Ulisses

[Gość: andr]

Czy naprawde podoba wam sie ta ksiazka. Dla mnie to totalna bzdura, ktora nigdy
nie powinna byla sie ukazac. Ktos mowi ze czytal ja kilkanascie razy. Nie
rozumiem jak mozna znosic cos takiego. Potworna to musiala byc meka.

[Gość: tycia]

Uh, zabierałam się do Ulissesa coś z 10 razy; każdorazowo odpadałam coś po 15
stronach. Stoi u mnie na półce i zbiera kurz. Nawet polonistka z mojego liceum
(dawno to było...) twierdziła, że to świetna książka ... jako środek usypiający.

[Gość: An-Nah]

Podpisuję się - doszłam do setnej strony i nadal nie
miałam pojęcia, o co tam chodzi.

[Gość: nuzwykrzyknikiem]

Hmm. Ale to nie tylko z Ulessesem tak jest ale chyba z wieloma
arcydziełami "współczesnej" literatury europejskiej. "Czarodziejska Góra", "Doktor Faustus", cały Kafka, Proust, Beckett, Musil (Człowiek bez właściwości), Broch...
I, co ciekawe, to są te książki, do których (teoretycznie) powinno sie
wracać stale, bo wyczytać sie ich nie da ani za pierwszym ani za
którymśtam razem.
Mam wrażenie, że na przykład Ulissesa przecietny czytelnik nie jest rzeczywiście w stanie tak z biegu przeczytać. Powinno się go do
tego jakoś przygotować, może poprzez jakieś wypisy z obfitym,
inteligentnym i ciekawym komentarzem? Słomczyński próbował to robić,
poprzez różne artykuły poprzedzające ukazanie się Ulissesa, i zamieszczając
intrygujące posłowie. Ukazaniu się polskiego tłumaczenia towarzyszyło także wydanie joyceologicznej, świetnie napisanej ksiązki "Telemach w labiryncie świata" Egona Naganowskiego (chyba było wznowienie). Naganowski jest też autorem ksiązki "James Joyce", która ukazała się (lata temu) w takiej czarnej serii, prezentującej sylwetki słynnych pisarzy. Tłumaczył także ogromną biografię Joyce`a i równie obszerną Musila.
Ale to było dawno - młodsi czytelnicy mogą w ogóle nie wiedzieć o ich istnieniu, a ich lektura jest dla "odpowiedniej" recepcji Ulissesa wielce przydatna. Ukazała się niedawno książka zawierająca zbiór artykułów joyceologiczych - "Wokół Joyce`a", podobno ciekawa. Zatrważający jest brak literatury krytycznej i popularyzującej dotyczący na przykład
twórczości Kafki.To są jakieś chyba ze 3/4 książki, które w dodatku
ukazały sie niewadomo kiedy (dawno). I tak dalej i tak dalej. Słowem, rzeczywiście jest tak (taki modny radiowy zwrot), że bez pewnego wprowadzenia
czytelnik przyzwyczajony do książek pisanych manierą XIX wieku,
nie jest w stanie nawet przebrnąć kilkudziesięcu stron takiej
"nowoczesnej" książki jak "Ulisses". Ale - UWAGA - nie jest to wina tej książki czy też jej autora. Nie sposób bowiem zarzucić Joyce`owi, ze celowo przynudzał. Przeciez tam jest wszystko (odpowiedź na pytanie, o czym jest ta książka). Pisze się w niej o wszystkim i z niemal każdego punktu widzenia.
Każdy rozdział pisany jest też innym stylem, i na dodatek patrzymy
na opisywane wydarzenia oczami siedemnastu (bodajże) osób, z uwzględnieniem
ich indywidualności (pisane techniką tzw. strumieni świadomości.)
Nie będe się tu wygłupiał ze streszczaniem Ulissesa, ale czytelnik
świadomy powinien widzieć i chyba widzi, że ma do czynienia z pewnego
rodzaju doskonałością, z która mało co się może równać. I jest to doskonałość pod bardzo wieloma względami, na przykład pod wzgledem zastosowania (i wynalezienia) wielu chwytów formalnych, które od tego czasu weszły juz do obiegu "normalnej" literatury - co nie znaczy że stosowane są z równą doskonałoscią jak czynił to Joyce. Mówi się o nim, że tą książką postawił literaturze, pisarzom (i czytelnikom tez) tak wysoka poprzeczkę, że odtąd kolejne pokolenia beda żyły tylko w jego cieniu. Że ksiązka ta wynalazła i wyczerpała zarazem całe spektrum środki wyrazu dostepnego prozie, powodując,
że Joyce stał się zarówno prekursorem jak i klasykiem w jednej osobie. Po lekturze Ulissesa każda następna dowolna książka wydaje się być karzełkiem - tak to wygląda. I to nie są żarty, gdy mówi się, że literatura zachodnia
dzieli się na do i po Ulissesie. Po prostu każdy następny po Joyce`ie
poważny pisarz nie mógł nie uwzględnić tego dokonania.
Podobnie rzecz ma sie z Proustem. Dlaczego tak mało ludzi, wydawałoby się oczytanych, ma za sobą tą, fundamententalną przecież, lekturę? I dostępną
w tak dobrym przekładzie?
Na ironię zakrawa fakt, że autorzy bestselerowi, wymienianie na tym
forum, z pewnością książki te czytali nie raz i nie dwa, i najwiekszym komplementem ( o ile byłby szczery) jaki by mogli usłyszec to
przyrównanie ich do któregoś z nazwisk wymienionych wcześniej.
Bo to są przecież największe autotytety liteackie dla wszytkich
osób piszących tzw. literaturę piekną. Dlatego próbując przeczytać (zmagając się) Ulissesa powinniśmy brać pod uwagę choćby to, że jest to zapewne książka kultowa naszego ulubionego i już nie tak trudnego w czytaniu autora.

