z nudów

[crazy.berserker]

Dawno, dawno temu, za siedmioma górami, za siedmioma lasami żył sobie w
wielkim zamku stary król Edmundyk. Król Edmundyk nigdy nie był żonaty, bo
kobiet nie lubił od wczesnych lat dziecinnych, kiedy to ukochana jego niania
Brunhilda okazała się chłopem w przebraniu.
Od tej pory Edmundyk z podejrzliwością podchodził do każdej niewiasty,
lękając się ze pod sutymi spódnicami nadobnych dam, kryją się włochate nogi i
jeszcze coś gorszego.

Jedyną rzeczą, która go tak naprawdę w związku z bezżennym stanem martwiła
był brak dziedzica. Co by tu zrobić aby się nie narobić a dziedzica zrobić –
przemyśliwał dniami i nocami stary król – i nic nie przychodziło mu do głowy.
Postanowił zatem Emeryk zwołać radę najznamienitszych mędrców w państwie i
właśnie ich zapytać o radę.

Jak postanowił tak zrobił – w mig po królestwie rozeszła się wieść, że król
zaprasza na naradę mędrców, czarodziejów i czarownice, mądre baby ze wsi i
starych owczarzy.

Wnet nalazło sie do pałacu oberwańców wszelkiej maści, a wszyscy mienili sie
mędrcami i czarownikami. Rozlazło sie toto po zakamarkach zamkowych,
najwiecej zaś do piwnic - i zaczęło wyżerać i wypijać królewskie zapasy. W
zamku odprawiały sie też dzikie orgie i bijatyki - nie bylo dnia w którym
któryś z mędrców nie zostałby ranny a przynajmniej poturbowany. Rady na
zmartwienie króla jak nie było jednak tak nie było. Niektórzy radzili co
prawda aby Edmundyk nacierał się co rano komarzym sadłem, albo poil przed
snem wodą siarczaną - ale ze to ewidentnie glupie rady były - więc król nawet
spróbować nie raczył.
Trwał zatem burdel w zamku dalej - a król ze zmartwienia gryzl własne
kalesony, gdy tu dnia pewnego przyszedł na zamek mlody żaczek. Cudne bylo to
chłopię liczka gładkiego, oczków bławych i usteczek różanych. Stanął ów
żaczek przed edmundykiem i tak powiada:

[crazy.berserker]

- Mości królu, znam ja radę na twą niedolę i płakanie, otrzyj więc już oczęta i
sługi swego racz wysłuchać. Z gwiazd wyczytałem wczoraj, że twoje marzenie o
dziedzicu się spełni. A owóż co musisz zrobić: W noc czarną gdy księżyc w pełni
wzejdzie na niebie wyjdziesz królu z zamku i udasz się do kaplicy w której
spoczywają twoi przodkowie. Stoi w owej kaplicy siedem czarnych trumien. Na
każdej trumnie krzyż mosiężny mocno przymocowan. Aby się stało czego pragniesz
musisz królu, gdy zegar na wieży północ wybije, przekręcić te krzyże na odwrót –
to jest nogami do góry i czekać na znak od przodków – oni to wyjawią ci co
robić by dziecięciem się, nie zrodzonym z kobiety cieszyć.

Król wysłuchał żaczka, podrapał się po łysej głowie i postanowił sposób
wypróbować. Najpierw wywiedział się u nadwornego astrologa kiedy następna
pełnia pojawi się na niebie, a później z niecierpliwością czekał upragnionej
nocy.

Noc owa nadeszła wkrótce – i oto król z lękiem, ale i nadzieją w sercu udał się
do kaplicy z prochami swoich przodków. Tak jak radził mu żaczek, zaczekał do
północy – a gdy zegar wybił oznaczoną godzinę wziął się starowina do
przekręcania krzyżów na grobach. Zaledwie przekręcił ostatni krzyż z pierwszego
grobu dobył się głos pra-pra dziada królewskiego: O któż mi użyczy toaletowej
bumagi, ten nagrodzon ode mnie będzie. Król Edmundyk rozpoczął przeszukiwanie
kieszeni swego płaszcza w poszukiwaniu papieru, a tu następny głos woła –
Papieru, papieru toaletowego uzyczcie – a wszystko co zechcecie dam. Zacieklej
jął tedy Edmundyk szatki w poszukiwaniu drogocennego papieru przetrząsać, a tu
następne głosy się odzywają! Na koniec przypomniało się staremu, że trocha
papirusu w prawym bucie upchał – bo piętę mu wycierał – i zanim ostatni glos
przebrzmiał triumfalnie papier na trumnę rzucił.

Z trumny wysunęła się cienka, kościotrupia łapka i papirus do środka wciągnęła.
Po chwili ozwał się głos:
- O Edmundyku, za to żeś mię w nieszczęściu poratował nagrodzon będziesz –
wracaj teraz do zamku i

[primadonna5]

cudne to! :D
Ale - co dalej !!!???? :)

[crazy.berserker]

I wskakuj szybciutko do łóżka, nakryj się na głowę kołderką i śpij. Rano w
komnacie twej pojawi się upragnione dziecię.
Edmundyk z radości podskoczył trzy razy do góry i jak młodzieniaszek jaki wyrwał
z kopyta do zamku. Tam wgramolił do łóżka, jak mu kościotrupek poradził, na
głowę puchową kołdrą nakrył i pełen dobrych myśli zasnął.

Rano obudziła Edmundyka dziwna, nieprzyjemna wilgoć stóp. Zaciekawiony król
odrzucił z ciała ciepłe okrycie i oto, oczom jego, ukazało się w nogach łoża
malutkie, rozkoszne dziecię.
I miał już uradowany król cudownie zesłanego potomka do piersi porwać, gdy nagle
ten jęzor wysunął (a długie miał języczysko niepomiernie) i stopy królewskie z
lubością lizać zaczął.

