Anna Karenina

[jadwiga1350]

Dlaczego Anna poślubiła Aleksego Karenina? On,jak wiemy,został
zmanipulowany przez ciotkę Anny.Wmówiła mu,że pannę skompromitował i
oświadczyć się musi.Ale sama panna Obłońska dlaczego go przyjeła?
Nie kochała go,nie była też do tego zmuszona sytuacją materialną.Jak
taka czysta, szlachetna postać, brzydząca się kłamstwem i udawaniem
mogła wyjść za człowieka, którego nie kochała i którego oświadczyny
zostały wymuszone podstępem?

[gazeta_mi_placi]

W jaki sposób skompromitował?

[monikate]

Odpowiem cytatem z "Błękitnego zamku" L.M. Montgomery, a w każdym razie z jego
przekładu. "Jest tylko jedno wyjście dla kobiety. Jakie? Wyjście za mąż". Innego
sposobu życia w tej epoce po prostu nie było. Za jedynie słuszną, akceptowaną i
uznaną formą uznawano małżeństwo. Tym bardziej, że ktoś musiał utrzymywać
niezamożne panny :)
A czy Anna była taka czysta, szlachetna i brzydząca się kłamstwem? Skąd ten
wizerunek? Fakty świadczą o tym, że to efekciara, lubiąca adrenalinę - stąd
dążenie do życia na najwyższym tonie. Typ człowieka, który źle się czuje w
szarej codzienności.

[gazeta_mi_placi]

>Fakty świadczą o tym, że to efekciara, lubiąca adrenalinę - stąd
dążenie do życia na najwyższym tonie. Typ człowieka, który źle się czuje w
szarej codzienności.

No,takiego opisu nie przeczytałam w żadnych opracowaniach :)

[monikate]

A nie było tak z Anią K.?

[jadwiga1350]

gazeta_mi_placi napisała:

> >Fakty świadczą o tym, że to efekciara, lubiąca adrenalinę - stąd
> dążenie do życia na najwyższym tonie. Typ człowieka, który źle się
czuje w
> szarej codzienności.
>
> No,takiego opisu nie przeczytałam w żadnych opracowaniach :)

Anna była przede wszystkim bardzo niedojrzała i naiwna. Takie
wieczne duże dziecko,coś jak jej brat Stiepan.Nigdy nie mogłam
zrozumieć co ona widziała w tym gogusiu Wrońskim.

[jadwiga1350]

monikate napisała:

> Odpowiem cytatem z "Błękitnego zamku" L.M. Montgomery, a w każdym
razie z jego
> przekładu. "Jest tylko jedno wyjście dla kobiety. Jakie? Wyjście
za mąż". Inneg
> o
> sposobu życia w tej epoce po prostu nie było. Za jedynie słuszną,
akceptowaną i
> uznaną formą uznawano małżeństwo. Tym bardziej, że ktoś musiał
utrzymywać
> niezamożne panny :)

Racja. Tylko że w tej epoce jedynym słusznym i akceptowanym wyjściem
kobiety zamężnej było trwanie przy mężu aż do śmierci. Anna tą
jedynie słuszną drogą nie podąża.Opuszcza męża i jawnie żyje z
kochankiem.
Więc dlaczego wyszła za człowieka którego nie kochała, nie będąc do
tego w jakikolwiek sposób zmuszoną, ani sytuacją materialną, ani
obawą staropanieństwa, ani ciążą.

> A czy Anna była taka czysta, szlachetna i brzydząca się kłamstwem?
Skąd ten
> wizerunek?

Taki wizerunek przedstawia nam Tołstoj.Pokazuje nam Annę jako
kobietę uczciwą i szlachetną, która nie potrafi żyć w kłamstwie,
udając kogoś, kim nie jest. Dlatego wyznaje wszystko mężowi,
opuszcza syna, zrzeka się rozwodu, bo nie chce żadnej łaski od
znienawidzonego Karenina i zaczyna jawne życie z Wrońskim.
Naraża się na pogardę i wykluczenie z towarzystwa. Wszystko to przez
swoją bezkompromisową uczciwość.

