co robic po śmierci bliskiego

[Gość: Wiewiorkka]

Trzy miesiace temu zmarl chlopak mojej przyjaciolki... Mimo ze powoli, dzieki
pomocy lekarzy wielu lekarzy i kochajacych ja ludzi, powoli zaczyna z
powrotem zyc, chcialabym jej jakos pomoc... Przegadalysmy juz tysiac godzin,
chcialabym jakos dac jej nadzieje na dalsze zycie, ze moze byc dobrze. Czy
istnieje taki sposob?? Myslalam o jakiejs ksiazce, moze albumie muzycznym??
Czy ktos wie co powinno Jej pomoc?? Wiem ze milosci do Niego nic Jej juz nie
zwroci... ale nie chce tracic nadziei ze jednak moze byc ok... Bardzo prosze
o kontakt mailowy: [e-mail]

[Gość: becia]

Może jakas poezja, albo np. "Prawiek i inne czasy" Tokarczuk albo "Sto lat
samotności" ja je czytam jak mam doła i pomagają. Musisz byś bardzo miłą i
wrażliwa osóbką, pozdrawiam Cię i Twoja kolezankę. Pamiętajcie: choćby wszystko
sie waliło, zawsze będzie ciąg dalszy...

[Gość: Wiewiorkka]

Tak, wiem, staram sie jak moge, i nie sprawia mi to w sumie problemu, bo wiem
ze jej tym pomagam... Najgorsze ze znali sie przez polowe swojego zycia -
poznali sie jak mieli po 14 lat i do teraz byli razem... kolejne 14 lat... co
dalej...??
A te wiersze sa wierszami dajacymi wiare i nadzieje na lepsza przyszlosc?? Moze
jest jakas stronka w necie gdzie moge zobaczyc chcociaz kawalki??

[Gość: Wiewiorkka]

i moze ta samotnosc w tytule nie jest najlepszym pomyslem...??

;(

[bobofruit99]

Żadne wiersze, żadna literatura. Nic jej niestety nie pomoże. Tylko Ty możesz
łagodzić. Trzeba czekać, czas niszczy wszystko.

[Gość: Wiewiorkka]

Wiem, ale chce zajac ja czyms, a zadne spotkania, spacery, zajecia nie wchodza
w gre, bo na to jest jeszcze za wczesnie... ona wraca do domu, nie odbiera
telefonow, nic, wlacza neta i patrzy jak rusza sie banner...
Musze jej jakos pomoc i nie wiem jak...

[Gość: Albertus.pl (priv)]

Najlepiej radzi sobie ze śmiercią buddyzm tybetański. Najłatwiej trafić na
Olego Nydahla. (Link: www.buddyzm.pl ).
Inny link: www.benchen.org.pl - buddyzm w formie bardziej tradycyjnej.

Przez kilka lat Ole był moim nauczycielem. Polecam.

A propos: /Żeby było o książkach/
Ukazało się wznowienie pierwszej książki Olego "Moja droga do lamów"
www.albertus.pl/?d=produkt&id=1801
Polecam niezależnie od światopoglądu. Prawdopodobnie jest teraz dostępna we
wszystkich księgarniach.

---
Księgarnia Internetowa - Albertus.pl

[Gość: ulka]

Zgadzam sie, ze książki ani muzyka tu raczej nie pomogą, chyba że jakieś
mózgopochłaniacze typu głupie a wciągające kryminały, ale to też nie metoda. O
przyjaciółce się nie wypowiadam, bo sytuacja mnie przerasta, Tobie życze dużo
wytrwałości. Dobrze, że Cię ma.

[Gość: Zdanka]

Ta propozycja Albertusa jest całkiem do rzeczy, chyba najlepsza - ale jeszcze
nie teraz, za jakiś czas...W buddyzmie nie ma pojęcia "tragedia" i może
dlatego ten spokój ...dziwny jak dla Polaka spokój...Ale teraz to chyba trzeba
przy niej po prostu być i przeczekć kilka miesięcy...A może i lat ...I nie
pozwolić jej zrobić jakiegoś głupstwa.

[bobofruit99]

Ja bym się zabił.

Nic sie nie da zrobić...

