Kolekcja literatury "Gazety Wyborczej" - konkurs!

[Gość: Sheldon]

Niestety nie zrecenzuję tej książki bo odeszłem dzisiaj z przed kiosku z
kwitkiem. Ale gratuluję Gazecie pomysłu i życzę aby chociaż 10% z tych, którzy
dzisiaj "GW" kupili, przeczytali książkę Umberto Eco

[anetka.los]

Nie jestem ani znawczynią literatury ani jakąś wielką fanką Umberto Eco. Nie
szaleję też na punkcie historii dziejów średniowiecza. Wcale nie sięgnęłam
najpierw po książkę, lecz najpierw obejrzałam film Jean'a-Jacques'a Annauda i
mówiąc wprost spodobało mi się. Dopiero ten fakt skłonił mie do głębszych
refleksji i sięnięcia po tę niesłychaną powieść. Sama stałam się w pewnym
sensie Wilhelmem, gdy tak trafnym rozumowaniem dochodził do kolejnych punktów
rozwiązania zagadki. Zastanawiało mnie szczególnie, jak ten, żyjący przecież w
czasach ciemnoty i zabobonów mnich, mógł z pełną szczerych chęci pasją podjąć
się tak trudnego zadania. Oto miało miejsce morderstwo w którym najpewniej
maczał palce szatan, a przecież złowieszcza jest to istota i na jednej zbrodni
nie mogłoby się skończyć. Nasz bohater z Baskerville to postać nietuzinkowa-
spostrzegawcza, ostrożna, ale zarazem potrafiąca podjąć ryzyko, a i ugodowa,
gdyjest to oczekiwane. Lecz czy istniałby Wilhelm bez Adsa z Melku? Nasz
narrator z pokorą słucha swego mistrza i próbuje choć w małym stopniu się do
niego upodobnić...to on przekazuje nam relację z pamiętnego wieku XIV wraz z
całą towarzyszącą mu historyczną otoczką. To dla Adso należy przeczytać tę
powieść...gdyż bez jego słów nie byłoby ani Jorge de Burgos ani Wilhelma z
Baskerville ani dreszczyku emocji towarzyszącemu zakazanym przechadzkom wśród
tajemnic opactwa...

[ajanko]

"Imie Rózy" to pierwsza i najbardziej znana powiesc pisarza i publicysty
Umberto Eco. Akcja toczy sie w sredniowieczu. Do opactawa benedyktynow we
Wloszech, w którym odbyc sie ma wazne spotkanie o charakterze polityczno-
religijnym dotyczace kontrowersji na temat ubóstwa Chrystusa przybywa angielski
franciszkanin Wilhelm z Baskerville ze swym uczniem Adsem z Melk. Tuz przed ich
przybyciem w opactwie w tajemniczych okolicznosciach ginie mnich. Anglik
prowadzi sledztwo ale popelnione zostaja kolejne morderstwa. Kolejne slady
prowadza do biblioteki i zakazanych manuskryptow...
Umiejetne polaczenie watka historycznego z kryminalnym sprawia, ze mozemy
dowiedziec sie czegos wiecej o sredniowiecznej sytuacji politycznej i
obyczajach mnichow nie majac wrazanie jakby sie czytalo ksiazke naukowa. Wartka
akcja i przystepny jezyk powoduja ze powiesc czyta sie jednym tchem.
Na podstawie ksiazki zostal w 1986 roku nakrecony film z Seanem Connery i
Christianem Slaterem w rolach glownych.

[ratat]

