Akcja Kronika

[jotka13]

Przy próbie zbierania zdjęć do kalendarza i przekopywania się przez
wątki archiwalne, przyszło mi do głowy, że szkoda aby nasze wspólne
spotkania, dokonania, sprawozdania ze spotkań i wyjazdów przepadły w
głębiach serwerów GW; -)) No i wymyśliłam kronikę. Kronika miałaby
być w wersji elektronicznej i papierowej, do której sukcesywnie
można dodawać kolejne strony. Pomysł jest taki, aby kilkoma
zdjęciami oraz sprawozdaniami zilustrować wydarzenie, które wpływało
na tworzenie się historii TWCH. Poniżej przedstawiam propozycję, jak
mniej więcej to widzę. W tekście sprawozdań starałam się nic nie
zmieniać, tak aby wypowiedzi były jak najbardziej autentyczne.
Ponieważ sama nie podołam temu zadaniu (a przynajmniej w tak krótkim
czasie do spotkania z Guruą) zwracam się do Was z prośbą o pomoc w
jej tworzeniu, przesyłaniu zdjęć i późniejszym wydruku.
Mam również prośbę o wyrażenie zgody na publikację materiałów,
wykorzystanie zdjęć oraz Waszych wizerunków. Jeżeli ktoś będzie miał
zastrzeżenia co do zdjęć lub tekstu bardzo proszę o zgłaszanie
wszystkich uwag. Konstruktywna krytyka mile widziana )

Garwoiln

[jotka13]

Garwolin, 8 maja 2004 roku

W wyprawie do Garwolina brało udział 9 osób: Bumbecki x2, Edyta95,
Cafeszpulka, Edeka5, Jotka13 x2, Klarisa x2 + pies (przepraszam –
suczka).
Obejrzeliśmy centrum miasta i oczywiście dworzec PKS. Gdy byliśmy na
dworcu, na niebie pokazał się świetlisty krąg. Jeszcze chwila i
bylibyśmy świadkami następnego lądowania „obcych istot” .....
niestety. Niektórzy twierdzili, że to słońce przebija się przez
chmury, ale ja pozostanę przy swojej (jedynej, prawdziwej) wersji.
Część merytoryczna wyprawy została zakończona grillem w pięknym
miejscu biwakowym. Chapeau bas dla organizatorek. Piesek mógł
pobiegać, a my pogadać na tematy. różne. Pogoda nam zdecydowanie
sprzyjała, padało tylko wtedy, gdy się przemieszczaliśmy.
Mieliśmy możliwość startowanie do „Szansy na sukces”, ale Sekcja
Chóralna zredukowana do jednej osoby i bez Przewodniczącej – nie
ośmieliliśmy się. A nie wiem czy taka szansa się powtórzy?

Autor: Edeka5

fotoforum.gazeta.pl/3,0,1559581,2,1.html

Tończa

[jotka13]

Tończa, 26 czerwca 2004 roku.

Osoby dramatu:
Bumbecki x2 + 2 suczki – siostry Rolka i Maluśka, Edyta95,
Cafeszpulka, Klarisa, Jotka13, Edeka5 x2, Siwapp, i Antyhiggs.

Wycieczka rozpoczęła się z przygodami, czyli Klarisa złapała gumę i
trzeba było szukać wulkanizacji.
Ale dalej już według planu.

1. Sucha - Muzeum Architektury Drewnianej Regionu Siedleckiego.
Prywatny skansen, własność profesora Kwiatkowskiego, na co dzień
dyrektora Łazienek Królewskich w Warszawie, którego spotkaliśmy
przed dworem. Głównym obiektem skansenu jest oczywiście drewniany
dwór odnowiony przez Profesora. Toczy się w nim życie takie, jak
przed laty. Właściciel zebrał wszystko, co jeszcze istniało z
dawnego wyposażenia dworu, w tym portrety jego mieszkańców. Trochę
dalej usytuowano uratowane przed zagładą trzy chałupy wiejskie. Po
drugiej stronie gumna stoi piękny ośmioboczny maneż, stodoły. Po
drugiej stronie drogi natomiast, za piękną bramą, zgromadzono
jeszcze jeden dwór o przedziwnych proporcjach, wiatrak, plebanię z
XVIII wieku i karczmę.

2. Liw - Muzeum Zbrojownia na Zamku.
Zamek w Liwiu jest najstarszym nabytkiem architektury na terenie
pogranicza mazowiecko-podlaskiego. Drewniano- ziemny gród liwski
strzegł "ściany wschodniej" państwa przed napadami Jadźwingów,
Rusinów i Litwinów. Prawdopodobnie na przełomie XIV i XV wieku
rozpoczęto budowę murowanego zamku na sztucznej wyspie wśród bagien
i rozlewisk rzeki Liwiec. Niestety warownia po drugim najeździe
Szwedzkim popadła w ruinę. W XVIII wieku starosta liwski zbudował na
fundamentach domu gotyckiego dworek dla urzędu starostwa, który
niestety spłonął w połowie XIX wieku. Podczas II wojny światowej
niemiecki starosta powiatu sokołowsko - węgrowskiego zamierzał
rozebrać ruiny zaimku na cegłę dla budowanego nieopodal obozu
zagłady w Treblince. Zapobiegł temu młody opiekun zabytków Otto
Warpechowski, który oszukał starostę, wmawiając mu krzyżackie
pochodzenie zamku i doprowadzając do rozpoczęcia odbudowy warowni za
niemieckie pieniądze (!). Prace, przerwane przez Niemców w 1944
roku, wznowiono w 1956 roku. Od 1963 roku istnieje Muzeum Zbrojownia
na Zamku w Liwie posiadająca w swych zbiorach kolekcję portretu
sarmackiego z XVII-XVIII wieku, militariów z XV-XX wieku i malarstwa
batalistycznego.

3. Węgrów – Bazylika Mniejsza ze zwierciadłem Twardowskiego.
Tego punktu programu nie udało się nam wykonać, gdyż kościół był
zamknięty. Obejrzeliśmy wnętrze przez oszklone drzwi. Próbowaliśmy
dostać się do środka, pukając, robiąc miłe miny, ale nic z tego.
Osoby we wnętrzu udawały, że nas nie widzą, nie słyszą, nie

4. Stara Wieś – Pałac Radziwiłłów.
Pałac Radziwiłłów oglądaliśmy przez zamkniętą bramę. Jest to piękny
pałacyk w stylu neogotyckim otoczony parkiem, wspaniale utrzymany
przez Narodowy Bank Polski. Zajrzałam do „Bocznych dróg”, do opisu
pałacu Radziwiłłów i coś mi się nie zgadzają strony, w które
zakręcają drogi, ale droga do Tończy faktycznie biegnie wzdłuż
ogrodzenia pałacowego parku.

5. Tończa!!!!!
Nic tam nie ma, nawet tabliczki z nazwą wsi. Nie – są, krowy.
Wytypowaliśmy domek, który nam pasował do idei wycieczki i
faktycznie na podwórku były dwie studnie. Największą sensację na wsi
stanowiliśmy my - robiący zdjęcia krowom.

6. Grill itp

Bumbecki wybrały na mapie i najważniejsze znalazły piękne miejsce na
piknik. Łączka nad Liwcem, gdzie oprócz grilla, rozpaliliśmy małe
ognisko. W planach oryginalnych nie było ogniska - wszystko miało
być grillowane. Ale po zwiedzaniu tak zgłodnieliśmy, że nie chciało
nam się czekać na uruchomienie grilla. W tempie ekspress został
zebrany chrust oraz złożone i rozpalone ognisko. Mąż Edeki
dostarczył fachowych patyków do smażenia kiełbasek, które
natychmiast zostały wykorzystane. Zanim szaszłyki na grillu doszły,
myśmy zdążyli spałaszować pieczone kiełbaski (niektórzy nawet po
dwie porcje). Niestety nie mieliśmy ziemniaków, które by były jak
znalazł do ogniska Potem była długa sjesta - a klimat był jak z
bajki. Piękna pogoda, śliczna polanka nad Liwcem, las, ptaszki
ćwierkają, płonie ognisko, w powietrzu jeszcze unosił się zapach
pieczonej kiełbaski i szaszłyków, piwko.

Żeby mi nikt nie narzekał, że sprawozdanie jest mało szczegółowe –
jadłospis:

- kiełbaski pieczone nad ogniskiem,
- karkówka pieczona na grillu,
- szaszłyki z indyka z papryką i cebulą pieczone na grillu,
- surówka z pomidorów, papryki, ogórków i cebuli,
- rzodkiewki.

Napoje:

- kawa bez cukru,
- herbata bez cukru,
- woda mineralna,
- soki,
- piwo.

Desery:

- ptasie mleczko,
- banany z czekoladą pieczone na grillu.


W tak zwanym międzyczasie prowadzone były rozmowy na tematy różne.
Nikt oprócz piesków nie zdecydował się na kąpiel w Liwcu, może
następnym razem. Wycieczka została zakończona ekologicznie –
wygaszeniem ogniska i zabraniem wszystkich śmieci.

Ps. Dowiedziałam się wczoraj, że w Węgrowie jest powiedzenie "W
Tończy to się świat kończy".
Co potwierdziliśmy naszą wyprawą.

Autorzy: Edeka5, Siwapp.

fotoforum.gazeta.pl/3,0,1559582,2,2.html

Grójec

[jotka13]

Grójec, 4 września 2004 roku

W sobotę, zgodnie z rozkładem jazdy spotkaliśmy się wszyscy około
11.00 w Górze Kalwarii i wyruszyliśmy w dalszą drogę. Było nas 13
sztuk dorosłych + synek Klarisy - Mariusz + dwie suczki: Rolka i
Maluśka. Pierwszym etapem był Grójec, zwiedziliśmy kościół, chociaż
mieliśmy trudności z dostaniem się do wnętrza, bo kościelny był
akurat na pogrzebie, ale Sławek, mąż Edeki dał na tacę i weszliśmy.
Chrzcielnicę znaleźliśmy ławkę, w której miała siedzieć Helena
Wystrasz obejrzeliśmy z namaszczeniem. Następnie udaliśmy się na
rynek w poszukiwaniu Araba. Niestety Araba w Grójcu nie pamiętają
nawet najstarsi Górale. Sprawdzaliśmy nawet w knajpie z kebabem, też
bez skutku. Przy okazji scenka rodzajowa.
Sławek wszedł do sklepu po piwo.
- Czy jest piwo z lodówki?
- Co pan! Tu nie gastronomia.
Wyruszamy w dalszą drogę, następny etap Mała Wieś. Okazuje się, że
dworek w Małej Wsi jest niedostępny dla zwiedzających. Jedziemy
dalej do Petrykozów, do dworku Wojciecha Siemiona, w którym jest
skansen i muzeum. W Petrykozach wita nas napis na płocie: Teren
prywatny. Stoimy i nie wiemy co robić. Jotka i Mbumbecki wyruszają
na zwiady. Spotykają pana Siemiona i omamiają go do tego stopnia
opowieścią, że jesteśmy grupą osób jeżdżącą śladami kultury
polskiej. Dostajemy klucze do skansenu i idziemy go oglądać:
wiatrak, kuźnia i kamienny krąg z odlewem pośladków w stringach.
Ruszamy dalej szukać miejsca na piknik. Krążymy po okolicy, która
jest jednym wielkim sadem, wszędzie gdzie nie spojrzeć rosną
jabłonie, uginające się od jabłek. Jedziemy tak "bocznymi drogami",
że samochody tylko jęczą, a kierowcy sprawdzają czy silniki są na
miejscu. Znajdujemy miejsce nad rzeczką Pisią, gdzie robimy ognisko
i rozpalamy grilla. Zasiadamy wokół ogniska i do wieczora raczymy
się kiełbaskami, szaszłykami, sałatkami, pysznymi ciastami, bananami
z czekoladą z grilla i innymi smakołykami. Urządzamy pasowanie
Krzysztofa, który znosi to wyjątkowo spokojne i cierpliwie, niestety
nie mamy ze sobą przykładnicy i musimy posłużyć się patykiem od
pieczenia kiełbasek. Krzysztof występuje jednoosobowo ciałem- jak
sam twierdzi - ale czworoosobowo duchem. Czyli reprezentuje całą
swoją rodzinę, zagorzałych wielbicieli Guruy. W końcu po kilku
godzinach obżarstwa i lenistwa zbieramy się do drogi.
Niestety nie dopisały nam aparaty fotograficzne - Siwej i
Krzysztofowi skończyła się klisza, Bumbeckim siadła bateria, a Edeka
zapomniała swojego zabrać Ze zrozumiałych względów jest to skrócona
wersja naszego pobytu w Grójcu, może ktoś jeszcze coś doda.

Autor: Stara.gropa




Jedynie słuszna i prawdziwa relacja z Grójca
4 września Roku Pańskiego 2004 odbyła się wycieczka plenerowa TWCh
do miejscowości Grójec. Zgodnie z licznymi ustaleniami poczynionymi
wcześniej, zgromadzenie grupy odbyło się w centrum Góry Kalwarii.
Tradycją jest, że jakiekolwiek ustalenia czasowe są puszczane mimo
uszu przez Szanowne Towarzystwo i oczywiście nikt nie stawił się na
czas. Kar cielesnych jednak nie zastosowano. Nielegalne zgromadzenie
w centrum miasta zostało obfotografowane przez miejscową prasę i
inne media a następnie rozgonione na cztery wiatry przez oddział
szturmowy policji. Kawalkada eleganckich pojazdów mechanicznych
ruszyła w drogę, łamiąc wszelkie zasady i przepisy ruchu drogowego.
Przejazd minął bez większych problemów, nie licząc pryskających spod
kół kur i rowerzystów. W miejscowości Grójec towarzystwo rozbiegło
się po zakamarkach osady w poszukiwaniu piwa i toalet. Sieć handlowa
miasta jak żywo przypomina to z okresu wczesnej młodości Guruy a i
nieliczny towar na półkach pochodzi prawdopodobnie z tamtych czasów.
Po wielu staraniach, prośbach, błaganiach i przy użyciu siły
fizycznej, udało się zdobyć upragnione napoje w postaci piwa z
marihuaną. Wartym zapamiętania wydarzeniem był napad na Kościół.
Żądna wrażeń historyczno-sensacyjnych grupa, najpierw obleciała
Kościół wokół, lecz zamknięty na głucho gmach nie zaspokoił
ciekawości zgromadzenia. Wywleczony siłą z sadu kościelny na widok
zipiącej i warczącej gromady, rzucił klucze kościelne i uciekł z
krzykiem gdzieś w pola. Podobno nie odnaleziono go po dziś dzień.
Towarzystwo wdarło się do wnętrza przez zakrystię i o dziwo nie
zdemolowało Kościoła, choć widać było, że niektóre jednostki mają ku
temu wielką ochotę. Po wizytacji Kościoła udano się na spoczynek do
pobliskiego lokalu gastronomicznego, gdzie spożyto 4 kg ciast
wszelakich, wypito 6 litrów kawy i 4 litry herbaty. Członkowie grupy
głośno komentowali poziom lokalu oraz jakość obsługi i podawanych
specjałów. Zgodnie wydano opinię, że nie ma to nic wspólnego ani z
Europą ani z XXI wiekiem. Okoliczna ludność z wielkim
zainteresowaniem oglądała to dziwowisko wciskając rozdziawione mordy
do wnętrza. Po konsumpcji nastąpił atak na rynek. Za grupą biegły
miejscowe dzieci, wykrzykując coś w niezrozumiałym języku oraz stado
psów. Rynek nie zrobił na wizytujących większego wrażenia. Ulice
należało przechodzić środkiem z uwagi na spadające z nieba cegłówki
oraz stwierdzono absolutny i karygodny brak Araba. Hasło do odwrotu
ogłoszono, gdy autochtoni zaczęli zbierać się w podejrzane grupy i
wyrywać kamienie z bruku. Następnym punktem imprezy był obóz
indiańsko- partyzancki połączony z konsumpcją. Zaczęto szukać
odpowiedniego miejsca. Matko Boska! Zostaliśmy wywiezieni w sady,
bagno, kamieniołomy, rzeźnię miejską, oczywiście korzystając tylko z
dróg bezklasowych. Jęczały podwozia, kości i luzowały się plomby w
zębach. Po drodze ogłoszono plan napadu na letnią rezydencję rządu.
W nierównej walce nie udało się sforsować bramy. Premier uszedł z
życiem. Dysząca chęcią zemsty i żądna krwi horda ruszyła dalej w
poszukiwaniu ofiary. Biedny pan Siemion. W swej posiadłości został
brutalnie zrzucony z dachu i odebrano mu klucze od włości. Nastąpiła
cześć historyczno- artystyczna, wizytacja osady starożytnych Polan.
Część wycieczki wyjawiła chęć osiedlenia się tam na stałe. Po
utopieniu kaczek w stawie i pożarciu rzęsy z jeziora, grupa udała
się w dalszą drogę. W końcu udało się znaleźć miejsce odpowiadające
wymaganiom towarzystwa. Zgromadzono oprzyrządowanie turystyczne i
rozpalono wielgaśne ognisko. Cudem udało się nie puścić z dymem
okolicznych wsi. Żeńska część grupy zrzuciła giezła i po kąpieli w
strumyku udała się na pobliską łąkę w charakterze świtezianek i
rusałek błotnych. Męska część ruszyła na polowanie. Jedyne co im nie
uciekło i dało się złapać było pijanym chłopem na rowerze. Trochę
łykowaty, ale zgłodniała grupa nie była już tak wybredna. Ciało
zostało fachowo poćwiartowane i oprawione i rzucono mięso na ruszt.
Przypadkowo na sąsiedniej łące odbywał się Sabat Czarownic.
Spłoszone niewiasty żegnały się pobożnie na widok tego towarzystwa i
w popłochu odlatywały na drzewami w nieznanym kierunku. Po licznych
tańcach wokół ogniska i po orgii nastąpiło pasowanie nowych członków
TWCh. Zostali zmuszeni do wypowiedzenia zaklęć a tajemniczym słowom
towarzyszył przeraźliwie wyjący wiatr i pioruny bijące z czystego
nieba. Następnym punktem zaślubin był taniec na rozżarzonych węglach
i wypicie pucharu krwi. Ciała kandydatów zostały wytatuowane w
dziwne znaki. W mroku błyskały przekrwione oczy i lśniły obnażone
kły. Hasło do odwrotu ogłosiły komary, które zaczęły licznie
gromadzić się nad głowami biesiadników. Powrót do cywilizacji nie
był łatwy. Na nowo trzeba było przybrać maski urzędników, bankowców,
nauczycieli. Społeczeństwo jest nieświadome, jakie indywidua krążą
wokół. I dobrze. Ta nieświadomość chroni ich przed zakładem
zamkniętym.

PS. Jakiekolwiek podobieństwo do osób miejsc sytuacji i
czasoprzestrzeni jest całkowicie przypadkowe.

Autor: 36krzysiek

<a href="

[lylika]

Tak mi się podoba ten pomysł jak nie wiem co! Mówiłam już na spotkaniu, że cudny. Mogę się włączyć i "obrobić" fotograficznie i sprawozdaniowo, czyli wrzucić w wątek te spotkania z Guruą na których byłam. Byłyby to dwa spotkania grudniowe, spotkanie ogrodowe, spotkanie na targach i w Domu Qultury.
Życzysz sobie?

Matki założycielki...

[lylika]

Zapraszamy do współpracy. Nie dajcie się prosić.

[dorka_31]

Póki co nie mam uwag, bo na już uwzględnionych spotkaniach i
wyprawach mnie nie było. Od razu też mówię, iz nie będę mieć żadnych
zastrzeżeń co do wykorzystania moich fotek, a wręcz przeciwnie -
bardzo się ucieszę jeżeli zostaną wykorzystane W razie potrzeby
mogę też pomóc, tyle że na razie nie bardzo wiem jak.

[dorka_31]

Zapomniałam jeszcze dodać, ze pomysł jest świetny i ogromnie mi się
podoba

[groha]

Brawo Jotko! Pomysł jest świetny, po prostu - świetny! Bardzo chętnie posłużę
pomocą na odcinku wszystkich krzy świętokrzyskich, łącznie ze spotkaniem w
połowie drogi, jeśli tylko mieści się to w koncepcji i istnieje taka potrzeba,
rzecz jasna. Istnieje?
To jeszcze przydałyby się bardziej szczegółowe wytyczne:
- czy odkopane i wybrane sprawozdania umieszczać tutaj?
- czy zdjęcia wybrać według własnego gustu?
- dokąd i w jakiej postaci to wszystko przesłać?
Aha, jakby co, to możemy to od razu wydrukować i przesłać gotowe, nie ma problemu.