[dr.krisk]

To straszliwy banał, ale prawda - tylko upływ czasu powoduje, że to co wydawało
się nie do zniesienia staje się powoli oswojone, zaczyna być częścią nas
samych. Po pewnym czasie ból zarasta.
Pozdrawiam.
KrisK

[Gość: mandolinka]

Myślę, że ona przede wszystkim musi chcieć, żeby jej pomóc. Ja podczas
przechodzenia mega-doła nie byłam w stanie niczym się zająć, na książki patrzeć
nie mogłam. Dopiero kiedy uznałam, że ten stan jest już nie do zniesienia
zaczęłam sama szukać pomocy. Pomagało mi przede wszystkim czytanie przygodowych
książek dla dzieci (mam 26 lat) :-), żeby nie móc utożsamiać się z problemami
dorosłych ludzi. Z Twojego opisu wynika jednak, że dla Niej może jest na razie
za wcześnie na szukanie pocieszenia w książkach. Najważniejsze, żebyś przy Niej
była zawsze kiedy będzie tego potrzebować.
pozdrawiam :-)

[Gość: Wiewiorkka]

Dziekuje wszystkim za pomoc, niestety wydaje mi sie ze buddyzm nie wchodzi w
gre, z tej racji ze zmiana wiary itd nie bedzie dobrym pomyslem, ona moglaby
odebrac to jako cos co jej chce narzucic za wszelka cene...
Plyta czy ksiazka w moim zamiarze miala odsunac jej mysli od tej tragedii,
sprawc ze na chwile oderwie sie od tych mysli (wiem, wiem, to nie takie latwe)
Oczekuje rowniez porad jak jej pomoc dojsc do swiata w ktorym zyje (a ona na
szczescie chce tego!)
Moj mail: [e-mail]

[Gość: il]

A moze to co czytala przed tym rozstaniem? Jesli jest tak apatycznie pograzona
jak piszesz, to moze nie ma poprostu sil by siegnac do swoich ulubionych - moze
wiec aby poprostu jej ulubione byly zawsze w zasiegu wzroku i reki?
Wiele lat temu moja przyjaciolka w podobnej sytuacji po zajeciach
obowiazkowych - dziecko,praca wlazila do wyrka i czytala ulubionego
Kraszewskiego o ktorego ja nigdy nie podejrzewalam.

[Gość: Wiewiorkka]

heh... kiedy On jeszcze zyl, oni ciagle cieszyli sie soba... Ciagle kina,
wystawy, koncerty, teatry, sto tysicy wycieczek i wyjazdow...

[Gość: Albertus.pl (priv)]

Nie wiem, czy to dobry pomysł, ale go podaję...

W książce Jednominutowy Milioner
( Oczywiście link: www.albertus.pl/?d=produkt&id=135 ) co druga kartka
to historia kobiety, która po stracie mężą musi poskładać się i zarobić milion
dolarów, żeby odzyskać swoje dzieci. Książka bardzo dobrze pracuje z
wewnętrznym nastawieniem i mobilizuje do działania i przynosi dużo optymizmu.

Jedynym minusem (albo plusem w zależności od sytuacji) jest materialny wymiar
celu do osiągnięcia. Jedna z moich autentycznie ulubionych książek. Jak
będziesz w księgarni, weź ją do ręki i sprawdź, czy ten klimat nie byłby
odpowiedni.

---
Księgarnia Internetowa - Albertus.pl

[lukasz4891]

Może pomogłoby "Życie Pi" Iana Martella? A z albumów muzycznych - to zależy od
upodobań Twojej koleżanki. Wysłuchanie złej płyty może ją tylko rozdrażnić,
dużo bardziej niż przeczytanie nieodpowiedniej książki. Mimo wszystko,
poleciłbym czeską grupę Tara Fuki, śpiewającą piosenki w języku polskim, kojącą
i eteryczną płytkę "The Violet Hour" zespołu The Clientele, "Seven Swans"
Surfjana Stevensa oraz repertuar zespołu The Cure.

pozdrawiam, trzymaj się cieplutko

[j.wierny]