Kryzys tradycyjnej powieści europejskiej, jaki był (a może i jest ciągle?)
problemem naszej kultury mógł być przełamany tylko przez twórców wybitnych,
takich jak Grass, Kundera czy Eco właśnie. Jego "Imię Róży" zapoczątkowało
właściwie erę prawdziwej powieści postmodernistycznej, choć sam autor wystrzega
się takiej etykiety. Niemniej, większość postulatów Ponowoczesności jest w tej
powieści spełniana. Mimo że dekonstrukcja świata, jak i intertekstualizm nie są
może tak mocne, jak w "Baudolino" czy "Wahadle Foucaulta", to niewątpliwie
króluje tu ironia. Cały świat i konstrukcja fabuły to gra i ustawiczne mruganie
okiem, wręcz nerwowy tik, narratora-twórcy do czytelnika, któremu chce on
przekazać całą umowność świata powieści. Ale czyni to w taki sposób, że
właściwie czytelnik równie dobrze może to zauważyć, jak i dalej czytać
spokojnie tę powieść jako utwór kryminalny. I w tej właśnie umiejętności
tworzenia światów dwu- lub wielopłaszczyznowych, których każde odczytanie się
nie znosi, ale jest niejako równoległe, leży mistrzostwo Eco. Przewrotnie
napisana historia dochodzenia w sprawie tajemniczych zgonów w opactwie jest
równie dobrze parabolą, traktatem religijnym, powieścią historyczną lub
gotycką, jak i tradycyjnym kryminałem. Jak daleko zabrniemy w interpretację
powieści, zależy już tylko od naszego wysiłku...Warto tę książkę przeczytać
choćby dla jednej sceny - widzenia Adso. A jeśli kogoś to nie przekonuje, to
dostaje do ręki bardzo dobrą i nie sztampową powieść
detektywistyczną...rozgrywającą się w ulubionym przez posmodernistów świecie-
bibliotece, tu odartym z umowności i wyciągniętym przez ironiczne pióro Mistrza
w realność. Trzeba przeczytać!

[Gość: Kasia]

Denerwują mnie wypowiedzi o tym, jak to "Imię róży" odsłania przed nami
prawdziwy obraz Średniowiecza. Zastanawiam się kiedy w końcu pojmiecie, że
literatura nie pokazuje obrazu rzeczywistości, nie jest odtworzeniem
zewnętrznego świata. Traktowanie literatury, jako "reportażu" jest co najmniej
naiwne. Takie są też wasze wypowiedzi!!!

[marekszyl]

Naiwne wydaje mi się Twoje myślenie. Literatury nie mozna traktowć, jako
wyodrębnionego systemu, gdyż literatura po pierwsze, powstaje na styku
rzeczywistości i nierzeczywistości. Po drugie, tworzą ja ludzie i ich twórczość
jest zdeterminowana przez otaczającą takiego twórcę rzeczywistość. Wreszcie po
trzecie, współcześnie wyróżniamy literature faktu, literature historyczna,
literature dokumentu, które są literaturą opisującą rzeczywistość. Można wiele
dzieł wskazać, które opisują wiernie rzeczywistość. Bo literatura w dużej
mierze to zmyślona opowieść, najczęsciej o ludziach, opisana w jakiejś
rzeczywistości.

Pytanie czy "Imię róży" należy traktować jako wierny opis rzeczywistości
średniowiecza? Myśle że tak. Powieść Eco to wymyślona opowieść o wydarzeniach
jakie miały miejsce w średniowiecznym opactwie. Mamy tu zmyśloną historię
osadzoną w realnym świecie. Eco słynie z naukowości swoich dzieł i ich realizmu
w szczegółach. W "Imieniu róży" Eco zadbał o realizm swojej powieści dokładnym
opisem rzeczywistości średniowiecznej i dodał do tego kilka zmyślonych warstw
powieściowych (upraszczając mistrza Eco!).

Na koniec pytam! Co z tego, że najprawdopodobniej nigdy nie było w
rzeczywistości takiego opcatwa, jakie mieli okazję zwiedzić bohaterowie Eco,
skoro powieściowy "kształt" klasztoru to wierny obraz średniowiecznych
klasztorów benedytkyńskich? Czy nie mozna nauczyć się od Eco jak takie opactwo
w rzeczywistości wyglądało, choć nigdy nie istniało??? (nie tylko o klasztor
można zapytać, ale również o codzienne życie ówczesnego człowieka, jego ubiór i
sposób myślenia, o stosunki między warstwami społecznymi, stan wiedzy, treści
teologiczne i filozoficzne).

Tak. Taki jest Eco, wierny rzeczywistości, w którą wkłada swoje powiesci.

Pozdrawiam

> Denerwują mnie wypowiedzi o tym, jak to "Imię róży" odsłania przed nami
> prawdziwy obraz Średniowiecza. Zastanawiam się kiedy w końcu pojmiecie, że
> literatura nie pokazuje obrazu rzeczywistości, nie jest odtworzeniem
> zewnętrznego świata. Traktowanie literatury, jako "reportażu" jest co
najmniej
> naiwne. Takie są też wasze wypowiedzi!!!