[ter.eska]

brawo Jotko!!!Pomysł bomba!!!Co do zgody na publikację-jeśli znalazłabym się na
jakowymś,nie ma problemu,przeciwnie-jest radość i duma

[jotka13]

Dziękuję bardzo wszystkim za miły odzew.
Lyliko, Groszko bardzo Wam dziękuję za propozycję pomocy, oczywiście
przyjmuję z otwartymi ramionami. Dorko to, ze dołączyłaś do nas
później to nie ma znaczenia, uczestniczyłaś przecież aktywnie i w
sprawozdaniach i spotkaniach z J.Ch.
Co do spraw technicznych, to myślę że wrzucajmy „obrobione”
sprawozdania do wątku i przesyłajcie mi je w Wordzie sukcesywnie na
pocztę. Od razu będzie wiadomo, które wydarzenia są już zrobione. Co
do zdjęć, to wybierzcie tak 10-12 Waszym zdaniem najlepiej
obrazujących sprawozdanie lub wydarzenie. Jeżeli było to inspirowane
książką, to skan okładki książki, które posiada Gopos plus kilka
zdjęć, dobrze by było aby na chociaż jednym była jak największa
ilość osób uczestniczących w danym spotkaniu. Tutaj przykłady:

picasaweb.google.pl/jotka132/Kalendarz#
Ja już mam prawie zrobione spotkanie u Lyliki z okazji 3 urodzin
TWCh oraz I spotkanie w Szpulce „Wszystko czerwone”. Biorę na siebie
jeszcze spotkania najwcześniejsze, czyli robocze, statutowe oraz
powstawanie gadżetów związanych z TWCh – znaczków, wizytówek, itd.
Pozostaje jeszcze mnóstwo innych np.:
Gry Warszawskie, spotkania z p.Joanną: w Empiku i na lodach, Garbate
sprzątaczki, Blondynki i Gangsterzy, Kocie Worki, spotkanie z
trumienką, ogrodowe u Lyliki x2, 4 urodziny TWCh u Dzidki, pasowanie
Asi, nalewkowe u xkropki związane ze zmianą na stanowisku prezeski
itp. Do wyboru, do koloru )
Mam nadzieję, że wszyscy będą się dobrze przy tym bawić, bo teraz
jak czytam te perełki to aż łezka, nie tylko ze wzruszenia, się
kręci )

[stara.gropa]

Jotko, póki piastowałam zaszczytbe stanowisko Prezesowej, to
ptowadziłam notatki ( w zielonym notesiku Stolarka) z każdego
spotkania, data, kto był, gdzie się odbyło itd. Służę tymi
wiadomościami.

[edyta95]

ile mamy Ci pożyczyć, żebyś tych wiadomości nie rozpowszechniała?

[stara.gropa]

Oj, dużo.
Tylko nie duście mnie paskiem od fartucha, proszę o szybką i
bezbolesną śmierć

[g0p0s]

Trochę tych sprawozdań się napisało. Raz nawet dwa z jednego
spotkania Jeżeli się nadają, to proszę bardzo. Może spróbuję je
wydłubać z archiwum i nanieść ew. poprawki. Z czasem krucho, ele
będę się starał. Oprócz spotkań był jeszcze posłaniec i anonim, też
do kroniki niech trafią.

[edyta95]

ha, ja też napisałam jakieś sprawozdania, w tym jedno wyjątkowe

[jotka13]

niezapomniane 200 )

[groha]

A drugie było ze spotkania w połowie drogi, przy którym popłakałam się, jak
bóbr. Ze wzruszenia.

3 urodziny TWCh

[jotka13]

Warszawa, 6 października 2006 roku
3 urodziny TWCH.

W zebraniu uczestniczyli: Lylika i Mężydło (tj. Stefanmaria), Stara
Gropa, Jotka, Edyta, A.Bumbecki, Dorka, Krzysiek, Sławek, Edeka,
Gość Specjalny oraz 1 piesa, 2 koty, stado sów. Tak jak
zapowiadałam, dotarłam najwcześniej. Oczywiście, wzięłam ze sobą
wszystko, oprócz adresu gdzie mam się stawić, ale telefon uratował
sytuację. Po mnie przyszła Stara Gropa, a dalszej kolejności
niestety nie pomnę. Wszyscy podpisywali listę obecności, a Krzysiek
dodatkowo składał też swój autograf na pięknie wydrukowanym i
włożonym w okładki egzemplarzu powieści. Siedział na kanapie, flesze
błyskały mu po oczach i mógł poczuć się jak gwiazda (Krzysiuuu!
Opowiesz nam jakie to uczucie?! Gości witał pan domu wołając w
domofon "Hasło! Wpuszczam pojedynczo", czym niechcący zdezorientował
jednego ze swoich pracowników, który nawinął sie zupełnie
przypadkiem akurat w godzinach naszego spotkania. Okazał jednak dużą
bystrość umysłu, odpowiadając bez namysłu: "zasilacze!" (Hmmm,
ciekawe... albo był to człowiek, co niejedno w życiu widział, albo u
Lyliki w domu niecodzienne powitania są czymś normalnym...) Po
wejściu gości witał ciemnoróżowy napis SZKORBUT wykonany na lustrze
(czyżby szminką?) oraz psica gospodarzy, którą każdy obowiązkowo
pomiział. Kotka, jak na damę przystało, czekała na powitania
odpoczywając na parapecie, aczkolwiek raczyła też przez chwilę
uczestniczyć w spotkaniu. Pani domu zaskoczyła wszystkich wykwintnym
przyjęciem, dzięki czemu każdy mógł poczuć się jak Gość Specjalny,
nie tylko pan Tadeusz, który przybył z opóżnieniem i osobiście
zdmuchiwał świecę na wspaniałym torcie dostarczonym przez Edytę (z
okazji 3-lecia TWCh). Ponadto, Edyta przyniosła też precjoza
przysłane przez Asię, zaś ja wizytówki reklamujące Forum, wykonane
do spółki z Goposem (on - pomysł graficzny, ja - wykonanie). Oprócz
błyskotek Edyta przyniosła również przysłane jej przez Asię 4
damskie torebki. Na razie jeszcze nie zdecydowaliśmy co z nimi
zrobimy, więc można zgłaszać propozycję. Jedna z torebek, z uwagi na
niebanalny fason wzbudziła szczególne zainteresowanie i razem ze
Starą Gropą natychmiast znalazłyśmy dla niej alternatywne
wykorzystanie w postaci oryginalnego nakrycia głowy (co osobiście
wypróbowała na sobie Bumbecka). Na widok precjozów wszystkie baby
rzuciły się do rozgrzebywania, zaś jednostki płci męskiej z lubością
obserwowały błysk zadowolenia w naszych oczach. Po nacieszeniu się
kosztownościami zostały one upchnięte w świeczniki. Acha, z okazji
oglądania był też krótki pokaz mody torebkowo-biżuteryjnej w
wykonaniu Edyty i Edeki. Po przyjściu Gościa Specjalnego nastąpił
mocno oficjalny plan spotkania i rzeczywiście wyjątkowo dużo rzeczy
udało nam się omówić, ale przedstawienie konkretów pozostawię
Szefowej, bo ona z pewnością okaże się dużo bardziej skrupulatna w
tej materii (ja tylko zamieszczam moje chaotyczne spostrzeżenia).
Wspominaliśmy też urodziny Małży, ale propozycja Krzyśka, co by
odśpiewać gromkie "Sto Lat" i wysłać jubilatce w formie MP3, jakoś
nie doczekała sie realizacji. Po omówieniu spraw oficjalnych
nastąpiła degustacja tortu oraz wspaniałych ciast Lyliki. Niedługo
potem niestety musiałam opuścić gościnne progi, co by zdążyć na
pociąg, więc o dalszą część sprawozdania poproszę kogoś z
pozostałych. Jak zwykle ogromnie dziękuję mężowi Lyliki za podwózkę
na dworzec, dzięki temu mogłam pobyć z Wami dłużej...


Autor : dorka_31

[jotka13]

Ja wymiękam, przecież nie mogę pociąć takiego wątku:

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=14722&w=36966551&v=2&s=0
Jesteście cudowni )))

[g0p0s]

Spotkanie 8 lipca 2005, regulaminowe

G0p0s:
Spotkanie odbyło się. Na trawniku przed Cafe Szpulką. Szczęśliwie
stały tam stoliki i krzesła. Atmosfera była gorąca, opadów brak,
ciśnienie w normie, wiatr słaby zmienny, zachmurzenie zerowe,
wilgotność w normie.
Uczestniczyli: Stara.gropa, Jotka13, Edeka5, 1/2 Bumbecki, Anmanika
z kumpelą, Cafe.szpulka z doskoku, 1/2 Bumbecki chwilowo, G0p0s
niespodziewanie.
Wybrane tematy dyskusji:
- rozmowa Starej.gropy z Panem Tadeuszem
- szpony hazardu w praktyce
- powieść zainicjowana przez Grohę (mlaskanie i oblizywanie palców)
- rozmowa Starej.gropy z Panem Tadeuszem
- tłumaczenie dialogów filmu Wszystko Czerwone z jednego języka na
inny, ale też słowiański
- szpony hazardu w praktyce - wpływ daty urodzenia
- Gurua w RMF CLASSIC - anons
- różności wszelkie
- szpony hazardu w praktyce - planowana gonitwa wokół placu 3+
- różności wszelkie
- striptiz w wydaniu żeńskim i zwłaszcza męskim - teoria bez praktyki
- różności wszelkie
- rozmowa Starej.gropy z Panem Tadeuszem
- dlaczego faceci czytający Guruę są podejrzani
- różności wszelkie
- wyjście z Cafe Szpulki męskiego striptizera - opóźniony czas
reakcji
- różności wszelkie
- śladami Gurui, czyli gdzie i kiedy zrobić grilla
- różności wszelkie
- planowana wystawa
- różności wszelkie
- szpony hazardu w praktyce - Cafe Szpulka jako bankomat
- różności wszelkie
Po czym przybyła druga 1/2 Bumbecki chwilowo z trzema czworonożnymi
przyjaciółmi człowieka i obie oddaliły się. Wymienione w wątku Edeki
persony udały się do kasyna w hotelu 'Grand', który przywitał nas
foliowym opakowaniem na stylowych rusztowaniach (typ warszawski)...

Edeka:
Wypad do kasyna zaliczony, co prawda tylko automaty, ale pierwsze
koty za płoty.
Uwaga do uczestników wypadu - ruletka też była tylko dalej.
Chcę się rozprawić z przesądem, że urodzeni w kwietniu nie
wygrywają. Wygrywają, chociaż może tylko za pierwszym razem.
A tak w ogóle to wycieczka do kasyna liczyła 6 osób: Anmanika, Iza,
Stara.gropa, Jotka, Edeka i po raz pierwszy (i mamy nadzieję, że nie
ostatni) G0p0s. Niestety jako, że z psami nie wpuszczają do kasyna
Bumbecki musiały zrezygnować (tym razem).

[g0p0s]

Spotkanie 9 września 2005, regulaminowe

G0p0s:
Miejsce spotkania - Mozaika, ogródek

Czas spotkania - 19:00 - 22:00 z wąsem (czasu lokalnego)

Uczestnicy:
Goonia *
Marrtawu *
Anmanika w akcie I
1/2 + 1/2 Bumbecki w akcie II
Edeka5
Edyta95
Jotka13
Klarisa
White.falcon
3 osoby jeszcze na forum nie udzielające się *
G0p0s
- - - - - - - - - - - - - - - - - -
Razem: od 12 do 13, średnio 12,5, a w sumie 14
* - premiera na spotkaniu

Przebieg:
Niestety flash mob przed spotkaniem nie odbył się. Trudno. Może
następnym razem. Goonia dzielnie spacerowała przed wejściem z
książką w ręku. "Szkorbut, szkorbut" w wykonaniu Edeki spełnił
funkcję systemu identyfikacji 'swój - obcy'. Goonia okazała
się 'swój'.
Z uwagi na sprzyjające okoliczności przyrody ulokowaliśmy się w
ogródku lokalu. Stopniowo przybywały następne osoby. Na stole Edeka
umieściła biało-czerwoną część garderoby wierzchniej. Nie była to
flaga. Martawu z osobą jeszcze nie z forum dały się rozszyfrować z
daleka. Coś emitowały? Machanie ww. garderobą potwierdziło diagnozę.
Z uwagi na początkowy brak Bumbecki z referatem, dyskusja była
wielowątkowa. A to zmiana image'u White.falcon, a to przygody przed
spotkaniem, a to wspomnienia z wakacji, a to nie pamiętam co. Były
pytania o "Rogatka" i "Powieść bardzo sensacyjną". Brak Grohy dał
się odczuć. Rozległość stołu również. Nie wszyscy wszystko słyszeli.
Anmanika w ramach maratonu warszawskiego będzie reprezentować TWCh w
sztafecie i zasuwa 5 km. Można kibicować lub reanimować. Kwestia
tłumaczenia dialogów filmu wg. "Wszystko czerwone" ponownie nie
została rozstrzygnięta. Poruszony został temat przyszłych wycieczek
po Warszawie ze Starą.gropą. Następnemu spotkaniu ma towarzyszyć
wódka bezalkoholowa. Pojawił się wątek hazardu i świtała chęć repety
wyprawy do kasyna, tym razem w Mariocie.
Anmanika musiała się oddalić do zajęć służbowych nie cierpiących
nomen omen zwłoki, wkrótce przybyły Bumbecki.
Okazało się, że Bumbecki nie pamięta tematu referatu, ani trzech
pierwszych słów jego gotowej już treści. Wg niecnych podejrzeń te
trzy słowa to "O k(piii)wa m(piii)ć". Ale to tylko przypuszczenie,
za które z góry przepraszam. Na następnym zebraniu w Szpulce
Bumbecki zdejmuje spodnie. To będzie dowód rzeczowy, a nie skutek
przegranego zakładu.
W zastępstwie referatu zapanował nastrój nostalgiczny. Weterani
spotkań snuli nie kończące się opowieści o prapoczątkach forum,
Towarzystwa, o spotkaniach z Guruą. Były też wspomnienia ze
wspólnych wypraw śladami Guruy, którym jak się okazuje towarzyszyło
wiele przygód. Wątki zoologiczne były jak najbardziej obecne.
Ponieważ część uczestników musiała nas opuścić, osoby pierwszy raz
uczestniczące w spotkaniu otrzymały prezenty - niespodzianki. Po
krótkich negocjacjach prezenty otrzymali pozostali uczestnicy
spotkania. W trakcie owego rozdawnictwa stłukłem szklankę po piwie.
Tak mimochodem to się stało. Siedziałem obok Edeki i już myślałem,
że wizja Bzr1 spełni się i będzie zadyma na całego. Nic z tego.
Zignorowali nas. Dalsze wspomnienia toczyły się rączo, czas biegł
nieubłaganie. Przyszedł moment rozstania. W tym czasie ponownie
stłukłem tę samą szklankę. I ponownie nic! Żadnego zamykania lokalu.
Bumbecki nie zdążyła tym razem usnąć. Spotkanie dobiegło końca.
Mozaika wzięła swoją nazwę od rzeczonej, wykonanej z drobniutkich
płytek ceramicznych na ścianie wewnątrz. Taki tam maz, o ile dobrze
pamiętam z wizyt w zamierzchłych czasach. Trochę dawnej atmosfery w
niej pozostało, głównie w zachowaniu obsługi. Nie zostało
jednoznacznie rozstrzygnięte, czy toaleta jest płatna. Część zgodnie
z wywieszką płaciła 1 PLN, a część korzystała za friko. Większość
pozycji w karcie jest "z bitą śmietaną". W dziale "Ciasta"
figuruje "Guma do żucia Orbit". Stanowiliśmy ok. połowę ogólnej
frekwencji w lokalu. Pierzaczek się nie plątał, Półgłówek nie
zszedł, tak więc nie musieliśmy korzystać z telefonu na zapleczu.


A oto prawdziwa relacja ze spotkania dla tych, których na nim nie
było. Ci co byli, smutną prawdę znają.

Miejsce spotkania - Mozaika, ogródek

Czas spotkania - 19:00 - 22:00 z hakiem

Uczestnicy:
Nie wiadomo do końca kto był, ani ile było osób. Parę osób nacięło
się po raz pierwszy.

Przebieg:
Flash mob przed spotkaniem nie odbył się. Nie było naiwnych. Jakaś
persona smętnie snuła się przed wejściem z książką w ręku.
Zniechęcający okrzyk "Szkorbut, szkorbut" uruchomił instynkt
ucieczki, który jednak z kretesem przegrał z wrośnięciem w ziemię.
Na ramieniu coś rytmicznie pulsowało. Okazało się, że tak goni serce
Gooni, reszta kadłuba też była Gooni.
Ponieważ wiadomo było jak będą zachowywać się przy stole
zgromadzeni, na miejsce zebrania wybrano ogródek. Przynajmniej
wykidajło nie będzie mógł zablokować drogi ucieczki swoją kwadratową
sylwetką w drzwiach. Z wyrazem niechęci na twarzach przybywały
następne osoby. Na stole umieściliśmy niby czerwony gałganek.
Bezmyślne machanie nim zwabiło Marrtęwu wraz z częściowo przypadkową
ofiarą. No cóż, niektórzy mają pecha.
Z uwagi na początkowy brak Bumbecki z referatem, dyskusja była
wielowątkowa. A to rebrending White.falcon, a to przykre przygody
przed spotkaniem, a to wspomnienia z nieudanych wakacji, a to
dzieciożerne psy i inne równie fajne tematy. Były narzekania
na "Rogatka" i "Powieść bardzo sensacyjną". Ogólnie było sennie i
chaotycznie. Anmanika narzekała, że musi w ramach maratonu
warszawskiego reprezentować TWCh w sztafecie i zasuwać aż 5 km. Tym
bardziej, że jeszcze nie dorosła do firmowej koszulki, którą musiała
nabyć. Kwestia tłumaczenia dialogów filmu wg. "Wszystko czerwone"
ponownie nie została rozstrzygnięta. Poruszony został temat
przyszłych obowiązkowych wycieczek po Warszawie ze Starą.gropą.
Następne spotkanie zapowiada się jeszcze smętniej - nawet wódka
będzie bezalkoholowa. Pojawił się wątek hazardu i zawisł w powietrzu
obowiązek repety (poprzednio kompletnie spalonej) wyprawy do kasyna,
tym razem w droższym Mariocie.
Anmanika wolała się oddalić do zajęć służbowych niż dalej
uczestniczyć w tak nieudanym spotkaniu, wkrótce przybyły Bumbecki.
Okazało się, że Bumbecki nie pamięta ani tematu referatu, ani trzech
pierwszych słów jego gotowej ponoć treści. Jeżeli referat będzie
powstawał w takim tempie, to zostanie wysłuchany przez aparaty
słuchowe (o ile Szpulka daje możliwość wjechania wózkiem
inwalidzkim). Dla zabicia czasu weterani spotkań snuli kombatanckie
opowieści o trudnych prapoczątkach forum, kłodach rzucanych pod nogi
Towarzystwu, o rozczarowujących spotkaniach z Guruą. Były też
wspomnienia ze wspólnych wypraw śladami Guruy, którym jak się
okazuje towarzyszyło wiele odrażających przygód. Drastyczne wątki
zoologiczne były jak najbardziej obecne. Bumbecki obiecała dla
wzmocnienia efektu, co o spotkaniach sądzi, zdjąć w Szpulce spodnie
i . . .
Ponieważ część uczestników nie zdzierżyła i zaczęła wychodzić, osoby
pierwszy raz uczestniczące w spotkaniu otrzymały prezenty - nic nie
warte niby niespodzianki. Po krótkiej szamotaninie prezenty mieli
również pozostali uczestnicy spotkania. Właśnie w tym momencie
została stłuczona szklanka po piwie. I taka jest prawda, proszę
Wysokiego Sądu, hm, Drodzy Czytelnicy.
Obsługa lokalu obserwowała nas trwożnie z oddalenia. Widoczna jednak
była na ich twarzach chęć przetestowania świeżo uruchomionego numeru
112.
Martyrologiczne wspomnienia toczyły się leniwie, czas biegł całe
szczęście nieubłaganie. Przyszedł długo oczekiwany moment rozstania.
Podczas niesnasek na tle zrzutki na zapłacenie rachunku ponownie
została stłuczona ta sama szklanka. Kelnerzy zachowali zimną krew,
przecież dobrowolnie opuszczaliśmy lokal i to nawet po nie
oczekiwanym zapłaceniu rachunku. Spotkanie dobiegło do upragnionego
końca. Wszyscy odetchnęli z ulgą.

