Samuel Beckett...

[Gość: ugugunan]

Witam!

Czy ktoś Go jeszcze czytuje? Jest on obok Ionesco moim ulubionym pisarzem.
Żaden inny literat nie potrafi tak błyskotliwie nakłonić mnie do
egzystencjalnych przemyśleń i uświadomienia sobie własnej nieistotności wobec
wszechświata... Zgłębiając jego twórczość mam nieustające wrażenie, że nie
marnuje czasu - po prostu tego potrzebuje... Pomaga mi zachować konieczny
dystans do otaczającego świata jak również samego siebie... To ważne...

A co Wy sądzicie o panu Beckett?

[ydorius]

Beckett mnie strasznie dołuje. Jego sztuki zawsze kojarzą mi się z ciemną i
smutną egzystencją bez nadziei... Ale to może daltego, ze zamiast sobie
dawkowac to wziąłem się od razu za sztuki zebrane (to się chyba
nazywało "dzieła dramatyczne" w przekładzie - oczywiście - Libery)...

Ale to prawda - niesamowicie refleksyjny jest. Tylko, że w moim przypadku były
to refleksje na temat ogólego bezsensu wszystkiego...

.y.

----------------------------------
What is home without Plumtree's Potted Meat?
Incomplete.

[Gość: ugugunan]

ydorius napisał:

>
> Beckett mnie strasznie dołuje. Jego sztuki zawsze kojarzą mi się z ciemną i
> smutną egzystencją bez nadziei... Ale to może daltego, ze zamiast sobie
> dawkowac to wziąłem się od razu za sztuki zebrane (to się chyba
> nazywało "dzieła dramatyczne" w przekładzie - oczywiście - Libery)...
>
> Ale to prawda - niesamowicie refleksyjny jest. Tylko, że w moim przypadku
były
> to refleksje na temat ogólego bezsensu wszystkiego...


Myślę, że sam Beckett miał bardzo duży dystans do sensu poszukiwań istoty
bytu... Kamień filozoficzny nie istnieje, a filozofowie to tylko
rozteoretyzowane darmozjady... *-)

Musisz omijać zastawione przez niego nihilistyczne pułapki a istnieje szansa,
że zaczniesz Go odbierać jak trupę Monty Pythona... *-) Wieloznaczeniowość
beckettowskich treści jest nieprawdopodobnie elastyczna - każdy może ją
pociągnąć w swoją stronę ucząc się siebie i swoich zachowań...

Ja nie próbuję odpowiadać już na pytania, na które odpowiedzi po prostu nie ma
sensu szukać - to strata czasu... Wysysam z Becketta recepty pomagające
rozwiązać problemy na poziomie jednostki - mnie...

Odbieram jego twórczość jako coś pozytywnego - pomaga cieszyć mi się
drobnostkami i nie pozwala martwić drobnostkami... Generuje we mnie pogodę
ducha...

Jak myślisz, czy facet nie zdawał sobie sprawy z beznadziejności poszukiwania
panaceum na ból istnienia? Cały czas w swoich dziełach tylko nas zwodził, że go
to nurtuje... Wpychając nas do egzystencjalnego labiryntu bez wyjścia
przygotował w nim jednak bardzo dużo wskazówek przydatnych do poruszania się w
codziennym życiu... Tak ja to odbieram... *-)

A Ty ciągle czekasz na Godota? *-)

PZDR.

[ydorius]

Gość portalu: ugugunan napisał(a):

> Myślę, że sam Beckett miał bardzo duży dystans do sensu poszukiwań istoty
> bytu... Kamień filozoficzny nie istnieje, a filozofowie to tylko
> rozteoretyzowane darmozjady... *-)

A to akurat prawda :-))

> Musisz omijać zastawione przez niego nihilistyczne pułapki a istnieje szansa,
> że zaczniesz Go odbierać jak trupę Monty Pythona... *-)

U Pythonów rzeczywistość JEST ukazana w krzywym zwierciadle... U Becketta to
krzywe zwierciadło jest rzeczywistością... Przynajmniej tak to odbieram... Czy
jestem rozteoretyzowanym darmozjadem? :-)))
(Przypomina mi się Dilbert. Szef mówi: "Po co komu wieloryby. Cy kiedyś jakiś
wieloryb się do czegoś przydał? Przyniósł kapcie albo zaparzył herbatę? Nie. Są
bezużyteczne. Uważam, że świat pełen jest tłustych bezużytecznych ssaków".
Dilbert: "Też tak sądzę, prosze pana" :-))))

> Wieloznaczeniowość
> beckettowskich treści jest nieprawdopodobnie elastyczna - każdy może ją
> pociągnąć w swoją stronę ucząc się siebie i swoich zachowań...