Anna też podkreśla własną uczciwość i prawdomówność. Z pogardą mówi
o Betty Twerskiej, że ta mając kochanka, oszukiwała swego męża w
najszkaradniejszy sposób. Anna żyjąc jawnie z Wrońskim czuje się
kimś lepszym od dawnej przyjaciółki.

No więc jeśli Anna odeszła od Karenina bo brzydziła się wszelkim
fałszem, to w jaki sposób w ogóle mogła wyjść za niego i tyle lat
żyć życiem pełnym pozorów? Jak mogła wyjść za człowieka, który,
mówiąc brzydko, został wrobiony w małżeństwo? Czy wtedy jeszcze nie
brzydziłą się kłamstwem i fałszem?

[jadwiga1350]

gazeta_mi_placi napisała:

> W jaki sposób skompromitował?

To już słodka tajemnica Lwa Tołstoja.Sama się dziwię, w jaki sposób,
ktoś taki jak Aleksy Karenin, mógł jakąkolwiek kobietę skompromitować

[monikate]

Tołstoj zaprzecza sam sobie :) Przedstawia Annę jako osobę szlachetną, szczerą,
itd., a fakty temu przeczą. To coś podobnego, co teraz uprawia w swoich
powieściach Małgorzata Musierowicz. Deklaruje szlachetność i dobroć Gabrysi i
Pyzy chociażby, a stan rzeczy jakoś sie z deklaracjami nie pokrywa.
Owszem, Anna była niedojrzała i naiwna.
W tamtych czasach lepiej było zyskać status mężatki, dobrą pozycję materialną i
społeczną, niż siedzieć pod opieką ciotki i martwić się, że otocznie wkrótce
zacznie nas nazywać starą panną.
Anna, podobnie jak jej brat - kochała się w emocjach i nowych wrażeniach. Kiedy
goguś Wroński sporządniał, zajął się solidnie gospodarowaniem na swojej wsi, z
Anią chciał się ożenić, to wtedy jej cóś wychłódło :) Źle się z tym czuła i
zaczęła się chłopiny czepiać. A przecież nie można być wiecznie zakochanym :/
Anna tak ma, że musi doświadczać emocji płynących głównie z uroku nowości.

[gazeta_mi_placi]

Jesteś cyniczna i złośliwa...

10/10! Mam takie samo zdanie na temat Anny K (n/t)

[malgga]

[stoerungsquelle]

to byly troche inne czasy i trzeba bylo laczyc majatki
milosc to byl luksus
czasami mi sie zdaje, ze i dzis tak bywa

---
Wow, superrecenzja wersji polskiej Lovefool – Głupiec w miłości
www.scholar-online.pl/viewpage.php?page_id=124&c_start=30#c13373

[monikate]

Boże, w pierwszej chwili przeczytałam "łączyć majtki" :)
Najcelniejszą charakterystykę Anny przedstawia pod koniec powieści matka
Wrońskiego.
A gdyby Anna była dojrzalsza psychicznie, to zamiast rzucać się pod pociąg,
poszukałaby sobie innego obiektu westchnień. Betsy Twerska jest rozsądniejsza od
tytułowej bohaterki; nie zatraca zmysłu praktycznego i właściwej perspektywy.

Swoją drogą...

[monikate]

... geniusz Tołstoja sprawia, że uwielbiam tę powieść. Denerwuje mnie w niej
każda postać, nawet porządny z kościami Aleksy Karenin. Bo za miętki czasem :)
Wkurza mizoginizm autora. A jednak, co jakiś czas muszę ponownie przeczytać
"Annę Kareninę".

[jadwiga1350]

> Wkurza mizoginizm autora

W którym momencie?

[jadwiga1350]

Tylko, że akurat Karenin i Obłońska żadnych majątków (czy też majtek)
łączyć nie musieli. Anna mogła sobie pozwolić na luksus miłości
będąc mężatką z dzieckiem, więc tym bardziej stać byłoby ją na to
jako młodą, zamożną, piękną, pannę.
Mam żal do Tołstoja, że nie pokazał genezy małżeństwa Kareninów ze
strony Anny. W książce nie ma na ten temat najmniejszej wzmianki.
Mnie zaś zawsze intrygowało z jakich względów Anna przyjeła
oświadczyny Aleksego i jak przeżyła z nim te kilka ładnych lat do
momentu pojawienia się w jej życiu Wrońskiego.