I czy jest coś dziwnego w tym, że Stara.gropa śn

[g0p0s]

i o rozwiązniu takiego Towarzystwa.
/Forum nie zdzierżyło relacji/

[lylika]

Paluszki lizać...
Co to jest?:
Stara.gropa śn

[g0p0s]

To jest koniec limitu jednego wpisu na forum - c.d. jest w
kolejnym

[jotka13]

Dzięki za sprawozdania, mam tylko prośbę o wpisywanie tytułu relacji
w tytule wątku - będzie łatwiej je znaleźć, mam nadzieję że nie
pomerdałam z tymi tytułami

Gry Warszawskie

[jotka13]

Warszawa, 19 maja 2007

Gry Warszawskie – „Klin” – „Lekarstwo na miłość”

Pod Rotundę z ramienia TWCh (i forum) dotarli: Lylika ze
StefanMarią, JKM Stara.gropa, Jotka z Krzyśkiem (ale nie 36!),
Bbzyta, Madonna i ja. Im bliżej 19, tym tłumek przed budkami
gęstniał. Na wszelki wypadek opanowaliśmy 3 z 4 budek i czekaliśmy w
napięciu na dzwonek. Telefony milczały. Napięcie rosło, pomysłowość
uczestników też. Dla urozmaicenia oczekiwania zaczęli ludzie z
komórek dzwonić do budek. Całe to zamieszanie utrudniło zbieraczowi
surowców wtórnych zeskanowanie zawartości budek, musiał się ze
zdziwieniem i swoim pojazdem jednośladowym przedzierać przez tłum.
Postanowiliśmy wypuścić zwiad do budek w okolicy. StefanMaria udał
się w kierunku budki za Forum, Jotka z Krzyśkiem do budki za
Rotundą. Oba patrole zameldowały, że to chodziło jednak o budkę za
Forum (tak na marginesie, to on się teraz Novotel nazywa, a Novotel
jakoś inaczej). Ruszyliśmy w tamtym kierunku, a za nami cały tłum
ludzi. W miejscu, gdzie w filmie stała budka, były na chodniku kredą
wyrysowane strzałki z napisem 'gra', które prowadziły we właściwe
(?) miejsce. Kolejka już była, że ho, ho, a może nawet ho, ho, ho.
Za nami ustawili się ludzie spod Rotundy, też parę ho. Każdy po
odebraniu telefonu z tajemniczą miną oddalał się kurcgalopkiem.
Pewne było, że na Pocztę Główną, ale były informacje dodatkowe. Jak
przyszła nasza kolej, to usłyszeliśmy, że okienko 19
hasło 'szkorbut'. Wyruszyliśmy na pocztę. Po drodze postanowiliśmy,
że nie musimy tam lecieć wszyscy. Chociażby z tego względu, że
akurat wcześniej startujący lecą w przeciwnym kierunku. Na pocztę
wyruszyła forpoczta pod dowództwem JKM Starej.gropy, reszta
zaparkowała prawie przy banku pod orłami. To okazało się dobrym
miejscem, bo tam rozdawali banknoty 500 złotowe, o czym zameldowała
nasza czołówka. Niestety bez kwitów z poczty nie udało się ich
wydrzeć i musieliśmy poczekać. Do odwiedzenia były miejsca: Hotel
Grand, Supersam (miejsce po nim), dom meblowy Emilka. W wyniku
zebranych informacji trzeba było zgadnąć gdzie produkowano banknoty
i tam się udać. No to kopnęliśmy się do Grandu. Tam na ladzie w
recepcji stał telefon, który coś faflunił. Po konsultacji z innymi
uczestnikami wyszło nam, że o kamienicy 83 mówi. Czas się kurczył,
postanowiliśmy usprawnić dochodzenie i się podzielić. Krzysiek,
Madonna i ja ``świńskim truchtem polecieliśmy do tramwaju w celu
zwizytowania okolic Supersamu, a reszta autem do Emilki. Podczas
truchtania włączyłem dedukcję i wytypowałem dwa prawdopodobne
miejsca: Złota lub Sienna 83. Drugi wariant był gorszy, bo taki
budynek już nie istnieje jak się potem okazało. Pod Supersamem
rozdawali kartki z Złota, a pod Emilką z 83 i dodatkowo kupony do
losowania nagród. Spod Supersamu autobusem i dwoma tramwajami
dotarliśmy na Złotą i połączyliśmy się. Złota 83 to słynny Pekin na
rogu Żelaznej, nie mylić z Pajacem Kultury. Olbrzymia kamienica,
aktualnie w stanie mocno zaniedbanym. Tłum się gromadził (ponad 200
osób) i nikt nie wiedział co dalej. Inicjatywę przejęła nasza Pani
Prezes. Pogadała ze wszystkimi, ustawiała do zdjęć, agitowała za
forum i TWCh. Wtedy też ustawiając tłum do zdjęcia pierwszy raz
zablokowała ulicę). Żałowaliśmy tylko, że od wszystkich składek nie
pobrała ) Po 21 pojawiła się dziewczyna z ramienia organizatorów,
trochę przerażona skalą. Zebrała wypełnione kupony (my nie
startowaliśmy, niech inni sobie książki wygrają). Kolejka do worka
zajęła 1 pas ruchu. Losowanie odbyło się na trawniczku między
jezdniami i tym razem ulica w jednym kierunku już była
nieprzejezdna. Trochę się kierowcy dziwili i kombinowali, ale bez
scysji. Po imprezie wszyscy byli spragnieni piwa/coli i posadzenia
na czymś tyłka. Jotka zaproponowała świetny lokal w okolicy.
Poprowadziła do niego mocno okrężną drogą, żebyśmy się w lataniu po
mieście wprawiali dalej. Na miejscu okazało się, że jest tam dziś
dyskoteka. No w ostateczności możemy za nią zapłacić i nie tańczyć.
Zrezygnowaliśmy z oferty i po krótkich i bezowocnych (a nie
mówiłem?) poszukiwaniach innego lokalu udaliśmy się gdzie kto chce
Zabawa polegała na lataniu, a nie na wykorzystywaniu wiedzy. Jak
ktoś będzie się wybierał na następną, to proponuję rower. O ile nie
planuje piwa na zakończenie.

Autor: g0p0s

Spotkanie w Empiku

[jotka13]

Warszawa, 16 lutego 2006
Spotkanie w Empiku – „Krętka blada”

Zgodnie z zapowiedzią Gurua spotkała się z czytelnikami w Empiku.
Nasze umówione spotkanie trochę się rozrzuciło w czasie i
przestrzeni, ale lekkie spóźnienie Gurui pozwoliło nam się zebrać do
kupki. W tym czasie uformowała się kolejka, jak za starych, słusznie
minionych czasów. Gurua została powitana przez pana Tadeusza mniej
więcej słowami, że namówienie pani Joanny do publicznego wystąpienia
jest rzeczą trudną, ale z okazji wydania nowej książki się udało.
Gurua z panem Tadeuszem zasiedli przy stoliku na niewielkim
podwyższeniu. Na początku spotkanie było filmowane. Czy przez jakieś
medium, trudno zgadnąć. Na mikrofonie był napis 'Super stacja'. Dużo
ludzi robiło zdjęcia. Żądni autografów dosiadali się do stolika i go
otrzymywali. Jako jedna z pierwszych podeszła pani Ada. Zagadka: kto
to taki? Tylko pani Prezes zgadła od razu. Nasza gromadka stała z
boku i zastanawiała się co począć. Czy umizgiwać się do pana
Tadeusza o wejście poza kolejką, stanąć w kolejce, czekać na koniec
podpisywania? Owo zastanawianie się oczywiście szybko przegrało z
dyskusją na tematy wszelakie. Czas leciał, kolejka nie malała,
czekaliśmy. Ponieważ pan Tadeusz wspomniał, że jest też TWCh, to
ludzie się trochę wgapiali. Dzięki temu dołączyła do nas Tgosia44. W
momencie jak wyglądało, że już nikt nowy do kolejki nie przybywa,
Bumbecki zdecydowała się stanąć na jej końcu i zająć dla nas
miejsca. Planowaliśmy napisać jej na plecach 'Koniec kolejki', ale
na planach się skończyło. Pojawił się dziennikarz piszący materiał
do gazety. Niestety nadzieje na rewelacyjny artykuł rozwiał. Podał
przyczynę, my jednak mieliśmy swoje zdanie na ten temat. Cóż, pech.
W odpowiednim momencie dołączyliśmy do kolejki. Nasze prognozy co do
ilości czytelników nie sprawdziły się. Ludzi za nami było mrowie.
Podeszliśmy do stolika grupą, na wszelki wypadek się
przedstawiliśmy, otrzymaliśmy autografy, wręczyliśmy prezenty od nas
(tego poszukiwanego syna alkoholika i książkę od MORDu).
Poszturchiwana przez nas dla dodania odwagi Stara.gropa zaprosiła
Guruę na lody. Odpowiedź była uwarunkowana od tego, czego od Gurui
będziemy oczekiwali. Po zapewnieniach, że nie będziemy niczym
męczyli, żadnego podpisywania, zaproszenie nie zostało odrzucone.
Podzieliliśmy się. Jedna grupa pozostała w Empiku, aby trzymać rękę
na pulsie i dopilotować gości do lodziarni. Druga poleciała tamże
łapać stoliki. Przechwyciliśmy na początku trzy i je złączyliśmy. Na
to nasze nieoficjalne spotkanie przybyli Gurua, pan Tadeusz i Julita
Jaske. Atmosfera była bardziej jak na rodzinnym spotkaniu, niż na
autorskim. Nikt Gurui nie przesłuchiwał. Rozmowy najczęściej były
trzy - z Guruą, panem Tadeuszem, panią Julitą. Ponieważ
trójpodzielnej uwagi nie mam, proszę o uzupełnienia relacji. Pomysł
z trumienką z poprzedniego spotkania spotkał się z ciepłym
przyjęciem, żadnych kontrowersji nie wzbudził (uff). 'Trupy do
wykończenia' zostały przeczytane i ocenione pozytywnie - podobały
się. Powrócił temat hipotetycznej obsady i filmów. Rosyjski film na
motywach 'Wszystko czerwone' został oceniony. W pierwszym odcinku
jest krojenie warzyw, w drugim taniec, w trzecim akcja toczy się w
bloku, ktoś ginie od halabardy, być może Edek. Gurua wymiękła. Miało
być na motywach, motywów po trzech godzinach nie doczekała się i
spasowała z dalszego oglądania dzieła. Stara.gropa zapowiedziała
następne forumowe dzieło i streściła dla zachęty opowiadanie
Wołoducha o małym z dnem. Gurua parsknęła śmiechem. Serdecznym.
Gurua jest w tej chwili zajęta przekopywaniem się przez zdjęcia.
Chodzi o odszukanie ich do wznawianych tomów autobiografii. Tych
samych, które były w pierwszych wydaniach. Zmieniło się wydawnictwo,
zdjęcia się w domu poprzemieszczały, a jest ich w sumie multum. Na
przełomie kwietnia/maja, najpóźniej w połowie maja będzie wydany VI
tom
Autobiografii. Zgodnie z zapowiedziami zostanie tam podsumowany pan
Tadeusz Jaka będzie nowa powieść, tego nie wie nikt. Wznowienia
książek są powodowane analizą sytuacji. Gorąco popieraliśmy zamiar
wydania Autobiografii zdjęciowej. Gurua zastrzegła, że trochę
wyjaśnień do zdjęć poza podpisami będzie potrzebne. Pan Tadeusz
rozmyśla jak wykorzystać radiowe nagranie Lesia czytanego przez
panią Kwiatkowską. Jest z tym taki problem, że zaginął pierwszy
odcinek. Być może udzielone przez nas rady coś pomogą. Podczas pracy
w Empiku przed Guruą stała popielniczka, skrzętnie wykorzystywana. W
lodziarni takiej usługi nie przewidziano. Pan Tadeusz udał się na
negocjacje. W tym samym czasie Gurua wyciągnęła papierosy
i 'turystyczną' zamykaną popielniczkę i oddała się nałogowi
ukradkiem. Pan Tadeusz wrócił i powiedział, że no cóż, bierze to
przestępstwo na siebie. Gurua jest jak widać przygotowana na każde
warunki. Zacytowała Alicję, która w jakiś okolicznościach
powiedziała, że do palenia to ma tylko gębę. Gurua stwierdziła, że
obżarła się lodami i musi już wracać do pracy. Zawezwany został pan
Witek (występujący w Krętce), Gurua i pan Tadeusz pożegnali się z
nami. Mamy obietnicę kolejnego spotkania. Została z nami jeszcze
trochę pani Julita. Została przez nas przesłuchana na okoliczność
życia codziennego Gurui. Okazało się, że wprawdzie tramwajem Gurua
nie jeździ, ale do sklepów udaje się samodzielnie. Niczym się od
innych nie wyróżnia. Pisząc myśli obrazami i potrafi się sama śmiać
ze swoich pomysłów. Dużo pracuje i praca jest dla Niej
najważniejsza, faktycznie dużo podróżuje, teraz już do Alicji
rzadziej. Pani Julita potwierdza, że Alicja jest taka, jak ją Gurua
opisuje. No i skończyło się. Czekamy na następne książki i spotkania.
Od wydawnictwa dostaliśmy 5 egzemplarzy Krętki (z autografem Guruy)
i postanowiliśmy, że otrzymają je:
- Edeka - za zasługi na allegro
- Woloduch - za znalezienie tytułu ksiązki, której poszukiwała
Gurua. I za fantastyczne opowiadania, jakie napisał na forum.
- Groha - za całokształt działalności forumowej i zaangażowanie w
wydanie naszego dzieła literackiego.
- Asia.sthm - za wprowadzanie dobrego nastroju i oparów absurdu na
forum.
- Goonia - za wkład w twórczość literacką uprawianą na forum.
Zwycięzcom gratulujemy. Nagrody wyślemy pocztą.
Sprostowanie do obdarowanych książkami; nie dostanie Edeka za
allegro, bo odmówiła, tylko jej mąż Sławku - w podziękowaniu za
trumienkę.

Autorzy: g0p0os, stara.gropa

Żydowski Cmentarz Powązkowski

[g0p0s]

Cmentarz Żydowski (Powązki)
G0p0s:

Przed wizytą na właściwym cmentarzu Stara.gropa zawiodła nas do
niejako aneksu do tegoż. Aneks był zamknięty na cztery spusty, ale
oprócz nas kręciła się przed nim pewna kobieta przyklejona do
komórki. Jak się od niej odspoiła, to zainteresowała się nami i
spowodowała, że na rowerku przyjechał 'pan Józio' i otworzył bramę.
Podczas naszego pobytu na terenie mało znanego cmentarza/pomnika
kobieta pojawiła się ponownie i (w dalszym ciągu po angielsku)
dopytywała się kim jesteśmy. Kłopotliwe pytanie (zamiast odpowiedzi:
My name is Old, Old.gropa, and I'm a President of . . .) Stara.gropa
skwitowała krótką odpowiedzią, że jesteśmy grupą przyjaciół z
Warszawy. Kobieta dociekała, czy nie jesteśmy szkolną wycieczką (a
więc szkoły specjalne są nie tylko u nas . Kobieta przedstawiła
się jako 'nomber two' w organizacji, która między innymi zajmuje się
renowacją (bardzo niemrawą skądinąd) cmentarza. Była mocno
zdziwiona, że przyszliśmy ot tak sobie. Edyta została niesłusznie
posądzona, że jest Rosjanką. Była (nr II) też zdziwiona, że
najpopularniejszym językiem obcym nad Wisłą nie jest niemiecki tylko
angielski. Tak więc międzynarodowe kontakty zostały nawiązane. Póki
co nie na bazie twórczości Guruy, ale zawsze.
Poczym udaliśmy się na Cmentarz Żydowski przy Okopowej.
Podobno w tradycji żydowskiej nie ma zwyczaju zapalania lampek na
grobach, jednak na tym cmentarzu są one przy grobach znaczących osób
zapalane. Są one niewielkie, w blaszanych mundurkach i z napisem, że
są koszerne. Żadne z nich nie mają patentu na niegaśnięcie
(przykrywki). Wycieczki zapalają je, stawiają i odchodzą. Prawie
wszystkie gasną i nikt ich nie zapala ponownie. Potwierdza to chyba
tezę roboczą, że wycieczki młodzieży z Izraela zaliczają cmentarz
jako jeden z wielu obowiązków wpisanych przez organizatorów.
Klimat tego miejsca jest niezwykły. Jest to kontakt ze światem,
który realnie istniał przed wojną i zaginął całkiem po niej. Robi
mocne wrażenie.
Biegłych w językach (różnych) proszę na wszelki wypadek o
przetłumaczenie:
Stara.gropa
Towarzystwo Wszystko Chmielewskie
i innych niezbędnych w stosunkach dyplomatycznych haseł

[g0p0s]

PS
23 pażdziernika 2005 odbyła się wycieczka na Cmentarz.

[groha]

06-07.05.2006

Edeka
Wycieczka była wspaniała. Atmosfera zarówno. Jak ten komputer zmniejsza świat.
Zastanawialiśmy się jak to jest, czy znamy się dopiero jeden dzień, czy już 1,5
roku? W sumie nie ważne. Wiedzieliśmy, że jedziemy do przecudnych znajomych i
nic a nic się nie pomyliliśmy. A teraz co do wycieczki - fasada zamku w
Kurozwękach była barwy różu pompejańskiego, co widać na zdjęciach. Z Kurozwęk
pojechaliśmy do Szydłowa. Po drodze popadało, więc już się nie kurzyło.
Obejrzeliśmy tam pozostałości murów obronnych i synagogę. W zachowanej synagodze
jest wystawa judaików tzn. menor (świeczników 7-ramiennych), świeczników
hanukowych, jadów (wskazówek do Tory), balsaminek. Niestety zachowały się tylko
mury synagogi, bima już nie istnieje. W latach 70-tych odbudowano, zniszczony
wcześniej babiniec. Pan, oprowadzający nas po synagodze, był wzruszony, że tak
nas to interesuje. Na wieczór dojechaliśmy do Anatolki, i to nie będzie żadna
kryptoreklama, tylko zwyczajna, pospolita reklama - tam jest wspaniale. Opis
zwierzątek lepszy zrobi Groha. Dobrze, że ma swoje koty w domu bo inaczej
zostałaby na nocleg w stajence z kucykiem. Spokój kompletny. Żadnego zasięgu
telefonu. Nikt nie może przeszkodzić. Co prawda rano obudził nas osioł, wydając
dźwięki zardzewiałej pompy do wody, ale jakiś budzik musi być. Następnego dnia
udaliśmy się do Jędrzejowa, do muzeum zegarów. Po drodze widzieliśmy panoramę
zamku w Chęcinach. W muzeum zegarów były również wystawione stare sprzęty
kuchenne. Mnie najbardziej wpadło w oko dziwne szklane naczynie - okazało się
być pułapką na muchy. W Jędrzejowie rzuciliśmy jeszcze okiem na kościół
przyklasztorny, podziwiając wygimnastykowanie XIX-wiecznych wandali, ryjących
swoje podpisy na kościelnym murze. Po tym wszystkim, niestety musieliśmy oddalić
się w z góry wyznaczonym kierunku, czyli do domu.

G0p0s
Zdradzę tajemnicę, że mój dyktafon nagrywa tylko trzy godziny, więc sprawozdanie
będzie niepełne. Podróż z Edeką rozpoczęliśmy od spotkania na peronie dworca. 10
minut przed odjazdem pociągu, szedłem wzdłuż peronu rozglądając się na lewo i
prawo. Zastopował mnie telefon. Dzwoniła Edeka z komunikatem, że stoi przed
napisem „Bar”. Odwróciłem się w tył i ujrzałem ją wpatrującą się w ww. napis w
odległości 2 metrów ode mnie. W chwili rozmowy byliśmy odwróceni plecami do
siebie. Jak widać Chmielewszczycy jakoś się przyciągają. Pociąg był bez
miejscówek i mieliśmy pewne obawy co do frekwencji. Okazało się jednak, że jest
pustawy i bez tłoku zajęliśmy miejsca w przedziale. Trzy godziny z hakiem
trzasnęły nam jak z bicza. Tym bardziej, że mieliśmy najnowszy tom
Autobiografii. Edeka doczytała do strony 72. Niestety pociąg nie miał wagonów
dla palących. Nie wiem więc, czy nie złamałem kilkakrotnie regulaminu paląc w
miejscach, gdzie były popielniczki. Za to bilety sprawdzano nam trzykrotnie
(mnie jeszcze raz ekstra jak wracałem z palenia). Wysiadka z pociągu w Kielcach
nie była taka prosta. Przed nami wychodziły dwie panie z solidnym bagażem, które
na zmianę to przywoływały jakiegoś faceta, to wywłóczyły bambetle na zewnątrz. W
końcu jakoś udało nam się wydostać z pojazdu. Pierwsza rozpoznała nas Groha.
Zanim się spostrzegliśmy już wyciągnęła czerwony szaliczek, a jej mąż strzelał
zdjęcia. Po przywitaniu udaliśmy się do pobliskiego lokalu. Gastronomia kielecka
przywitała nas z pewną rezerwą. Po upewnieniu się, że my chcemy tylko napoje,
zaprosiła nas w swoje podwoje. Przy kawie/herbacie zajęliśmy się (Groha+Andrzej,
Edeka, Ida i ja) kontemplacją zdjęć ze spotkania „kocioworkowego” z
Autobiografii oraz analizą fragmentu poświęconego TWCh. Przed wyruszeniem w
dalszą drogę Groha zaprezentowała nam jeszcze rozbudowujący się kielecki deptak.
Okazuje się, że może być ulica tętniąca życiem bez samochodów. Podgrupa jadąca z
Kielc trochę się spóźniła do Ujazdu. Sławek z Olą i Alą już tam na nas
czekali. Podczas parkowania Edeka prosiła o podjechanie obok tego żółtego.
Andrzej posłusznie zaparkował przy żółtym pojemniku do selektywnego zbierania
odpadków. Cóż, nie wiedział że samochód Edeki jest żółty inaczej. Mimo
przeciwności rodzina Edeki połączyła się. W Ujeździe na wstępie daliśmy się
złapać pani sprzedającej opracowania o obiekcie & inne gadżety. Pani bez
większego trudu skłoniła nas do przeglądania broszur jej autorstwa i wysłuchania
ich reklam. Gdyby owa pani pracowała np. w salonie samochodowym, to byłaby jedną
z bogatszych osób w Polsce. Cóż, jak widać zwyciężyło uczucie... Krzyżtopór w
Ujeździe. Pierwsze wrażenie - dlaczego to jest tak zaniedbane? Wprawdzie jest
wokół czysto, ale tak jakoś smutno, pusto... Sam pałac/zamek faktycznie
poruszający. Może trochę mniejszy niż wydaje się na zdjęciach, ale mimo to
ogromny. No i piękny, pomimo zniszczenia. Zachowały się w zasadzie wszystkie
ściany i cześć stropów. Na części ścian nadal jest tynk z XVII wieku! Mury są w
większości z nieregularnych bloczków kamiennych łączonych zaprawą. Oblecieliśmy
sławne stajnie, dziedziniec, źródło, wieżę z dawnym akwarium. Doszliśmy do
wniosku, że odbudować to może nie, ale gdyby to było mniej zniszczone... Bajka.
Omówiliśmy też z detalami warunki życia w takiej budowli w czasach jej
funkcjonowania (po wizycie we współczesnym wychodku). Konkluzja była taka, że
niestety, nie przeżylibyśmy. O rycerzach też było. Aha, na zwiedzanie są bilety
- 6 PLN. Wyruszyliśmy do Kurozwęk. Andrzej jako prowadzący wycieczkę autochton
tylko dwa razy pomylił drogę. Jak wyglądają Kurozwęki można obejrzeć w
internecie. Ładnie. Na zwiedzanie wszystkiego są 3 bilety. Zachowałem je do
kontroli, bo to nigdy nie wiadomo kiedy ta kontrola mnie napadnie... Wizytę
rozpoczęliśmy od posiłku. Niestety nie było bizona, zjedzenie dzikiego białka
odleciało nam frrru...! Do wyboru była pomidorówka z kluchami i schabowy z
serem. Restauracja trochę przypomina stołówkę - zupa jest serwowana w wazach,
inne dania też są podawane zbiorczo i goście sami sobie nakładają. Uważajcie na
kelnerkę! Mnie zganiła: „Pan zupy nie zjadł!”. Myślałem, że zaraz powie: „...to
nie dostanie pan drugiego”. Tym razem mi się upiekło, ale ostrzegam - trzeba
zjadać wszystko. Zwiedzanie pałacu z przewodniczką się odbywa. Rozpoczyna się od
piwnic, a właściwie lochów. Nie wiedzieć czemu, mają one postać korytarzyków o
przekroju nie za wielkim. Na wszelki wypadek szedł za mną Andrzej, aby w razie
czego mnie wykopać na zewnątrz. Po cholerę im takie piwnice? Ani to węgla, ani
ziemniaków nie ma gdzie przechować. Podobno w jednym zakamarku trzymali wino.
Musi, że podczas balang służbę po nie wysyłali, bo tylko na trzeźwo można było
po nie trafić. Same wnętrza budzą respekt z powodu ich odbudowy. W momencie
wykupu od Państwa przez Popielów tego pałacu wyglądał on, jak Krzyżtopór
dzisiaj. Po zwiedzeniu pałacu przyszła pora na bizony. Wcześniej wyczailiśmy, że
do bizonów wozi platforma z ławkami zadaszona brezentem, przyczepiona do
ciągnika. Po wyjściu z pałacu, pojazd śmigał obok nas. Zatrzymaliśmy go na
stopa. Okazało się, że jest już fajrant. Udało się nam wynegocjować jeszcze
jeden kurs. Bizony są wielkie i brązowe. Łby mają czarne, z wyjątkiem tych które
się tlenią. Na jedną sztukę potrzebny jest hektar łąki. Młode faktycznie
wyglądają jak rzucone na trawę szmatki. Nad całością panuje Wódz. Wódz jest
wielkości szafy gdańskiej, łeb ma jak duży telewizor. Bizony są bezobsługowe.
Same sobie radzą z zimą i latem. Raz do roku szczepi i kolczykuje je weterynarz.
Poza tym człowiek tylko je odstrzeliwuje. Nie zwracają one uwagi na gapiów. Wódz
ma chyba stałe miejsce zalegania, bowiem miejsce z którego wyrasta mu ogon
znajdowało się dokładnie w środku wydeptanego koła. Po drodze do bizonów
znajduje się wielbłąd (2g) i dwie sztuki zwierząt nie do końca zdetektowanych,
ale dobranych kolorystycznie. Wielbłąd wydawał z siebie na nasz widok dźwięk.
Wyczuł, że kiedyś paliłem Camele? Oprócz

