mają swój dzień codziennie. Ale warto przy okazji pomyśleć o tych niczyich
i podrzucić im coś do jedzenia. Nie tylko z tej okazji zresztą. One mają u nas
strasznie ciężkie życie, naprawdę.

[bumbecki]

Dzień Kota ?? to juz wiem czemu nasze pobudkę o 5 rano zrobiły, Mohera
(pies,pisownia imienia właściwa)w depresję wpędziły - skoro świt zaczęły
świętować )

[daria_nowak]

Jako "niestały" forumowicz powinnam chyba trzymać buzie na kłódkę, ale jeśli
chodzi o zwierzaki, to się pochwalę... Koty - sztuk 3. Perska laleczka z
fochami iście książęcymi; perski potwór, taki bardziej luzaczek w typie
Deląga mimo, ze rudy dziko; stateczna starsza dama rosyjska zresztą. Od
jakiegoś czasu posiadam tez szczura w ścianie. Mróz mu źle nie zrobił i łobuz
szeleści... Swego czasu posiadałam równiez karaluchy, i to stadami (konkretnie
w czystej, wymaglowanej pościeli), ale to zamierzchła przeszłość, więc się nie
liczą

[groha]

Absolutnie nie powinnaś! Mówię o trzymaniu buzi na kłódkę To mówisz, że Twój
rudas ma coś z Deląga? Wiem, wiem, ten koci wdzięk... Tylko nie pozwól mu tak
tyć)

[daria_nowak]

Dzięki, Grubasem jest raczej laleczka-lolitka, wciąż robi za kociaczka,
produkuje minki słodkiej idiotki i trzepocze orzęsieniem, a zaczyna być
kwadratowa. Nie dziwi mnie to z uwagi na jej jadłospis - 5 posiłków dziennie+co
na stole to jej! I chodu! On jest raczej chudawy, ale pod tymi kołtunami nie
widać i sprawia wrażenie umięśnionego A tak w ogóle, bo się zorientowałam, że
jestem starą sklerotyczką, to niuniuśie paskudne nazywają się Diala - czyli
Julka lub Usia, Hit, czyli poprostu Felek, i Gaja zwana potocznie Gacią...

[groha]

Dario, pisząc o tyciu, miałam na myśli oczywiście tuszę pana Deląga, nie
Twojego kocia! Chyba niezręcznie mi się napisało, przepraszam. Po prostu
wyobraziłam sobie tego Twojego cudnego rudaska i przypomniał mi się ostatnio
widziany pan D., którego piękno zaczyna się jakby nieco gubić w gabarytach.
Stąd ta uwaga. I tak uważam, że w przeciwieństwie do ludzi, grube koty wcale
nie tracą na urodzie, a nawet przeciwnie Pozdrawiam Ciebie i Twoje puchacze
Groha, również właścicielka kociej hrabiny i jednego, potwornie utytego kociego
parobczaka

[margarita23]

Wstyd sie przyznać, ale ja, fanka p. Chmielewskiej od tak dawna, że nawet nie
wiem ile to już lat, weszłam na to forum po raz pierwszy (oj, chyba pomału
dojrzewam do nowoczesnych form komunikacji). Wątek o zwierzętach jest tak samo
dobry, jak kazdy inny, a od czegos trzeba zacząć. A zwierzaka mam - kota Filipa
(dachowca), który najpierw był kotką Filą. Kocur jest słusznych rozmiarów, ma
łobuzerską łatę po jednej stronie nosa i jest zywym dowodem na twierdzenie, że
koty nie maja włascicieli, tylko służących. Jest idealnie flegmatyczny - nigdy
nie okazuje zadnych emocji i nawet z mordki i oczu nic nie mozna wyczytać. Ten
kompletny, wydawałoby się, brak uczuć powoduje, że czasami cała rodzina (ja,
mąż, córka) ma ochote zgodnie kota zadusić (w głębi duszy wierze jednak, że
kocisko kocha nas tak jak my jego).
A moja przygoda z Chmielewską zaczęła się tak (wiem, że nie na temat, ale
muszę): W któreś wakacje (chyba między VI a VII klasa podstawówki) wyjechałam,
jak co roku zresztą, na kolonie. W tych zamierzchłych czasach imprezy takie
rozmieszczano w szkołach i moja grupa, łacznie z wychowawczynia mieszkała w
jednej, duzej sali (klasie). No i podczas któregoś "leżakowania" po obiedzie,
zza parawanu otaczajacego łózko "pani" bite dwie godziny dobiegały a to chichot,
a to nietłumione wybuchy śmiechu, rechotanie i tym podobne oznaki duzego
rozweselenia. Oczywiscie musiałam sie dowiedzieć, co było powodem takiego
rozbawienia. Okazało się, że to "Większy kawałek swiata". No i się zaczęło.........

