Sto lat samotnosci

[panna_es]

j/w
czyatliscie
co sadzicie o tej ksiazce?

[Gość: kin]

czytałam
Podoba mi się spojrzenie na zawirowania historii od strony kobiety, tzn. tej,
która "zostaje w domu", gdy mężczyzna "ginie za ideały". Nie czytałam nic tak
ujętego wcześniej. jest wiele modeli zachowań kobiet w obliczu koła historii w
tej książce. Niezwykle interesujące.

[Gość: justyna]

Czytalam kilka lat temu,pamietam ogromne "wciagniecie" na poczatku,potem,kiedy
plk.Aurelian Buendia poszedl na wojne,zaczelam sie jakos nuzyc.chyba zrobie
niedlugo drugie podejscie,moze wtedy odbior bedzie inny:)

[Gość: ona.a]

Warto przezcytać. Ładnie ukazany odwieczny podział między kobietą i mężczyzną,
ich pozycją w środowisku. Wnisokiem może być na przykłąd to,że mimo tak
wyraźnego podziału, kobieta zawsze i wszędzie będzie istotnym ogniwem w życiu,
niezależnie od stereotypów. Uczucie ujęte w nieco inny sposób.Wciąga, chocw
pewnym momencie troszkę się przeciąga.
:)

To w koncu sto lat... ;-)

[Gość: Jan]

Gość portalu: ona.a napisał(a):
> kobieta zawsze i wszędzie będzie istotnym ogniwem w życiu,
> niezależnie od stereotypów.

A moze dzieki stereotypom?
To wlasnie "stereotypy" daja kobiecie niepodwazalna pozycje, ktorej jej zaden
mezczyzna mimo najszczerszych checi nie odbierze. Spotkalem sie z opinia, ze
wsrod specjalistow od sztucznej inteligencji tak silnie dominuja mezczyzni, bo
chcieliby stworzyc cos przypominajacego czlowieka, a inna (prostsza) droga jest
dla nich zamknieta.

> Wciąga, choc w pewnym momencie troszkę się przeciąga.
Ja tego nie mialem, gdy bylo trzeba, potem mnie tak nie wciagnelo :-(
I jest grube, to w koncu sto lat...

[Gość: ona.a]

Hm.... jeśli chodzi o stereotypy, myślę,że pozostanę przy swoim.
Do dnia dzisiejszego jest tak, że jeśli komuś kiedyś przyczepiono łatkę, ona
już przy nim pozostanie i tak łatwo nie da się odpruć:) dla mnie stereotypy są
negatywnie nacechowane.Moze zabrzmi dość feministycznie, ale jesli
kiedyś "zadaniem",może ładniej- rolą- kobiety było siedzenie w
domu,wychowywanie dzieci itp, itd, to wciąż się ciągnie niezależnie od ewoulcji
społeczeństwa, sposobu ich myślenia,bo stereotyp....Fakt, czasy opisane przez
Amrqueza to zupełnie inna epoka i nie warto jej porównywac z "dzisiaj", ale
takie właśnie odebrałam wrażenie - stereotyp.

zgadzam się z tym,że jest przygrube, mozna ją by było nieco odchudzić,pomimo
tych stu lat.
M.

[Gość: dorota]

Mnie nie zachwyciła. Może spodziewałam się zbyt dużo po ogólnych zachwytach.
Bardziej podobała mi się "Miłość w czasach zarazy"

[Gość: ona.a]

Oo, a ja mogłabym powiedzieć, ze "Sto lat samotności" mi się jak najbardziej
podobało, natomiast "Miłość w czasach zarazy" nieco mnie rozczarowała.
Jak widać, zdania podzielone.I bardzo dobrze.
M.

[pan_coito]

Znudziła mnie potwornie. Bez smaku. Ale ja się nie znam.

[pure_morning]

Bardzo mnie zachwyciła,jedna z najlepszych książek jakie
czytałam,chociaż "Miłość w czasach zarazy" też jest warta lektury,wg mnie
Marquez to świetny pisarz.

[Gość: ultra75]

Czytalam ja strasznie dawno temu, ale pamietam, ze mnie zachwycila. Widze, ze
musze zrobic drugie podejscie :-). Ciekawe, czy za drugim razem tez mi sie
bedzie tak podobala...

[Gość: Maryla]

Rewelacja!
Jedna z książek mojego życia.
Co za styl! A poczucie humoru!
Przeczytać koniecznie :-)