[Gość: mysia200]

a wiec tak-napalilam sie na Ulissesa po przeczytaniu Wscieklosci i Wrzasku
Faulknera oraz po portrecie artysty cośtam cośtam Joyce'a bo uważam że
strumieńświadomości jest suuupeeer!!!!! no i przez cały pierwszy tom wystąpiło
tylko parę momentów strumienia świadomości(do owego słynnego monologu Molly nie
dotarłam bo...przeczytałam tylko pierwszy tom)moim zdaniem Joyce "przegiął"
próbując wcisnąć w jedną książkę za dużo eksperymentów na raz(jakby strumień to
za mało(a,to nie on wynalazł tą technikę tak przynajmniej twierdzi Tomkiewicz w
lit.wsp że to pierwsza była książeczka wawrzyny już scięto))tak wiec
rozczarował mnie fana strumienia.(ps czy znacie inne ksiazki z czystym
stumieniem swiadomosci-tylko nie Virginia Woolf"do latarni" -to mega
nudziarstwo!!)

[Gość: Nu!]

Ojej! Za mało? Coś mi sie zdaje, że pod terminem "strumień świadomości"
rozumiesz jakiś bardzo określony sposób - styl pisania. Chyba taki, jaki ma
miejsce w słynnym monologu Molly. Trzeba było od razu przejśc do ostatniego
rozdziału, który stanowi ów monolog, składajacy się , nawiasem mówiąc z jednego
zdania.

Ale "strumień świadomości" ma miejsce w Ulissesie cały czas. Rozdział pierwszy
ma za bohatera Stefana Dedalusa - młodego, inteligentnego studenta - humanistę
(poniekąd alter ego autora). Jego myśli są pojęciowe. Cały czas świadomie lub
nie filozofuje, ma liczne litearackie skojarzenia. Dlatego jego "strumień
świadomości" może wyglądać jak głos narratora, ale to jest wewnętrzny głos
Stefana - najczęściej. Bardzo często jest to tak, że w jednym ciagu zdań
wystepuja kolejno; jakby zdanie narratora, potem konkretna, jasno sformułowana
myśl bohatera, potem jakieś urywane myśli, skojarzenia, potem pojedyńcze słowa -
pojęcia, itd. Słowem różne poziomy subiektywnosci zarówno pod wzgledem formy
jak i tresci. Oczywiście nie jest to strumień świadomości w sensie czysto
psychologicznym czy wręcz fizjologicznym. Przypuszczam, ze nie wystepują w
owych strumieniach joyceowskich elementy (zdania, słowa), które nie miałyby
odniesienia do całości książki, które byłyby pomieszczone w tekście ot tak.
To jest dla tej ksiązki szczególne, że bardzo waże jest wiedzieć, z którego
poziomu, kto jest "autorem" danego fragmentu, zdania czy słowa. A także z
jakiego "obszaru mózgu" pochodzi dana "wypowiedź". Czy jest to (przykład) jakaś
wręcz podswiadoma, mimowolna atomowa myśl - skojarzenie, czy też głęboka
przemyślana wczesniej i dobrze sformułowana myśl - idea. A może mamy do
czynienia z cytatem (typowe u Joyce`a)?
Monolog Molly jest rzeczywiście jakby archetypowy kiedy myśli się o "strumieniu
świadomości", ale ja bym powiedział, ze jest to poniekąd żartobliwy i poniekąd
prawdziwy zapis sposobu, w jakim konstruuje się myślenie kobiet - szczególnie
tych, którym "gęba sie nie zamyka."
Książka "Wawrzyny już ścięto" - świetny tytuł - jest do przeczytania: to
cieniutka książeczka, na 6 przystanków autobusem.Trudno tu dokonywac
jakichkolwiek porównań z Ulissesem.

[Gość: mysia200]

Gość portalu: Nu! napisał(a):

> Ojej! Za mało? Coś mi sie zdaje, że pod terminem "strumień świadomości"
> rozumiesz jakiś bardzo określony sposób - styl pisania. Chyba taki, jaki ma
> miejsce w słynnym monologu Molly. Trzeba było od razu przejśc do ostatniego
> rozdziału, który stanowi ów monolog, składajacy się , nawiasem mówiąc z jednego
>
> zdania.
>
> Ale "strumień świadomości" ma miejsce w Ulissesie cały czas. Rozdział pierwszy
> ma za bohatera Stefana Dedalusa - młodego, inteligentnego studenta - humanistę
> (poniekąd alter ego autora). Jego myśli są pojęciowe. Cały czas świadomie lub
> nie filozofuje, ma liczne litearackie skojarzenia. Dlatego jego "strumień
> świadomości" może wyglądać jak głos narratora, ale to jest wewnętrzny głos
> Stefana - najczęściej. Bardzo często jest to tak, że w jednym ciagu zdań
> wystepuja kolejno; jakby zdanie narratora, potem konkretna, jasno sformułowana
> myśl bohatera, potem jakieś urywane myśli, skojarzenia, potem pojedyńcze słowa
> -
> pojęcia, itd. Słowem różne poziomy subiektywnosci zarówno pod wzgledem formy
> jak i tresci. Oczywiście nie jest to strumień świadomości w sensie czysto
> psychologicznym czy wręcz fizjologicznym. Przypuszczam, ze nie wystepują w
> owych strumieniach joyceowskich elementy (zdania, słowa), które nie miałyby
> odniesienia do całości książki, które byłyby pomieszczone w tekście ot tak.
> To jest dla tej ksiązki szczególne, że bardzo waże jest wiedzieć, z którego
> poziomu, kto jest "autorem" danego fragmentu, zdania czy słowa. A także z
> jakiego "obszaru mózgu" pochodzi dana "wypowiedź". Czy jest to (przykład) jakaś
>
> wręcz podswiadoma, mimowolna atomowa myśl - skojarzenie, czy też głęboka
> przemyślana wczesniej i dobrze sformułowana myśl - idea. A może mamy do
> czynienia z cytatem (typowe u Joyce`a)?
> Monolog Molly jest rzeczywiście jakby archetypowy kiedy myśli się o "strumieniu
>
> świadomości", ale ja bym powiedział, ze jest to poniekąd żartobliwy i poniekąd
> prawdziwy zapis sposobu, w jakim konstruuje się myślenie kobiet - szczególnie
> tych, którym "gęba sie nie zamyka."
> Książka "Wawrzyny już ścięto" - świetny tytuł - jest do przeczytania: to
> cieniutka książeczka, na 6 przystanków autobusem.Trudno tu dokonywac
> jakichkolwiek porównań z Ulissesem.