[groha]

Witaj u nas Margarito Ta forma komunikacji trudna jest tylko pozornie. A dla
tego, kto opanował sztukę dogadywania się z kotem, to po prostu łatwizna

[margarita23]

Dzieki za przywitanie!
A co do dogadywania sie z kotem.......... Mój odpowiada tylko wtedy, kiedy chce,
a chce mu sie zdecydowanie za rzadko

[daria_nowak]

"...jest zywym dowodem na twierdzenie, że
koty nie maja włascicieli, tylko służących..." Właścicielom takich kociątek
serdecznie polecam miła lekturę książeczki Pana Pratchetta "Kot w stanie
czystym"? albo jakoś tak ("Kot w stanie wolnym"??). I choć słowu pisanemu Gurui
(zwłaszcza dawno dawno temu pisanemu nic nie dorównuje, to ta książeczka
warta jest czasu jak się jej poświęca.

[groha]

"Kot w stanie czystym" czyli Kampania na Rzecz Prawdziwych Kotów Masz rację,
dla zakoconych, to szalenie atrakcyjna pozycja. A dla wielbicieli twórczości
Pratchetta - pewnie spore zaskoczenie

[daria_nowak]

Jako wielbicielka i kotów i Pratchetta stwierdzam, że zawsze wiedziałam, ze ten
Pratchett, to swoj chłop W końcu tekściki rzucane przez Śmierć w Świecie
Dysku (w skrócie: - Czy jest, tu na Ziemi=Dysku, coś dla czego warto żyć??
chwila zastanowienia - TAK, KOTY SĄ FAJNE...") co nieco sugerowały)

[margarita23]

ZAchęcona nabyłam książeczkę Pratchetta i nie żałuję. Skąd on zna mojego kota?

[asia.sthm]

Moze juz to znacie, ale warto jeszcze raz sie obsmiac.

video.google.com/videoplay?docid=-7199158973758073420&q=cats

[groha]

) Mój Frycek na wszystkie pytania odpowiada głupkowato: hę? )
Pięknie gadające koty, to też takie dwa, co siadają naprzeciw siebie i
zaczynają dyskusję o tym, do którego należy teren z powabną samiczką Tylko
patrzeć, jak te pyskówki zaczną się pod moimi oknami, niech tylko się trochę
ociepli. Mnie to nie rusza, ale moje kiciostwo, choć pozbawione hormonów i nie
wyściubiające nosów z domu, wykazuje wtedy szaloną ochotę do wtrącenia swoich
paru groszy do takiej wymiany zdań. Wesoło potrafi być

[groha]

Będzie o kocie-opiekunie społecznym, twórcy prawdziwej rodziny zastępczej.
To kot mojej mamy. Jest strasznie rudy, strasznie wielki, strasznie mądry i ma
na imię Icek. Wciąż zjawiskowo piękny i choć w słusznym, kocim wieku - wciąż
kochaś nad kochasie. Ale nie taki zwykły łajdaczyna, co to rozkocha i porzuci,
w żadnym wypadku. On przygarnia. Nie tylko swoje, cudze też. Wszystko, co
głodne, bezdomne i potrzebujące pomocy. Przyprowadza do ogródka i zaczyna się
okres adaptacyjny: najpierw wynosi swoją miskę na taras, potem oddaje swoją
porcję żarełka, a następnie zanęca do mieszkania, na swoje posłanie. Kiedy
zauważy, że ludzie zajęli się nowym mieszkańcem, jak należy (czyli nie tylko
odkarmili, ale również wyleczyli z różnych dolegliwości i wysterylizowali),
udaje się na poszukiwanie następnych kotów w potrzebie. A najpiękniejsze jest
to, że wszyscy rezydenci (bo nie tylko kotki, kocury też adoptuje) natychmiast
tworzą kochającą się rodzinę, zapatrzoną w swojego dobroczyńcę, jak w obraz.
Niemal usuwają mu pyłek spod łap i spijają każde miauknięcie, jak miód z jego
pyszczka. A on, często zmęczony trudnym życiem społecznika, napawa się tą
miłością domowego ogniska i rozwalony, jak turecki basza, pozwala się adorować
licznej czeredzie. Wczoraj przyprowadził kolejną zagłodzoną bidę do uratowania
i oznajmił, że zostaje. Choć żebra wystają jej, jak struny, jest piękna:
młodziutki kostropaty tricolorek. Uspokoiłam nieco spanikowaną mamę, że
odchuchamy, wysterylizujemy i będzie miała kolejne domowe cudo. Piąte. Nie
licząc tych, które poszły w dobre ręce. Bo zapomniałam dodać, że wszystkie
adoptowane przez Icka istoty, po okresie brzydkiego kaczątka, okazują się
osobnikami wybitnej kociej urody. Widać ten wyjątkowy kot, o rzadko spotykanym
ojcowskim instynkcie, ma nie tylko wielkie serce, ale również doskonałe oko.
Burszytnowe zresztą i tak piękne, jak cały on. Musiałam Wam o nim napisać, bo
sama jestem pod wrażeniem jego osobowości. Kiedy wchodzę do mamy, zawsze
pierwsza mu się kłaniam, mówiąc: dzień dobry panu. Głowie rodziny należy się
szacunek i poważanie, prawda?