[monikate]

Powtarzam, że innej drogi życia wtedy nie było. Anna przyjęła oświadczyny
Karenina jako tzw. naturalną tego życia konsekwencję. A co, źle z nim miała?
Dopiero, jak doznała "oświecenia" przy Wrońskim, to się zaczęło.
Luksus miłości był raczej dostępny dla mężatek, niż młodych panien.

[hajota]

Moja polonistka z liceum, mądra pani, zwróciła nam uwagę na wymowny fakt, że
dopiero po pojawieniu się Wrońskiego Anna zauważyła, że Karenin ma odstające
uszy. Przedtem jakoś tego nie widziała.
A co zamążpójścia - wtedy raczej nie zawierało się małżeństw z miłości. Zapewne
Anna nie była w nikim zakochana, kiedy decydowało się jej małżeństwo. Karenin
był świetną partią. Mogła sobie wyobrażać, że miłość przyjdzie po ślubie.
Ktoś kiedyś cytował wypowiedź Iłłakowiczówny, która ponoć nie znosiła Anny,
natomiast bardzo żal jej było Karenina "bo to taki porządny człowiek".

[monikate]

Znam opinię Iłłakowiczówny i podpisuję się pod nią dwiema łapkami!

[Gość: anutek115]

Ja też!!! Pamiętam, że jak pierwszy raz przeczytałam "Annę Kareninę", a było to
po obejrzeniu ze trzech ekranizacji i zapoznaniu się z opiniami znajomych pt.
"Ach, jaka to piękna historia o miłości, ach, nieszczęsna Anna!" i byłam
wstrząśnięta! Nieszczęsna Anna? Dlaczego? To jest osoba, która bierze, co che w
chwili, gdy tego chce, a jej samobójstwo jest dla mnie całkowicie
nieprzekonujące. Żal mi było natomiast, poza Karenine, także Wrońskiego. Z tych
ekranizacji i westchnień znajomych wydedukowałam, że to jakiś zimny drań, co to
rozkochał, rzucił, nie zrozumiał duszy kobiecej... a oto zobaczyłam zakochanego
nieszczęśnika, którego to, co spotkało, nie wiadomo czemu spotkało...

[monikate]

Samobójstwo Anny osobiście mnie przekonuje. Kobitka tak się zapędziła w kozi
róg, że nie widziała wyjścia. A warto było odpocząć, gdzieś wyjechać, Z Betsy
Twerską od serca pogadać, "nabrać perspektywu" i zaraz znalazłby się nowy obiekt
miłości :)Jak się zastanowić, Anna i jej brat są b. do siebie podobni. Tylko on
już wie, że tego kwiatu pół światu.
Kiedy wczoraj, na projekcji filmu "Rewers" Anna Polony wygłasza mniej więcej
takie zdanie: "Miłość? Kocha się na chwilę, dzień, dwa, a potem są zwyczajne
sprawy" to zaraz o Annie K. mi się pomyślało. Ona nie posiadła tej mądrości i
zdrowego rozsądku, co postać grana przez Polony.

[Gość: anutek115]

> Samobójstwo Anny osobiście mnie przekonuje. Kobitka tak się zapędziła w kozi
> róg, że nie widziała wyjścia.

No tak, właściwie masz rację, i dość mi to pasuje do mojego wrażenia, że jest to
osoba, która brała co chce w chwili, gdy jej sie t3ego zachciało. A jak się
okazało, że nabrała za dużo, że wynikają z tego problemy, że nie bardzo wiadomo,
co z tym zrobić, to "mamuuusiu!!!". A że żadnej mamusi, która rozwiązałaby
problemy, pod ręką nie było, to co robić? Uciec.

Nie wiem, czy sam wyjazd dla nabrania dystansu by pomógł, na to Anna wydaje mi
się za bardzo niedojrzała i, cóż, zepsuta jednak.