masz rację chodzi mi o ten typowy sposób pisania.mam pytanie-czy jak przejdę
bezpośrednio do monologu Molly to czy nie popsuje sobie zabawy z czytania
Ulissesa,którego oczywiście przeczytam.
a, i nie chodziło mi o porównanie Ulissesa z "wawrzyny już ścieto" ale o fakt że
to nie Joyce(jakkolwiek wspaniały) nie wynalazł techniki "srumienia świadomości"
pozdrowionka

[Gość: Nu!]

Myślę, że nie. Mam propozycje: Przeczytaj ten monolog,
i napisz nam tutaj czy kobiety tak rzeczywiście myślą, jak to
Joyce przedstawia:)))) Co ty na to?

[Gość: qwerty]

Gość portalu: nuzwykrzyknikiem napisał(a):

> Hmm. Ale to nie tylko z Ulessesem tak jest ale chyba z wieloma
> arcydziełami "współczesnej" literatury europejskiej. "Czarodziejska Góra", "Dok
> tor Faustus", cały Kafka, Proust, Beckett, Musil (Człowiek bez właściwości), Br
> och...

tu pragne zaprotestowac: "czarodziejska gore" przeczytalem jednym tchem, jest
rewelacyjna! natomiast do "ulissesa" robilem juz dwa podejscia... moze za trzecim
razem?

[ydorius]

Do kazdej książki, która jest czymś więcej niż tylko łatwym i prostym opisem
sytuacji należy dobrać odpowiedni klucz czytania. Swego czasu dyskutowałem na
tym forum na temat Silmarillionu Tolkiena (swoją drogą: osoby owe, z którymi
dyskutowałem zniknęły, a przynajmniej silmarillionowo nie dają znać o sobie).
Książka ta jest mitologią i należy ja czytac jak mitologię właśnie. Z takim
podejściem. Jest łatwiej "chwycić" klimat po prostu.

Do Ulissesa robiłem dwa podejścia. Pierwsze skończyło się zgonem pacjenta w
okolicach 320 strony. Wówczas nie rozumiałem, jak należy Ulissesa czytać.
Jakiś miesiąc temu usiadłem do niego drugi raz i niespiesznie zacząłem przez
niego wędrować (podobnie jak niespiesznie wędruje Dublinem pan Bloom). Jestem
obecnie w ładniejszych okolicach niż za pierwszym razem, gdyż szczęśliwie
minąłem półmetek i jestem książką zachwycony... Nie, to nie żart: jestem
autentycznie zauroczony zarówno samą treścią jak i jakością tłumaczenia.
Oprócz tego czerpię radość z tego, że wyobrażam sobie jak było coś napisane w
oryginale, czego Słomczyńskiemu nie udało się przetłumaczyć. Smakuję to.
("Wola którego Willa? - pyta Mulligan. Jak to będzie po angielsku? :-)))

Nie staram sie zrozumieć wszystkiego, to zresztą byłoby chore (moim zdaniem).
Mamy do czynienia z próbą przedstawienia wszystkich myśli, jakie przewijają
się przez ludzki umysł w ciągu jednego dnia. No dobrze - nie przez jeden
umysł, gdyz strumieni świadomości jest tu klika, generalnie mamy monolog
wewnętrzny opana Blooma. Bardzo fajnie jest, gdy udaje się w gąszczu tych
myśli odnaleźć fragmenty wcześniejszych rozważań; ciekawe jest również
konstruowania historii życia bohatera.

Jeżeli do Silmarillionu podejdziemy jak do mitologii, do Gry w klasy jako po
części formalnej zabawy tekstem, to do Ulissesa musimy podejść jak do rzeki.
Na rzekę można popatrzeć z daleka, można się w niej zanurzyć i chwilę
pochlapać, można się położyc w wodzie i dać unieść nurtowi, czy też spróbować
jak najszybciej przedrzeć się na drugi brzeg, by zobaczyć, jak to wygląda z
tej strony. Ale nie można zrozumieć czym jest rzeka, próbując zatrzymać jej
bieg i każdej kropli nadać sens; nie można jej zrozumieć znając położenie
wszystkich kamieni czy liczbę pstrągów, które żyją wjej nurtach. Nie tędy
droga.

Weźcie Ulissesa i przejdźcie przez niego powoli. Zbliżcie się do brzegów tej
opasłej księgi, zanurzcie w jego karty i wyjdźcie szczęśliwi na drugi brzeg.
Myślę, że warto (sam mam tak nadzieję zrobić).

pozdrawiam,
.y.