[asia.sthm]

Klaniaj sie wiec Ickowi tez ode mnie.
Cudna historia i cudnie napisana.
)

[daria_nowak]

Cudowne, przeczytałam całej rodzinie)

[the_dzidka]

Supełek, lat cztery, przeze mnie zwany Pierniczkiem (ze względu na
umaszczenie) - a to jest jego ulubione miejsce obserwacji tego, co na drodze
prowadzącej ze wsi:
aniechto.blox.pl/resource/mniamnik.jpg

[groha]

Śliczny Pan Jamnik Charakterek ma zdecydowany, co? Uwielbiam te ich aksamitne
łebki, wierne oczyska, kulfoniaste łapinki i w ogóle całą ich długą
jamnikowatość

[asia.sthm]

Pierniczek jest prawdziwym Arrrhystokrata.
Bardzo dystyngowany gosc.
)

o wyzszosci swiat wielkanocnych

[36krzysiek]

Kot to stworzenie nieziemsko-kosmiczne i mimo posiadania formy cielesnej co
najmniej w dwóch trzecich sklada sie z magii. Czasami pozwoli połozyć się na
łóżku obok pod warunkiem, że się zwiniemy w malutki kłębuszek, zawsze ma coś do
powiedzenia i określa ramy działania oraz harmonogram dnia. Nie idzie na
kompromisy, choc czasem ma dzień dobroci dla opiekuna. Nie lubi gości i dzieci,
bo lubi porządek i spokój. Świat zewnętrzny traktuje z lekką wyzszoscią, bo nie
do piwnic i mokrych trawników został stworzony. Po oczach widać, że kocha
bezgranicznie i nie widzi potrzeby okazywania tego, bo już raz powiedział, a
zdania nie zmienia. I nawet teraz, gdy wyleguje się na puchowych dywanach w
krainie wiecznych łowów, czasami w nocy wpadnie sprawdzic porządek i czy Pan
zajmuje swoją połowę łóżka.

Kot w pustym mieszkaniu

Umrzeć - tego nie robi się kotu.
Bo co ma począć kot
w pustym mieszkaniu.
Wdrapywać się na ściany.
Ocierać między meblami.
Nic niby tu nie zmienione,
a jednak pozamieniane.
Niby nie przesunięte,
a jednak porozsuwane.
I wieczorami lampa już nie świeci.

Słychać kroki na schodach,
ale to nie te.
Ręka, co kładzie rybę na talerzyk,
także nie ta, co kładła.

Coś się tu nie zaczyna
w swojej zwykłej porze.
Coś się tu nie odbywa
jak powinno.
Ktoś tutaj był i był,
a potem nagle zniknął
i uporczywie go nie ma.

Do wszystkich szaf się zajrzało.
Przez półki przebiegło.
Wcisnęło się pod dywan i sprawdziło.
Nawet złamało zakaz
i rozrzuciło papiery.
Co więcej jest do zrobienia.
Spać i czekać.

Niech no on tylko wróci,
niech no się pokaże.
Już on się dowie,
ze tak z kotem nie można.
Będzie się szło w jego stronę
jakby się wcale nie chciało,
pomalutku,
na bardzo obrażonych łapach.
I żadnych skoków pisków na początek.

Wisława Szymborska

[groha]

Jeśli już tak się rozwierszyliśmy, to też coś dorzucę...
Pan Franciszek Klimek, cudowny koci poeta, na łamach "Kocich spraw" tak
napisał, a'propos tego wiersza pani Wisławy Szymborskiej:

Powiada pani
"Umrzeć - tego nie robi się kotu"
i bardzo piękne jest to zdanie,
ale ja tutaj przy okazji
mam jedno ważne pytanie.
Bo ja
czytam wiersze Wisławy
(jeśli ktoś mnie o to zapyta)
ale właśnie a'propos tej sprawy -
skąd wiadomo czy Pan Bóg je czyta?
Bo my wiemy:
zostawiać kota nie należy,
to przecież wbrew sumieniu i naturze,
ale cóż z tego wynika?
Bądźmy szczerzy,
przecież o tym decyduje się
Tam w Górze!
Wciąż zostaje jakiś kot w pustym mieszkaniu
i dlatego ja w kolejnej "kociej sprawie"
ośmieliłem się w tym wierszu, w tym jednym zdaniu
znów skierować swoje myśli ku Wisławie.
Bo ona tu uprawnienia ma najszersze,
niech więc kiedyś, gdy na Nieba stanie progu
wyjmie tylko spod swych skrzydeł swoje wiersze
i ten jeden niech przeczyta Panu Bogu.