Jezeli naprawde kocha swojego chlopaka, a jednoczesnie wierzy w zycie
pozagrobowe, to niech zyczy mu szczescia tam, gdzie sie on teraz znajduje. Moze
dzieki temu zauwazy, ze ciagle uzalanie sie nad swym losem jest tylko wyrazem
milosci wlasnej. Brzmi to brutalnie, ale taki wlasnie jest mechanizm
chronicznego zalu za ukochana osoba, ktora odeszla. To nie jest normalny zal i
smutek po stracie, to jest juz zal patologiczny. Przez 14 lat dziewczyna
odnosila sens swojega zycia do zwiazku z druga osoba, i nagle wszystko sie
rozsypalo. Ona nie potrzebuje rozrywek, lecz wlasnie potrzebuje znalezc w zyciu
nowy cel, nowa wartosc, ktora nadalaby sens jej egzystencji.

Jezeli jej chlopak gdzies teraz jest i widzi to, co ona robi, to na pewno nie
jest szczesliwy, ale rowniez cierpi. Mysle, ze chcialby on, zeby Twoja
przyjaciolka byla szczesliwa, nawet bez niego, a nie wypelniona cierpieniem.

Nie liczylbym tez na to, ze sprawa sie rozwiaze w ciagu kilku dni, bedzie to
dosc dlugi i trudny proces. Ksiazki, kino itp... to powierzchowne rozrywki,
ktore najwyzej "zaslonia" problem, ale go nie rozwiaza. Ona musi sie
skontaktowac z soba, a nie z jakimis "zewnetrznymi" zabijaczami czasu. Bez
pomocy psychoterapeuty trudno bedzie jej znowu czerpac radosc z zycia. Przede
wszustkim musi chciec to zrobic, chociazby dla swojego chlopaka, ktory widzac
jej cierpienie, sam cierpi.

Ktos tutaj wspominal juz o buddyzmie, byc moze jest to dobry kierunek?
Niekoniecznie trzeba zostawac buddysta, zeby moc zainspirowac sie jego
propozycjami nt. rozwiazywania zyciowych problemow. Bardzo dobre ksiazki w
zakresie radzenia sobie z trudnymi okolicznosciami, mozna znalezc w ksiazkach
Pemy Cziedryn, buddyjskiej mniszki, np. "Kiedy zycie nas przerasta" (
www.mudra.pl )

Oczywiscie to tylko ksiazki, na pewno nie zastapia terapii ani kontaktu z
ludzmi, ale moga do tego zainspirowac...

Wszystkiego dobrego,

jw

[Gość: Matylda]

Gość portalu: Wiewiorkka napisał(a):

> Trzy miesiace temu zmarl chlopak mojej przyjaciolki...

Wiewiórkko, czy nie jest aby tak, że to Ty sama jesteś tą przyjaciółką? Mój
wewnętrzny głos mi to mówi.

[Gość: Wiewiorkka]

Szczescie w nieszczescie - to nie byl moj chlopak...

[sillen55]

Witaj! Ja polecam książki Elżbiety Nowalskiej. Są to teksty które nic nie narzucają, do niczego nie zmuszają... a tylko pokazują co się w życiu liczy, co jest jego sednem... Napisane są dziwnym stylem, który zawsze i wszędzie podosi mnie na duchu. Tam można znaleźć wytłumaczenie dziejących się zjawisk, pokrzepienie, pocieszenie.... Wszystkie teorie tam przedstawione służą tylko do zastanowienia się nad sensem... sensem wszystkiego...

Pozdrawiam! I życzę powodzenia...

[wlodekbar]

A moze zajrzysz do ksiazki 'Sprawy ludzkie' Jana Szcepańskiego...
Tam jest miedzy innymi przyklad: chlopka, ktorej zmarly dzieci, a jednak, a
mimo to codziennie haruje, tyra na polu...
I w ogole ta ksiazka niesie duzo bardzo ciekawych tresci:)

Pozdrawiam Cię serdecznie:)))

Włodek

[wlodekbar]

To znaczym wiewiorka, podsuniesz te ksiazke swojej przyjaciolce:)
I jeszcze jedna informacja.
Jan szczepański jest profesorem socjologii.
Jednakze ta ksiazka nie jest opracowaniem naukowym. Profesor podjal napisanie
jej po bardzo ciezkiej operacji.