[effa]

Drogi -y-, bedzie troszke nie a propos ale moze teraz, dzieki Twej radzie uda
mi sie przebrnac przez Gre w klasy bo dotychczas to jakis koszmar senny a nie
przyjemnoscz czytania;).
a Ulisses? mnie sprawil ogromna frajde bo czytalam go sbie niespiesznie, po
kawałeczku, nie doszukujac sie dodatkowych den intelektualnych, choc moze bylo
mi latwiej bo jestem lekko nienormalna na punkcie Irlandii;)
milego dnia
E

Gra w klasy

[ydorius]

Dziękuję za życzenia :-))

Z Grą w klasy jest sprawa trochę bardziej skomplikowana. Bo po części jest to
gra "formalna" i książka złożona z wielu książek, a z drugiej strony są w niej,
hmm... ciężkostrawne fragmenty.
Proponuję (a jest to tylko li propozycja) zacząć od okresu argentyńskiego i
dopiero po nim przepynąć do Paryża. Podróż twa będzie odwróceniem podróży
Horacia, ale cały problem z "grą..." moim zdaniem polega na trudnościach z
przebrnięciem przez pseudoartystyczny bełkot paryskiej bohemy. Ma to swój
niezaprzeczalny urok (może dlatego, że nie lubię zbyt łatwych lektur?), ale
okres argentyński jest po prostu łatwiejszy. Lepiej się go czyta...

pozdrawiam,
.y.

P.S. No i na tym polega "Gra w klasy". Możesz z niej zrobić mnóstwo nowych
książek. :-))

[tiresias]

A w krótkim czasie po zakończeniu Ulyssesa, Joyce rozpoczął pisanie swojej
ostatniej 'powieści' - 'Finnegans Wake', moim zdaniem nieprzetłumaczalnej (z
powodów, których nie ma miejsca tu omówić) ale niezwykle pięknej z powodu
języka, nawet już nie angielskiego.
Poniżej kilka linijek tekstu wraz z objaśnieniami autora o co mu chodziło :)))
Pzdr
(For your convenience a copy of FW 3:4-14 along with a relevant
passage from one of Joyce's letters to Harriet Shaw Weaver follows.)
4 Sir Tristram, violer d'amores, fr'over the short sea, had passen-
5 core rearrived from North Armorica on this side the scraggy
6 isthmus of Europe Minor to wielderfight his penisolate war: nor
7 had topsawyer's rocks by the stream Oconee exaggerated themselse
8 to Laurens County's gorgios while they went doublin their mumper
9 all the time: nor avoice from afire bellowsed mishe mishe to
10 tauftauf thuartpeatrick: not yet, though venissoon after, had a
11 kidscad buttended a bland old isaac: not yet, though all's fair in
12 vanessy, were sosie sesthers wroth with twone nathandjoe. Rot a
13 peck of pa's malt had Jhem or Shen brewed by arclight and rory
14 end to the regginbrow was to be seen ringsome on the aquaface.
from Joyce's Paris. 15/xi/926
Dear Madam:
Above please find prosepiece ordered in sample form. Also key to same.
Hoping said sample meets with your approval
yrs trly
Jeems Joker
Sir Amory Tristram 1st earl of Howth changed his name to Saint Lawrence, b
in Brittany (North Armorica)
Tristan et Iseult, passim
viola in all moods and senses
Dublin, Laurens Co, Georgia, founded by a Dubliner, Peter Sawyer, on r.
Oconee. Its motto: Doubling all the time.
The flame of Christianity kindled by S. Patrick on Holy Saturday in
defiance of royal orders
Mishe=I am (Irish) i.e. Christian
Tauf=baptise (German)
Thou art Peter and upon this rock etc (a pun in the original Aramaic)
Lat: Tu es Petrus et super hane petram
Parnell ousted Isaac Butt from leadership
The venison purveyor Jacob got the blessing meant for Esau
Miss Vanhomrigh and Miss Johnson had the same christian name
Sosie=double
Willy brewed a peck of maut
Noah planted the vine and was drunk
John Jameson is the greatest Dublin distiller
Arthur Guinness, " " " " brewer
Arthur Wellesley (of Dublin) fought in the Peninsular war
rory=Irish=red
rory=Latin, roridus=dewy
at the rainbow's end are dew and the colour red
bloody end to the lie in Anglo-Irish=no lie regginbrow=German
regenbogen + rainbow
ringsome=German ringsum, around
When all vegetation is covered by the flood there are no eyebrows on the
face of the Waterworld
exaggerare=to mound up
themselse=another Dublin 5000 inhabitants
Isthmus of Sutton a peck of land between Howth head and the plain
passencore=pas encore and ricorsi storici of Vico
rearrived=idem
wielderfight=wiederfechten=refight
bellowed=the response of the peatfire of faith to the windy words of the
apostle

[tiresias]

Jeszcze o imprezie jakich pełno na całym świecie, szczególnie gdy zbliża sie 16
czerwca - Bloomsday - niestety tylko w oryginale (Słomczyński bardzo dobrze
tłumaczył ale oryginał jest NIEZASTĄPIONY)
:]

================================================================================
=
Bellying Up for a Beer With James Joyce

UCLA grad students, faculty and celebrities gather for a 271/2-hour
fund-raising reading of 'Ulysses.'

By REED JOHNSON, TIMES STAFF WRITER (Los Angeles Times) - 7/5/02

For a late-night literary pub crawl, it was remarkably clear-headed.
Elizabeth Graham had just bellied up to the "bar" and launched into the
"Sirens" section, some erudite blarney about Leopold Bloom, Big Ben Dollard
and a "candlestick melodeon oozing maggoty blowbags," whatever that means.
Shadows loomed in the trees and doorways surrounding UCLA's Rolfe Hall
Sculpture Courtyard, and the nippy air had a touch of old Eire about it.

It was almost midnight, nearly 12 hours into a marathon reading of
"Ulysses," James Joyce's madly inventive 1922 novel, and so far a raucous
band of UCLA graduate students, faculty stalwarts and a Hollywood celebrity
or two were managing to keep the meandering story on its wayward track. But
stately, plump Kevin Patrick Cooney (OK, he's really kinda laid-back and
svelte) knew that in the wee small hours to come it would be hard to stay
focused on the epic task at hand. Where's Jerry Lewis when you need him?