[asia.sthm]

Bardzo dzieki za rozwierszenie.


PS.
Dobra nowina: sniegu nam ubywa.

[groha]

to mam jeszcze jeden wierzyk pana Franciszka Klimka. Dla tych, którzy
zastanawiają się, co lepsze: pies czy kot

Czy warto

Kiedyś odbyło się zebranie
dla psów i kotów. I od rana
odpowiadano na pytanie
czy w a r t o panią mieć czy pana.
Obradowało zacne grono
godzinę, drugą, trzecią, czwartą,
aż w rezultacie uzgodniono,
że w a r t o.
Dla oszczędności zbędnych słów
przedstawmy wpierw opinię psów:

Pan (albo pani - wszystko jedno)
to centrum świata... Życia sedno.
Panu się zawsze wiernie służy,
w domu, przed domem lub w podróży.
Gdy jest co jeść, to p a n u dzięki.
Panu z rozkoszą je się z ręki,
a jeśli czasem pan uderzy,
to pewnie psu się to należy.
W sumie - to fakt nie ukrycia,
że pies bez pana - nie ma życia.

Kiedy protokół był już gotów,
była w nim też opinia kotów:

Pan, albo pani - wszystko jedno,
bo nie w tym leży rzeczy sedno,
tylko - gdy chce się z nimi bywać,
trzeba ich długo wychowywać.
Należy uczyć - co im wolno,
(szczególnie p a n jest dosyć trudny)
ale są w sumie rasą zdolną,
choc trzeba dać im okres próbny.
Na ogół lepiej jest mieć p a n i ą,
łatwiej jej pewne cechy wdrożyć
i jak się dobrze wpłynie na nią,
to z taką panią da się pożyć.
Bywa też tak, że p a n przeszkadza,
zajmując łóżko, nawet pokój,
ale się w końcu wyprowadza
i wtedy kot ma święty spokój.

Protokół zgodę jasno ujął,
(zgoda, to bardzo ważna cnota)
dlaczego więc psy obszczekują
każdego spotkanego kota?
czy to z powodu, proszę pań,
owej subtelnej różnicy zdań?

[daria_nowak]

Czy ja to mogę rozpowszechnić? Na murach poprzylepiam! Toż to cudowne jest!
I troszkę w innym klimacie:
"Prawdziwe koty nigdy nie nosza obrozy przeciw pchłom...
ani nie pojawiają się na kartkach urodzinowych...
ani nie gonią niczego, co ma w środku dzwoneczek.
Prawdziwe koty jedzą tarty. I podroby. I masło.
I wsztko inne, co zostanie na stole. Potrafią usłyszeć
otwierajace się drzwi lodówki dwa pomieszczenia dalej.
Prawdziwe koty nie potrzebują imion.
Ale często są imionami nazywane.
<<Aarghwynochastądtydraniu>> świetnie się nadaje"
Kot w Stanie Czystym T. Pratchett, G. Jolliffe

[groha]

Oczywiście Dario, rozpowszechniaj ile wlezie Panu Klimkowi się to należy.
Właśnie idę spać. Niestety, moje koty właśnie wstały. Żeby więc nie zwariować,
ratuję się poradnikiem, którego fragmenty pozwalam sobie przytoczyć.
Stephen Baker. Jak żyć z neurotycznym kotem.
Ostatnie badania przeprowadzone wśród kotów wykazują, że prawie 100% tych
zwierząt jest neurotykami. Rezultat wydaje się nieco zaniżony. Powód neurozy
kota jest oczywisty. To ty.
1.Koty nie sprawiają żadnego problemu. Pod warunkiem, że odpowiednio je
karmisz, pozwalasz im spać w swoim łóżku, drapiesz je po grzbiecie, kiedy im to
odpowiada, zostawiasz dość miejsca na kanapie, bawisz się z nimi, gdy mają na
to ochotę, długo do nich mówisz i spędzasz z nimi każdą bezsenną godzinę (ich).
2.Staraj się nie chrapać i nie przeszkadzać kotu.
3.Legowiska dla zwierząt są dobre dla psów lub dzieci. Koty potrzebują
prawdziwych łóżek.
4.Nie trać czasu na spychanie kota z łóżka. I tak wróci.
5.Przeważnie na łóżku mieści się sześć kotów. Dziesięć bez właściciela.
6. Nie staraj się zwyciężać za wszelką cenę. Mógłbyś zrobić ze swego kota
przegranego typa.
7.Koty potrzebują dużo kalorii. Może nie ruszają się tyle, ile ty, ale zużywają
dużo energii na pracę umysłową.
8.Najlepszym miejscem na trzymanie jedzenia poza zasięgiem kota jest sejf, pod
warunkiem, że kot nie zna szyfru.
9.Bądż miły dla swojego kota.
10. Pamiętaj: twój kot nie jest po to, żeby cię zabawiać. To ty masz zabawiać
jego.
11.Koty nie rodzą się neurotykami. Stają się nimi kilka minut po urodzeniu.
12.Nie trać czasu na analizowanie poczucia winy u twojego kota. Nie ma żadnego.
13.Nie trać pieniędzy na zawodowych psychoterapeutów. Będą ci potrzebne na
twoją terapię.
14.Nie niepokój się, jeżeli twój kot wydaje się nienormalny. U kotów to
normalne.
15.Czy neurotycznego kota można wyleczyć? Nie.
A wiecie jak wygląda typowy rozkład dnia kota, który stara się sprostać
wymaganiom współczesności? Jutro napiszę, bo właśnie widzę, że koty zrobiły mi
miejsce w łóżku, więc lecę)