[Gość: clim]

lubisz czytać? Lubisz opowieści historyczne?Lubisz opowieści fantastyczne?
Lubisz zagadki kryminalne? Lubisz zabawy językowe? Tak wiele w jednym "JMIENIU
RÓŻY'.Rok 1327.Zbrojne ramię Kościoła-Święta Inkwizycja przeszukuje ludzkie
dusze w poszukiwaniu DIABŁA.W tym samym czasie w małym benedyktyńskim
opactwie,gdzieś w środku Europy zbierają się kościelni uczeni,aby podyskutować o
ubóstwie Chrystusa.W klasztorze Scisłych reguł straszy duch starożytnej wiedzy i
doprowadza klechów do PIEKŁA swoich rządzy.Kłębowisko ludzkich namiętności
przeradza się w pospolity kłębek tajemniczych zbrodni,który rozwijając się na
naszych oczach ukazuje nić raz po raz wiązaną pysznie przyrządzanymi trupami.Nić
kłębka niechybnie prowadzi nas do KŁĘBA Średniowiecznego Kosmosu-BIBLIOTEKI
BABEL.Co to jest?Sam musisz rozwikłać zagadkę.Miłej przygody i przyjemnej
lektury życzy Cezary Limanówka!!!!!!!!!

[qwer4]

Nie śmiałbym jej recenzować, jest rewelacyjna. Pozostaje ją tylko czytać,
czytać i czytać.

[Gość: Monique]

"Imię róży" Umberto Eco -to nie jest książka - to jest wehikuł czasu który
przenosi w mroczną epokę średniowiecza, gdzie za cokolwiek można trafić prosto
na stos. Śledząc przygody bohaterów cofamy się do czasów gdzie mottem życia
było "ora et labora", gdzie mnisi spędzali godziny przepisując stare księgi,
gdzie rytm dnia wyznaczały modlitwy, a przyczyny niewyjaśnionych zjawisk
dopatrywano się w działalności diabła. Dzięki tej książce możemy dowiedzieć się
wiele o życiu mnichów, a raczej wczuć się w atmosferę panującą w klasztorze,
zrozumieć ludzi go zamieszkujących, poznać ich lęki, ich sposób rozumowania.
Prawie słyszy się dzwony zakonu i kroki kontemplujących (i nie tylko) mnichów...
“Imię róży” - trzyma w napięciu - ale pierwsze strony zapadną w serce głównie
miłośnikom historii.

[mikmos]

Rozszyfrowanie tytułu tej książki przynosi tyle samo przyjemności i dreszczu
emocji, co wyjaśnienie zagadki serii tajemniczych morderstw w średniowiecznym
klasztorze...Tajemnica ukryta na stronach powieści odsłania się powoli i
rozkwita w pełni jak rozwinięty kwiat rózy, raniąc czasami czytelnika
kolcem "oczywsitości", której nie udało mu się dostrzec.
Ludlum średniowiecza "Jeżeli musisz wstać rano do pracy, nie zaczynaj tej
książki wieczorem":)

[Gość: Andrzej]

Początek „Imienia Róży” Umberto Eco sugerujący, że będą to wspomnienia mnicha,
który dożył sędziwego wieku w klasztorze, nie zapowiada tak ciekawej fabuły
mogącej z powodzeniem zadowolić gusta najbardziej wybrednego czytelnika. Każdy
znajdzie tu coś dla siebie.
Trudno zwłaszcza zakwalifikować dzieło w wąskie, sztywne ramy gatunków
literackich. Jest to zdecydowanie utwór otwarty i zapewne temu zawdzięcza swą
popularność i miejsce w kanonie dzieł literackich. Dzieł, gdyż mistrzowskie
połączenie tajemnic odkrywanych przez bohaterów oraz czytelnika wraz z rozwojem
akcji, grozy miejsca, czasu i wydarzeń z wplecionym surowym klimatem klasztoru
i odrobiną erotyki, sprawia, że jest to książka, po którą sięga się z odrobiną
wahania i wątpliwości po raz pierwszy i z prawdziwą przyjemnością kolejnymi
razami...