[groha]

Doszliśmy do wniosku, że zgodnie z zaleceniami pediatrów hartują potomstwo.
Kogut sobie nóg nie depiluje. Między tym wszystkim plączą się psy marki
świętokrzyskiej. W kompleksie znajduje się sala konferencyjna na 20 osób. możemy
tam odbywać spotkania organizacyjne. Przy wyjeździe z Kurozwęk tradycyjnie
pomyliliśmy drogę. Tradycja to tradycja, nawet ta świecka i nowa.
Od momentu wyjazdu z Ujazdu ścigał nas deszczyk. Momentami nawet solidny deszcz.
Czuję się trochę za to odpowiedzialny, bowiem nie zabrałem ze sobą parasola. Mój
parasol odstrasza deszcze. Łatwo zgadnąć, że deszcz tylko czeka na okazję, aby
się odegrać i dopaść mnie bez niego. Udaliśmy się więc po niezakurzonej drodze
do Szydłowa. Mury obronne tego miasta wyglądają dokładnie tak, jak je rysują
dzieci - w regularne prostokątne ząbki. Za 2 złote od głowy weszliśmy na plac
przylegający do murów. Na tabliczce wyczytaliśmy, że mamy w pakiecie również
wstęp do synagogi. Zaczęliśmy jej szukać. W ramach poszukiwań próbowaliśmy się
dostać do miejskiej biblioteki, ale dała nam odpór. Sąsiedni budynek
wykluczyliśmy, był zbudowany ze szkła i aluminium. Wyjątkowe poczucie estetyki -
średniowieczne cudne mury obronne i przy nich błyszczący klocek... Po
wyczerpaniu dostępnych obiektów, spytaliśmy się gościa od biletów, gdzie ta
synagoga. Wskazał nam drogę. Podczas pieszej wędrówki deszcz na nas lunął.
Wtryniliśmy się komuś na zadaszony ganek. Właściciel nas nie pogonił. W ogóle
miejscowość wyglądała na wymarłą. Prawie żywego ducha. Jak trochę opad się
zmniejszył skoczyliśmy do synagogi. Została już przez innych opisana. Dodam
tylko, że mogliśmy ją zwiedzać bez ograniczeń, bowiem nie jest wyświęcona, czy
jak to się nazywa. Miejscowi zapaleńcy starają się ją rekonstruować, ściągając
elementy dawnego wyposażenia i inne pamiątki żydowskiej kultury i wiary. Pana,
który nas oprowadzał zaskoczyliśmy. Powiedział stały tekst przygotowany na taką
okazję i zakończył: „to teraz sobie państwo mogą pooglądać”. A my, zamiast
wkrótce wyjść, dokładnie zwiedzaliśmy pomieszczenie i dyskutowaliśmy. Widząc
zainteresowanie, pan nam zaczął opowiadać bardziej szczegółowo i pokazał też
przedmioty zgromadzone w pierwszym pomieszczeniu. Chyba nas zapamięta. Synagoga
ma na dachu takie same ząbki jak mury, dla dostosowania się do otoczenia. Z
deszczem na karku wróciliśmy do pojazdów i pojechaliśmy do Anatolki.
Anatolka. Na pewno nie mogą tam jeździć osoby uczulone na sierść. Pies
(tymczasowo jeden), kot i pozostałe zwierzaki w stajni same dopominają się
głaskania. Informacja - kopytne karmić tylko marchewką, dostępną u właścicielki
w promocyjnej cenie 1 zł za torebkę, pokrojonego w talarki, przysmaku. Po
wygłaskaniu wszystkiego, co się da, zasiedliśmy do wieczerzy. Na początek żurek,
później piekliśmy kiełbaski. Pierwotnie miało być ognisko (teren z paleniskiem i
ławkami przygotowany), ale z uwagi na pogodę ulokowaliśmy się, powiedzmy, że w
remizie, z kominkiem. Jedząc, pijąc i gadając wytrwaliśmy do jedenastej. Ida z
ciocią Grohą i wujkiem Andrzejem odjechali spać do Kielc. Ida miała jakieś
przygody z kotami Grohy, ale niech sama o tym opowie. Reszta wycieczki została
zakwaterowana na miejscu i się pospała. Następnego dnia pogoda była akuratna -
słoneczko i nie za gorąco. Rano, pierwszy odezwał się kogut, dopiero później
osioł i poprawił kogut. Takie budzenie z funkcją drzemki. Posililiśmy się
pierogami i na tym etapie przyjechała do nas grupa kielecka. Okazało się, że do
Anatolki nie wszyscy operatorzy dolatują i pierwotne plany zdzwonienia się i
umówienia w Kielcach trzeba było skorygować. Ruszyliśmy w dalszą drogę.
Najpierw rzucaliśmy okiem na Kadzielnię, czyli amfiteatr wkomponowany w skały.
Skały są urwiste i wysokie. Można odgrywać sceny rzucania się z wysoka. Pod nimi
bywa jeziorko, w trakcie naszego zwiedzania wyszło na chwilę. Pojechaliśmy
oglądać Chęciny. Objechaliśmy zamek dołem dookoła. Jest ładny, zbudowany wysoko
na górze i też ma ząbki. Po drodze do Jędrzejowa mijaliśmy Tokarnię, do której
kiedyś grawitowały Bumbeckie. Wykorzystaliśmy ich absencję i przejechaliśmy
mimo. W Jędrzejowie zaparkowaliśmy na sennym rynku. Jest on taki od niedawna,
odkąd zbudowano obwodnicę. Wcześniej była tu komunikacyjna sodomia i gomornia.
Udaliśmy się do muzeum. Na wstępie musieliśmy pokonać trochę rozkojarzoną panią
w kasie. Nie mogła się połapać, ile i jakich chcemy biletów, ile zainkasować, od
Edeki w ogóle nie chciała pieniędzy, Edeka musiała jej wciskać. Po załatwieniu
wszystkiego pognaliśmy za oddalającą się z grupą przewodniczką. Sprzęty kuchenne
z przełomu ubiegłych stuleci są odjazdowe. Wszystko unplug. Na węgiel, spirytus,
lód ze stawu itp. Rozmiary naczyń wszelakich po byku. Patelnia do konfitur
zajęłaby 4 palniki. Urządzenie do destylacji alkoholu też było, widać że mocno
wyeksploatowane. Zasadnicza część ekspozycji, to zegary słoneczne. Na pierwsze
skojarzenie, to trochę tak jak muzeum portów morskich. Widzimy je dziś,
gdzieniegdzie stale przytwierdzone do ścian lub podłoża. Ale były też przenośne.
Ba, i to ile konstrukcji i modeli! Najróżniejsze. Kieszonkowe, stołowe,
strzelające i jakie kto chce. Z płytek, nitek, pierścieni, wycinków sfery,
drewnianej kostki, no naprawdę zatrzęsienie pomysłów. Były jeszcze używane chyba
na początki XX wieku - przy jednym wyglądającym jak zegarek naręczny, była
tabliczka: "USA 1936 r.". Usiedliśmy sobie na rynku, jedliśmy lody (nikt nie
raportuje, że mu zaszkodziły), gadaliśmy, gadaliśmy... Po czym podjechaliśmy
jeszcze rzucić okiem na miejscowy zabytkowy kościół (ten od Wincentego
Kadłubka). Najbardziej zdumiały nas wyskrobane na kamiennych murach napisy, a
zwłaszcza ich daty - z XIX wieku! Ach, ta przedwczorajsza młodzież! Niektóre
napisy były bardzo starannie wykonane, jeden nawet gotykiem! Drapali nazwisko,
imię i datę.Na parkingu w strumieniach łez i promieniach słońca pożegnaliśmy
się. Zostałem zaokrętowany do Edeki z rodziną i wróciliśmy do domu. Każdy do
swojego ściśle

groha
Jak zwykle - nic dodać, nic ująć. Mogę jedynie potwierdzić, że dyktafon G0p0sa
(G0p0sofon) jest niezawodny, dokładny, jak mikroskop elektronowy oraz ma
zamontowany wysokiej klasy śmiechometr, czyli czujnik humoru sytuacyjnego,
najnowszej generacji. Drugą połowę wycieczki ma zapisaną na innej ścieżce, która
już się odtwarza, jestem tego pewna. Od siebie więc tylko dodam, że gastronomia
kielecka przywitała nas z pewnym niedowierzaniem, a część kieleckiego deptaka,
czyli ul. Sienkiewicza, pieszczotliwie zwanej Sienkiewką, , faktycznie tętni
życiem. Szczególnie - młotów pneumatycznych, koparek i innych takich, więc
reszta społeczeństwa ćwiczy się w pokonywaniu torów przeszkód, żeby nie upaść na
dziób. Potwierdzam, że rozpoznawanie się chmielewszczyków następuje od
pierwszego rzutu okiem. Wiadomo - swój swojego wyczuwa intuicyjnie, dlatego ten
czerwony szaliczek był tylko na wszelki wypadek. A gdy już był, to coś z nim
trzeba było zrobić, więc pomachałam nim od niechcenia i natychmiast schowałam do
torby. Bowiem nie byłam pewna, czy aby bizony nie reagują na powiewające,
czerwone szmaty podobnie, jak byki... Nie zostało sprawdzone, przepadło.
Ach, byłabym zapomniała! Żeby nie było, że nasza wycieczka nie przebiegała pod
znakiem Gurui! Oczywiście, że przebiegała. Jak wspomniał G0p0s - witaliśmy się
przy najnowszej Autobiografii (szczególnie napawając się fragmentem o TWCh,
rzecz jasna), a nasze rozmowy, to przecież wiadomo - wszystkie wiodą do Gurui,
jak te drogi, co to do Rzymu... Zakończenie wycieczki było wręcz symboliczne, bo
żegnałyśmy się z Idą pod plakatem, z którego patrzyła na nas Gurua! Czyli pod
reklamą nowej serii Autobiografii. Na dworcu PKS w Kielcach! A o źwierzątkach z
Anatolki, to ja jeszcze napiszę. Mogę o nich długo...

[g0p0s]

Coś tu oberwało.
Orócz błękitnego nieba...

[g0p0s]

Wrrr
p p p
Oprócz

[groha]

g0p0s napisał:

> Wrrr
> p p p
> Oprócz

Widzę, widzę, nie zmieściło się i urwało zdanie, jak głupie, najmocniej
przepraszam. Bez nerw, do Jotki pójdzie, jak trzeba.

[groha]

Całe zdanie Goposa:
Oprócz nich są też strusie, różne świnki, coś z rogami i dziwny drób. Jak
zauważyła Ida - leżą czyjeś jajka.

26.07.08. Spotkanie ogrodowe.

[lylika]

g0p0s 27.07.08,
Godzin rozpoczęcia było wiele.
Najwcześniej wystartowała oczywiście Lylika, później ci, którzy coś
przygotowywali. Na miejscu akcji działania wspólne rozpoczęliśmy ok.
15. Trzeba było wynieść wszystko co potrzebne do ogrodu. Nosili
Cytrynka, Baron, Piotrek i ja. Szefowa dyrygowała i na każdym kroku
walczyła z rwą. Zrezygnowaliśmy z wyniesienia biblioteki.
Sukcesywnie docierali kolejni forumowicze, każdy targał żywność w
ilościach hurtowych. Cierpieliśmy na deficyt powierzchni poziomych.
Przy kolejnej takiej imprezie trzeba będzie jakieś regały magazynowe
instalować, cyco.
Tłum w ogrodzie gęstniał. Listy obecności nie podaję, bo i tak kogoś
bym zgubił. Każdy może się na forum odezwać.
Do wskazania drogi z ulicy najęła się Młoda Anmaniki. Czerwona
sukienka uzupełniona takimż boa były jak znalazł. 18 minęła i nic!
Mijała coraz bardziej. Niepokój ściągał coraz więcej uczestników ku
bramie. W końcu jeden z samochodów zatrzymał się przed bramą i z
pewnym niepokojem wjechał do ogrodu. Z pojazdu wysiadła Gurua,
Małgosia i Witek. Po powitaniu wszyscy udali się na miejsce
biesiady. Gurua zasiadła na przygotowanym tronie, obok Małgosia.
Witek chwycił za aparat i przez całe spotkanie robił zdjęcia. Gurua
wyraziła życzenie, żeby nie wyglądała na nich jak Hitchock. Przy
stole VIP'ów za pomocą lekkiej perswazji usadziliśmy Asię.
Twierdziła później, że siedzenie bok w bok z Guruą odebrało jej
język w gębie i całe sterowanie nim. Akurat! Całe spotkanie
przeszeptały sobie nie wiadomo o czym.
Miedzy ich pogaduchami dowiedzieliśmy się, że aktualnie trwa praca
nad dwoma książkami. W jednej z nich Gurua na piśmie odpowiada na
pytanie, skąd czerpie pomysły. Jednym zdaniem prostym. Z
dolegliwości codziennych na pierwsze miejsce wysforowały się ślimaki
bez skorup. Jest ich jakaś inwazja w okolicy i nie dają żyć. Łapanie
nie wiele pomaga, bo przychodzą następne. Zostaliśmy poproszeni o
pomoc. Podobno nie przechodzą przez rozłożoną na ziemi miedzianą
siatkę. Czy ktoś coś wie o tej metodzie, no i gdzie można kupić taką
siatkę? Drugie miejsce zajmują jeże. Też ich jest multum i zgodnie
ze swoją jeżą naturą sra..., zostawiają produkty przemiany materii,
wszędzie. Jak byśmy coś o płoszeniu ich wiedzieli, to możemy pomóc.
Ciśnienie nie bardzo sprzyjało Gurui i koniak bardzo się przydał.
Stwierdziła nawet, że powinna się nim w ramach przygotowań uraczyć w
domu.
cdn

26.07.08. Spotkanie ogrodowe.

[lylika]

bbbzyta 27.07.08.
To ja o rzeczach, w które byłam bezpośrednio i z bliska zaangażowana
Pierwsze primo - konsumpcja Ale było! Na pewno wszystkiego nie wymienię:
wspaniale przypieczone żeberka z grilla, takiż szaszłyczek, rozpływający się wręcz w ustach, a co drugi ząb trafiał w nim na równie apetycznie przypieczone warzywko lub cząstk ananasa; kaszaneczka; troskliwie zgrillowana w srebrzystej folii młodziutka kukurydza;
smalczyk, w którym jak bursztynki mieniły się przepyszne skwareczki...; piękna mięsna rolada Kajianny; pasty bobowe dostarczone przez Dzidkę, w kolorach przeważnie zielonych lub zbliżonych; inne pasty, dipy, smarowidła w kolorach rozmaitych o różnym stopniu palącości;
wdzięcznie chrupiące krakersiki-monetki; zatrzęsienie gotowanego rękami Barona bobu, czereśnie o gabarytach wręcz niezwykłych i urozmaiconej barwie.
Chleb! i inne wypieki, które właściwie zasługiwałyby na oddzielny wątek, tu wspomnę tylko to, co zdążyłam osobiście skonsumować:
pyszności od Anmaniki, wonny razowczyk pod smalec, coś, co chyba było chlebem z zapieczonymi w środku jarzynkami, urocze ciasto z kruszonką i jagodami, dzieła chyba Kocia, wreszcie rogale marcińskie Konopiki. Pierwszy raz w życiu je degustowałam, bo do Poznania mam daleko. W takim rogalu naprawdę bardzo dużo się dzieje! bo to i mak, i lukier, etc., etc. - w mojej połówce było co najmniej 500 kcal Pochłonęłam je bez najmniejszych wyrzutów sumienia.
Przepraszam najserdeczniej wytwórców i dostawców innych wypieków - po prostu już nie zdążyłam do nich dotrzeć! Także samo daruję sobie drobne przkąski na jeden ząb (ach, te diabelskie grzybki Barona, których nie zdążyłam......)
Gurua też jadła i piła i chwaliła, bo trzeba by było być z kamienia, żeby tego nie robić
Drugie primo: Festiwal Pieśni Chmielewskiej. W przytomności Guruy niezrównany zespół wokalny pod wodzą Kasikaz1 (z marszu! bez prób! nie wymieniam wszystkich wykonawczyń, bo nie chciałabym o którejś zapomnieć, niech się same przyznają. Chwilami nawet odzywał się II głos, wydobywany bardzo fachowo przez Mariurzkę i Emilkę) wykonał trzy pieśni chmielewskie: m. in. Lesio i Stella di Mare. Umiejętności Mariurzki w grze na gitarze są naprawdę bardzo wysokie i niepotrzebnie się obawiała, że coś wyjdzie nie tak, bo było extra! Wszystkie dziewczyny wzniosły się na wyżyny! (rymnięcie jest zamierzone)
Pełny zestaw pieśni chmielewskich został wykonany po oddaleniu się Guruy, z wielkim zapałem i na całe gardło w zapadłych ciemnościach, a że zbliżała się godz. 22.00, Lylika odmierzała nam czas, podając ile minut zostało, żeby jacyś nieżyczliwi sąsiedzi nie wezwali straży miejskiej (a byliby już wówczas w tzw. "swoim prawie"). Szczęśliwie nikt niczego nie wezwał. Na koniec Baron uznał, że Festiwal Pieśni Chmielewskiej można uznać za odbyty. Ze swej strony bardzo chętnie odbyłabym go jeszcze raz w jakichś sprzyjających okolicznościach
No, to by było na tyle, niech inni też opisują, bo BARDZO DUŻO SIĘ DZIAŁO!!
--

[lylika]

kajaanna 27.07.08,
Nie zapominajmy o tym, że p. Chmielewska była oczarowana prezentami!
A my - oczarowani Nią.
Hollywood ze swoimi czerwonymi dywanami i blaskiem fleszy może iść w
krzaki ze wstydu, w porównaniu z działalnością naszych fotografów,
którzy udokumentowali każdy jej ruch i krok.