[groha]

Typowy rozkład dnia kota, który stara się sprostać wymaganiom współczesności:
4.30 Właściciel przekręca się na drugi bok, budząc kota.
5.05 Właściciel naciąga sobie kołdrę na głowę - a przecież kot leży obok niego
na poduszce. Rozbudzony przez tyle zamieszania tak wcześnie rano, kot szuka
schronienia głęboko pod kołdrą.
6.00 Właściciel znów się przekręce i rozpłaszcza kot pod brzuchem. Kot wydaje
przeraźliwy wrzask i drapie właściciela.
6.01 Kot wciąga pazury.
6.02 Właściciel spycha kota z łóżka. Kot odbija się jak piłka i ląduje na
twarzy właściciela.
6.30-6.45 Właściciel wyciera krew z twarzy i usiłuje zasnąć.
7.00 Kot przenosi się na drugi koniec łóżka, zabierając ze sobą większą cześć
kołdry.
7.30 Włącza się budzik. Kot zrzuca go z nocnego stolika, żeby uciszyć hałas.
Budzik wciąż dzwoni. Kot atakuje. Budzik przestaje dzwonić. Na zawsze.
7.31 Właściciel wlecze się do łazienki. Kot wskakuje na umywalkę, by przyjrzeć
się goleniu, a potem na wannę, by popatrzeć, jak właściciel bierze prysznic.
Kiedy właściciel zaczyna śpiewać, zdegustowany kot odchodzi. Wraca do łóżka, by
kontynuować przerwany sen.
7.40 Właściciel zakłada buty i niechcący siada na kocie.
7.41 Kot zasypia znowu, tym razem na podłodze. Właściciel potyka się o niego i
pada na twarz.
8.15 Właściciel wychodzi do pracy.
9.30 Kot budzi się i idzie do kuchni na śniadanie.
9.35 Omijając swoją miskę, wksakuje na półkę i sięga po słoik z herbatnikami.
Zjada jedno ciasteczko, wraca do salonu i ponownie układa się do snu.
12.30 Kot częstuje się kolejnym herbatnikiem.
13.30 Kot włazi na parapet, żeby rzucić okiem na ptaki. Zadowolony wraca na
kanapę.
13.45-14.30 Kot ostrzy sobie pazury, rozrywając to, co jeszcze zostało z
tapicerki. Potem wyszarpuje dziurę w dywanie.
14.34 Kot wraca do kuchni po kolejny herbatnik.
14.45 Kot dla gimnastyki wdrapuje się na firanki. Wyczerpany idzie spać.
18.15 Wraca właściciel.
18.20 Właściciel przygotowuje wołowinę z sosem dla kota, który jej nawet nie
tknie.
18.40 Właściciel siada w fotelu, chcąc przeczytać gazetę. Kot sadowi się na
samym jej środku.
18.41 Właściciel spycha kota.
18.42 Kot znowu wskakuje.
18.43 Właściciel spycha kota.
18.44 Kot znowu wskakuje.
18.45 Właściciel zrzuca kota i przenosi się na kanapę z nadzieją, że uda mu się
poczytać.
18.46 Kot podąża za nim i wskakuje mu na kolana.
18.47 Właściciel spycha kota.
18.48 Kot wskakuje jeszcze raz, rodzierając gazetę na pół.
18.49 Właściciel rzuca kotem. Kot ląduje na podłodze i uśmiecha się.
18.50 Kot wraca na kolana właściciela.
18.51 Właściciel idzie do kuchni zrobić sobie kanapkę.
18.52 Kot wisi uczepiony jego spodni.
19.15 Właścicielowi udaje się oderwać kota od spodni. Siada, by obejrzeć mecz w
telewizji. Kot wskakuje mu na ramię, wpatrując się znacząco w kanapkę.
19.16 Właściciel pyta: "chcesz pół mojej kanapki?"
19.17 Kot kiwa głową.
19.30 Kot ogląda jakiś czas telewizję, a potem wychodzi do sypialni.
22.30 Właściciel przyłącza się do kota.
22.45 Kot budzi się i przesuwa na swoje stałe miejsce.
23.30 Właściciel i kot zasypiają, chociaż niekoniecznie w tej kolenjości.