"Once we get to 7 a.m. we've pretty much made it, because there's a coffee
shift that comes in," said Cooney, a third-year grad student and chair of
the event. Gazing around at the dozen or so people who hadn't nodded off, he
added, "This is a pretty good audience for this time of night." As things
turned out, Cooney's scholarly confidence wasn't misplaced. The
Thursday-into-Friday round-robin recitation went off with nary a glitch, as
scores of readers plowed through Joyce's 740-page Modernist masterpiece in a
snappy 27 1/2 hours.

That's roughly the amount of time that elapses during "Ulysses" itself, an
episodic distillation of the events of a single day in Dublin--June 16,
1904--as played out in the lives of three main characters: Stephen Dedalus,
a smarty-pants young teacher; Leopold Bloom, a bumbling Jewish ad salesman;
and Molly Bloom, his lusty, acerbic spouse.

Yet, whether spoken out loud or lying flat on the printed page, reading
"Ulysses" has never been for the faint of heart or the short of patience.
For generations, Joyce's alternately bawdy and transcendent book has been
confounding scholars and baffling undergraduates, some of whom in despair
have pronounced its title "Useless."

"Joyce himself was famous for saying that he'd put so many puzzles and
conundrums in it that it would keep scholars busy for centuries," said UCLA
English professor Jack Kolb, who gave a talk on "Ulysses" on the first day
of the marathon. "It took the remainder of the 20th century to recognize the
achievement of 'Ulysses,' that it was coherent, that it did hold together,
and that it wasn't, as some early critics said, 'unreadable.'"

Now in its seventh year, the fund-raising marathon was expected to net about
$15,000 to support scholarships and study grants for UCLA grad students in
English. In years past, the annual event has tackled such size XL works as
"Moby-Dick," "Bleak House" and "Gravity's Rainbow." Over the years, the
marathons have raised more than $60,000 for graduate activities and
generated plenty of their own folklore.

There was the time the lawn sprinklers accidentally went off in the middle
of "Bleak House," dousing the audience along with a painted backdrop of
London houses that had been loaned by Paramount studios. "It woke everybody
up, believe me," said Annie Reynoso, a Hollywood producer and coordinator of
the Friends of English, an alumni support group.

Another year, a young man and woman, apparently overcome by the anarchic
ethos of "Gravity's Rainbow," went streaking nude through the courtyard--and
straight into a bicycle cop. They barely managed to throw their clothes back
on before backup officers arrived on the scene.

Nothing that sensational occurred at this year's marathon, which got
underway at noon on Thursday. But there were some memorable moments. The
first was a cameo appearance by actor Elliott Gould, one of a half-dozen
celebrity readers, who took the opening crack at Chapter 1. "Isn't the sea
what Algy calls it: a grey sweet mother? The snotgreen sea. The
scrotumtightening sea. Epi oinopa ponton, " Gould intoned in a fine
stage-Irish brogue.

To lend authenticity, the reader's podium was decked out as a replica of
Barney Kiernan's, the bar that figures prominently in the novel, complete
with fake beer taps and a large mirror. To one side hung an oversized map of
turn-of-the-century Dublin, showing all the key landmarks of Joyce's book:
Martello Tower, the Bloom residence at 7 Eccles Street, and so on. Portraits
of the artist as a young man stared out from a nearby pair of trees.

Asked later whether he considered "Ulysses" to be the 20th century's
greatest novel, as many scholars claim, Gould pondered for a moment. "I
would select 'Charlotte's Web,'" he said finally. "E.B. White was a nice
guy."

Maybe he wasn't joking, because "Ulysses," with its stream-of-consciousness
interior monologues, obscure historical references and parodies of various
literary genres, can be a bit of a slog--despite its author's high-minded
intentions. In telescoping the action of the book and elevating its
characters to mythic levels, Joyce was recasting (tongue in cheek) everyday
modern life as an epic. Well-versed readers would also recognize strains of
Homer's 8th century BC narrative poem "The Odyssey," in which Ulysses, a
Greek hero of the Trojan War, undergoes 10 years of tribulations before
reuniting with his long-suffering wife, Penelope. "It's the old
boy-gets-girl story," said grad student Sean Silver, who was sporting a
tweedy knit cap and raffish wool vest for the occasion.

Though the marathon was broken into roughly 15-minute reading segments, some
participants lasted only a fraction of that time. Several readers confessed
they'd never made it through the entire novel. Journalist Lawrence Grobel,
who read immediately after his friend Gould, used a phonetic cheat sheet to
help him with the Latin phrases sprinkled throughout the book. Actor David
Birney admitted that he couldn't make much of the book when he read it for
the first time in college. Reading it aloud, Birney said, made it easier to
glimpse the story behind Joyce's pyrotechnic style. "When you read it on the
page you're experiencing only the ghost of the author's voice," he said.

Yet actor Peter Dennis, who said he'd never seen a page of the book before,
confirmed its oral suppleness with a note-perfect sight-reading. "It's the
magic of the words and the rhythm of the words," he observed. "Joyce is
rhythm."

Among those listening on a small emerald-green patch of grass were a group
of sixth-graders from Gael Blair Academy, a private Pasadena school. "There
are funny things. I caught myself laughing," said Alexandra Haffner, 12. A
few feet away her teacher, Nick Love, sprawled on the turf, following along
in his book. "We read the whole 'Odyssey,' the Fagles translation, most of
Virgil, most of the 'Aeneid,' a lot of Ovid," said Love, who'd doffed his
shoes, socks and black leather jacket. "I think they're not paying much
attention, but I think something soaks in."