[e-mail]

Imię rózy

[Gość: az]

Zdechła mi rybka. Ta książka jest za długa i nie zdążę jej przeczytać do środy.
Pozostałe książki mogę raczej wypożyczyć z biblioteki. Skróciłabym ją o jakieś
200 stron. Pa
www.serwis.tarnow.cc

[Gość: ezet]

Przyznaje się bez bicia, że pierwszy był film. Druga była książka. Teraz
kolejność jest odwrotna. Cała plejada typów ludzkich - mnisi i inkwizytorzy -
których śmiało można przenieść w obecne realia. Nie wiem tylko czy obecnie dla
kogoś przedmiotem pożądania będzie książka ...

[Gość: hania]

"Imię róży" to książka, od której trudno się oderwać, gdyż z każdą stroną
narasta napięcie. Autor w niezwykle barwny sposób opisuje średniowieczną
rzeczywistość, dzięki czemu słyszymy śpiew mnichów i bicie dzwonów oraz bez
trudu możemy sobie wyobrazić wnętrze klasztoru.
Jednak powieść ta nie jest przeznaczona wyłącznie dla miłośników historii, lecz
także dla wszystkich lubiących odkrywanie tajemnic. Mówiąc krótko, Imię róży to
opowieść o ludzkim cierpieniu i namiętnościach.

[scoutek]

Gość portalu: az napisał(a):
> Zdechła mi rybka. Ta książka jest za długa i nie zdążę jej przeczytać do
środy.Pozostałe książki mogę raczej wypożyczyć z biblioteki. Skróciłabym ją o
jakieś 200 stron.

w ktorym z wywiadow Eco powiedzial, ze napisal Imie Rozy z mysla o wytrwalym
czytelniku... specjalnie pierwsze 100 stron jest noodne i ciagnie sie, za to
jesli ktos przez to przebrnie to w dalszej czesci czeka go nagroda... i tak
wlasnie jest....

[aninia]

Z chwilą przybycia do opactwa benedyktynów dwóch zakonników – Wilhelma z
Baskerville i jego ucznia Adsa z Melku, rozpoczynamy fascynującą przygodę
osadzoną w średniowiecznych realiach.
Mnisi mają wziąć udział w teologicznej dyspucie dotyczącej ubóstwa Chrystusa.
Kontemplacyjny nastrój przerywa jednak seria niewyjaśnionych morderstw.
Dociekliwy Wilhelm stara się odkryć prawdę. To niełatwe zadanie, bowiem opactwo
pilnie strzeże swoich mrocznych tajemnic.
Z każdą chwilą, coraz bardziej pochłania nas labirynt domysłów, intryg i
podejrzeń.
Powieść ma wszelkie znamiona kryminału, jednak wytrawny czytelnik nie da się
zwieść. Znajdzie tu wiele symboli i odniesień, filozoficznych subtelności i
niuansów, historycznego farszu. To powieść, do której się wraca aby za każdym
razem odkryć ją na nowo. Wszak róża ma wiele imion....

[martawojtkiewicz]

Lubię mroczne książki, gdzie na wyjaśnienie tajemnicy mamy kilkaset stron.
Lubię intelektualne gry prowadzone przez autora z czytelnikiem. Mimo woli,
pomiędzy wierszami, czytam o średniowiecznych herezjach, o katarach i
albigensach jak o fascynujących subkulturach współczesnego świata. Lubię być
traktowana poważnie i wierzyć, że wywody autora nie są tylko efekciarskimi
pociągnięciami mistrza. Umberto Eco w "Imieniu róży" wzniósł się na wyżyny
pisarstwa suspensu jednocześnie zachowując pozór naukowego wywodu. To jedna z
nielicznych pozycji, której końca nie chciałam jak najdłużej!