[stara.gropa]

))))))))))))))))))))))))
Ciężki jest żywot kota!

[felis2]

Kiedyś, dawno, dawno temu wpadła mi w rękę przecudowna książeczka 'Jak żyć z
wyrachowanym kotem". Eric Gurney. Znacznie lepsza od neurotycznego. Usiłuję ją
zdobyć od paru lat i ni ma. Nigdzie ni ma. A może ktoś wie gdzie jest? A może
ktoś ma i odstąpi? (Dobra, to głupie pytanie, ale co mi szkodzi, w dzieciństwie
byłam blondynką)
A tak poza tym to mam dwa koty, w tym jednego kota z kreskówki Przy starcie do
patatajek i na zakrętach przebiera łapami w miejscu. Poza tym jest Kotem o
Bardzo Małym Rozumku. Drugi kot to chyba prawdziwy kot. Chociaz zwany
Jaszczurką. Mam wrazenie, ze uważa ludzi za idiotów. Ale jest dla mnie pobłażliwa.

[minerwamcg]

Czekaj no, mieć to ja ją mam na pewno, ale u mamy w Krakowie. Jak pojedziemy na
Wielkanoc, to znajdę i albo odstąpię, albo puszczę w net... Bylem tylko
znalazła, bo tam moje książki pewnie pomieszane straszliwie.

[minerwamcg]

U mamy - kot Psot, którego wyprowadzając się nie zabrałam (chlip, chlip!) do
Warszawy. Prawdę mówiąc w naszym mieszkaniu nie miałby gdzie zakręcić, bo jest
to olbrzimie bidlę siedem w porywach do ośmiu kilo żywej i bardzo ruchliwej
wagi. Rasa - półpers. Wygląd - półtygrys. Charakter - półgłówek. Razem półtora
kota.
U nas - koty szwagra, białe wiejskie huncwoty oddane nam na przechowanie
(szwagrowi urodziło się dziecko i nie ogarnia). Nazywają się Czaki i Migrant,
ale mają to w nosie, więc ochrzciliśmy je Fred i George, na cześć bliźniaków
z "Harry'ego Pottera".
Cała ta menażeria jest do obejrzenia tutaj: weasley.sf-f.pl/koty.html

[daria_nowak]

A teraz tak trochę z innej beczki, ale na temat. Czy znacie lecznicę "Psi los"?
Jeśli nie - to wejdzcie na stronkę. Mają min. karetkę pogotowia i pomagają
zwierzakom bezdomnym (po psa jechali 200 km, żeby go zggarnąć bodajże z
pobocza - potrąconego). Robią coś niesamowitego. Dla maniakozwierzacznych -
dobrze wiedzieć, ze są tacy ludzie -

Psi los

Serdecznie polecam dział "interwencje - ogłoszenia"

[groha]