Mi jest się ciężko przebić przez smutek i beznadzieję. Ale czytałem to już
jakiś czas temu (i na dodatek nie był to najszczęśliwszy okres), więc może
dlatego... Biografia ma wpływ na odczytywanie różnych rzeczy... (coraz bardziej
czuję się darmozjadem...)

> Ja nie próbuję odpowiadać już na pytania, na które odpowiedzi po prostu nie
ma
> sensu szukać - to strata czasu... Wysysam z Becketta recepty pomagające
> rozwiązać problemy na poziomie jednostki - mnie...

Gadamer twierdził, ze tak właśnie należy odczytywac książki. Wypinać się
na "ponadczasowość" i brac z nich to, co najlepsze i przydatne w jednostkowym
życiu. Bo nie jesteśmy ponadczasowi. A jednostkowi owszem... Ech, pragmatyzm...

> Odbieram jego twórczość jako coś pozytywnego - pomaga cieszyć mi się
> drobnostkami i nie pozwala martwić drobnostkami... Generuje we mnie pogodę
> ducha...
>
> Jak myślisz, czy facet nie zdawał sobie sprawy z beznadziejności poszukiwania
> panaceum na ból istnienia? Cały czas w swoich dziełach tylko nas zwodził, że
> go to nurtuje... Wpychając nas do egzystencjalnego labiryntu bez wyjścia
> przygotował w nim jednak bardzo dużo wskazówek przydatnych do poruszania się
> w codziennym życiu... Tak ja to odbieram... *-)

To ja wolę chyba Borgesa. Tam labirynty mają ściany fantastyczne i wiem, że
miejsce, w którym się znajduję to rzeczywistość fantastyczna. Beckett zaś
wywołuje matrixowski niepokój... Kurczę, a jak to rzeczywiście tak wygląda..?

> A Ty ciągle czekasz na Godota? *-)

Każdy czeka :-))))

> PZDR.

i ja.

.y.

----------------------------------
What is home without Plumtree's Potted Meat?
Incomplete.

Kim jestem?

[ugugunana]

ydorius napisał:

> To ja wolę chyba Borgesa. Tam labirynty mają ściany fantastyczne i wiem, że
> miejsce, w którym się znajduję to rzeczywistość fantastyczna. Beckett zaś
> wywołuje matrixowski niepokój... Kurczę, a jak to rzeczywiście tak wygląda..?

Proponuję P. Dicka - u niego rzeczywistość jest chyba najbardziej względna...*-)

Pozdrawiam darmozjadów... *-)

samuel koolerski

[tiresias]

o panu Beckett sądzę, żę jest cool:))
bardzo lubię szczególnie powieści - Watt, Murphy - doskonały typ cynicznego
humoru z dużą dozą smutku egzystencjalnego, świetne językowo pisarstwo

[ugugunana]

tiresias napisał:

> o panu Beckett sądzę, żę jest cool:))
> bardzo lubię szczególnie powieści - Watt, Murphy - doskonały typ cynicznego
> humoru z dużą dozą smutku egzystencjalnego, świetne językowo pisarstwo
>

[retro]

W Literaturze na Świecie poświeconej B. napisali, że ten zwierzał się swoim
znajomym, że pamięta swoje narodziny ( tzw. pamięć płodowa ) i że nie było to
dla B. najprzyjemniejsze wspomnienie ( właściwie koszmar ). Dziwne co?

pzdr

[Gość: Moler]

No cóż, na szczęście Beckett chyba ciągle jest czytany...