[mistan]

R-ozrywki i błogiego relaksu poszukaj lepiej w innych lekturach.
E-kspedycja "ze współczesności do średniowiecza" (nawet jeśli jest podróżą w
wyobraźni) wymaga dobrej kondycji intelektualnej.
C-zytanie tej książki to chwilami żmudne zajęcie.
E-rudycja autora i jego historyczne zacięcie, zrobią na Tobie wrażenie.
N-iektóre opisy są tak długie, że można by je aplikować jako antidotum na
bezsenność.
Z-araz po nich, następują jednak fragmenty ewidentnie podnoszące ciśnienie!
J-ak w sałatce, połączono tu różnorodne składniki (fikcję, fakty, intrygę,
rozważania teologiczne, wątek miłosny) w jedną smakowitą całość.
A zatem , jeśli przedkładasz wyszukaną strawę duchową nad czytelniczy „fast
food” – sięgnij po „Imię Róży”!

[aga.zyta]

Powieść detektywistyczna,filozoficzna rozprawa w średniowiecznych realiach,
powieść historyczno-obyczajowa ... tym wszystkim potroszę jest "Imię róży"
Umberto Eco. Dzieło niezwykle mądre,ale nie przynudzające. Intryga i
interesujące, pełnokrwiste postacie wciągają pobudzając do nieco głębszych
refleksji nad naturą ludzką, pogmatwanymi losami kultury europejskiej, walką
starego z nowym, nieustannym dążeniem człowieka do prawdy i poznania. Książka o
wielu podtekstach, w której za każdym czytaniem (a należy do gatunku tych, do
których chętnie się wraca) czytelnik może znależć coś nowego. Towarzyszy mi od
kilkunastu lat. Wraz z wiekiem i doświadczeniem rozsmakowuje się w niej i
pięknym języku, jaka została napisana bardziej i bardziej...

[szybki]

Pomysł z wydawaniem Kolekcji Literatury XX wieku uważam za bardzo trafny.
Książka dużo bardziej niż film kształtuje bowiem naszą wyobraźnię.

Co do pierwszej książi z tej serii "Imię róży" to prawdziwe arcydzieło. Zapewne
odczucia po przeczytaniu tej książki będą różne, tak jak różnie są ludzie.
Książka jest bardzo specyficznie napisana. Pozornie jest to jakby kryminał,
osadzony w średniowieczu, wsparty wątkami religijno-historycznymi. Tak naprawdę
jednak ta powieść to wielka układanka, którą stanowią bohaterowie, związane z
nimi zdarzenia, miejsca akcji oraz wielka liczba symboli. Symbole te zmuszają
do myślenia, do wyszukiwania ich znaczeń, których mają wiele. Elementy
współgrają ze sobą i idealnie do siebie pasują, a jednocześnie każdy z nich
zawiera w sobie jakąś treść, bez której nie może istnieć całość. Jest to
książka filozoficzna, poruszająca zagadnienia związane z istotą bytu i
niezrozumiałej rzeczywistości. Książkę czyta się jednym tchem i na długo zapada
w pamięć, gdzyż to literatura najwyższych lotów.

[mp612]

Jeśli nie byłeś nigdy w średniowiecznym klasztorze, to koniecznie musisz
przeczytać tę powieść. Przeniesie cię ona tam w kilkanaście minut. Jak na
kogoś, kto przypadkowo zabrał się za pisanie powieści Umberto Eco daje sobie
doskonale radę w tym zawodzie. Przyjemne, dające czas na rozmyślania tempo
powieści, humor i „zupełny” brak odniesień do teraźniejszości przypadnie do
gustu zarówno wielbicielom klasycznej literatury pięknej jak i fanom
Sapkowskiego. No i oczywiście to oparcie w faktach (autentycznych !) – przecież
to wszystko wydarzyło się naprawdę. Polecam.

"Imię róży" - recenzja.

[Gość: Wojciech Walczak]