As the afternoon ebbed and the audience dwindled to a couple dozen intrepid
listeners, the reading took on the feel of a college dorm bull
session-cum-performance art piece. Bottles of Harp beer materialized.
Sweaters, wool coats and sleeping bags were hauled out. Votive candles were
lighted and placed around the courtyard, enhancing the ceremonial

[nuzwykrzyknikiem]

1.Bloomsday urządzano w Krakowie, ale nie wiem, czy w tym roku też.
2.Zdaje się, ze jest Ulisses utwalony z na płytach z oryginalnym autorskim czytaniem... A może Finnegans Wake?.
3. W Bloomsday urządza się rytualne czytanie w radio całego Ulissesa non stop. A może ma ktoś empetrójkę z Ulissesem? :)))))))))))))))))))

[effa]

ydorius napisał(a):

> Dziękuję za życzenia :-))

### cała przyjemność po mojej stronie;)

kłopot z Grą w klasy polega na tym, że zachwyt nią wrażał kiedyś pewien znany mi
egzaltowny pseudointelektualista, który potrafiłby obrzydzić swoimi opiniami
każdą książkę i każdemu (szczęście moje, że Marqueza czytałam wcześniej bo inczej
pewnie bym po niego nidgy nie sięgnęła;))

ale może dzięki Twoim radom uda mi sie o przeszłośći zapomnieć i Cortazara, jeśli
nie polubić to zaakceptować.

ukłony
E

> P.S. No i na tym polega "Gra w klasy". Możesz z niej zrobić mnóstwo nowych
> książek. :-))

### tylko ja chyba taka bardziej konserwatywna jestem i lubię: początek-
rozwinięcie-koniec, tak chyba raczej Hemingway;)E.

Erni Hemingway

[ydorius]

W ten sposób, to my przelecimy całą historię literatury :-)))
Bardzo lubię Hemingwaya, choć znam go tylko wyrywkowo. Ale dobrze, że
przypomniałaś mi o nim, to tym razem (jak tylko skończę Ulissesa) pożyczę od
brata "Pożegnanie z bronią" i sobie przeczytam.
Hemingway ma uderzająco prosty styl. Bez wywijasów, ozdóbek itp. Ale czytam go
jednym tchem. Kurczę, czasami jego "wykłady" ludzkiej psychiki są zadziwiająco
trafne.

No i Hemingway przyczynił się do mego zainteresowania absyntem (pamiętasz:
Robert Jordan i picie absyntu szklanicami? To jest wyczyn bo czysty absynt jest
prawie "niejadalny").
A po grze w klasy zacząłem pić mate.

Przeto nie dziwi, że stronię od książek o narkotykach :-)))

pozdrawiam ponownie,
.y.

[Gość: hcnik]

Za pierwsza lektura to moze wygladac to jak totalna
bzdura.
Osobiscie utknalem pierwszy raz gdzies w polowie
(szczerze mowiac nie wiem nawet gdzie to bylo w tym
labiryncie) i siegnalem po dlaszy ciag pare miesiecy
pozniej.
Ale drugi raz jest to czysta rewelacja !
Dlatego kolejne lektury nie koniecznie sa meka, watpliwe
zeby ktos czytal Ulissesa kilkanascie razy ze snobizmu,
wystarczy raz, albo tylko miec na polce.

Uwazam, ze Ulisseses jest bardzo zabawna ksiazka, chociaz
moze tego nie widac za pierwszym razem. Czesto humor jest
polaczony z pewnym smutkiem (zwane jocoserious) i vice
versa : jak cos jest powazne, to czesto z innego punktu
widzenia jest to smieszne albo parodystyczne.

Jak ktos tu napisal literatura dzieli sie na
przed-Ulissesa i po-Ulissesie. "Przewaga" Ulissesa nad
innymi arcydzielami polega chyba na tym, ze w U rzeczy
banalne nabieraja rozmiarow mitologicznych, a czesto w
innych arcydzielach elementy skrajne (szalenstwo, sen,
przemoc, absurd...) sa tym co nadaje wielkosci.
Natomiast Ulisses nie jest uniwersalny, czyli inne
ksiazki tez spelniaja jakas role, w swoim skromnym
zakresie ;)

hcnik

> Czy naprawde podoba wam sie ta ksiazka. Dla mnie to
totalna bzdura, ktora nigdy
>
> nie powinna byla sie ukazac. Ktos mowi ze czytal ja
kilkanascie razy. Nie
> rozumiem jak mozna znosic cos takiego. Potworna to
musiala byc meka.

Posłuchajcie samego mistrza ...

[Gość: Nu!]

media.salon.com/mp3s/joyce1.mp3

To Jame Joyce we własne osobie

"Listen to an MP3 audio excerpt from "Finnegans Wake," read by James Joyce, available on the collection "James Joyce Reads" (HarperAudio)."

[Gość: gregos]

Gość portalu: andr napisał(a):

> Czy naprawde podoba wam sie ta ksiazka. Dla mnie to totalna bzdura, ktora nigdy
>
> nie powinna byla sie ukazac. Ktos mowi ze czytal ja kilkanascie razy. Nie
> rozumiem jak mozna znosic cos takiego. Potworna to musiala byc meka.

No i co ci gosciu odpowiedziec na takie dictum? Przeczytaj se "Lato Muminkow"
albo "Kamienie na szaniec" i podziel sie rownie poglebiona refleksja na temat
tych lektur. Kazal ci ktos znosic 'Ulissesa'? Nie jestem pewien czy ty winienes
sie ukazac.

