"Hańba" Coetzee

[kawa_inka1]

Przeczytałam do 167 strony ale mnie odrzuca. Powiedzcie: mam czytać dalej
czy sobie odpuścić? W ogóle jest tam jakieś przesłanie?

[en.door.fina]

Jeśli doczytałaś aż do 167 s. to skończ - niewiele zostało.

Jeśli jeszcze nie wyczaiłaś, co jest jej przesłaniem - to już nie wyczaisz.
Ogólnie książka taka sobie. Można odpuścić.

--
:-)(-:
(-::-)

[Gość: asica]

Fakt, nieco miałka jak na noblistę. nie miałam aż takich stanów zeby mnie
odrzucało, ale czułam niedosyt. skończ, bo szkoda zostawić. Mam zamiae dać
Coetzee'mu jeszcze jedną szansę zakupując "wiek żelaza"

[Gość: dee dee]

Czytalam. Jak dla mnie szkoda kasy. Lepiej wypożycz z biblioteki.

[Gość: mysz]

mnie się książka bardzo podobała
to jest książka o nieudanej próbie bycia sobą , wierności sobie,bycia i
trwaania poza ramami wyznaczonymi przez spoleczeństwo
nie wiem czy jest sens pisać dalej
skoro ci się nie podoba
to znaczy, że do ciebie nie przemówił
czytałam tą książkę zanim dostal Nobla
nigdy bym nie pomyślała, że to przyszły noblista
ale mnie się akurat podobało

a co to za kryterium...? przesłanie

[bukowski27]

dobra ksiązka nbie potzrebuje przesłania, a jezeli ksiazka ma byc nazwana
niedobra bo brakuje w niej przesłąnia to cos jest nie tak...

co do zasady zgoda

[Gość: mysz]

ale akurat "Hańba" ma przesłanie

[pomme]

Przesłanie ma, ale jak na mój gust i jak na noblistę to wydaje mi sie że tej
ksiązce dużo brakuje. Osobiscie mi sie nie podobała, ale wiem że jestem w
mniejszości.

[another_story]

Czytałam kilka miesięcy temu i, szczerze mówiąc, niewiele zostało mi w głowie.
W tej książce wszystko jest zbyt dosłownie - jak na mój gust - przedstawione.
Znacznie bardziej lubię "W sercu kraju", gdzie dochodzi do wielu
niespodziewanych zwrotów akcji, a rzeczywiste zdarzenia przenikają się płynnie
z chorobliwymi zmyśleniami bohaterki.

[Gość: AchOch]

Witam.
Barzdo lubie Coetzee ale Hanba byla najgorsza :/ Wiek zelaza, w sercu kraju
byly o wiele lepsze. teraz zabieram sie za czekajac na barbaryncow.

[tootik]

Przesłanie? Jeżeli oczekujesz czegoś na kształt aforyzmu, to nie, nie ma w tej
książce przesłania. Mnóstwo przesłań znajdziesz u pana Coelho, normalnie pięć
przesłań na każdej stronie. Ale "Hańba" nie jest miałka ani nie brak jej
głębokiego sensu. Jest to książka napisana językiem suchym, pozbawionym emocji,
ale wywołującym emocje u tego, kto czyta. Nie mogłam się od niej
oderwać. "Czekając na barbarzyńców" polecam także.

[kawa_inka1]

Wiecie co? Mam wrażenie że bohater jest cholernych egocentrykiem. W jego głowie
nie zaistniał ślad myśli że mógł zranić swoją studentkę, że ona poddała się mu
ze... strachu (?).
Przeczytałam do końca ale zachwycona nie jestem.

[Gość: joa]

jestes niesamowita...:)))
ja ostatkiem sił doczłapałam się do 90 strony...i już więcej nie próbuję się
zbliżyć do tej książki...omijam szerooookim łukiem...

[Gość: B.A.]

Doczytałm chyba do 60 strony i dałam sobie spokój. Nie poruszyla mnie w ogóle.
Jest przykładem, że nie zawsze nobel idzie w parze z wartością.