Wciąż jestem pod wrażeniem perypetii kotów Guruy, więc postanowiłam utrzymać
się w temacie. Zresztą, ja zawsze jestem pod wrażeniem kotów, więc to tylko
taka wymówka Otóż będzie o Pannie Migotce. Kto pamięta wątek o Icku, ten
domyśli się, że to ta bida przez niego przygarnięta. Reszcie wyjaśniam, że
Icek, to cudownej piękności kocur mojej mamy, wielki, jak tygrys i rudy, jak
płomień, który przyprowadza do domu sieroty płci obojga. Z tym, że częściej
panienki. No i kiedyś, gdy jeszcze zima była na całego, przyprowadził
tricolorowe chucherko, zagłodzone niemal na śmierć i dzikie, jak sto diabłów.
Ślepo w nim zakochane, jak nie przymierzając, niejaka Elunia Burska w Stefanie
Barniczu, ale ludzi bojące się panicznie. Na pewno nie bez powodu. No więc,
dostało swoje michy oraz ciepłe legowisko na tarasie i zaczął się żmudny proces
zmieniania toku myślenia o istotach ludzkich w tym czarno-beżowym łebku, czyli
oswajanie. Aha, na tymże łebku, który wygląda, jak obrzucone jasnym błotkiem, w
gwiaździście rozchodzące się smugi na czarnym tle, ma jedną białą, trójkątną
plamkę na bródce, jakby umoczyła ją w mleku. Reszta futerka jest czarno-
brunatna, w beżowe kropki, jedynie na łapkach odwrotnie - skarpeteczki ma
jasnobeżowe w czarny rzucik. Po prostu cudo. Chociaż stan tego futerka był
daleki od cudowności, bo steraczało matowo, jak włosy na każdym niedożywionym
cherlaku, więc równocześnie z oswajaniem, zaczęło się odpasanie, odrobaczanie i
tego typu działania, zeby doprowadzić ją do wyglądu kota. Wszystko na
odległość, bo zbliżyć się do siebie, bliżej niż na metr z kawałkiem, nie
pozwoliła, choćby nie wiem, jak się człowiek starał. Wkrótce okazało się, że
charakterek ma dziarski i zaczyna z powodzeniem rządzić Nitką i Lemurem oraz
pozostałymi kotami (Ickiem nie, bo on w życiu sobie na to nie pozwoli. To on ma
wszystkie pod łapą), a do ludzi powoli nabierała zaufania, ale z dystansem, to
znaczy - blisko, ale poza zasięgiem ręki. Tak się złożyło, że z powodu długiego
pobytu mamy w szpitalu, przejęłam opiekę nad jej żywiną i mogłam nie tylko
prowadzić codzienne obserwacje, ale również wykazać się działaniem w zakresie
oswajania dzikusów, co nie ukrywam, lubię. Nie tylko w odniesieniu do kotów
Pierwszym krokiem ku zbliżeniu z ową dzikuską, było nadanie jej imienia, co
pewnie sprawiło większą przyjemność mnie, niż jej, ale uznałam, że jeśli mamy
być blisko, to bez tego nie ma mowy. I tak została Panną Migotką. Potem było
już coraz lepiej, bliżej i serdeczniej, aż w końcu, w ubiegłym tygodniu, dała
się pogłaskać! Żeby jej nie spłoszyć, padłam przy niej na kolana i delikatnie
dotknęłam futerka na grzbiecie, a ona nie uciekła! Przycupnęła z miną: niech
się dzieje, co chce i nagle, jakby odkryła, że dotyk człowieka jest przyjemny -
położyła się na pleckach i zaczęła mruczeć! Aż mi kolana ścierpły od tego
głaskania) Więc już się pieścimy, ale do wzięcia na ręce jeszcze daleko.
Tymczasem, weterynarz czeka, bo trzeba jej jeszcze uszy podleczyć przed
sterylizacją, a wzięcie jej na siłę, to gorzej, niż gwałt; pewne zaburzenie, z
takim trudem zdobywanego, zaufania, a kto wie, może i nawet cofnięcie się w
stan półdziki. Czyli trzeba sposobem. Od wczoraj, na tarasie stoi
transporterek, w którym pojedzie do pana doktora, niech się oswaja. Migotka,
nie pan doktor) Mądrala, udaje, że go nie widzi, mimo że ma w nim swoje
miski. Zaczęła jeść z Lemurowych (Lemur, to temat na osobne opowiadanie.
Młodszy o dwa lata braciszek mojego Frycka, któremu wprawdzie nie dorównuje pod
względem szaleństwa, ale za to przewyższa go słodyczą charakteru. Prawdziwy
Lemur, nawet pod względem ogona No więc, Migotka jest cwaniara, ale ma pecha -
trafiła na wyjątkowo cierpliwych ludzi. Poczekamy, aż pokocha ten
transporterek tak, jak głaskanie, hehe. Myśle, że to kwestia kilku dni. A
potem, mam nadzieję, że wreszcie zrozumie, iż w domu jest o wiele przytulniej,
niż na tarasie i wreszcie zechce się do niego wprowadzić na stałe. Moje kolana
znów będą lekko nadwyrężone, bo przecież po zabiegu trzeba klęczeć przy takiej
bezwładnej szmatce i pilnować, żeby sobie szwów nie wygryzała, ale nic to.
Chrzanić kolana. Gdy chodzi o ratowanie kota, mogę się nawet czołgać. Oraz
padać na twarz. Przed kotami mogę, bez oporów
O dalszych losach Panny Migotki będę informować w miarę rozwoju sytacji,
oczywiście, jeśli Szanowni pozwolą.

[asia.sthm]

Grohus , pragne doniesc zes mnie z depresji po rozstaniu z dzieckiem wyciagnela
kocim sposobem.
Moge na kolana przed toba padac bez uszczerbku dla kolan, bo co z sercem to
zdrowo )
Migotke wkleje w KP bo jak mi raz pozwolilas to nadal sie liczy, co nie?