Do Pasowania stanęła liczna grupa beanów. Wszyscy ślubowali,
oddawali się w ręce makijażystki, prawie wszyscy odszczekiwali pod
stołem, oprócz Szkorbuta, który z uporem godnym lepszej sprawy -
miauczał rozdzierająco.
Reszty nie da się opowiedzieć.
Lylika stanęła na wysokości zadania, okazując tym samym wielką siłę
ducha trzymając to wszystko w ryzach, choć po 21.oo byliśmy już dość
niesterowni.
Było wspaniale, radośnie, śmiesznie i w ogóle naj!

aggie9 27.07.08,
Właśnie dochodzę do siebie, bo już udało się wrócić do domku
okrutnie miło było wszystkich zobaczyć na własne oczęta, a w Gurui
zakochałam się na AMEN!!!Miłość bezgraniczna domyślałaj się jaka
jest, ale real przebił wszystko
udało mi się (choć z trudem, ze względu na panujący tłok i chaos)
zamienić kilka słow z Guruą i przysłuchiwać się dyskusji
zostałam również przez Nią pasowana na hmmmmm... członka....
wymazano mi twarz na czerwono, trzeba było zjeść czarnego robala i
okrutnie skatowano mi ręce (doszłam do tego jak Pani od opłat na
autostradzie ze zdziwieniem patrzyła na moje lewe przedramie
Po pasowaniu nie mogłam się oprzeć i odważyłam się cmoknąć Guruę w
policzek... nie odepchła mnie ze wstrętem, więc chyba nie było to
straszne "fopa"...?? Moment ten zostanie w mej pamięci do końca
życia...
Jedzonko było przepyszne, a na pewno to którego spróbowałam...
szaszłyczki chyba najbardziej
Winko też, ale nie należy pić go z półlitrowych kubeczków, wina
starczna raptem na dwa kubeczki i grozi to nabąblaniem... co mi się
udało... Cytrynka, żyjesz?? (zaproszenie nadal aktualne)
Akustycznie było cudnie, a przy hymnie TWCh ciarki przechodziły z
rozkoszy po plecach...
Flesze błyskały non-stop
Dziewczyny przy pożegnaniu, albo kładły się na maskę, albo
polerowały ją szatkami....
Udało mi się:
poznać całe mnóstwo przesympatycznych, pozytywnie zakręconych osób
zgubić komórkę, mając ją cały czas przy sobie
biegać boso po trawie (cudnej), Szefowo podziwiam ogród!!
wrócić na boska do domu mamcinego odnaleźć zagubioną komórkę
wypalić strasznie dużóo Vogue'ów zachachmęcić komuś pich paczkę (Cytrynka nie brakuje Ci papierosków?) obśmiać się jak nigdy
dowiedzieć się m.in. czegoś na temat: ślimaków, jeży i Disco Polo
(co to jest na Polsacie, któego ja nie mam), gdzie u Szefowej jest
lodówka...
jeszcze wiele innych rzeczy, których chwilowo nie pamiętam...
Nie udało mi się: ukraść Szefowej bluszczu, wcześniej to zapowiedziawszy....((
Boszzzzz.... było cudownie ))))
Dziękuję

[lylika]

bbbzyta 27.07.08,
Chciałam jeszcze dodać, że piwo zostało dostarczone w postaci całej lady chłodniczej z kranikiem, w ilości chyba nieograniczonej, Cafeszpulka nalewała je podczas imprezy z całym poświęceniem i profesjonalizmem. Fundatorem była chyba Asia? DZIĘKUJEMY!
Takoż Asia była pomysłodawczynią i fundatorką nagród w Konkursie Wiedzy Wszystkochmielewskiej, który odbył się na miejscu w porze już nocnej i był prowadzony przez JKM Starą Gropę.

36krzysiek 27.07.08, 14:35 Odpowiedz
Ciekawe po czym tak mnie boli głowa ? No to sparwozdaję. Po
pierwsze primo tytuł wątku jest jak najbardziej adekwatny do
wczorajszego garden party. Po drugie w mojej osobistej ocenie było
to jedno z najfajniejszych spotkań z Guruą. Atmosfera grilla i
ogrodowej swobody spowodowało, że spotkanie było absolutnie na
luzie, bez przyjęciowej atmosfery knajpianej. Po powitaniu
szanownych gości (osobiście powitałem Guruę, wręczając kwiaty i
ściskając dłoń)Gurua zajęła honorowe miejsce na pluszowym fotelu,
który sama określiła mianem tronu, goście zajmowali miejsca na luźno
porozstawianych krzesełkach i ławkach. Sławek i Dorek obsługiwali, z
wprawą godną francuskich kucharzy, grile. Pysznego jedzonka było w
bród i panowała rozgardiaszowa i radosna atmosfera. Ale to dalej nie
to, co próbuję przekazać. Chodzi mi o to, że Gurua autentycznie i
sponatnicznie była z nami, nie tak świecznikowo i dostojnie, ale po
przyjacielku serdecznie i rodzinnie. Możliwe, że to tylko moje
wrażenie, ale wydaje mi się, że jej sie to szalenie spodobało. Jak
już to opisali moi przedmówcy, były prezenty, pasowanie i Pieśni
Chmielewskie wykonane naprawdę super, bez podlizywania się Chyba
po raz pierwszy zostaliśmy jakby oficjalnie przedstawieni Gururze,
każdy po kolei kłaniał się, z nickiem i facjatą. Korzystając z
okazji osoby, które akurat miały swoje osobiste święto, zostały
obdarowane gorącym sto lat i prezentami, Kajaanna z okazji kolejnych
18 urodzin, ja z okazji dzieńwcześniejszych imienin (jako zaległy
Baron) i ... no właśnie, kto, mam mroki w pamięci, uhorrendowana
osoba niech się zgłosi Asia nasza kochana, to osobny wątek, mam
nadzieję, że samodzielnie sprawozda, bo spędzenie całego wieczoru u
lewicy Guruy do czegoś zobowiązuje.
I teraz chyba najważniejsze. UROCZYSTE UKŁONY DLA SZEFOWEJ, DO NÓŻEK
PADAM, ZA WPUSZCZENIE NAS ZA BRAMĘ, UDOSTĘPNIENIE DOMOSTWA I OGRODU
I NIE WYRZUCENIE NAS ZA ŚPIEWY, ŚMIECHY I RECHOTY, KTÓRE SŁYCHAĆ
BYŁO NA CAŁYM ŻOLIBORZU. WIELKIE DZIĘKI. Mam nadzieję, że start nie
poczyniliśmy i srebra się zgadzają )))) Dziwi mnie tylko, że jakoś
tańców nie było, choć pojawił się nawet pomysł spontanicznego
ogniska Brak cywilizowanego opału dadusił jednak pomysł w
zarodku. Stoły i krzesła wydały się jednak zbyt brutalnym
posunięciem. Do bólu głowy dołączam jeszcze ból mięśni brzucha i
twarzy, od śmiania. Chaotycznie sprawozdaję, właśnie sobie
przypomniałem o niezapowiedzianej i radosnej wizycie Xkropki w
towarzystwie męża i córy Krysi. Wyrodna matka nie pozwoliła napoić
dziecka piwem, a te małe rączki aż same się wyciągały ! )))))) Na
próby karmienia dziecka szaszłykiem i żeberkami też patrzyła
krzywo ))) Upał nas nie zabił, bo miejsce biesiady było
zacienione. Informacja o tyle ważna, że w słońcu było chyba 35
stopni. W trakcie rozmowy Gurua powiedziała, że rozpatrywała, czy by
nie zorganizować tej imprezy w jej ogrodzie, bo posiada bardzo
porządnie sikający wąż ogrodowy Gurua wygląda bardzo dobrze i
kwitnąco, była uśmiechnięta i pełna wigoru i mamy nadzieję, że
przykre przypadłości poszły precz na wieki wieków. Po odjeździe
szanownych gości wszyscy rzucili się na fotel, na którym siedziała,
co by wchłonąć aurę. Asia, na naszych oczach, bezlitośnie zerzarła
relikiwę, jaką był kawałek ogórka z talerza Guruy. Krzyk się
podniósł, gdy padło pytanie, kto dopije koniak z kieliszka )))
Jako jedyny poważny i świadomy chwili, oddałem pokłony relikwiom,
waląc czołem w blat stołu Wczorajszy wieczór zapadnie mi w pamięc
na długo i tak sobie filozoficznie podsumuję, że właśnie dla takich
chwil warto żyć! WIWAT TWCH !!!

36krzysiek 27.07.08,
No tak, wiedziałem, że o czymś zapomniałem. Oprócz naszych
oczywistych walorów wenętrznych, takich jak inteligencja, kultura
osobista i poczucie humoru objawiły się także nasze zalety
zewnętrzne! Wszyscy zgodnym tonem wystąpili jak nie przymierzając,
w Ascot, panie w sukniach i kapeluszach, panowie z elegancką
nonszalancją lat 20-tych. Szkorbut miał nawet laseczkę !

[lylika]

Może jeszcze słówko o prezentach. Gurua otrzymała zaległe dary w
postaci karcianych popielniczek, talii kart chmielwskich i paczki
papierosów, butelki czerwonego wina z różowym słoniem na etykiecie i
teksty Pieśni Chmielewskich. W trakcie ich wykonywania przez naszą
sekcję śpiewaczą, Mariuszkę, Dzidkę i Kasiakaz, sledziła tekst z
wielkim rozbawieniem. Występ podsumowała, że jeżeli jakaś TV zwróci
się do niej kolejny raz w sprawie udziału w programie, a wiemy jak
lubi )) to postawi warunek, że zgoda, ale ma wystąpić nasze trio !
Dziewczyny, kariera czeka

anmanika 27.07.08,
Oj dzialo sie dzialo. Rzeczywiscie byla to impreza 30-lecia. Mam chyba ze 200 zdjec nie wszystkie ostre a to ze smiechu. Najlepsze jednak zdjecie mam Bumbecki i jest to mina na widok plakatu z napisem "Szkorbut". Lyski nie rabnelysmy ani ja ani Emila. Mloda jest nieslychanie dumna, ze wygrala jeden quiz i obnosi sie po Warszawie z nagroda.
Dzieki Szefowo za cierpliwosc wyrozumialosc i za prezent imieninowy. Bardzo przepraszam, ze nie moglam zostac i pomoc w sprzataniu ale dziecie juz padalo nanos (nie poprawiac))

mariurzka 27.07.08,
To i ja dorzucę parę krótkich słów.
Dotarłam wreszcie do domu, wymęczona przez upał i ogólne niedospanie (Lyliko - wcześniejsze niedospanie, u Ciebie spało mi się wspaniale) ale ogromnie zadowolona. Chylę czoła przed Szefową za zorganizowanie całej imprezy, a osobiście - za przemiłą gościnę w progach Pani Prezes włącznie z odwiezieniem mnie na dworzec
Było sympatycznie i rodzinnie, wszyscy obecni dokonywali przez cały wieczór przeróżnych przegrupowań w ramach wielu obecnych grup i podsekcji Sławek i Dorek fachowo i po mistrzowsku obsługiwali liczne grille, wyczarowując na nich same smakołyki. Jedzenia było w bród, każdy chyba bał się że zabraknie i znosił ilości hurtowe wymyślonych przez siebie specjałów. Faktycznie można by dziś spokojnie urządzić poprawiny.
Pani Joanna czuła się dobrze w naszym zwariowanym gronie, to dało się zauważyć. Ze śmiechem zareagowała na pytania JKM Starej Gropy: "Skąd bierze Pani pomysły do swoich książek?" i "Czy to prawda, że przyjęła Pani nasze zaproszenie, bo ponoć wariatom się nie odmawia?"
Sekcja śpiewacza z drżeniem gardeł i rąk (grającej na gitarze) wykonała pieśni chmielewskie - wszyscy później zgodnie twierdzili, że dało się słuchać Pani Joanna też nie prosiła o zatyczki, aczkolwiek takowe były na wyposażeniu. A później to już standard - pasowanie Nawet patrzyłam, czy sąsiedzi nie obserwują z balkonów jak nowoprzyjęci członkowie z pięknym makijażem wygłaszają rotę przysięgi w dość nietypowej pozycji Szkorbut odważył się nawet
zmodyfikować część przysięgi, co wywołało salwę śmiechu obecnych
Działo się więc, oj działo.

[lylika]

kocio_pierzaczek 27.07.08, 20:43 Odpowiedz
Wtrącę swoje trzy grosze. Łyski nawet nie widziałam, tym bardziej
nie rąbnęłam, ale zgadzam się z Cytrynką - niech będzie na zdrowie
temu, kto się nią uraczył.
Było cudownie, pogoda dopisała, akurat tego dnia nie było
wieczornego deszczu ani burzy, które od kilku dni moczą Warszawę.
Było elegancko, okapeluszyła się damska część towarzystwa oraz
Migos. Po zapadnięciu mroku i kilku kolejnych drinkach odbyła się
przyjacielska wymiana nakryć głowy i rewia mody.
Z całego dostarczonego pożywienia można by staropolskie wesele z
poprawinami urządzić. Interwencji policji ani straży miejskiej nie
było. Ginęły komórki. A to Aggie, a to mnie (też się znalazła), a to
Szefowej (jak wyżej).
LYLIKO - wielkie dzięki za przyjęcie tego całego chaosu pod swój
dach, do swojej lodówki i na swój trawnik. Mam nadzieję, że
kryształy nie ucierpiały i wszystko jest w porządku. Powinnaś chyba
teraz zrobić sobie od nas wczasy...
A taksówki to chyba wszystkie, które nas do domów odwoziły, były,
hyp!... baaardzo wesołe.

g0p0s 27.07.08,
Jeszcze moje trzy grosze.
Wszyscy byliśmy podpisani przez Migosa i Szefowa przedstawiała nas
Gurui. Przy okazji Lylika zakwestionowała matkowstwo Xkropki,
przypisując dziecię Kociowi, ale nikt się nie oburzył.
Wręczyliśmy prezenty: płytki ze zdjęciami z ostatniego spotkania i
dokumentację anonimu, zestaw popielniczek, szkatułkę z
papierosami "Hazard" i talią specjalną, wątek "Jak pokonałam
Alicję", wino ze słoniem na etykiecie.
Prezenty otrzymała też Asia: portret góralki, kaloszki do
przechodzenia przez morze, figurkę krowy.
Solenizanci Anmanika i Baron zostali obdarowani swoimi fotkami z
naszych spotkań. Już później znienacka ujawniona jubilatka Kajanna
wysłuchała "Sto lat".
Goście niestety przyjechali najedzeni i nie wiedzą tak naprawdę co
kulinarnie stracili. Gurua skubnęła kawałeczek żeberka, chleba i
ogórka. Dalsze losy tego pożywienia zostały już opisane. Być może ma
je jeszcze w sobie Asia)
Sekcja śpiewacza wystąpiła w dwóch utworach. Gurua była rozbawiona.
Tradycyjnie zostali pasowani nowi członkowie.
Witek i Małgosia przyznali się, że od czasu do czasu podczytują
forum, ale naszych tajemnic nie zdradzają. Trzymamy za słowo!
Około 20 niestety goście nas opuścili.
No a potem się zaczęło. Rozpełzliśmy się po całym ogrodzie jak te
wredne ślimaki. Ale my nie byliśmy wredni, wręcz przeciwnie.
Przyjaznej atmosferze sprzyjały zażywane trunki. Asia obdarowała
nas prezentami, za co dziękujemy. Między innymi była to kolekcja
torebek, które zostały nagrodami w spontanicznie zorganizowanym
konkursie chmielewskim. Sekcja śpiewacza zwerbowała więcej członków
i spontanicznie wyemitowała w żoliborskie powietrze śpiewnik
chmielewski, tudzież wiązankę innych pieśni, nie wyłączając zasobów
ludowych. Po koncercie StefanMaria musiał dawać odpór
rozentuzjazmowanej delegacji okolicznych mieszkańców.
Mniej lub bardziej stabilnie uczestnicy powoli musieli nas opuścić.
Podczas robienia porządków i wnoszenia wyposażenia do domu okazało
się, że mamy superatę 2 książek, brązowej kapotki i czegoś tam
jeszcze. Jak teraz czytam to jest manko na łyskaczu.
Było pięknie.
Dziękujemy Lylice i jej rodzinie za wszystko, a jest za co.

kocio_pierzaczek 27.07.08,
Brązowa kapotka była moja. Zawierała w kieszeni ciemne okulary,
wszystko dziś odebrałam od Szefowej.
Jedno "Sto lat" było śpiewane przez telefon mojej mamusi Mirusi,
która akurat miała imieniny. Nasze pienia zrobiły na niej ogromne
wrażenie... ))
Asia poza tym, co już wiadomo, przywiozła jeszcze torbę w Puchatkiem
dla naszego Puchatka i elegancką męską koszulę dla tegoż ). Mam
nadzieję, że przed swoim wyjazdem da sie jeszcze namówić na
spotkanie. Asia, nie Puchatek...

[lylika]

36krzysiek 27.07.08,
Miałem nie mówić przez wrodzoną skromność ale duma mnie rozpiera
do wypęku. Jak już Gopos pisał, z okazji świąt osobistych zostaliśmy
obdarowani kolażem własnych zdjęć ze spotkań. Gurua oczywiście
zażyczyła sobie obejrzeć i na widok mnie stwierdziła, że 40 lat temu
poleciałaby na takiego blondyna )) I pomyśleć, że z racji głupiego
opóźnienia w urodzeniu się, taka okazja przeszła mi obok nosa!

lylika 27.07.08, 22:22 Odpowiedz
> Dziękujemy Lylice i jej rodzinie za wszystko, a jest za co.
...
Tera ja.
Dziękować będę!
Po pierwsze, dziękuję losowi, że dwa lata temu do Was trafiłam. Po drugie, dziękuję za wszystkie spotkania. Po trzecie, za towarzystwo w Towarzystwie, a po czwarte i najważniejsze za to ostatnie spotkanie. Przecież bez Was by go nie było!
Kłaniam, kłaniam nisko i wszystkim dziękuję za wszystko (nawet mi się niechcący rymnęło).
Najbardziej jednak dziękuję (nie wiem komu mam dziękować), za to, że mogłam osobiście poznać a także gościć u siebie JOANNĘ CHMIELEWSKĄ.

ter.eska 27.07.08,
wreszcie dopadlam kompa wiec dorzuce swoje trzy grosze:
zaczne od poczatku:na wstepie powitaly mnie the_dzidka,mariurzka i kasia.potem byly przygotowania potraw u the_dzidki,no i wyprawa do lyliki.no a u lyliki poznawanie innych uczestnikow i radosne oczekiwanie na NASZYCH DROGICH GOSCI. kiedy GURUA wjechala na podworko nogi zaczely sie pode mna uginac,ale jakos wytrwalam.no,a potem byla cudowna rozmowa z GURUą(choc w wiekszosci raczej sluchanie i wpatrywanie sie w BOSTWO),udalo mi sie zdobyc autograf
GURUY,zamienic z NIA kilka slow.nie bede rozpisywac sie o tym co sie dzialo bo juz to zostalo dokladnie opisane wiec nie ma sensu sie powtarzac,dla mnie najwazniejsze bylo to,ze siedzialam kilka krokow od GURUY,moglam na NIą patrzec.dodam tylko,ze w czasie spiewania naszych dziewczat GURUA byla bardzo wzruszona.
PRZEDE WSZYSTKIM PRAGNE PODZIEKOWAC PANI JOANNIE ZA PRZYJECIE NASZEGO ZAPROSZENIA TYM SAMYM SPELNIENIE NAJWIEKSZEGO MARZENIA MOJEGO ZYCIA,Pani Malgosi i Panu Witkowi za towazyszenie PANI JOANNIE.
PANI JOANNO-przez 36 lat kochalam PANIA wydawalo mi sie,ze najmocniej,ze juz bardziej sie nie da,jednak teraz kiedy poznalam PANIA osobiscie kocham PANIA jeszcze mocniej.
ja rowniez pragne podziekowac wszystkim za to,ze spelnilo sie moje najwieksze marzenie,pragne podziekowac lylice za urzadzenie calego wspanialego przyjecia,za ogromna cierpliwosc do rozbrykanych gosci,za ogromne serce,pragne takze podziekowac the_dzidce za przyjecie mnie w swoim domu,za obwozenie po Warszawie,za dostarczenie mnie na miejsce imprezy,za ogromne serce.pragne takze
podziekowac wszystkim obecnym na imprezie za gorace przyjecie mnie do swojego grona,za cudowna atmosfere,za wspolna zabawe i za...tu moze nie bede zdradzac,wiecie o co mi chodzi,powiem tylko,ze the_dzidka przekazala mi to dzis,nie wiem jak wam dziekowac.KOCHAM WAS WSZYSTKICH BARDZO...
nie wiem co jeszcze moglabym napisac,narazie jeszcze jestem w ogromnym szoku,nie jestem w stanie myslec logicznie.powiem krotkoZIEKUJE ZA WSZYSTKO,KOCHAM WAS.

viking2 28.07.08,
Jesli mozna dorzucic kilka komentarzy, calkowicie z pierwszej reki (albo moze "z pierwszego ucha", bo przez telefon), i Autorce i Malgosi z Witkiem impreza rzeczywiscie sie szalenie podobala i - znow z oficjalnej deklaracji - "niech juz bedzie, bedzie dalej te ksiazki pisala, skoro wszyscy tak koniecznie chca".
O miedzianej siatce, znow "od zrodla" (bo informacja nadeszla ode mnie), wlasna moja zona osobista uslyszala to w kaciku ogrodowym kanadyjskiego programu telewizyjnego i wezwala mnie wielkim krzykiem "o, tu o slimakach, tu o slimakach mowia".
Jak rozumiem chodzi nie tyle o siatke, ile o miedz (przypuszczam, ze jakas reakcja miedzi ze slimakowym sluzem, albo moze slimaki tez miewaja fobie?). Moze byc siatka o malych oczkach, powiedzmy 5x5 mm (oczka moga byc i okragle) albo mniej, wyobrazam sobie w blasze miedzianej grubosci moze 0.2 mm, moze 0.5 (mam na mysli, ze nie musi to byc masywna 20-milimetrowa plyta). Chyba cos takiego jest dostepne w rolkach, uzywane jako ekrany filtracyjne do zatapianych pomp wodnych (hydroforowych?).
Odnosze wrazenie, ze nawet i bez siatki, miedziana tasma szerokosci jakichs 8-10 cm tez by spelnila to samo zadanie.
Jesli chodzi o jeze, to one maja zywic sie slimakami teoretycznie, w praktyce zas wyjadaja kotom z misek (widzialem na wlasne oczy) bo wiecej, latwiej i smaczniejsze. Ja takiego kociego chrupka tez sprobowalem - od razu, by uciac domysly typu "co on, pijany byl?" wyjawie, ze tak - i wcale taki znow wstretny nie byl. Gdybym mial po ciemku penetrowac trawe w poszukiwaniu slimakow, albo przepedzic koty i pozrec to, co w ich misce, to tez wybralbym to drugie...
Bardzo porzadnie sikajacego weza ogrodowego tez doswiadczylem na wlasnej skorze. W glebi ogrodu instalowalem pulapke z piwem na slimaki, czasowy wlacznik doszedl byl do wniosku, ze juz pora i uruchomil zraszacze ogrodowe. Zraszacze? Jak to byly zraszacze, to mnie przydalaby sie byla laska Mojzesza... Po perymetrze ogrodu obszedlem dom i wrocilem od frontu, budzac powszechne zainteresowanie swoim wygladem...
O whisky tez Autorka slyszala, ale zarzekla sie, ze to nie ona - tym bardziej, ze koniaczek wychodzi jej o wiele bardziej na zdrowie, mimo, ze nie przepada za smakiem. Ale naklaniam ja zawsze slowami "lekarstwo nie musi byc smaczne, wazne, ze skuteczne..."
Posty sprawozdawcze TWCh przeczytalem ze wzruszeniem, przy opisach wyzerki ocierajac lzy, same cieknace po policzkach zapalonego "grillowicza" i "miesozercy"... Te zeberka! Te szaszlyczki! Te kaszaneczki, smalczyk, rolada...
No, ale dla dobra sprawy, trzeba bylo...
Pozdrowienia dla wszystkich czlonkow, kandydatow, stowarzyszonych, sympatykow i osob towarzyszacych.