[tootik]

Inka, a czegóż to miała się bać ta studentka? W końcu okazało się, że wszystkie
atuty ma w garści ona. Zresztą ten wątek był tylko wstępem, introdukcją. Ważne,
co się stało dalej ze świadomością bohatera, jak się zmienił. Książka jest
napisana z wrażliwością i pokorą. Nie odmawiajcie jej wartości tylko dlatego,że
nie przypadła Wam do gustu.

[devilsrodeo]

Mnie ta ksiazka rozlozyla na lopatki.
Pokonawszy irytacje, jaki wywolywal we mnie egoizm i gnusnosc glownego bohatera,
poplynelam z ta ksiazka az do samego konca. Owszem, jest w tej powiesci cos
odpychajacego, cos drazniacego, poniewaz gromkiego finalu w niej nie ma, i byc
nie powinno.
Jest za to scena z psiej umieralni, niepokoj jutra i przygotowanie na smierc.
Tak wlasnie te ksiazke odebralam - jako stopniowe szykowanie sie tego
drazniacego, oglupionego przez zycie czlowieka na smierc.
Imho, rzecz wybitna.

[tootik]

Szykowanie się na śmierć...tak, a po drodze zrozumienie, o co chodzi w życiu.
Znamienne, że córka głównego bohatera wiedziała to o wiele lepiej niż on. Coś
dla feministek: że kobiety mają podstawowe mądrości życiowe w małym palcu, a
mężczyźni pracują nad nimi latami, a jak już coś zrozumieją, ogłaszają to
wielkim odkryciem ;)

[lemuriza]

a mnie się bardzo podobało, chyba bardziej niż "Wiek żelaza:

[Gość: karolina]

Przeczytaj do końca - będziesz z siebie dumna, że przetrwałaś taką próbę sił.
"Hańba" to była dla mnie droga przez mękę. Gdyby nie fakt, że czytając ją,
musiałam dużo podróżować pociągami, pewnie w życiu bym nie skończyła. Książka -
koszmarek.

[amrita]

taka sobie, ale w przeciwieństwie do wielu da się przeczytać...

[nastazja2]

Przesłanie jest jak w kazdej dobrej książce nienarzucające się , interpretacji
wiele w zależności od czytelnika. Ksiązka wieloznaczna, niepokojąca, jak
wszystko co wyszło spod pióra Coetzee.

[weatherwax]

Dla mnie to była książka rewelacyjna. Bardzo, bardzo dobra literatura!
Ale niełatwa - oszczędność stylu, oszczędnośc opisu.
Ewolucja głównego bohatera przedstawiona jest popisowo. Bez fanfar, bez
ozdobników, z zapatrzonego w siebie egocentryka nic nierozumiejącego z cudzych
emocji, nie mówiąc juz o cudzym cierpieniu czy też cierpieniu w ogólności,
przekształca się on w pełni empatycznego Człowieka przez duiże C. Uczy się, co
jest naprawdę wazne w życiu, powoli i boleśnie, na samym sobie i na bliskich
sobie osobach, poprzez upokorzenie i cierpienioe. Uczy się kochać, współczuć,
rozumieć. Uczy się również, że nie na wszystko ma się w życiu wpływ, że są
sytuacje, które trzeba po prostu przyjąć, z pokorą, bo bunt nie zda się
zupełnie na nic.

Sceny w schronisku dla zwierząt - powalające swoją prawdziwością. W ogóle
stosunek do zwierząt bohatera, jego córki, afrykańczyków spoza wielkiego
miasta - to temat na osobną analizę. Wstrząsający.

Sama córka zresztą też - to nie jest żadna feministka! Feministka nigdy nie
byłaby tak bierna, tak przyjmująca.

W sumie bardzo polecam tę książkę - skłania do myślenia, zmusza wręcz do
zatrzymania się w biegu (dokąd? do kariery? do sukcesu?), rozejrzenia się
wokół, refleksji. Co i dlaczego wybieramy, a co odrzucamy z bogatej oferty
życia? I co jest naprawdę ważne? I dlaczego?
Ale, przyznam, nie chciałabym wrócić do tej książki. Zbyt była bolesna.