W pewnym miejscu na kartach tej "książki o księgach" pisze Autor, że
pierwszą powinnością uczonego jest poznawać nowe języki.
Nawet, jeśli nie aspirujemy do miana naukowców, to i tak, siłą rzeczy,
zagłębiając się w lekturę i klimat XIV-wiecznego opactwa poznajemy język
średniowiecznych sporów religijnych, czy kipiący wiedzą język lekarzy, skrybów
i ludzi nauki.
Jest rok 1327. Benedyktyński klasztor położony na północy Włoch przygotowuje
się do ugoszczenia wielu znakomitych gości. Mają oni poświęcić się dysputom
teologicznym. Powodzenie tego swoistego szczytu staje jednak pod znakiem
zapytania za sprawą morderstwa.
Rozwiązania zagadki podejmuje się przybyły z brytyjskiego miasta
Baskerville, franciszkanin - Wilhelm. O ile on sam jest podstarzałym już
mężczyzną mogącym cieszyć się dostojnym statusem mędrca, o tyle do wydarzeń
powiew świeżości i młodzieńczej naiwności wprowadza postać jego ucznia,
niejakiego Adso z Melk.
Książka wraz z rozwojem akcji (i nie chodzi tutaj tylko o kolejne
morderstwa) staje się obrazem starej prawdy: nawet jeśli ludzi jednoczy i wiąże
jakieś wydarzenie, to i tak w jego obrębie załatwiają oni swoje własne sprawy,
zajęci są osobistymi troskami i rozterkami, grają, udają i kłamią, byle tylko
osiągnąć swój cel. Wielowątkowość powieści może zachwycić.
Szkicowany przez Autora świat nie jest piękny i czysty. Klasztor, jego
mieszkańcy, goście i ludzie zamieszkujący najbliższą jego okolicę, to ludzie
szpetni zarówno fizycznie, jak i moralnie, to świat ludzkich ułomności,
słabości i grzechów. Znajdziemy tu brud, zimno, złość, zniszczenie. Ale obok
tego wszystkiego wartości wyższe, konstruktywne.
Finał powieści nijak się ma do tych mdłych hollywoodzkich happy endów
psujących tyle dobrych książek. Jak powinna wyglądać niespodzianka? Odnoszę
wrażenie, że Umberto Eco doszedł do wniosku, że powinna ona składać się z co
najmniej kilku osobnych niespodzianek. Taka też jest ta książka - zaskakująca i
jako całość, i jako dzieło rozłożone na czynniki pierwsze.



Wojciech Walczak.
[e-mail]

[Gość: agi75]

Mroczne średnioiecze i jego nieprzeniknione tajemnice, spowite złowrogą mgłą
opactwo uchodzące za ośrodek życia intelektualnego, a będące... no właśnie czym?
to pytanie powraca do każdego i wciąz na nowo odkrywamy tajemnice mnichów...Z
jednej strony wszystko poukładane:dzwony wyznaczają czas, modlitwy wyznaczają
rytm:jutrznie, nony, nieszpory.. z drugiej nieodparte wrażenie, że
wszystko "dzieje się" swoim nie pojętym rytmem.Wielki zjazd teologiczny w jakie
obfitowały wieki średnie nie zapowiada nie bywałej,mrożącej krew w żyłach
zagadki; zagadki w jaką krok po kroku czytelnik jest uwikłany.Już jest na
tropie jej rozwikłania, już ma koncepcje finału, gdy nagle nieoczekiwany zwrot
akcji prowadzi go na inny ślad...i tak miota się w tej grze metafor,
paradoksów, symboli, dwuznacznych myśli! I drepta czytelnik za dwojgiem
mnichów, przez niby zimne gotyckie wnętrza, a jednak przepełnione dusznym
powietrzem od tętniącej wszechobecnej zagadki, od wibrującej grozy. Jego myśli
podążają za logicznym tokiem myślenia racjonalnego Wilhelma, to znów wszystko
rwie się rozważając sprzeczności targające młodym Adso... Nie ma wątpliwości,
że specjalista od semiotyki bawi się nam, lecz czy ta zabawa czytelnikiem może
bawić również jego samego?Czy mnisi rozstrząsający teologiczne kewestie
zafrapują laika w doktrynalnych sporach?Czy wyłowi z tych niezliczonych
płaszczyzn soją własną interpretacje? W końcu czy będzie chciał przez setki
stron "babrać się" w sprzecznościach wieków ciemnych, które jak niektórzy
twierdzą zapadły nad ludzkościa na cztwery prawie wieki?Czy będzie chciał
patrzyć(bo czytając Eco stajemy się obserwatorami zdarzeń) na kolejne trupy,
płonące stosy,słuchać wywodów inkwizytorskich mądrości, które humanista wyśmiał?
Otóż będzie chciałbo im bardziej zagłębiamy się w lekturze tym bardziej chcemy
zanurzyć się w średniowieczu, pojąć go. Odpowiedzieć sobie dlaczego? Dlaczego
tak a nie inaczej, dlaczego centrach nauki zabijało się twórczą myśl, tam gdzie
głoszono o prawdziepod warstwą pozorów zionęło: kłamstwo, grzech,szargano
wartościami..? I czujemy rdość, że tworzymy czasy oświecone już pradziwym
kagankim, i znów wpadamy w pułapkę bo oto nie możemy usprawiedliwić się nie
współtworzeniem tamtych zabobonów. Bo oto tworzymy nasze własne
dwudziestowieczne...I uświadamiamy sobie,że i nas nie ominęły palące kwestie
pytań o nature człowieka, o jego etyke. Uniwersalne problemy przetrwały, stały
się ponad czasowe to właśnie uświadamia nam Eco.Zakłamanie, fałsz, bezpodstawne
oszczerstwa nie były produktem średniowiecza były i są nadal...tak fakty
historyczne przeplatają się z fikcją, a dręczące nas wciąż niedopowiedzenia
interpretacyjne na nowo przykuwają nas do książki aby wciąż na nowo szukać
szukać szukać...Dla mnie ta powieść to kwintesencja estetyki
średniowiecza.Znajduje tu i ówczesne prozaiczne życie i to wzniosłe owiane
sławą klasztorne.Jest tu i krymiał i traktat filozoficzny i sens ukochnej
sztuki średniowiecznej wyrażającej ducha epoki jak żadna inna!To majstersztyk
stylu, który zmusza nas do postrzegania tamtych problemów z punktu widzenia
ówczesnych!I to mało komu się udaje by nauczyć czytelnika patrzeć przez pryzmat
dawnych ideii by nie przykładać naszej własnej "miarki".To sprawia żę powieść
przyciąga bo wnikamy w nią, a wszystko w niej fascynuje.