[lylika]

eulalija 28.07.08,
Jeszcze tylko podziękowania.
Dla Guruy, że nas zaszczyciła.
Dla Pani Małgosi i Pana Witka za namówienie skuteczne Guruy.
Dla Pani Hani (to usłyszałam od Pana Witka), za wyciągnięcie anonimu
ze skrzynki i nie wyrzucenie go natychmiast do śmieci)
Dla Gospodyni przyjęcia za wszystko.
Dla Mężydła za cierpliwość (ja Mężydła o kradzież i skryte
wyżłopanie łyski nie podejrzewam, osobiście widziałam, że spożywał
zupe chmielową).
Dla wszystkich, że jak zawsze bawiliśmy się dobrze w swoim
towarzystwie.
stara.gropa 28.07.08,
Widzę,że Aggie zbyt nieśmiała jest, żeby powiedzieć, że to ona
przywiozła rogale marcińskie. Niniejszym ja to czynię.
A whisky pewnie została wypita i teraz szukaj wiatru w polu.
No i jak kochani? Główki już przestały boleć?)
P.S. Ja dostałam od Asi kaczkę diabelską, a niektórzy twierdzili, że
belwederską)Może pojawi się na zdjęciach.

lylika 28.07.08,
My z Mężydłem też bardzo pięknie dziękujemy za sprawozdanie "z pierwszego ucha", bowiem po spotkaniu powiedziałam, że bardzo dużo bym dała żeby być w samochodzie w drodze powrotnej i wysłuchać pierwszych komentarzy. )
Czujemy się zaszczyceni i uhonorowani tym, że Pani Joanna zechciała u nas gościć.
Pozdrawiamy.

papuga_ara 28.07.08,
viking2 napisał:

>Pozdrowienia dla wszystkich czlonkow, kandydatow, stowarzyszonych,
sympatykow i
> osob towarzyszacych.

DZIĘ!!! KU!!! JEEEE!!! MYYYYY!!!! ))))))))))))))))

[kocio_pierzaczek]

Cholera, może wreszcie sprostuję, ze ciasto aroniowe z kruszonką nie
było moje, ino Barona? Zdaje mi się, że gdzieś prostowałam, tylko
nie wiem gdzie, a co ja będę cudzą chwałę zbierać.

[groha]

Spotkanie w połowie drogi - 02.09.2006

Groha (03.09.06)

Donoszę... Tfu, przepraszam. Informuję, że spotkanie w pół drogi, czyli
świętokrzyski sabat dwóch czarownic (Edyty i Grohy) oraz jednego czarcika
(Groha) odbył się tak, jak było planowane – u stóp Łysicy (612m n.p.m.,
najwyższy szczyt najstarszych polskich gór, najniższy w Koronie Gór Polskich, z
Puszczą Jodłową i gołoborzami), w Świętej Katarzynie, czyli w samym środku
Świętokrzyskiego Parku Narodowego. Do której dolecieliśmy na swych miotłach w
pięknym, popołudniowym słońcu i miłym ciepełku, mijając po drodze kilka
wycieczek autokarowych, dwa orszaki weselne oraz jedną wycieczkę żołnierzy z
Wojskowego Centrum Szkolenia Sił Pokojowych ONZ w Kielcach, którzy, jak się
potem okazało, przyjechali nabierać tychże sił przy źródełku Św. Franciszka, ale
o nim za chwilę. Edytę znaleźliśmy na huśtawce przed Hotelem „Jodełka”, który
jeszcze nie tak dawno był Schroniskiem PTTK (z 1910 roku, było jednym z
pierwszych, jakie założono w Królestwie Polskim), a obecnie jest zadbanym i
całkiem przyjemnym miejscem do spotkań. Byle nie w sobotnie popołudnie, gdy cała
obsługa czeka na weselnych gości i dla innych nie ma już głowy. Nie wyrzucono
nas wprawdzie, ale wszyscy byli zbyt mocno podekscytowani imprezą (wiecie
państwo, zaraz przybędą goście weselni), nie pozwolono nam usiąść w ogródku (bo
zaraz będziemy witać młodą parę) i raczej średnio cieszono się z naszej
obecności. Owszem, grzecznie i z zawodową uprzejmością udostępniono nam boczną
salkę, nawet fajną – z kolekcją starych telewizorów, po czym szybciutko
przyniesiono zamówione pierogi wraz z rachunkiem, żeby nam tylko do głowy nie
wpadło zamówić coś jeszcze (bo młoda para już jedzie). Osobiście dostarczyłam
gospodarzowi tego interesu dodatkowego stresu, bowiem wyszłam na papierosa
akurat wtedy, gdy wszyscy, wraz z zespołem weselnym, stali w drzwiach, jak w
blokach startowych, wypatrując nerwowo owej młodej pary. Najwyraźniej nie
pasowałam do scenariusza ceremonii powitalnej, więc uznałam za stosowne się
wycofać. Na weselu też nie zostaliśmy, bo nam się muzyka nie spodobała.
Za to, korzystając z przecudnej pogody, poszliśmy sobie na spacerek, obok
klasztoru bernardynek z XV w. (to ten, na który wg jednej z legend, diabeł niósł
wielgachny kamień w szponach, ale nie doniósł, bo przestraszywszy się dzwonów,
upuścił go na górze Klonówce, gdzie tkwi do dziś, ze śladami czarcich pazurów),
przez bramę ŚPN (bilet wstępu 5 zł od łebka i nawet Edycie nie udało się nic z
tej kwoty utargować, ale trzeba przyznać, że ładny ten bilet, w formie folderka.
Poszedł do kolekcji, okazało się, że obie zbieramy), drogą prowadzącą na Łysicę,
która dzisiaj okazała się dla nas trochę za wysoka, do źródełka i kapliczki Św.
Franciszka. Woda w źródle bąbelkuje sobie od wieków i ma ponoć uzdrawiającą moc
– leczy oczy i ogólnie odmładza, więc zastanawiałyśmy się nawet, czy nie zażyć
kąpieli, ale zrezygnowałyśmy. Ogrodzenie okazało się za wysokie, no i ci
żołnierze... W końcu nie przemyłam nic, bo żal mi było makijażu, a Groh
stwierdził, że wystarczy przemyć okulary, ale Edyta umyła swe piękne oczy,
zgodnie z tradycją i jak należy. Czyli od dziś ma wzrok orli-sokoli, więc jakby
co, radzę uważać.
Zajrzeliśmy także do kapliczki, w której młody Stefuś Żeromski wraz ze swym
koleżką Jankiem Stróżeckim, w 1888 roku wydrapali na ścianie swoje nazwiska.
Niezłe ziółka i wandalki z nich były, ale teraz nikt im tego nie ma za złe i
każdy leci, żeby zobaczyć autograf wielkiego pisarza. Czyli można skrobać po
ścianach, pod warunkiem, że potem zostanie się zasłużonym dla kultury narodowej.
Albo być kolegą zasłużonego. Inaczej absolutnie nie wypada. Ponieważ,
przyspieszony z wiadomych względów, posiłek w „Jodełce” pozostawił w nas pewien
niedosyt, udaliśmy się do Zajazdu „Baba Jaga” na deser, który zwykle dobrze
wpływa na zacieśnianie więzi międzyludzkich. Bita śmietana z owocami wpłynęła
doskonale. Nawet nie wiemy kiedy zrobiło się ciemno, więc chcąc, nie chcąc,
trzeba było wsiadać na miotły i ruszać w drogę powrotną. Dodam, że wiadome
świeczniki, z ogromną ulgą i radością ich twórczyni, czyli mnie, zostały
przekazane towarzyszce Edycie. Ich widok, jak stwierdziła, bardzo ją wzruszył,
choć ja miałam wrażenie, że bardziej nią wstrząsnął. Ale twarda jest, nie
zemdlała. Do czego, być może przyczyniło się wyjątkowo ożywcze powietrze,
płynące z samego serca Gór Świętokrzyskich. Które to góry, jak się okazało, tak
samo uwielbiamy. A jak pięknie dziś pachniało w nich grzybami, mówię Wam...!

Edyta96 (05.09.06)

Z mojego punktu siedzenia
Na wyznaczone spotkanie przybyłam o wyznaczonej godzinie. Nie spieszyłam się
zbytnio ku złości innych kierowców (50km/h denerwować może), ale musiałam
nacieszyć oczy okolicą. Pięknie w Górach Świętokrzyskich o tej porze roku.
Zachwyciłam się i Mickiewicz ze wstęgami z miedzy plątał mi się po głowie. Groha
cały czas telefonicznie kontrolująca sytuację, uprzedziła o minimalnym
opóźnieniu. Zajechałam pod hotel „Jodełka”. Cisza i spokój. Przysiadłam na
huśtawce, wyjęłam książkę – Boczne drogi – oczywiście, i z głośnym skrzypem
zaczęłam zabawę. Zadzwonił telefon, a wraz z dźwiękiem pojawiła się Groha z
Grohem. Padłyśmy sobie w ramiona z ciumaskami i innymi blond zachowaniami.
Następnie udaliśmy się na spacerek, zahaczając po drodze o samochody nasze
własne. A tam kolejne wzruszenie. Mowę mi odjęło, a w oczach łzy zaszkliły.
Groha wyjęła dzieło swoje wiekopomne. Kto raz zobaczy, w oczach mu będzie stało
do końca życia. Po takim przeżyciu do świętego źródełka polecieliśmy oczy
przemyć (interpretować tu dowolnie można). Męskość jakaś w wojskowym odzieniu
tam się plątała, ale w Cytadeli lepsza była, więc większej uwagi nie zwróciłam.
Wracając obejrzeliśmy kapliczkę, w której pan Żeromski dzieła wandalnego
dokonał. Oznaki nad datą widać, tak Groha twierdzi a ja jej wierzę.
Talerz pierogów weselnych na obiad to było dla nas za mało. Kapela grała inne
przyśpiewki niż my znamy, więc zmieniliśmy lokal. Poszliśmy do „Baby Jagi” (tak
mi się wydaje, ale mylić się mogę. Wiadomo, jak kobieta czegoś nie wie to
zmyśli). A tam deserek sami zobaczcie jaki i niech wami zazdrość szarpie (i
wcale nie przytyłam od tego). W późnych godzinach wieczornych nastąpiło rzewne
pożegnanie. Ściskając w ręku kamyk w paseczki (prezent od Grohy), pojechałam do
domku, gdzie nie mogąc oprzeć się pokusie jeszcze raz uwieczniłam dzieło
wiekopomne (kolor świecy bardzo długo dobierałam, żeby się dobrze komponował)
Oczywiście w tak zwanym międzyczasie gadałyśmy, gadałyśmy, gadałyśmy i
gadałyśmy. Groh świadkiem. Udało mu się wtrącić razy kilka, ale bez przesady. To
bardzo inteligentny człowiek. Został uznany przez nas za wzór męża
chmielewszczyka. I teraz mam nadzieję, że się nie obrazi. Ma to być, mianowicie,
łysy blondyn, nie mówiący zbyt wiele, może być wędkarz. O czym gadałyśmy nie da
się opisać. A teraz proszę sobie zapamiętać, że to ja, Edyta, tak dużo
napisałam, bo (przez takie bąkniete bo) coś takiego już nie nastąpi raczej.
Wszystkiemu winne to wzruszenie z widoku wypłynięte.

[groha]

16-17.09.2006
G0p0s
Bladym świtem na spotkanie wyruszyło pięć zespołów. Do Raju z Kielc wyruszyli
Groha+Groh+Małża oraz Never. Z Warszawy wystartowali Edeka + Sławek +
Stara.gropa, Krzysiek + Berek + Baby oraz Lylika + Mężydło + Edyta + autor
niniejszego. Zespoły Lyliki i Edeki dzięki mobilnym środkom łączności spotkały
się na popasie po drodze. Dzięki wrodzonej lub wyuczonej punktualności przybyły
2 minuty przed jedenastą do zajazdu przy jaskini. Po przeskanowaniu parkingu,
udaliśmy się pierwszymi lepszymi drzwiami do środka. W jednej sali były
przygotowania do wesela (to taka świecka tradycja naszych spotkań w kieleckim),
w drugiej były cztery stoliki i skórzane krzesło-fotele. Ciekawe było w nich to,
że próba oparcia się nieuchronnie zmierzała do ześlizgnięcia się
eksperymentatora na podłogę. Nic to, nie musimy się opierać, zwłaszcza na
spotkaniu. Nasz widok przepłoszył nielicznych gości i wszystkie miejsca mieliśmy
do swojej dyspozycji. Złączyliśmy stoliki w długi stół obrad i konsumpcji. Wnet
przybył zespół Grohy. Polecieli gdzieś w bok i zaszli nas od tyłu.
Powyglądaliśmy na Never i poskutkowało to jej przyjazdem. Chyba też gdzieś
poszła na stronę i przyszła od środka. Jak już się wszyscy powitaliśmy,
poprzedstawialiśmy i nacieszyliśmy pierwszymi wrażeniami, postanowiliśmy coś
zamówić. Pani kelnerka wyraźnie zagubiła się w różnorodności naszych zamówień. W
końcu jak grupa na raz zamawia zestawy śniadaniowe nr 2 i 3, omlety i złośliwie
kawę lub herbatę, to można kręćka dostać. Na wszelki wypadek unikała nas, jak
ognia. Jak już wydębiliśmy to co nasze, rozpoczęliśmy śniadanko. Stara.gropa
oficjalnie rozpoczęła zebranie. Było jak zwykle - przedstawienie porządku obrad,
dyskusja nad porządkiem obrad, głosowania, zapytania członkowskie, wolne
wnioski, głosowanie nad uchwałami, zamknięcie zebrania. Żartowałem, było
NAPRAWDĘ jak zwykle. Próby przedyskutowania czegoś i dojście do wniosków były
torpedowane w zarodku. Żwawa dyskusja była przeplatana wyglądaniem zespołu
Krzyśka. Edyta kilka razy rozpoznała Krzyśka i wypadała przez te najbliższe
drzwi (ku zdziwieniu co po niektórych, że tędy można wchodzić) i machała
przyjaźnie do przyjezdnych. Potem sobie przypominała, że okulary ma w torebce. W
samą porę sobie przypominała, bo byli to obcy ludzie. Dotarł do nas SMS, że mają
jeszcze 70 km do przejechania. Kilku przyjezdnych ominęły nasze powitalne gesty.
Im było bliżej godziny przyjazdu zespołu Barona, tym bardziej podekscytowana
była Groha. Zjeść go czy nie, myślała pewnie. Na wszelki wypadek przygotowaliśmy
składniki zestawu śniadaniowego nr 4 - chleb, sól, ogórek konserwowy. Czekaliśmy
na najważniejszy składnik potrawy. I w końcu - są, przyjechali. Groha i ja
wypadliśmy na zewnątrz z kulinariami. Groh z aparatem, pewnie miał nadzieję na
nagrodę za foty. I kicha. Groha postanowiła nie schrupać Barona. Został powitany
wraz z Berek i Babami chlebem, solą i ogórkiem. Usadziliśmy nowych gości. I tu
zaczęły się schody. Pani kelnerka (młoda dziewoja, ale mentalnie z PRLu)
odmówiła podania czegokolwiek. Pora śniadania się skończyła i szlus. Pełna
popielniczka w sekcji palaczy i wykorzystana zastawa też jej nie obchodziły.
Zrobiliśmy składkę z niewykorzystanych elementów śniadania, dzięki czemu dziatki
nie padły z głodu. Opuściliśmy mocno niegościnne progi. Hotel, motel,
restauracja, drink bar obok jaskini Raj - omijajcie szerokim łukiem, chyba że
chcecie na własnej skórze zażyć klimatów z filmów Breji. TWCh stopy w tym lokalu
nie postawi. Udaliśmy się parkową alejką w stronę Raju.
Obok alejki jest ogrodzenie z siatki i latają za nim a to motocykle, a to
transportery opancerzone. Był teleranek w tę sobotę? Przed jaskinią są stragany
z pamiątkami z regionu. Wiadomo - góralskie ciupagi, muszelki z Bałtyku, lalki w
strojach łowickich itp. Jest też pan z sokołem na ręku. Sokół za opłatą pozwala
się fotografować. Niedźwiedzia nie było. Był za to bar z którego niedojedzeni
skorzystali. Czekaliśmy na swoją kolejkę, bo do jaskini wpuszczają po 15 osób co
kwadrans. Mnie ciekawi, jak wyliczyli, że to powinno być dokładnie 15 osób, a
nie na przykład 14. Godziny wejścia trzeba dokładnie pilnować, bo woźna przy
drzwiach jest groźna jak w podstawówce. Spóźnionych łaja i niemal za ucho ciąga.
Z jaskini zrezygnowali Groha z Grohem i Mężydło. Baby mimo zapewnień Berek miały
trochę pietra, ale sytuację przy pomocy cioć i wujków udało się opanować.
Przewodniczka opowiadała nam o jaskini i Neanderlandczykach, którzy być maże
sobie w niej mieszkali. Jaskinia (zespół sal) nie jest duża, ale bardzo
urozmaicona. Występuje w niej bardzo dużo ...tytów, ...gmitów, ...idów itp. we
wszelkich odmianach w dodatku. A jak już występują, to nie solo, tylko całymi
stadami. Praktycznie nie ma kawałka wolnego od jakiejś ciekawej formy. Z sufitu
gdzieniegdzie zwisają farfocle. Nie są to pajęczyny, tylko korzenie drzew.
Śmiesznie. Kapie na głowę i jest ożywcza temperatura. Przed południem latał
netoperek, ale przy nas miał pewnie sjestę. Po obejrzeniu wszystkiego co
udostępniają, wyszliśmy na światło dzienne. Nikt się nie zgubił. Doceniliśmy
uroki mieszkania we współczesnym budownictwie, nawet tym wielorodzinnym. Będąc
pod wrażeniem usług kulinarnych Raju, postanowiliśmy dokupić 3 kg kiełbasy.
Udaliśmy się do pojazdów i pięciomaszynową kolumną nieopancerzoną ruszyliśmy na
Kadzielnię. Zajechaliśmy tam od innej strony niż przy poprzedniej wizycie. Groh
pomknął na zakupy, a reszta wycieczki udała się pod górkę drogą wysypaną
kamyczkami. No i zaczęliśmy je zbierać, wybierając płaskie i kańciaste.
Nieliczni spacerowicze musieli mieć niezłą zagwozdkę. Stado dorosłych i na
pierwszy rzut oka zdrowych ludzi gmera w kamykach i co po niektóre wrzuca do
toreb. Towarzyszyły temu dialogi: ten może być? o taaam jaki fajny! to jeszcze
pogrzebiemy tam dalej! idę w lewo, bo tu już wybrane. W polowaniu na kamienie
ochoczo uczestniczyły Baby, dla nich takie kamyki to żywioł, od którego nie
można ich oderwać. Część wycieczki Groha zaciągnęła na szczyt górki, żeby
pokazać pomnik i widoki. Berek z Dosią (kamyki!) oraz Edeka i ja zostaliśmy
sobie w połowie drogi. Mogliśmy za to do woli napatrzeć się na uroczą Skałkę
Geologów, po której szczycie skakała sobie młodzież. Przy nas nikt nie uczył się
fruwać. Droga, którą właziliśmy, wiła się wzdłuż zbocza, które to z jednej
strony za barierką spadało na pysk, a z drugiej kilka metrów wystawało w górę.
Po jakimś czasie, zza krzaków po tej wysokiej stronie usłyszeliśmy odgłosy
naszej wycieczki. Wynikało z nich, że się w drodze powrotnej zgubili. Nasze
nawoływania skierowały ich we właściwą stronę. Jak widać, nawet w takich górach
można zabłądzić. Zeszliśmy wspólnie na dół i obładowani kamiennym gruzem,
pojechaliśmy do Anatolki.
W Anatolce pierwszy przywitał nas Luis, tatuś Asi-Pobudki. Robił iiiiiyyyyy
iiiiiyyyyy iiiiiyyyyy, z akcentem na yyyyy. Iiiii na wdechu, yyyyy na wydechu.
Tłumaczenie: chodźcie szybciej z tą marchewką do mnie. Cóż było robić?
Wyciągnęliśmy wałówy (solidne) i polecieliśmy do źwierzątek. Chyba jednak za
wolno, bo Luis od razu użarł Lylikę. Mimo tego karygodnego incydentu, całe
towarzystwo zostało wymiziane i wykarmione. Klawiatura tego nie opisze, trzeba
pojechać i przeżyć samemu. Pobudka faktycznie nie bardzo jeszcze wie co zrobić z
marchewką, ale uczy się używać siekaczy - podszczypuje nimi. Wygląda przecudnie,
robi minki, futerko ma niesamowite, a ten pyszczek... Nadal nosi berecik,
zatrzyma go na zimę? Pozostałe towarzystwo rozpuszczone. Za to głodne, że uch,
ha ha. Mizianiu i karmieniu poddaliśmy oślą rodzinę, kucykową rodzinę, państwa
lamów, konie, drób ozdobny i państwa świnkostwo wietnamskie (przy czym tych
ostatnich bez miziania O psach i kotach nie wspomnę. Teraz nie wspomnę, tylko
później.