Pozdrawaima Cie:)

[Gość: Wiewiorkka]

Dziekuje Wszystkim!!!
Udowadniacie mi, ze sa jakies sposoby ktore moga jej pomoc....
Pozwalacie mi wierzyc, ze sa dobrzy ludzie....

P.S. Przyjaciolka ma 30 lat, i to na pewno nie ja nia jestem. Ja szukam u Was
jakiejs pomocy i potwierdzenia ze po tragedii mozna zyc dalej...
Dziekuje raz jeszcze...
Moj mail: [e-mail]

[Gość: Tete]

Uwazam ze z tym trzeba sie pogodzic...i niestety nie da sie od tego uciec.
Trzeba to przezyc, przecierpiec...z czasem bedzie mniej bolalo, a pozniej sie
za blizni...
Kiedys wpadły mi w rece ksiazki H. S. Kushnera. Autor jest zydowskim rabinem i
probuje pomoc ludziom zrozumiec wlasnie tego typu tragedie. Ksiazki napisane z
punktu widzenia religijnego, ale naprawde madre, odcinaja sie stanowczo od
twierdzen w stylu: tak mialo byc, widocznie Bog tak chcial itp.... Pełne sa
zrozumienia, nie ma tu miejsca na glupie porady w stylu zacznij zyc, idz
dalej...bo w tak krotkim czasie takie teksty moga tylko zranic duzo bardziej.
Kushner napisal kilka ksiazek mi.in "Kiedy złe rzeczy zdarzaja sie dobrym
ludziom" - ksiazke ta napisal posmierci swojego syna, mysle wiec, ze wie o czym
pisze.
Dolaczam sie jednak do opinii wiekszosci, nie wiem czy cokolwiek moze pomoc
Naprawde wspolczuje kolezance.

[meyka]

Nie wiem jaka książka mozna polecic w takiej sytuacji. Może lepiej byłoby
jakbyś ją czymś zainteresowała tak, aby nie mogła cały czas myśleć o jego
śmierci i aby znalazła nowy sens życia. A może nic nie robić, tylko być przy
niej i dać się jej oswoić z tym co się stało. W końcu czas leczy rany...
Właściwie nic nie pomogłam...

[wlodekbar]

Moze warto, by potraktowala ten fakt jako doswiadczenie...
:)

[Gość: magda]

Gdy straciłam bliską osobę czytałam Musierowicz (choć maiłam już 25 lat) jest
jedna z Anielką w roli głównej jak jej umiera chyba babcia z Pobiedzisk, a
potem Nurowską - nie pamiętam tytułu Post Scriptum chyba - też o śmierci -
matki, kupywałam sobie wróżkę i dużo wspominałam, oglądałam zdjęcia i
rozmawiałam z osobą która w równym stopniu jak ja kochała zmarłą

Własne doświadczenia

[dodwig2]

Wiem, co to znaczy stracić kogoś bliskiego, miałam 29 lat, kiedy tragicznie
zginął mój mąż i świat zawalił mi się na głowę.
Wiem, że wtedy jest się w takiej apati i depresji, że nie ale to nic człowieka
nie interesuje, ma dosyć życia i wogóle żal do całego świata nie nie tylko.
Z tego stanu trudno jest się otrząsnąć - jedynym lekarstwem (przynajmniej w
moim przypadku) była praca i to praca apsorbójąca, niedająca czasu na myślenie
i rozpamiętywanie tego co było, czas nie zawsze jest dobrym lekarstwem .
- TY jeżeli chcesz pomóc przyjaciólce możesz zaproponować jej wyjazd (np na
ciekawą wycieczkę), pracę jako wolontariuszka w instytucji gdzie potrzebna jest
każda para rąk - nie w hospicjium. Może zorganizujcie spotkanie klasy do której
koleżanka chodziła itp
Mi to bardzo pomogło, trzy miesiące po śmierci męża zorganizowałam spotkanie po
latach klasy do której ja chodziła, pół roku później pomagałam bardzo mocno w
przygotowaniach do wesela szwagierki byłam wszędzie tam gdzie było dużo ludzi i
dużo pracy a mało czasu ma myślenie
Książki - książkę czyta się w samotności i mimo wszystko myśli uciekają nie
tam, gdzie byśmy chcieli.

po śmierci Dziadków słuchałam

[kvinna]

Preisnera. "Requiem dla mojego przyjaciela".
Może to nie tyle dawanie nadziei, ale pożegnanie z nimi.