[onion68]

Mnie się wydaje, że Anna nie mogła po prostu znieść tego, że jej związek z
Wrońskiem wyszedł z fazy zauroczenia i przeistoczył się w codzienność właśnie.
Wtedy dotarło do niej, ile poświęciła po to, aby było jak zawsze.
Anna nie jest postacią ani świetlaną, ani podłą czy infantylną, czy też
awanturnicą. Po prostu zwykłą kobietą, która podążyła za marzeniem. W
dzisiejszych czasach ta historia chyba nie skończyła by się tragicznie, ale
należy pamiętać, że wówczas obyczaje i prawo były inne i Anna naprawdę postawiła
wszystko na jedną kartę.

[jadwiga1350]

Przyczyną klęski Anny jest jej namiętne umiłowanie prawdy.
Otoczenie widząc zainteresowanie Wrońskiego młodą kobietą robi
wszystko,żeby pchnąć Annę w ramiona kochanka.Betty Twerska robi co
może,żeby kuzyn osiągnął swój cel. Stara hrabina Wrońska cieszy się,
że syn ma romans z taką kobietą jak Karenina. Wszystko zmienia się
gdy Anna, zgodnie ze swoimi zasadami,postanawia żyć jawnie z
kochankiem i niczego nie udawać. Wtedy staje się dla wszystkich
osobą nie pożądaną.Nawet Dolly w tajemnicy odwiedza ukochaną
szwagierkę.

Dużo w tym wszystkim winy samej Anny. Przecież nie mogła być taka
naiwna i liczyć,że otoczenie zaakceptuje jej jawny związek
z kochankiem. Wszak dobrze znała świat salonów i prawa nim rządzące.
Mogła starać się o rozwód i zalegalizowanie związku z Wrońskim. Ale
nie, bo nie chce żadnej łaski od męża.Niby współczuje własnej córce,
że ta nosi nazwisko obcego człowieka,ale nie robi nic żeby
uregulować jej sytuację w świetle prawa.

Gdy zaczeło się jej źle układać z Wrońskim, mogła wrócić do męża.
Karenin był dobrym człowiekiem i na pewno przyjąłby ją z powrotem.
Przeciez po śmierci żony zaopiekował się jej córką, w stosunku do
której nie miał żadnych obowiązków.Ale też nie!
Anna ponosi klęskę z powodu swej bezkompromisowości, z powodu
bezwzglednego dążenia do ideału prawdy. Nawet jeśli ta prawda
niszczy samą Annę i jej bliskich.

Dlatego właśnie trudno mi zrozumieć, że osoba wręcz opętana na
punkcie życia w prawdzie, mogła zgodzić się na małżeństwo poczęte w
kłamstwie.

[onion68]

Historii tej nie można rozpatrywać w oderwaniu od ówczesnych warunków
społecznych. Wtedy żeniono nazwiska i majątki, małżeństwa z miłości są
stosunkowo nowym wynalazkiem i tak zawarte małżeństwo nie jest też gwarancją
szczęścia w przyszłości (zgodnie z drugim prawem termodynamiki, sformułowanym w
"Mężowie i żony" Allena: z czasem wszystko zamienia się w g...). Rozsądni ludzie
żyli sobie szczęśliwie w tak zawartych związkach, robiąc swoje - jak Betsy.
Nie bardzo trawię sformułowania, że rozpad związku jest winą żony lub męża.
Zazwyczaj jest to niczyja wina i w przypadku Kareninów też tak było. On był
starym nudziarzem, a ona pełną temperamentu młodą kobietą, która właśnie
prawdopodobnie pierwszy raz w życiu się naprawdę zakochała i nie umiała udawać.

[jadwiga1350]

On był
> starym nudziarzem,

Gdzie tam!Karenin był dużo bardziej interesujący niż Wroński. Miał
swoje przekonania,zainteresowania,poglądy.
A Wroński? Ładnie na koniku wyglądał i dobrze tańczył w salonie.
To już raczej z Wrońskim można było zanudzić się na śmierć.