[Gość: imbir]

Ulisses jest wielki. Pierwszy raz udało mi się osiągnąć 300 stronę i się
poddałem. Drugi raz przeleciałem jak burza. Teraz czytając książki, widzę dużo
tzw. zrzynek z Joyce-a. Chociazby wspominany Faulkner (Wscieklosc i wrzask).
Aktualnie czytam sobie Prousta i jest wyśmienity. Wszyscy mowia, ze to nuda nie
do wytrzymania, ale po Ulissesie wszystko łykniecie jak pelikan. :-)
Niestety Ulisses wymaga pewnego oczytania i jeżeli ktoś wcześniej czytał mało,
bądź w ogole to szkoda czasu. Proponuję podejść do Ulissesa po około 10 latach
czytania dobrej literatury. Będziecie w I lidze :-)
pzdr

[tiresias]

dużo ciekawych materiałów audio i innych pod adresem:
www.columbia.edu/itc/english/seidel/courseworks/
Powodzenia
białe winko wytrawne z lodówki:)
eee...

[Gość: hcnik]

> poddałem. Drugi raz przeleciałem jak burza. Teraz
czytając książki, widzę dużo
> tzw. zrzynek z Joyce-a. Chociazby wspominany Faulkner
(Wscieklosc i wrzask).

Jesli sie nie myle to Faulkner przeczytal Ulissesa po
napisaniu Wscieklosci i wrzasku i jesli byl pod wplywem U
to juz w innych ksiazkach.
pzdr

[marcinuss]

Chyba w to nie wierzysz :-)

[Gość: hcnik]

marcinuss napisał(a):

> Chyba w to nie wierzysz :-)

Sprawdzilem u Ellmana "James Joyce" (s.297 oxford university press, 1983):

(...) Faulkner, when he wrote his book [Sound and Fury], had read Dubliners and A
Portrait; he did not read Ulysses until a year later, in 1930, but knew about it
from excerpts and from the conversation of friends. He has said that he
considered himself the heir of Joyce in his methods in The Sound and the Fury.

Czyli w sumie racja, ze Joyce mial na niego wplyw, ale nie Ulisses na WiW.
Faulkner nie jest "produktem" Joyce'a. Jest o wiele bardziej tragiczny...
pzdr

Siła sugestii

[jejowannabe]

Gość portalu: hcnik napisał(a):
> Jesli sie nie myle to Faulkner przeczytal Ulissesa po
> napisaniu Wscieklosci i wrzasku i jesli byl pod wplywem U
> to juz w innych ksiazkach.
> pzdr

Prócz tego że Faulkner był, być może, pod wpływem Ulissesa w innych książkach, to z "Wściekłością i
wrzaskiem" i tak był pod wpływem. Szekspirowskiego "Makbeta", wnosząc po tytule. Szekspir był pod
wpływem Holinsheda a sam Makbet pod wpływem szkockiej whisky, o ile ona tak się już nazywała. Tyle
że Szekspir, jak mówią nie istniał, a jeśli istniał, to się inaczej nazywał. Joyce nazywał się wprawdzie
Joyce ale się przy "Ulissesie" sugerował, znów wnosząc po tytule, Homerem. Homer, jak na złość, także
pono nie istniał. Istniał rzeczony Makbet i sugerował się Lady Makbet, którą sugerował się Szostakowicz.
Który w ogóle nie był pisarzem. Szkocką whisky, gdy już się nazywała szkocką whisky, sugerował się
Burns. Którym to, wnosząc po, a jakże!, tytule, sugerował się Steinbeck z "Myszami i ludźmi". Sugerują się
Burnsem i Amerykanie, chrypiący jego Auld Lang Syne każdego Nowego Roku. W którym to Auld Lang
Syne zaleca się picie (whisky). Wiecie już więc kochani, do czego dążyłam ;))) Do picia ku chwale
literatury.
Wasze zdrowie nieustające!

[ydorius]

Jak już jesteśmy przy piciu, to warto zauważyć, że absynetem sugerował się
Trent Reznor z grupy Nine Inch Nails, któy za to z całą pewnością nie sugeruje
się Nowym Rokiem. Zaś nieco wcześniej trunkiem tym sugerował się Ernest
Hemingway, a z kolei Ernestem sugerowała się Metallica. Metallicą sugerują się
do dziś różne zespoły, choć sam Hetfield woli sugerować się zwykłą wódką...

Z kolei Freud był zdecydowanym przeciwnikiem picia, co nie przeszkadzało mu
być pod dużym wpływem popędów, które właśnie alkohol wyzwala. Z kolei samym
Freudem sugerowało się tyle osób, że rzeczywiście działał niczym perfect drug,
upajając całe rzesze apologetów i kontestatorów...

.y.

P.S. Jejowannabe, jestem Twoim fanem.

Uszło w muzykę. Przypuśćmy, że to wciąż literatura

[jejowannabe]

Trent Reznor niczym się nie sugeruje, bo jest "absynt minded" i ma "head like a hole". Hemingway sugerował się
skoczem, czyli szkocką whisky z Ameryki. Metallica nie sugerowała się wcale ani Hemingwayem (For Whom The Bell
Tolls), ani Lovecraftem (The Call of Ktulu), ani świętym Janem (The Four Horsemen), tylko szkocką whisky się
sugerowała. No bo Whisky In The Jar.
Z metalu, którzy odszczepieńczo nie sugerował się szkocką whisky był Tankard (który sugerował się piwem),
Wehrmacht (który sugerował się Tankardem), Cannibal Corpse (który nie sugerował się nigdy niczym) oraz Primus
(który sugerował się Wodą Sodową z Wywaru na Wieprzowinie). A zespół Sodom optował za wodą sodomą. A
Voivod za woj wódką.
Z tych co, owszem, sugerowali się szkocką whisky, choć odszczepili się od metalu, wymieniam The Doors (Morrison
tak nie mógł znaleźć drogi do kolejnego whisky baru, aż umarł, jak sam prorokował) oraz Riedla (ten się nawet z
whisky ożenił i sobie chwalił).
Może być jeszcze wino. Ale tylko teoretycznie może. Oto Steinbeck pisał o winogronach i się zezłościł, że to nie
szkocka whisky. I tak powstały Grona gniewu.
Co do Freuda - pełny konsens, Freud nie pił szkockiej whisky. Ale skoro nie pił, to znaczy że był złożony przypadek.
Oj, przydałaby mu się zdrowa psychoanaliza. A choćby przez rurkę. Donosowo. Chlup ;))