[groha]

Zostaliśmy nakarmieni żurkiem i żeberkami. Obok nas biesiadowała grupa prawie
całkiem sfeminizowanych medyków, z jednostkami znanymi Grosze. Po tym posiłku
włączyliśmy ognisko. Na wstępie uhorendowaliśmy solenizantkę Edytę. Dostała od
nas śpiew i życzenia, a od Grohy jeszcze anioła z włosami Mozarta. Po czym
rozpoczęliśmy przygotowania do pasowania. Ujawnić szczegółów nie mogę, ale tym
razem wszyscy przeżyli. Takie czasy, nie to co kiedyś... Pasowani zostali:
Lylika, Groha, Never, Małża, Berek, oraz uwaga, uwaga: Mężydło, Groh i Sławek!!!
Co za straceńcza odwaga! Pasowaniu jak zwykle przewodniczyła Stara Gropa. Po
ceremonii pasowania, lekko zszokowanym pełnoprawnym członkom zostały wydane
legitymacje oraz odbył się pobór składki. Ogólną furorę zrobił sernik Lyliki i
ciasto Grohy. Jeszcze następnego dnia ludziska spoza naszej wycieczki się o te
rarytasy dopytywali. Się ściemniło i usiedliśmy przy ognisku. Piekliśmy
kiełbaski. Impreza medyczna nabierała obok nas rumieńców. Nie wiem jak u nich z
Guruą, ale mogliby być wcieleni do sekcji śpiewaczej oraz założyć sekcję tańca
terenowego. O dziesiątej się ze śpiewem na ustach i przytupem w nogach oddalili.
Mamy nadzieję, że przy pomocy jakiś trzeźwych kierowców. A my sobie
siedzieliśmy, piekliśmy, gadaliśmy. Tym razem dużo o Gurui o nie o sobie.
Wiernie towarzyszył nam do końca jeden z kotów. Rozwalał się po kolei na naszych
kolanach. Komisja Certyfikująca ogłosiła swój werdykt i wręczyła dokumenty.
Troszkę nam wiało, ale obracaliśmy się wywietrzonymi stronami do ogniska i można
było wytrzymać. Niestety Lylika z Stefanmarią (jak to się odmienia??; dawniej
Mężydło) oraz Edyta musieli wracać do domu. Uwzględniając ich obowiązki,
jesteśmy pełni podziwu, że postanowili chociaż jednego dnia nam towarzyszyć.
Komarów, nietoperzy i wilków w dalszym ciągu nie było. Były obiecane pieczone
ziemniaki. Po wypaleniu dubeltowej porcji drewna wyłączyliśmy ognisko i udaliśmy
się do kwater. Sekcja grzybiarzy umawiała się na poranne polowanie. Krzysiek
obiecywał, że własnoręcznie poderwie sekcję na nogi przed bladym świtem. Miało
być jeszcze wspólne oglądanie odcinka sierialu 07 zgłoś się, ale Morfeusz porwał
nas w ramiona.
Plany Krzyśka podsłuchał kogut i postanowił pójść mu na rękę, a właściwie w
ucho. Piał o zamówionej porze. I repetował później. Był nieźle poinformowany, bo
latał po całym gumnie ze swoimi żonami, ale piał tylko pod oknem pokoju, w
którym spał Krzysiek i ja. Niżej spała Berek z Babami. Wspólnie z nimi byłem
niewinną, przypadkową ofiarą grzybomanii. Gdzieś tak o szóstej wstaliśmy z
Krzyśkiem po kolejnym popisie drobiu. Z tym, że ja wstałem trwale, a Krzysiek
chwilowo. Wkrótce wstał Sławek, później Groh. Psica Goldi od rana jest gotowa do
głaskania. Musi przecież odrobić nocne zaległości. Świeciło słoneczko, to się na
nie przenieśliśmy. Koty dostały śniadanie i w zgodzie go wcinały. Goldi
myszkowała po obejściu to tu, to tam. W końcu ułożyła się na trawniku przed
nami. Groh zauważył przed jej pyskiem w trawie piłeczkę pingpongową. Chciał ją
pstryknąć i zobaczyć, co zrobi Goldi. Zanim to zrobił, to piłeczka zamieniła się
w jajko i znikła w psiej mordzie. Goldi pomemłała je, parę razy wypluła, złapała
i pobiegła na drugą stronę podwórza. Tam położyła na ziemi i wytarzała się na
nim. Myśleliśmy, że robi sobie maseczkę na sierść. Ale okazało się, że jajko
wciąż jest całe. Przyszła z nim ponownie do nas. Pobawiła się jeszcze trochę, a
potem pacnęła w nie łapą i zjadła. Razem ze skorupką. A więc nie chodziło o
ładną sierść, tylko o takież szczekanie i o profilaktykę osteoporozy.
Towarzystwo powoli się budziło. Ostatnie sztuki przed dziewiątą. Dostaliśmy
śniadanie, które było wzmocnione już chwalonymi wypiekami. Po posiłku, w
większości zwykłej (albo kwalifikowanej?) odezwał się grzybowy zew. Poszli w
las. Stara Gropa, Never, Małża, Groh, Sławek, Krzysiek. Nie wracali ranki i
wieczory. Nie, tylko ranki. Za płotem śmigali grzybiarze, ale nie nasi. W końcu
przyszli. Z całą, za przeproszeniem, kupą grzybów. Z mety padły dwa pytania:
skąd je wzięliście i czy one są prawdziwe? Okazało się, że nie dość, że
prawdziwe, to i niektóre prawdziwki. Najwięcej jednak było takich jednych, które
Groha uważa za jadalne, a miejscowy grzybiarz, że to nie one akurat są. Cóż,
czas pokaże kto miał rację... Po nacieszeniu się widokiem bogactwa, zostało ono
sprzątnięte ze stołu i postanowiliśmy zmierzyć się z zapasem kiełbasy, jaki
mieliśmy. Znaczy się drugie śniadanko na ciepło zaordynowaliśmy. Kiełbasa
wygrała. W nagrodę została przekazana właścicielce. Stara Gropa sprawnie
wyliczyła nasze zobowiązania finansowe i je od nas wyegzekwowała. Never
musiała wyjechać trochę wcześniej. Zachowała, oprócz wrażeń, jednego grzyba do
barszczu. Przyszedł czas opuszczenia Anatolki. Czas ten się trochę wydłużał,
gdyż Baby dostały po lizaku i kleiły się wszystkim do wszystkiego. Za to
przyklejone do fotelików były bezpieczniejsze. Luis witał następnych gości
ciągnących do gospodarstwa. Wyjechaliśmy do Kielc. W Kielcach, na początek,
Grohy wyrzucili Małżę. Dobrze, że trochę zwolnili. Pojechaliśmy pod centrum.
Przeszliśmy się kawałek kieleckimi ulicami w okolice Pałacyku Zielińskiego. Tam
planowaliśmy zjeść lody. Lokal działał w ten sposób, że w okienku, u
roztargnionych pań, zamawia się i płaci, a to czego nie dadzą od ręki, to
donoszą do stolika. Wyposażeni w lody i napoje gawędziliśmy. Baby latały po
trawniku. Czasami Berek za nimi. Przyjechała furgonetka i zaczęto wyciągać z
niej nagłośnienie i instrumenty. Sławek Wierzcholski z Nocną Zmianą Blusa miał
próbę przed koncertem, który się za chwil kilka rozpoczynał. Dziedziniec, na
którym się znajdowaliśmy opustoszał. Nie wpuszczano już przed występem nowych
gości. My twardo siedzieliśmy do końca. Nie siedziała Berek z Babami, bo
tańcowały. W zasadzie to dla nas tylko grali. Po jednym z utworów dostali od nas
w zamian pierwsze oklaski, a my od Sławka Wierzcholskiego zaproszenie na
koncert. No cóż, musieliśmy jednak wracać. Spotkanie zakończyło się w
tradycyjnej atmosferze akustycznej - musieliśmy do siebie migać. I to by było na
tyle. Dziękuję wszystkim uczestnikom.

I spotkanie z J.Ch - Wszystko Czerwone

[jotka13]

Cafe Szpulka, 28 listopada 2003 roku
I spotkanie z Panią Joanną Chmielewską – „Wszystko Czerwone”
Stawiłam się w Szpulce sporo przed ustaloną godziną "zero". Szpulka
(wielkie Ci dzięki i mrowie pochwał) mnie wpuściła, nawet nie
zaglądając do listy gości. Juz kłębił się dość spory tłumek ludzi,
odzianych w całości, bądź częściowo w czerwone szmatki. Dobrnęłam do
salki, przeznaczonej dla osób, udzielających się na stronce,
zostałam rozpoznana i w atmosferze ogólnej euforii i oczekiwania na
pojawienie się głównej Bohaterki spotkania, upchnięta za stolikiem z
bobem i orzeszkami. Jeszcze raz przepchnęłam się, by wziąć darmowe
piwo, nabyłam trzy książki Autorki, których promocja stanowiła clou
spotkania. Bardzo mi się podobał pomysł wydania wersji kieszonkowej
książeczek. A już mój rzeczywisty podziw wzbudziła książka, będąca
drugą częścią przygód Pafnucego. Bardzo eleganckie, doskonale
zilustrowane dzieło. Pani Joanna nie zawiodła - okazała się taka,
jak Joanna, opisywana przez nią w książkach, choć przejawiała oznaki
charakterku, bo nie wszystkie pytania jej pasowały i na niektóre nie
udzieliła odpowiedzi. Ludzie natychmiast zajęli się zadawaniem
pytań, dotyczących jej twórczości. M.in. zadałam pytanie o tym, czy
zwierzaki, występujące w jej opowieściach dość licznie, mają swoje
realne pierwowzory. Tak. Pies Chaber istnieje w rzeczywistości, choć
losy jego potoczyły się trochę inaczej - został oddany myśliwemu.
Natomiast Pani Joanna pochwaliła się, że ma 14 kotów
na "dochodzące", w tym 7, buszujących po jej domu. Opowiadała, że
gdy przez dłuższą chwilę nie wpuszcza ich do domu, to drabią łapkami
w szybkę, a z rana siedzą pod drzwiami, myjąc pyszczki, by je
wypuściła na dwór. Pani Joanna także powiedziała, że nie podoba się
jej pomysł kręcenia filmów na podstawie jej powieści.
Jedynie "Romans wszechczasów", który uważa za najgorszą swoją
książkę, "rzuca" na pożarcie telewizji. Chmielewska opowiedziała
także o tym, że nieudane opowieści też ma, istnieją w szczątkach,
ale nie są wyrzucane do kosza, tylko utykane po kątach szuflad. Do
jej ulubionych książek, napisanych przez nią należą "Wszystko
czerwone" i "Skarby". Autorka powiedziała, że pracuje nad nową
opowieścią, ale tematu nie zdradziła. Zapytana o gusta czytelnicze,
stwierdziła, że czytała książki Grocholi i jej się podobają,
natomiast nie czytała twórczości Masłowskiej, nawet trochę zdziwiła
się, bo chyba nie słyszała o tej Autorce. Wydawca powiedział, że
użyczy jej książkę Masłowskiej, choć nie jest to literatura, która
może podobać się Pani Joannie. Był oczywiście poruszany temat jej
książek damsko-męskich. Tych poradników z przymrużeniem oka.
Chmielewska nawoływała, by nie tępić męskiego rodzaju, gdyż potem
zostaną Paniom tylko ciamajdy. Powiedziała, że w planach ma
napisanie książeczki dla Panów o Paniach.
Większość osób była ubrana na czerwono i Pani Joanna zauważyła to od
razu i powiedziała, że czuje się jak na Derbach. Tam nagroda jest
niebieska i pół widowni ubranej jest na niebiesko.
Fani Chmielewskiej w atmosferze żartu i zabawy zapytali, czy poznaje
sprzęt biurowy, który dostarczyli na imprezę, a mianowicie
przykładnicę i dziurkacz (choć nie był on czerwony). Ponadto był
zaprezentowany tłuczek z czerwoną kokardką. Zaobserwowałam też Pana,
piastującego w dłoni tłuczek, zakończony z drugiej strony zgrabnym
tasaczkiem. Ogromne słowa podziękowania i podziwu dla możliwości
organizatorskich należą się Starej.Gropie, Kkiecam i oczywiście -
przewspaniałej Anecie (Cafeszpulka). Bez tych cudownych ludzi
impreza by nie wypaliła, jak też bez obecności wielu - wielu osób z
forum fanów, którzy swoimi osobowościami i pomysłami przysłużyli się
temu, iż spotkanie naprawdę było udane. Przygotowana
książeczka "Wszystko Chmielewskie", jak też projekt legitymacji
członkowskiej Klubu Fanów Twórczości Pani Joanny - to majstersztyki.
Oficjalną część imprezy zakończyło rozdawanie autografów przez Panią
Joannę i robienie z nią zdjęć. Myślę, że p. Joanna Chmielewska była
w dobrym nastroju, czyli podobało się Jej spotkanie z nami. Chociaż
uprzedzała na początku, że jest zestresowana ekipą budowlaną
niszczącą jej ogródek. Wyglądała tak, że daj nam Boże w Jej wieku.
Oczywiście – SZPILKI, nieodłączny papieros. Po zakończeniu spotkania
i po autografach (agent JCh twierdził, że to ewenement, że były
dedykacje oprócz samych podpisów) odbyło się spotkanie organizacyjne
Towarzystwa Joanny Chmielewskiej. Mam nadzieję, że napisze o tym
Agnieszka ½ bumbecki, gdyż je prowadziła.

Autor: white.falcon
Odpowiedzi Pani Joanny na zadawane pytania.
Pani Joanna Chmielewska odpowiadała na pytania prawie 2 godziny, nie
sposób wszystkiego spamiętać. Posłużę się spisem pytań
przygotowanych przez kkeicam.:
- ulubiony alkohol JCh to piwo, whisky, białe wino, ale lekarz
zalecił Jej picie czerwonego wina, które nijak nie pasuje do
ulubionych ostryg. A tak w ogóle to pochodzi z abstynenckiego domu i
alkohol zaczął Jej smakować po 60-ce.
- do ulubionych miejsc JCh należy południowa Francja i wybrzeże nad
kanałem La Manche. A Dania jest krajem, gdzie wspaniale odpoczywa,
pełny relaks.
- co do dalszych losów Janeczki i Pawełka oraz Tereski i Okrętki to
nic nie wiadomo, gdyż są to już dorośli ludzie i właściwie JCh mówi,
że powinna pisać już o ich dzieciach.
- jeżeli chodzi o postać Alicji, to JCh twierdzi, że jest to postać
nie w pełni wykorzystana, gdyż w pełną prawdę nikt by nie uwierzył.
- JCh lubi czytać książki Agaty Christie, ale tylko kryminały, nie
romanse. Lubi zarówno postać Herkulesa Poirot, jak i panny Marple. -
JCh lubi czytać książki historyczne, kryminały. Z przyjemnością
przeczytała książki Grocholi - jest obiecany 6 tom autobiografii
JCh. Dotyczący głównie wyjazdów wakacyjnych.
- język pana Mulgaarda jest zlepkiem różnych zasłyszanych powiedzeń,
pochodzących m.in. od Polonii kanadyjskiej.
- postacie występujące w książkach JCh najczęściej są postaciami
autentycznymi, tylko ubarwionymi. Przyjaciele są pytani, czy chcą
być np. mordercą czy ofiarą. Wrogowie nie mają tej szansy.
- większość sytuacji również ma swój pierwowzór życiowy, tylko
trochę zmieniony lub rozbudowany. - JCh twierdzi, że większość
powiedzonek z książek była znana Jej wcześniej, ona tylko ich użyła
i spopularyzowała.
- obecnie pracuje nad 5 nowymi książkami. - oprócz dwóch nowych
książek „Las Pafnucego” i „Bułgarski bloczek”, wydano
również „Lesia” i „Całe zdanie nieboszczyka” w wersji kieszonkowej.
- Pani Joanna potwierdziła, że książki "Lesio" i "Dzikie białko" są
na faktach autentycznych; Lesiowi książka przyniosła ponoć szczęście
Autorka zdziwiła się, gdy usłyszała, że Jej ksiązki są silnym
bodźcem do wychowywania mężów (ponoć dobre żarcie do tego najlepsze,
pewnie trochę piwka też nie zawadziI nie przejmuje się krytyką
swoich książek, bo tejże krytyki nie czyta.

Autorzy: edeka5, siwapp

Pasowanie Asi

[jotka13]

Cafe Szpulka, 9 czerwca 2004 roku
Pasowanie Asi

W ostatni piątek odbyło się powitanie i pasowanie Asi.sthm. Oto co
sie działo:
Osoby występujące w zdarzeniu: Cafeszpulka, Edeka5, Klarisa,
Edyta95, Bumbecki w dwóch wcieleniach, ja i główna bohaterka sztuki -
Asia.
Początek- rozmawiamy o wszystkim, głównie o Szwecji. Asia przyniosła
ze sobą prezenty dla Guruy, które wręczymy w trakcie jesiennego
zjazdu. Prezenty zostaną przechowane w Szpulce. Rozmowa na różne
tematy trwa dość długo, po kolei schodzą się uczestniczki
przedstawienia. Siadamy do stołów przygotowanych przez Anetę, na
stołach staropolski poczęstunek, przyjęty entuzjastycznie, zwłaszcza
przez Asię, która u siebie, na dalekiej północy, nie ma okazji jadać
takich rzeczy. Tematy poruszane w trakcie spotkania:
-Co ma gołąb Bumbecki? Kręćka, kręcz, czy zaburzenia błędnika?
-Nastał koniec TWCh. z KRS przyszło zawiadomienie o odmowie wpisu do
rejestru.
O, matko, o, matko!
-Propozycja zmiany godziny spotkania na późniejszą, bo jest za
jasno. Mamy się spotykać o północy, to będzie wtedy zlot czarownic,
miotły obowiązkowe.
- Prawdziwy wielbiciel J.Ch. czyta wszystkie książki Guruy. My
możemy krytykować jej książki, ale inni nie!
-26.06 ma być wyjazd do Tończy, w celu wykopania jakiejś studni.
- Robimy koci worek dla Guruy, każdy kto ma ochotę może przynieść do
Szpulki prezent dla Guruy. Wręczymy je w czasie zjazdu. Musimy
zrobić prawdziwy worek, z proszkiem do prania itd.
- W czasie zjazdu, jako atrakcja wieczoru przewidziane zostały
zawody w jedzeniu bobu.
-Robimy pasowanie Asi. Przeżyła i śmiała się, więc chyba nie było
tak źle.
-Poznałyśmy skrytkę w Szpulce, w której jest przechowywana
przykładnica.
-Snujemy wspomnienia o pańskiej skórce, wacie na patyku, Barbapapie,
oranżadzie w butelkach z kapslem, Złotej rosie i wiatraczkach.
-Pozdrowienia dla Magdy -lol21ndm. Czekamy w lipcu!
-Polityka. Moje niewinne pytanie o niedzielne wybory, przemieniło
łagodne jak owieczki Koleżanki w istne pantery polityczne!
Adrenalina i temperatura dyskusji skoczyły niebezpiecznie w górę.
Przerywamy dyskusję, bo robi się groźnie.
-Ponieważ mówiłyśmy już o dzieciach, psach, jedzeniu, podróżach i
Gururze to został nam do omówienia już tylko seks. W książkach Guruy
jest go mało!
- Oglądamy czerwoną lampę, stojącą w Szpulce. Oświetla tylko górę
kadłuba.
-Kłótnia między Klarisą, a Abumbeckim o CZN. W której komendzie
Joanna rozmawiała z pułkownikiem Jedliną?
-Asia trochę przerażona widokiem olbrzymiego dzbana piwa przed nią.
Myślała, że sama musi go wypić. Komisyjnie badana jest zawartość
piwa w piwie.
-Obgadujemy innych członków TWCh ). Międzynarodowymi kanałami
dowiadujemy się, że Doota przyjeżdża do Warszawy we wrześniu. Już
cieszymy się na pasowanie.
Wspominamy Paniąciocię i Bejoda. Gdzie jesteście? Tak miło
rozpoczętą znajomość szkoda by było urwać.
-Badamy ile mamy lat. Okazało się, że wszystkie mamy dopiero po 18!
Niesłychane!
To wszystko miało miejsce do godziny 22.30. Co było potem nie wiem,
bo musiałam
opuścić towarzystwo. Mam nadzieję, że co ciekawsze momenty opisze
ktoś inny. Pa.

