PORWANIE JANE E.-JASPER FFORDE

[Gość: holden]

KSIĄŻKA ZBIERA WYSOKIE OCENY RECENZENTÓW PRASOWYCH,JA JEDNAK JESTEM BARDZIEJ
CIEKAWY OPINI ZWYKŁYCH CZYTELNIKÓW.

[maga_]

nawet ciekawa. dosyć przyjemna w czytaniu, momentami zabawna, interesujący
pomysł (świat, w którym wszyscy mają bzika na punkcie literatury siłą rzeczy
zachwyci wszystkich moli ksiązkowych :) ), akcja trzyma w napięciu.
tyle, ze ma poza tym dość spore wady- moemntami dość wydumana, autor ma
skłonności do stosowania rozwiązań typu deus ex machina (jak nie ma co uratować
bohaterki to uratuje ją spadający z nieba meteoryt, a co!) i czegoś jej jednak
brakuje.
tylko nie do końca potrafię określić czego.
no i nie przekonał mnie sposób przedstawienia bohaterów "dziwnych losów Jane
Eyre".

ja ksiązkę przeczytałam w pociągu. jako lektura właśnie na podróz (albo na
plazę?) bardzo się sprawdza. i na takim poziomie oczekiwań przyjemnie się czyta,
mozna się uśmiechnąć i wciągnąć w akcję.
pozdrawiam

[Gość: sumire]

Właśnie czytam, podoba mi się bardzo, ale chwilami mam wrażenie, że jest to
jedna z tych książek, które w tłumaczeniu nieco tracą. Tam jest taka masa
odniesień do literatury i kultury (i popkultury też) brytyjskiej, że ohoho.
Śmieszne momentami jest to naprawdę bardzo, w takim okołopratchettowskim stylu.
Przyjemne.

[reptar]

maga_ napisała:

> autor ma skłonności do stosowania rozwiązań typu deus ex machina (jak nie ma
> co uratować bohaterki to uratuje ją spadający z nieba meteoryt, a co!)


Tu bym nie był tak surowy, ale ja to mam w ogóle nieżyciowe podejście do pojęcia
"deus ex machina" - jak się dobrze zastanowić, to KAŻDE rozwiązanie jest tego
typu, tylko jeden pisarz zawczasu da parę sygnałów, a drugi nie. Co nie ma nic
wspólnego z jakością samego rozwiązania. Może zacytuję (niedokładnie) coś, co
kiedyś napisali o jednym filmie: jeśli na początku filmu wujek wręcza smykowi
scyzoryk, to można być pewnym, że pod koniec filmu ten scyzoryk uratuje komuś
życie. No i jak tu oceniać rozwiązanie po tym, czy była zajawka, czy nie...?

Ten meteoryt mi nie przeszkadzał, zresztą nie rozwiązywał problemu globalnego,
lecz ledwie zaistniałego ze trzy strony wcześniej. Dużo więcej zastrzeżeń mam
do podróży przez czas skomponowanej na zasadzie snu bądź kalejdoskopu - taki to
wypełniacz. O ile pierwsza odsłona (szpitalna sala) miała uzasadnienie w treści,
o tyle druga (wyjście z baru) była zupełnie zbędna. Nigdy nie lubiłem fragmentów
stanowiących dla autora gimnastykę śródlekcyjną...

Zaraz jednak nadszedł brawurowy fragment z pracą książbaków i trochę się dałem
autorowi udobruchać.

Sama książka nie bardzo się potrafi zdecydować, czy chce być poważna, czy
absurdalna. W tym względzie przypomina mi nieco pewnego fryzjera damskiego.
Niektóre żarcidełka będą dobrze wyglądać w Rankinie, Pratchetcie lub w Monty
Pythonie, gdzie stężenie groteski jest odpowiednio wysokie, ale jak Wam się
widzą w książce niby-to sensacyjnej wstawki jak ta: "- Delamare, czy jest coś,
czego ty sobie życzysz? - No - powiedział mężczyzna z psim móżdżkiem,
pocierając potylicę w zamyśleniu. - Czy mógłbym prosić, żeby dali jakiejś
stacji benzynowej imię mojej mamusi?".


Ale za to na koniec brawa za Spis treści.
Kto nie zajrzał, nie wie, co stracił   ;-)