Ścieżka z "Niebieskiego".
W ogóle Kieślowski, "Bleu" szczególnie.

[mathias_sammer]

Gość portalu: Wiewiorkka napisał(a):

> Trzy miesiace temu zmarl chlopak mojej przyjaciolki... Mimo ze powoli, dzieki
> pomocy lekarzy wielu lekarzy i kochajacych ja ludzi, powoli zaczyna z
> powrotem zyc, chcialabym jej jakos pomoc... Przegadalysmy juz tysiac godzin,
> chcialabym jakos dac jej nadzieje na dalsze zycie, ze moze byc dobrze. Czy
> istnieje taki sposob?? Myslalam o jakiejs ksiazce, moze albumie muzycznym??
> Czy ktos wie co powinno Jej pomoc?? Wiem ze milosci do Niego nic Jej juz nie
> zwroci... ale nie chce tracic nadziei ze jednak moze byc ok... Bardzo prosze
> o kontakt mailowy: [e-mail]


Wiewiorko,
"Kazde odejscie jest odejsciem w smierc" , o smierci latwiej rozmawiac, gdy
jest metafora konca pewnej niegdys rozpoczetej drogi, a nie jej fizycznym,
calkowitym zamknieciem.
Wspolczuje.
Kazdy musi znalezc wlasna recepte, jak poradzic sobie z bolem, nie ma jednego
modelu.
Wiem jedno, ze zamykanie sie z ksiazka czy sluchanie muzyki nie pomaga, wrecz
poteguje smutek. Trzeba wyjsc do ludzi, wymyslec sobie zajecia, ktore oderwia
od myslenia. Z czasem bol stanie sie mniejszy- pieknie o tym napisali niektorzy
forumowicze.
Jesli jednak czytac (a czytac trzeba) to polecam ksiazki wylacznie wesole,
przygodowe, kryminaly i inne wg gustu. Bill Bryson bedzie dobry. Odradzam
ciezkie egzystencjalne cegly, w ktorych raz po raz zadawane jest pytanie o sens
i jego zlozonosc.
Odradzam zatem ksiazki psychologiczne i filozoficzne- nie podbuduja a
przytlocza.

Mysle, ze najwazniejsza dla Twojej przyjaciolki bedzie swiadomosc, ze nie jest
sama, ze sa ludzie , dla ktorych jest wazna i ktorzy podadza jej pomocna dlon.

Szkoda, ze wlasnie takie wydarzenia musza miec miejsce- jest to jednak proba
przyjazni Waszej przyjazni, wiewiorko.

Sciskam wirtualnie,
M.S.

[wlodekbar]

Piekny post:)))

P.S.
W niedlugo po smierci moich rodzicow ci, co przyszli do wydawnictwa, w ktorym
pracowalem, w stanie wojennym zrobili na mnie nagonke. Potem przyszla bieda,
mialem przez kilka lat po ok. 10 zl. dziennie na zycie (wolny zawod, jestem
kawal chlopa).
Zyje i pracuje:)

[Gość: Wiewiorkka]

Ludzie DZIEKUJE!!!
Balam sie ze nikt mi nie odpowie... a tu taka niespodzianka... Tyle odpowiedzi,
tyle maili... a wszedzie cieple slowa.
I podobno nie ma dobrych ludzi??

[Gość: M.]

Podsuń jej "Listy" Seneki. Znajdziesz je w internecie, bo w antykwariatach nie
jest łatwo. Już od dwóch osób, które uważam za mądrzejsze od siebie, słyszałam
opinię, że jest to najlepsza książka do przeczytania, gdy jest Ci źle i świat
wali się na głowę. Zgadzam się w całej rozciągłości.