> Historii tej nie można rozpatrywać w oderwaniu od ówczesnych
warunków
> społecznych. Wtedy żeniono nazwiska i majątki, małżeństwa z
miłości są
> stosunkowo nowym wynalazkiem

Ale właśnie popatrzmy na świat przedstawiony przez Tołstoja.
Małżeństwo z rozsądku nie jest tam wcale regułą.
Kitty zakochana we Wrońskim,odrzuca oświadczyny Lewina.Cierpi z
powodu nieodwzajemnionej miłości, porzucona i upokorzona.Gdy pózniej
poślubia Konstantego,robi to z miłości,a nie z rozsądku.
Także Dolly musiała wyjść za mąż z miłości. Stiepan nie był
mężczyzną za którego można wyjść z rozsądku czy wyrachowania.

[onion68]

Znaczy - to jakaś obiektywna prawda objawiona, że Karenin był bardziej
interesujący? Kwestia gustu. Jakoś większość bohaterek powieści za bardziej
atrakcyjnego uznawała Wrońskiego.
Kitty dlatego wybrała Wrońskiego, gdyż jego pozycja była równa lub wyższa niż
Lewina, a przy tym ładnie jeździł na koniu i dobrze tańczył. Nie pokochałaby go
raczej, gdyby był ubogim drwalem (chyba że po ślubie z którymś z panów z własnej
sfery). Lewin zaś był (moim zdaniem)nudziarzem, zaabsorbowanym jakimiś
reformami rolnymi ;-) I gdy Kitty się w końcu na niego zdecydowała, moim zdaniem
wynikało to bardziej z wcześniejszego rozczarowania, wstydu, chęci zagrania na
nosie Wrońskiemu. Niestety, Lewinowi dostały się resztki.

[jadwiga1350]

Jakoś większość bohaterek powieści za bardziej
> atrakcyjnego uznawała Wrońskiego.

No owszem,bo był dużo młodszy i przystojniejszy niż Karenin.Ale był
od niego o wiele nudniejszy.Taka piękna, salonowa lalka.
Gdy w Annie opadły największe emocje i rozpoczeła się jej proza
życia u boku Wrońskiego, to też zaczeła się przy nim nudzić.

I gdy Kitty się w końcu na niego zdecydowała, moim zdanie
> m
> wynikało to bardziej z wcześniejszego rozczarowania, wstydu, chęci
zagrania na
> nosie Wrońskiemu.

Chyba nie, Kitty w końcu zupełnie przeszło zauroczenie Wrońskim.

[hajota]

Zwrócę jeszcze uwagę na fakt, że w pewnym momencie wpadła w narkomanię. W tamtej
epoce laudanum czyli nalewkę opiumową zażywało się powszechnie na różne
dolegliwości. Anna zapewne z tym przesadziła. Być może między innymi stąd
chwiejność jej nastrojów (pod koniec książki) i samobójstwo. Nie twierdzę, że to
czynnik jedyny, ale dość istotny.

Uszy Karenina :-)

[ada08]

hajota napisała:

> Moja polonistka z liceum, mądra pani, zwróciła nam uwagę na
wymowny fakt, że
> dopiero po pojawieniu się Wrońskiego Anna zauważyła, że Karenin ma
odstające
> uszy. Przedtem jakoś tego nie widziała.

Pisze też o nich Nabokov w swoich "Wykładach o literaturze
rosyjskiej", w rozdziale poświęconym "Annie Kareninie":

... Kiedy wyjeżdżając do Moskwy, spotyka Wrońskiego, zakochuje
się w nim śmiertelnie. Ta miłość przeobraża cały otaczający ja
świat. Przypomnijmy sobie słynną scenę na petersburskim dworcu,
kiedy Karenin wychodzi po powracającą z Moskwy żonę i ta dostrzega
nagle, jak wielkie i brzydkie są jego uszy. Wcześniej nie zwróciła
na to uwagi, bo nigdy nie patrzyła na męża krytycznie; był dla niej
po prostu jednym z zaakceptowanych elementów akceptowanego przez nią
życia. Teraz wszystko się zmieniło."

a.

Wiek Anny

[hajota]

Przy okazji niniejszej dyskusji zainteresowałam się tą kwestią. Znalazłam coś
takiego botinok.co.il/node/39654
Gdy rozgrywa się akcja książki, Karenin ma 44 lata, Anna jakieś 26-27. Wyszła
więc za Karenina w wieku lat 17-18.