Autor: stara.gropa.
Aby wam jeszcze raz gęby ucałować i podziękować za wspaniałe
przyjęcie. Popiałam juz do wszystkich w domu z zachwytu i zaraz
polecę na kobieca polonię tez im popiać jak to cudownie jest spotkać
Chmielewszczykow. Ogłaszam wszem i wobec, że przekładnica nie
bolała, to z reki zostało pochwalone za charakter pisma i trzymało
się do dzisiaj, to z gęby dochowało się do soboty. Nawet za uchem
trochę miałam. Smalec śnił mi się na zmianę z gołębiem. Wy jesteście
cudowne i jeszcze raz dzięki Anecie, która potrafi pięknie i
dramatycznie padać na kanapę pod tą sławną lampę ze Szpulki. Rzucam
się w wir pracy i do czytania Kocich Worków jak Harpia. Juz wam
strasznie zazdroszczę wycieczki do Tończy , cholera, szukajcie a
znajdziecie jakieś skarby. Może ktoś wam coś miłosiernie podrzuci???
No to pa
Wasza STARA WARIATKA
Autor: asia.sthm

Spotkanie nalewkowe - zmiana władzy

[jotka13]

Warszawa, 9 marca 2007 roku
Spotkanie nalewkowe – zmiana władzy
Spotkanie marcowe gościło u Xkropki.
Uczestniczyli: Pani Prezes Lylika, Pani Prezes Stara.gropa, Xkropka
z Małymżonkiem, Edeka ze Sławkiem, Edyta z Wojtkiem, Jotka z
Krzyśkiem, Never, Marrta i ja. Nie uczestniczyła Zmora. Się jej nie
spodobaliśmy. Nie była to Zmora z parteru, tylko Zmora w szaro-burym
futrze.
Jak zwykle przebieg spotkania był burzliwy i wielowątkowy, o co było
łatwo wziąwszy pod uwagę ilość trunków dostępnych uczestnikom.
Trunki występowały głównie w postaci nalewek, w żadnej z nich nie
było żmii ani innych okazów fauny. Tradycyjnie dla naszej strefy
kulturowej bazą dla nich była flora, zarówno krajowa jak i
kolonialna. Na początek nowa władza poleciła nam podpisać listę
obecności. Nie było jednak książki spóźnień. Może będzie następnym
razem. Oczekując na tych co mogli dotrzeć później omawialiśmy
prezenty dla Guruy. Udało się ustalić zawartość bonu. Będzie miał 8
towarów i 8 usług. Miejsce zakupu wiązanki kwiecia jest uzgodnione.
Co do wina nie podjęto jeszcze decyzji. Każdy kolejny pomysł możliwy
do zrealizowania w krótkim czasie jest mile widziany. Jak już się w
miarę zebraliśmy, zabrzmiały fanfary. Nie bez powodu. Pani Prezes
Stara.gropa została uhorendowana:
a) szarfą z napisem (nie chcę go przekręcić, proszę o zacytowanie),
b) złotym medalem z logo TWCh i napisem <wokół> Towarzystwo Wszystko
Chmielewskie 2004-2006 <poziomo> starej.gropie za zajęcie 1 miejsca
na fotelu Prezesa TWCh,
c) Zapalniczką w postaci zestawu do przypalania składającego się z
zapalniczki i 100 banknotów pięćset złotowych.
Natomiast Pani Prezes Lylika została uhorendowana wizytówką na stół
z napisem: Prezes TWCh Lylika; oraz złotym dzwoneczkiem od
Starej.gropy.
Po części oficjalnej powróciliśmy do konsumpcji nalewek. Były też
bliny, przepyszne, produkcji gospodyni. Wszyscy obecni przekonali
się również, że Irena Kwiatkowska nagrywała dla radia powieść
Wszyscy jesteśmy podejrzani. Wielka szkoda, że nie zachowało się
więcej. Nalewki swoją robotę odwalały. Mimo to, a może dlatego,
udało się odśpiewać Balladę z Diabłem i Marsz Chmielewski. Był
śpiew, meksykańska fala i niemy podziw. Sekcja śpiewacza jednak
bardzo by się nam przydała. Jako deser Xkropka zaserwowała coś, co
nie pamiętam jak się nazywa, ale wbrew pozorom nie jest słodkie i
nie widać w nim kalorii. Pyszne!
Ilość wchłanianych płynów powodował wiadomo co. Akurat dyżur miał
Małyżonek i on wyprowadzał, głownie uczestniczki spotkania, na siku.
Dyskusja w tym czasie rozwijała się na tematy oboczne. Bez
żadnego 'z' zamiast 'o'. Najwcześniej oddaliły się Marrta (jeden
rzut beretem bez obciążenia) i Newer (wiele rzutów oszczepem). W
końcu pozostali też uwolnili gospodarzy od naszego towarzystwa.
PS 1. Uzgodniliśmy czas i miejsce spotkania kwietniowego, ale i tak
jak znam życie naszego forum to wszystko może się zmienić.
PS2. Chce mi się spać, proszę pozostałych uczestników o
sprostowania, uzupełnienia itp.

Autor: g0p0s

Pytanie do Jotki.

[lylika]

Jotko, trochę się pogubiłam. Czego Ci jeszcze brak do Kroniki? Powiedz tylko a zaraz zaprzęgnę siebie i wszystkich z forum do roboty. Baron zgłosił się prawie dobrowolnie.
Dyryguj, a my będziemy grać.
P.S.
Czy Derby też zamierzałaś umieścić?

Propozycja do ...

[edyta95]

Ponieważ czas nam się bardzo skurczył, chciałabym delikatnie coś
zasugerować. Nie wiem na jakim etapie są prace nad kroniką i czy
Jotka zdązy, bo to naprawdę dużo pracy. Zatem jeśli istnieje
ryzyko "niewyrobienia się", to może niech to będzie w formie
rocznika. Wtedy zrobić na cacy wybrane roczniki, a pozostałe
dorabiać sukcesywnie. Pomysł kroniki bardzo mi się podoba i nie
chchiałabym, żeby coś wyszło nie tak, przez zwyczajny brak czasu.
No mam nadzieję, że nie zaplątałam zbytnio wypowiedzi swej

[lylika]

Tyko zacznijmy od samego początku, proszę, a to nastręcza najwięcej trudności.
Kto ma zdjęcia z piewszego spotkania?

[dorka_31]

Jakby co, kronika może być ozdobą kolejnego spotkania. Wtedy już
wszystko byłoby dopracowane na cacy

[g0p0s]

A może na początek relacje ze wszystkich spotkań z Guruą?

[lylika]

To jest dobry pomysł.

[jotka13]

Miałam odpocząć od internetu, bo jestem wyjechana, ale z racji
wyżzej konieczności odpowiadam:
- na razie mam zrobione te sprawozdania, które są w wątku
- jestem na etapie opracowania do nich zdjęć
- popieram pomysł g0p0sa z relacjami ze spotkań z Guruą
- poproszę o sugestie w jakiej formie to wydrukować
- wszelka pomoc mile widziana
- na 100% dostępna będę w środę

Spotkanie z J.Ch - Kocie Worki

[jotka13]

Cafe Szpulka, 28 grudnia 2004 roku

Spotkanie z Joanną Chmielewską – Kocie Worki


O godz. 18.00 punkt wkroczyłyśmy z siostrą do Szpulki i zostałyśmy
skierowane do właściwej sali, gdzie czekało już całkiem pokaźne
stadko kochanych współforumowiczek i -czów (tych mniej). O dziwo, od
razu wiedzieli, kto my zacz i pośpieszyli przedstawiać się.
Zakręciło mi się w głowie od nadmiaru nicków, starałam się
pospiesznie dopasować je do twarzy. Wcześniejsze zdjęcia ze spotkań
pomogły bardzo. Następnie zastygliśmy w oczekiwaniu, postanowiłam
wykorzystać chwilę na coś trochę, powiedzmy innego, i skutkiem tego
przegapiłam wielkie wejście Guruy, weszłam prosto w wielkie
zamieszanie, bo nikt nie chciał siadać pierwszy, wszyscy czekali, aż
Gurua ze świtą znajdą miejsce. Oprócz Pani Joanny na spotkaniu
stawił się jej syn Robert wraz z żoną i córką, pan Tadeusz,
zaprzyjaźniona pani z wydawnictwa oraz dwie panie z radia*. Gdy to
nastąpiło wylądowałyśmy w zacisznym kątku z dobrym widokiem na J.Ch.
Miejsce miało tylko tę wadę, że nie było Guruy za bardzo słychać.
Pan Tadeusz przedstawił przybyłych, na co Stara Gropa przedstawiła
pozostałych. Gdy pan Robert usłyszał Bumbecki momentalnie
zareagował: "Kto chce gołębia?", więc uważajcie co piszecie drodzy
koledzy i koleżanki, czytają nas uważnie Dwie osoby z rodziny
gdzieś się zgubiły, co J.Ch. trochę wyprowadziło z równowagi (ale na
krótko), bo były jej potrzebne "do stworzenia ogólnej atmosfery",
jak sama to określiła. Okazało się, że osoby owe wróciły do domu, co
zostało ustalone za pomocą telefonu komórkowego podanego przez syna,
ze słowami "Do tego końca mamunia mów". Ustaliwszy miejsce pobytu
owych osób, oddaliśmy się konsumpcji frykasów postawionych na
stołach i niezobowiązującej konwersacji. Na spotkaniu dowiedzieliśmy
się, że w 2 połowie stycznia zostanie wydana nowa książka JCh. A w
ogóle w tym roku powinniśmy się spodziewać 3 książek. Będzie pisana
dalsza część autobiografii, poświęcona głównie podróżom rodzinnym
JCh. Stara Gropa dyskutowała o pierwowzorach postaci z „Harpii”, tak
jak czuliśmy w większości były to ciotki, mamusia i Alicja.
Potwierdzone zostało, że dom Alicji wygląda tak jak zostało to
opisane w „Kocich workach”, bez żadnej przesady. A w ogóle postać
Alicji nigdy nie została w pełni wykorzystana, gdyż nikt by nie
uwierzył, że taka osoba istnieje. 6-metrowy karnisz Alicji, do
dzisiaj nie został odnaleziony, wersja oficjalna skłania się do
tego, że odfrunął. Pochwaliliśmy się wyprawami śladami JCh i
bohaterów Jej książek. Jako dowód, wisiały na ścianach powiększone
zdjęcia z wycieczek i z poprzednich pasowań w Szpulce. Następnie
odbyło się pasowanie i zostałyśmy z siostrą zaszczycone pasowaniem
przykładnicą przez Guruę, która dostrzegła potrzebę formuły
pasowawczej i na poczekaniu wymyślała dla każdego coś innego.
Następnie makijaż szminką Manhattan oraz rytualne "Hau Hau, Henio
nie jest bydlę i świnia". Myślę, że pani Joanna była mile zaskoczona
formą pasowania i tak sprytnym nawiązaniem do książek.
Zwłaszcza: "hau hau" sprawiło jej wyraźną przyjemność, chociaż
powiedziała: "Po co ja pisałam to wszystko?" Koci worek ofiarowany
JCh sprawił Jej wielką radość. A największą – poszukiwane książki,
wylicytowane przez nas na Allegro. Widać to wyraźnie na zdjęciu.
Oprócz książek były też różne popielniczki, proszki do prania,
rajstopy, kłębek wełny, herbaty, kawa, paczka cukru, złoty zegarek,
brylant na sznureczku, 2 słoiczki konfitur, chusteczki, skarpetki,
mydła, filiżanka ze spodeczkiem, futrzana czapka, ogon lisa, żel do
włosów, różne figurki itd, itp. Córeczka Anamaniki robiła zdjęcia
wszystkiego i wszystkich, co zresztą widać w albumie. Nie miała
absolutnie żadnej tremy i świetną zabawę, była tak urocza, że
absolutnie nikt jej nie odmówił pozowania. Dzięki niej mamy naprawdę
świetną dokumentację, więc polecam zajrzenie do odnośnego wątku.
Nie napisałam jeszcze o atmosferze. Wydaje mi się, że obie strony
były zadowolone ze spotkania, pomimo początkowego zdenerwowania JCh
nieobecnością dwojga Jej gości. Duża w tym zasługa Anety-
Cafeszpulki, która urządziła to spotkanie. Spotkanie trwało ponad 3
godziny, a wydawało się, że to była tylko chwila. I nikt się nie
wyalienował z rozentuzjazmowanego tłumu, choć tworzyły się podgrupy
dyskusyjne, ze względu na ilość uczestniczących osób.


Autorzy: smitte, edeka5

* Panie z radia okazały się osobami niezidentyfikowanymi do tej pory.

PS.
Oto najnowszy list od p. Tadeusza:
Dzień dobry!
Przepraszam za zwłokę, naprawdę miałem tłum rozmaitych nadzwyczaj
obowiązków związanych z początkiem roku. Serdecznie pozdrawiając,
podaję namiary. Chodzi o pierwsze wydanie (i tylko w tym znajdują
się interesujące panią Joannę fragmenty): Jerzy Putrament "Wakacje
[Powieść dla młodzieży]", Czytelnik, Warszawa 1956. Wedle
posiadanych przeze mnie informacji książka ma 688 str. Dalsze
wydania, tj. od 1967 roku, już nie wchodzą w grę. Najserdeczniej
pozdrawiam Panią, Pani Joanno, a za Pani pośrednictwem całe
Towarzystwo! Szczególnie serdeczne podziękowania za wieczór
chciałbym przekazać pani Feliszak.
Do poczytania!
Tadeusz Lewandowski

Spotkanie z J.Ch - garbate sprzątaczki

[jotka13]

Kompania Piwna, 28 grudnia 2006 roku

Spotkanie z Joanną Chmielewską – „Lesio”

Stado ciężarnych sprzątaczek z garbami kłębiło się po autografy,
które trzaskała nasza dublerka. Gurua stanęła w drzwiach i trochę ją
przytchło Tak rozpoczęliśmy. Gościliśmy Guruę, Monikę, pana
Tadeusza i z pewnym poślizgiem Pawła (od waszej maci). Gururzątko
niestety zostało otrute parówkami. Otrucie nie było do końca
skuteczne i życzymy szybkiego powrotu do zdrowia! Naszą kopią Gurui
była oczywiście stuningowana Lylika. Widać na zdjęciach, że
podobieństwo jest bardzo duże. Można się nabrać Rozlokowaliśmy
się na miejscach i jednak wróciliśmy do standardowego wyglądu. Gurua
powiedziała, że bez wąsów to ja jestem wykapanym Karolkiem
przebranym za sprzątaczkę Spotkanie prowadziła nasza Szefowa i
chwała jej za to. Robi to kapitalnie. Ponieważ nic tak dobrze nie
wzmacnia przyjaźni jak prezenty, to przez całe spotkanie je
wręczaliśmy. Na pierwszy ogień poszło świąteczne opowiadanie
Wołoducha. Rulon przewiązany piękną kokardą (materiał i wykonanie -
Lylika). Gurua powtarza wielokrotnie, że słowo pisane bardzo lubi i
ceni. Przeczytała opowiadanie od ręki i pochwaliła w sposób
ponadkurtuazyjny. Powiedziała że się jej podoba i przeczyta sobie
jeszcze raz po spotkaniu. Następnie Szefowa wręczyła Gurui torebkę z
prawie krokodyla. A w niej: rękawiczki z prawie węża, prawie
pistolet (zapalniczka) i 50 tysięcy złotych w prawie niezniszczonych
banknotach. Zapalniczka pewnie będzie używana, natomiast forsa być
może pójdzie do kominka. To w końcu jeszcze lepiej niż przypalić
sobie cygaro jednym banknotem Po torebce przyszła kolej na
książkę ciotki Lucyny. W ręce Moniki został przekazany grający i
świecący krawat w Święte Mikołaje dla Roberta. Pan Tadeusz dostał
milczący i nieświecący krawat w książki. Następnie plany uległy
pokrzyżowaniu. Miało być pasowanie Roberta na honorowego członka
TWCh. Padały propozycje, aby per prokura pasować Monikę, ale się
powstrzymaliśmy. Szefowa przekazała legitymację, pasowanie urządzimy
następnym razem. Przyszła długo wyczekiwana chwila na kacyka.
Krzysiek z Guruą odpracowali dialog i paczka z trudem (ciasno było,
a pakulec solidny) trafiła na chwilę w ręce Gurui. Z uwagi na jej
ciężar szamotał się z nią Paweł. Dokopanie się do arcydzieł zajęło
trochę czasu, bo wszystko było pakowane jak w oryginale. Gurua
wyglądał na nieco ogłuszoną całą sytuacją. Nie tylko w tym momencie
wypsnęło się nie raz coś w sensie: „Ludzie, wy nie jesteście
normalni” . Dzieła zostały wychwalone na wszystkie strony. Jedyne
zastrzeżenia to: za ładne to wszystko i jednak łby mogły być
większe. Dziełami Gurua ma się chwalić na prawo i lewo, w tym
publicznie. Groha i Małża mogą nie nadążyć z realizacją zleceń .
Będąc już przy kacyku, przekazaliśmy album z pozostałymi dziełami
konkursowymi. Inne rysunki, które brały udział w konkursie, też
zostały szczegółowo obejrzane i pochwalone. Postraszyliśmy, że
możemy wykonać wszystkie, bo pozostały nam nadprogramowe kamienie. A
poza tym prężna sekcja świętokrzyska może jeszcze nazbierać lub
ułupać. Czy ja już pisałem, że była mowa o naszej normalności? Potem
była klasówka. Wszyscy dostali kartki z pytaniami ułożonymi przez
Asię.sthm i Wołoducha. Gurua rozwiązywała test razem z Pawłem, a pan
Tadeusz zadzwonił do Martusi i jej się wypytywał o odpowiedzi.
Generalnie wszyscy ściągali jak mogli . Po zakończeniu Szefowa
czytała pytania i Gurua i pan Tadeusz odpowiadali, po czym ogłaszana
była prawidłowa odpowiedź. Kilka wpadek zaliczyli, pan Tadeusz, a w
zasadzie Martusia, więcej. Maksimum punktów zdobyła Xkropka. Były
też prezenty indywidualne, które sprawiły Gurui nie mniejszą radość.
Na koniec przekazaliśmy lotnicze zdjęcia Chmielnej 106 wykonane tuż
przed Powstaniem Warszawskim. Pilot nam nie wyszedł z uwagi na brak
niezbędnego rekwizytuNa deser Gurua zostawiła sobie wypatroszenie
świeczników. Upchane były tak solidnie, że potrzebne były narzędzia
i Paweł . Spowodowaliśmy kolejne przytchnięcie Gurui. Tyle cudów na
raz . Przy kilku sztukach stwierdziła, że będzie nosić, a przy
jednej, że taki sam pierścień Jej zginął. W całym życiu nie dostała
tyle pięknej biżuterii, co od nas . Przy wydobywaniu precjozów ze
świeczników zostaliśmy określeni jako nienormalni, że pozbywamy się
takich skarbów.
Kelnerki w ogóle były trochę spanikowane i na wszelki wypadek nie
zaglądały do nas zbyt często. Ale już za trzecim razem udało mi się
zamówić herbatę (po dwóch niepodanych . Serwowania piwa w szklance
stanowczo odmawiają, tylko w ciężkich kuflach. Przy dużym uporze
proponują szklankę luzem do kufla lub słomkę . Ciekawe, czy można
jedno i drugie i sobie przetoczyć?
I tak nam to zajęło 3 godziny 15 minut. Oczywiście cały czas była
rozmowa. Tematów multum.

Autor: g0p0s
PS.
W związku z doniesieniami z kraju, z których wynika, że w pewnych
lokalach piwo zbyt mało uderza do głów, w dniu 28 grudnia 2006 roku
zostały pobrane komisyjnie próby piwa P oraz piwa T. Badanie
przeprowadzono w dniu 29 grudnia tegoż roku na sprzęcie odpowiednim
(dla osób chętnych dokumentacja w formie zdjęć).
Wyniki:
Piwo T Ekstakt 5,39 %
Piwo P Ekstrakt 8,34 %
Zbadano jeszcze gęstość i refrakcje. Wszystkie badania
przeprowadzono w temperaturze 20°C. Teraz moi mili trzeba troszkę
poczekać aż dostanę informację, jakie parametry wyroby te powinny
posiadać. Wtedy dopiero będę w stanie państwu powiedzieć jaka jest
zawartość piwa w piwie. Martwię się tylko, że już do żadnej knajpy
nikt nigdy nas nie wpuści.

Autor: edyta95