[groha]

Popatrz, telepatycznie chyba wyczułam tę Twoją depresję, czy jak? Bo co tu będę
szklić - przecież dla Ciebie przede wszystkim piszę, bo wiem, że lubisz czytać
o kotach. A ja szaleńczo lubię sprawiać innym przyjemność I tych, co lubią
koty. Oraz tych co, to mówią, że niby ich cierpią też, więc wklejaj)

[asia.sthm]

O matko o matko dzieki Groho. Co ja bym bez ciebie zrobila
Szczesliwego Dnia Matki!! Wiem ze juz piekne zyczenia od dziecka dostalas.
U nas dopiero w ostatnia niedziele maja, tzw ruchome swieto ..no poczekam..
)

inne zwierzęta :)

[bumbecki]

Marzenka dziś rozsyła takie ogłoszenie. Jeśli wam miłe moje zdrowie psychiczne
to pomóżcie...

Witam,

znalazlam wczoraj (25/05) siwa wrone - piskle, jezt bezradne, nie umie jeszcze
latac, specjalnie nie ucieka, nie je samo.
Mala nie poradzi sobie sama, jedna noc i zagryza ja koty lub psy.
Odchowanie takiego pisklaka nie jest trudne, wlasciwie siwe wrony jedza
wszystko, ale glownie miesko, bo to drapiezniki, natomiast trzeba ja karmic
(podawac do dzioba) dosc czesto a minimum to 3-4 razy dziennie.
Siwa wrona to wyjatkowo madry ptak, moze stac się przyjacielem na dlugie lata,
bo i zyja znacznie dluzej niz koty czy psy. Przywiazuja sie do czlowieka
blyskawicznie.
Niestety nie mam mozliwosci zapewnienia jej schronienia na dluzej, za kilka dni
wyjezdzam i nie mam jej komu zostawic.
Czy znalazlby sie ktos, kto zaopiekowalby sie takim nietypowym zwierzakiem?
Sprawa pilna.
Proszę rozeslijcie tego maila dalej, jeżeli nie możecie pomoc inaczej.
Pozdrawiam
Marzena
604277616

[asia.sthm]

Zwariowac mozna z ta Marzenka )
I jak ja tu pomoge ? Pouzalac sie moge i nic wiecej.
Wysle to mojej Ani i niech sie dzieje co chce.

[groha]

Cholercia, gdyby Warszawa nie leżała tak daleko (hehe) od Kielc, to wronka już
byłaby w najlepszych rękach pod słońcem - doktora Wróblewskiego, twórcy
Ptasiego Azylu w Ostrowie pod Chęcinami. Po prostu ptasi raj. I nie tylko, inne
zwierzaki też się tam ratuje. Większość jest przywracana naturze, inne mają
zapewnione dożywocie. Do uwielbienia doktora Wróblewskiego i współpracujacych z
nim ludzisk, przyznaję się publicznie, nie omijając żadnej okazji. Oto link:
www.ptasiazyl.pl/
U nas wrona siwa, to rarytas - w odróżnieniu od gawronów, w mieście nie ma ich
wcale. Kurczę, w tym przypadku przydałby się śmigłowiec... Może ktoś ma
prywatny, na chodzie i chwilowo wolny?
Aha, oprócz mięska trzeba podawać wronce kulki z twarogu, żółtka i odrobiny
glukozy. To sposób na odchowanie każdego pisklaka. Sprawdzony.
A może ktoś jedzie z Warszawy do Krakowa? Ten azyl, to prawie przy trasie E7. W
ostateczności mogę odebrać wronkę w umówionym miejscu na obwodnicy Kielc i sama
dostarczę ją do azylu. No??

[groha]

Aha, pragnę dodać, że niejeden ranny gołąb z krakowskiego rynku był
przywieziony do Ostrowa, więc wrona siwa z Warszawy nikogo tam nie zdziwi, a
wręcz ucieszy, jak mniemam. Jakby co, proszę mnie łapać pod wiadomym numerem
telefonu, albowiem muszę już, z bólem serca i stękaniem kręgosłupa, odkleić się
od komputera, aż do wieczora. Kiedy to, powiem Wam w zaufaniu, mam nadzieję
skończyć album ze zdjęciami i wreszcie go tutaj powiesić. Wiem, wiem, mieliście
prawo zapomnieć o jakim albumie mowa, więc przypomnę, że chodzi o zdjęcia
sabatowe. Ze źwierzątkami też

[g0p0s]

Ptasi azyl działa też przy warszawskim zoologu, ale nie wiem czy z okazji
ptasiej grypy przyjmuje.
Coś czuję, że gołąb będzie miał towarzystwo i przeprogramuje wronę na kota

[bumbecki]

sroczka ma już znaleziony domek )) hurra
co do warszawskiego azylu nie jest w nim tak śpiewająco - ptaszki pospolite i
nierokujące wyzdrowienie stają się jedzonkiem dla drapieżnych ptaków.
acha - gołąb nie miał towarzystwa, sroczka przebywała gdzie indziej