"Imię róży"

[macpx2]

Rzadko zdarza się czytać książkę przygotowaną tak misternie i z taką
kunsztownością. Dbałość o najmniejsze nawet szczegóły, mimo swoich
niewątpliwych racji, może się początkowo wydać przesadna. Jednak w miarę
czytania, stopniowo wchodząc w ten niespieszny rytm mrocznej opowieści
zaczynamy coraz wyraźniej odczuwać przenikający nas dziwny klimat. Klimat,
który jak ufamy prowadzącemu nas przez zakamarki tajemniczego opactwa autorowi,
musi być rzeczywistym klimatem średniowiecznego klasztoru. Na ten przedziwny, a
zarazem tak realistyczny świat patrzymy oczami młodego benedyktyna, który,
podobnie jak sam czytelnik, niewiele jest zeń w stanie pojąć lecz wszystko co w
zadziwieniu zobaczy lub usłyszy stara się, na wzór swego mistrza Wilhelma,
rozumowo przyswajać. A wytężywszy wreszcie słuch uważajmy, aby nie dać się
zwieść pełnym scholastyki dysputom duchownej braci, gdyż pod pancerzami habitów
toczy się prawdziwa gra pozorów i ludzkich emocji, zazdrości i strachu.

[Gość: megi]

dawne czasy, duzo dziwnych ludzi i morderca w klasztorze tajemnica i
sredniowieczny klimat ale tak poza tym to bardzo wspolczesna ksiazka gdzie
bohaterami sa ludzie inteligentni i blyskotliwi, decydenci i wykorzystywani,
slabi i uposledzeni, targani pozadaniem i ciekawoscia a wszystko napisane przez
genialnego pisarza ktory wie czym w zyciu sa sekret i emocje

[jakub.ka]

"Minęły tygodnie i wzburzenie moje opadło i uciszyło się, ale obraz Księgi
płonąłdalej w mej duszy jasnym płomieniem, wielki, szeleszczący Kodeks,
wzburzona Biblia, przez której karty szedł wiatr, plądrując ją, jak ogromną,
rozsypującą się różę"(B. Schulz, z opowiadania "Księga")Z czasów
hellenistycznych pochodzi metafora życia jako księgi i natury znaków do
odczytania.Wiemy zatem, że Księga jest jednocześnie światem, prototypem
wszystkich książek- a więc mitów i literatury, jest także lustrem, w którym
przegląda się każda ludzka istota, wciela obecne w niej pragnienie ładu.Księga
jest postulatem, zadaniem. Rozumieć to można tak, iż pobudza ona do twórczości,
która jest zawszeposzukiwaniem i próbą porządkowania chaosu rzeczywistości.
Adso z Melku opowiada historię Wilhelma z Baskerville, jedynego jak na razie
znanego mi Czytelnika. Jeśli ty czytelniku chcesz zostać Czytelnikiem to
powieść Eco wpisz na listę lektur obowiązkowych.