[Gość: chwillka]

Czemu nikt nie pisze o płaczu. Płacz ze swoją przyjaciółką, pozwól jej płakać,
bądź przy niej gdy płacze. Chmura znika wtedy, gdy "wypada" wszystkie swoje
deszczowe krople. Nie można uciec od smutku, rozpaczy. Ona jest pożegnaniem.
Rozpacz nie jest patologią. Chyba najbardziej ludzcy jesteśmy w rozpaczy. Ty
już jesteś z nią Wiewiórko...już robisz bardzo wiele. Przecież tym swoim
staraniem bardzo jej pomagasz. Twoją obecnością. Bądź dalej ze swoją
przyjaciółką, po prostu bądź. Może ta rozpacz kiedyś stopnieje, może Twoja
obecność i rozmowy z nią, pomogą tę rozpacz rozpuścić. Ona potrzebuje rozmów o
człowieku, który przecież cały czas zajmuje miejsce w jej sercu. Nie uciekaj od
tego tematu, nie zmieniaj go jeśli ona chce o nim mówić. Ona tego potrzebuje
powiem jeszce raz, choć wiem, że się powtarzam. Nie uciszania, uciekania i
uspokajania. Nie zaprzeczania jej uczuciom. To możliwość wypłakania się ją
uspokoi, ukoi chociaż na jakiś czas i znów i znów. Przecież nie jest dobrze, bo
jej świat się zawalił, runął. Co można powiedzieć, zamiast nieprawdziwego,
sloganowego, pustego (przyznajcie) dla osoby w rozpaczy: "już dobrze, będzie
dobrze.."? Przecież to nie jest nic innego tylko zaprzeczanie uczuciom (tak to
czuję ja) ...Mów raczej "jestem z Tobą, płacz, ja Cię słucham, on Ciebie
słucha..., zawsze znajdę dla Ciebie moją uwagę i czas", dawaj jej do
zrozumienia, że zawsze znajdziesz cierpliwość. Ja rok temu straciłam ojca.
Odszedł po wielkim i długim cierpieniu. Nie chcę o nim zapominać. Potrzebuję
rozmów z nim, o nim. Czasami pomaga pisanie. Pomagają filmy takie jak "Niebo
nad Berlinem", "Miasto aniołów", "Porozmawiaj z nią". Pomógł mi przyjaciel,
przyjaciele, ci którzy nie uciekali od tematu, wyszli poza swoją obawę
urażenia nietaktem, ci, którzy nie skupiali się na panicznej myśli jak się
zachować...tylko po prostu byli otwarci na słuchanie i rozmowę. Pomagają mi
rozmowy, pomaga mi płacz. Ja przez rok nie potrafiłam płakać. Nie ma takiej
przepaści, zza której nie wystawałaby skąpana w słońcu góra (tak wiem, nie za
każdą przepaścią jest góra... )to taka moja ulubiona metafora, której lubię
wierzyć.
PS.
Możesz nie tylko rozmawiać z nią ale i czytać z nią razem.

[chwillka]

Bez przyjaciół nie byłoby życia, przyjaźnią można się karmić,...życie bez
przyjaciół ...właśnie...byłoby, ale jakie by było...Przyjaciele to
życie...droga Wiewiórko. Gdyby nie mój przyjaciel i rozmowy z nim, poprzedni
post nie mógłby powstać w takiej treści w jakiej powstał. Jestw nim wiele jego
słów, myśli, doświadczeń, ja je tylko przekazuję dalej :)

[lemuriza]

tak, mają rację Wiewiórko.
Ktos musi pomóc jej to wyrzucić z siebie. Nie omijać tematu, tylko porozmawiać,
popłakać razem z nią. Próbować zrozumieć co czuje, choć to trudne.
a potem nadejdzie taki moment, ze ona sama powie "dość". na pewno nadejdzie.
Cierpliwości.
Starsznie jej współczuję, nie wyobrażam sobie takiej sytuacji w swoim życiu.

[poleczka2]

C. S. Lewis (ten od Narnii) po śmierci swojej żony Joy napisał niewielką
książeczkę "Grief Observed". Jest to analiza żalu po śmierci ukochanej osoby.
Czy w Polsce wydana to nie wiem ale warto popytać bo świetnie napisana, byłam
pod wrażeniem czytając.

[Gość: Wiewiorkka]

Caly pic polega na tym, ze Ona nie chce plakac, i wcale nie placze. Rozklei sie
czasami ale tylkona moment.