- O dziadku i wnuczku! Fetyszysta! - jęknął król – i stopy od dziwnego
stworzenia szybko odsunął. Po krótkiej chwili zastanowienia doszedł jednak do
wniosku, że dziecię można przecież oduczyć dziwnego zachowania, i do serca jego
na nowo czułość do kruszyny napłynęła. Nie wiedział stary król, że czeka go
jeszcze jedna niespodzianka

- Mój ci on przecie, mój – wykrzyknął z radości wielkiej – i synka umiłowanego
do piersi porwał. Tulił umiłowanego syneczka do siebie, do góry z radości
podrzucał, po główce całował, gdy nagle z pieluszek jakieś złowonny zapach
poczuł. Zdrowy chłopak!, ucieszył się Edmundyk, i do przewijania zabrał – gdy tu
nagle – z pieluszek – babskie przyrodzenie ku niebu błysnęło!!!

Aaaaaaa!!! – wrzasnął z przerażenia królewski rodzic – oszukali mnie
przodkowie!!!– toć chłopię miało być, a nie dziewucha!!!! – po czym w szale
dziecię za nóżki złapał i za okno szwyrnął.

[crazy.berserker]

Mała królewna tylko odnóżami dolnymi zdołała w locie fiknąć – i już jej w
komnacie nie było. W zamku pozostał po niej tylko zapach (przepraszam za
wyrażenie) zapaskudzonej pieluszki , obślinione prześcieradła w nogach
królewskiego łoża i jej królewski tatuś.

Królewski tatuś przez trzy dni był w szoku – aby z niego wyjść latał po zamku z
obnażonym mieczem i kłuł nim w zad kogo tylko spotkał na swojej drodze. Miało to
swoje dobre strony, bowiem przerażeni szaleństwem swego władcy jasnowidze i
mędrcy zaprzestali wyżerać zapasy z królewskiej piwnicy i w krótkim czasie
wynieśli się z zamku. Sęk w tym ze z mędrcami i czarownicami z zamku wynieśli
się również kucharze, stajenni , damy dworu – i cała reszta służących, których
król Edmundyk również porządnie swoim mieczem wystraszył. Przyszło więc
dziadydze na stare lata pozostać samotnie w wielkiej budowli, gdzie jedynymi
jego towarzyszami pozostały szczury, myszy i pająki. Od czasu do czasu
odwiedzały go również wrony i lelki – ,które skrzecząc wieczorami na dachu
przepowiadały dziadowi rychłą śmierć.

Zostawmy jednak podłego króla Edmundyka i zwróćmy oczy na jego biedne dziecię,
które wypadając przez okno pałacu nie zginęło, a jedynie wpadło w nurty płynącej
pod oknami rzeki Śmierdziczki. Smierdziczka łagodnie przyjęła w swe nurty
nieoczekiwany podarunek – i na przekór prawom fizyki – nie utuliła go od razu w
swym wodnym łonie – a poniosła bezpiecznie ku brzegom i wyrzuciła na plaży przed
chatą starych rybaków.

[crazy.berserker]

Rybacy byli dobrymi, pracowitymi i pogodnymi, choć bardzo ubogimi ludźmi. W ich
chatce mieszkała bowiem straszliwa potwora, która pożerała wszystko co stary
rybak zarobił – tak, że na stole starego Mateusza i Pelagii (tak zwała się
para) rzadko uświadczyć można było kawałek suchego chleba. Przerażający potwór
ów żył sobie pod świętym obrazem na ścianie – a miano jego było – straszna
kulka. Straszna kulka pojawiła się w checzy rybaków gdy byli jeszcze młodzi i
piękni – a było to tak. Pewnego pięknego dnia siedzieli sobie Mateusz i
Pelagia za stołem i pojadali zupę rybną ze wspólnej misy pogryzając ją białym,
pszennym chlebkiem. Mateuszowi zebrało się na krotochwile, i zamiast po bożemu
spożywać posiłek jął rzucać w żonę gałeczkami z chleba majtając jednocześnie
nogami pod stołem. Nie wiedział nieszczęsny co za kara go czeka za takie
zachowanie! Oto jedna z gałeczek wyrzuconych jego ręką wydała nagle z siebie
dziki odgłos: Blrp, flrp, blrp – i wczepiła się w policzek poczciwej Pelagii.
Gałeczka bowiem zmieniła się w przerażajacą, zębatą straszną kulkę, której
zadaniem było kąsać i pożerać wszystko co zdrowe, rumiane i świeże. Złość i
wściekłość strasznej kulki była tak wielka, że odgryzła rybaczce cały policzek
zanim Mateuszowi udało się ruszyć żonie na pomoc. Od tego dnia straszna kulka
rozpanoszyła się w chacie rybaków, którzy pojawienie jej uznali za karę bożą –
i z pokorą przyjeli na się tego gnębiciela.

[pasior76]

Ładnie , czytaj ;dowcipnie napisane acz nieodkrywczo, wątki znane wszystkim
wykorzystałeś w nadmiarze od-)))twórco)))

[crazy.berserker]

pasior76 napisał:

> Ładnie , czytaj ;dowcipnie napisane acz nieodkrywczo, wątki znane wszystkim
> wykorzystałeś w nadmiarze od-)))twórco)))

Dzięki za opinię, właśnie tak miało być : łatwo, szybko i przyjemnie, bez
jakichkolwiek wycieczek w stronę oryginalności. Ot, taka odtrutka na pisanie
raportu finansowego