[dulcys]

Mówi się, że pokój bez książek to ciało bez duszy. Zapewne nie może w nim także
zabraknąć słynnej powieści Umberto Eco "Imię róży". Akcja książki rozgrywa się
w czternastowiecznych Włoszech. Do opactwa benedyktynów przybywa angielski
franciszkanin Wihelm z Baskerville ze swym uczniem Adsem z Melk. Celem ich
przybycia jest udział w dyspucie na temat ubóstwa Jezusa Chrystusa. Pozornie
banalna akcja zaskakuje czytelnika w momencie, gdy harmonie wizyty zakłóca
seria niewyjaśnionych morderst w klasztorze. Wihelm zostaje poproszony przez
opata o odszukanie sprawcy tajemniczych śmierci. Pikanterii dodaje książce
atmosfera średniowiecznego mroku i zabobonów. Z każdą kartką powieść staje się
coraz większą niewiadomą, gdyż nigdy nie wiadomo kto będzie następny i kto jest
prawdziwym oprawcą .Tego już jednak nie zdradze, zostawiając najciekawszy wątek
czytelnikom.

Karolina

[dulcys]

Mówi się, że pokój bez książek to ciało bez duszy. Zapewne nie może w nim także
zabraknąć słynnej powieści Umberto Eco "Imię róży". Akcja książki rozgrywa się
w czternastowiecznych Włoszech. Do opactwa benedyktynów przybywa angielski
franciszkanin Wihelm z Baskerville ze swym uczniem Adsem z Melk. Celem ich
przybycia jest udział w dyspucie na temat ubóstwa Jezusa Chrystusa. Pozornie
banalna akcja zaskakuje czytelnika w momencie, gdy harmonie wizyty zakłóca
seria niewyjaśnionych morderstw w klasztorze. Wihelm zostaje poproszony przez
opata o odszukanie sprawcy tajemniczych śmierci. Pikanterii dodaje książce
atmosfera średniowiecznego mroku i zabobonów. Z każdą kartką powieść staje się
coraz większą niewiadomą, gdyż nigdy nie wiadomo kto będzie następny i kto jest
prawdziwym oprawcą. Tego już jednak nie zdradzę, zostawiając najciekawszy wątek
czytelnikom.

Karolina

[Gość: Łukasz Zalewski]

To zadziwiające,że mogę przenieść się w średniowieczne czasy, poczuć się jak
bohater powieści o Sherlocku Holmesie, troszkę pofilozofować, być "buszującym w
bibliotece", a i wątek kobiecy też nie jest mi obcy. I to wszystko dzięki
Umberto Eco i jego książki "Imię róży". Porywająca i czarująca lektura! Aż chce
się żyć..

[smokerski1]

To nie będzie typowa recenzja, ponieważ takich jest dużo. Ktoś może się spytać
dlaczego "Imię róży"? Dla mnie jest to jedna z niewielu książek, która
zainteresowała mnie do tego stopnia że przeczytałam ją kilka razy. Jest to
przykład również na to że nauczyciel polskiego potrafi zainteresować ucznia
literaturą. Tak było w moim przypadku. Po praz pierwszy z tym tytułem spotkałam
się na lekcji języka polskiego gdy mój nauczyciel aby nas zainteresować innym
kinem niż sensacja i horrory zaprosił nas na pokaz filmu. To było właśnie Imię
róży. Po filmie zaczął opowiadać, że książka jest o niebo lepsza. Postanowiłam
sprawdzić to. Ponieważ film mi się podobał to pomyślałam że książka też mi się
spodoba i nie myliłam się. Do dzisiaj mile wspominam pierwszy kontakt z książką
Umberto Eco. Zapraszam do czytania.