Post Bibtum

[valkrissa]

Żeby nie było, że tylko chlejstwo (wishful drinking, jak powiedziałby Wańkowicz) odchodzi w tym wątku, poddam
pod rozwagę, że Joyce żył w kraju whisky, irlandzkiej wprawdzie, ale cóż, "no land is perfect" (poza Szkocją).
A jego Finnegans Wake wzięło tytuł od skocz skocznej balladyny o piciu whisky.
A James kojarzy się z Jameson (whisky) a Joyce z radościami picia (joys).
BTB, biega pogłoska, że Dzieci kapitana Granta Verne'a to de facto pochwała Grant's (whisky), którą się spił
pewien kapitan i miał dzieci.

[Gość: Nu!]

A propos Donosa: czytałeś coś jego? Warto? (serio pytam, bo nie wiem).

Nunc bibandum est?

[jejowannabe]

Gość portalu: Nu! napisał(a):
> A propos Donosa: czytałeś coś jego? Warto? (serio pytam, bo nie wiem).

A jest taki autor: Donos? (serio pytam, bo nie wiem) Coś podobnego! Oświeć, dobry człecze, mnie.
Ja tyle wiem, że Donne był (którym się sugerował Hemingway który się sugerował szkocką whisky.).
I Dos Passos, który potrafił dos passji szewskiej doprowadzić strumieniem świadomości (w następstwie
strumienia szkockiej whisky).

Donoso

[Gość: Nu!]

Jose Donoso. Pisarz chilijski. "Plugawy ptak nocy" napisał na przykład.

[Gość: pixis]

nie potrafię niestety tak głęboko jak niektórzy tutaj pisać o tej książce, ale
aktualnie ją czytam więc może się wypowiem. Początki były dość intrygujące,
przy czym muszę przyznać, że gdybym NIC wcześniej nie słyszała, to
prawdopodobnie bym nie przetrwała. potem, gdzieś w połowie poczułam się
zamordowana, odłożyłam na trochę, po drodze połknęłam kilka lżejszych pozycji
no i ostatnio ponownie wielki comeback i zaczynam się wciągać.
czytam ją według własnej metody,tzn. nie wnikam jakoś strasznie, czytam po-wo-
li [wiem, że to bardzo trudne] i po prostu 'smakuje' sobie - ma wielki urok.
pozdrawiam,

[Gość: Marcel]

Taaak, pewnie nie to co Harry Potter albo Bridget Jones?

[Gość: loooser]

Joyce posługuje się słowem jak żaden inny twórca rację miał Beckett pisząc:
Pisarstwo Joyca nie jest o czymś ,ono samo jest tym czymś...
Powieść absolutna w moich oczach-rozczaruje się ten komu abstrakcyjne
rozumowanie jest obce ,wniknijcie w strukturę słowa!
Co się zaś tyczy Cortazara-kluczem do utworu są słowa jedyną w świecie fałszywą
rzeczą jest analiza (być może cytat nie jest dokładny).Podobnie jak Gombrowicz w
Kosmosie ,C. obnaża ludzki pęd do nadawania sensów i znaczeń,szukanie logiki i
celowości,strach przed okrutną prawda,że życie to oderwane od siebie zdarzenia,
chwile,że porządek świata nie istnieje
pozdrawiam

[Gość: Choga^_^]

Hm..przeczytałam wszystkie odpowiedzi na wątek "Ulisses" i przyznam że jestem
nieco zaintrygowana, nie tyle cała dyskusją co ksiażką. Z racji tego, że nigdy
wcześniej nic o tej książce nie słyszałam to proszę o udzielenie mi kilku odp.
Co to za gatunek lieracki? Czy każdy może tę ksiązkę czytać? [z listow
wywnioskowalam, że ksiązka jest trudna] Czy jest w ogóle w polskim przekładzie?
[cytowane były angielskie] i w ogóle czy warto ją przeczytać?? [chyba tak,
skoro stała sie tematem na forum].
Pozdrawiam

[Gość: imbir]

> Czy jest w ogóle w polskim przekładzie?
>
Jest. Dla zachęty powiem, że Słomczyński tłumaczył go 12 lat :-)
Gatunek literacki to chyba horror ;-)
Pzdr

[Gość: mordyga]

Ulisses to ciezka lektura. Zwlaszcza ze w ksiazce tej nie ma zadnych zasad
interpunkcji i czyta sie to nieco dziwnie, tzn. ja zaczelam i nieskonczylam.
Opisy w stylu 'smarkozielone morze' podobaly mi sie ale mimo wszystko zabraklo
mi cierpliowosci. Moze jeszcze kiedys przekonam sie do Ulissesa i sprobuje raz.

[tiresias]

zasady interpunkci obowiązują ja najbardziej, oczywiście za wyjątkiem monologu
Molly, wiec nieprawda
słóowotwórstwo jest rzeczywiście 'scrotumtightening' - czyli wg.
Słomy 'mosznękurczące' ale to drobiazg w porównaniu z Finnegans Wake
czytanie jest ogólnie pożytecznym zajęciem gdyż ... (itd.)
eee...

[Gość: GIMcBart]

tiresias napisał(a):

> zasady interpunkci obowiązują ja najbardziej, oczywiście za wyjątkiem monologu Molly,
[...]
W monologu Molly jest interpunkcja domyślna. Przez analogię do podmiotu domyślnego. Pzdr :)

[Gość: mordyga]

Jesli mnie juz tak przekonujecie do tej interpunkcji to sprobuje Ulissesa
przeczytac- moze teraz dam rade.