"Hełm grozy" Pielewina

[kubissimo]

czyli drugi tom z serii Mity
juz kupiony, niestety czytany bedzie dopiero w nocy, bo niemaczasuniemaczasu

[Gość: ropuch_Pelagiusz]

czekam niecierpliwie na opinie
Penelopiada mnie zachwycila
opis hełmu nieco przeraził - jakoś cyberpunk mi nie po drodze

[braineater]

Zaczynaj waść, nerwów oszczędź, bo inaczej sam zacznę i popsuję Ci zabawę.
Czzyta się to dwie godziny, więc nie ma, że nie zdążyłeś:)

P:)

[kubissimo]

chyba mowilem cos o spadku predkosci czytania, tak? :P

a tak na serio to dopiero dochodze do siebie po wczorajszym wieczorze (znaczy
byl dobry), czytanie bedzie pozniej

wiec zaczynaj smialo :)

[Gość: ropuch_Pelagiusz]

kurcze, dawajcie, chłopaki!

[braineater]

kolega załozył sobie wątek, to ja nie będę śfiń i nie wejdę mu w proso:)
ale na zachętę powiem, że w porównaniu z męczeniem Atwoodowej to to jest już o
wiele lepsza zachęta do kupienia tej serii:)

P:)

[kubissimo]

męczenie Atwood?
oj oj oj
ktoś tu ma w zęby :P

[zaba_pelagia]

chłopcy,
przestańta sie krygować, co?
skończylam HP, opłakałam kogo trzeba i jestem otwarta na nowe wyzwania
a Atwood niezwykle mi apetyt zaostrzyła ;-)

[braineater]

No dopra.
Po pierwsze Pielewin, wie co jest aktualnie trendy i wie, jak to sprzedać.
Trendy jest internet, i samiśmy żywymi dowodami na to, że się sprzedaje
doskonale.
Po drugie Pielewin nie jest Wiśniewskim, i wie, jak sprzedać internet
ksiązkowcom, nie wzbudzając w nich uśmiechu politowania.
Po trzecie - jest to jedna z tych nielicznych ksiązek, które o niebo lepiej,
przynajmniej jak dla mnie, sprawdziłyby się jako e-book, niz jako papierzak.
Teraz, co do szczegółów.
Cały tekst jest zapisem czatu - i tu wychodzi ograniczenia papierzaka, ponieważ
brak w nim czatowej symultaniczności. Dyskusja zapisana w Hełmie, dużo bardziej
przypomina forumowe postowanie, z zachowana linearnością postów i repostów, ale
Pielewin i bohaterowie usilnie nazywają tę formę dyskusji czatem. Byłby to
błąd, gdyby nie było to zamierzone i w pełni kontrolowane przez Autora - w
ksiązce umieszczono kilka dośc bezpośrednich aluzji do tego, że jest to czat
monitorowany, kontrolowany, cenzurowany i że jakaś zewnętrzna siła panuje nad
jego zapisem. Doskonale wychodzi to przy literówkach. W pewnym momencie
bohaterowie zaczynają się dziwić, że nie robią literówek i naraz następuje
ignerecnja z zenąwtrz i litewórkik sęi pojawiają, po to by chwilę później
zniknąć. Nie zmienia to jednak mojego prywatnego odczucia, że brak ekrenu nieco
psuje ogólny wydźwięk tego tekstu. Zedecydowanie jednak naturalniej wyglądałby
jako np zarchiwizowany wątek na którymś z portali, choćby na miłościwie nam
panującej Gazecie.
Fabularnie jest to opowieśc o labiryncie, dośc mocno podbudowana zresztą
postmoderną teoria kłącza i ładnie wokół tej teorii lawirującą - bo to naprawde
jest wyzwanie, jak w dziele było nie było zamkniętym i linearnym jakim jest
oprawiony w okładki tekst, oddać nieskończoną otwartość i nielinearność. Fabuła
jest dośc pretekstoa - ot dostajemy kilka postaci, które odnajdują się (a
przynajmniej tak nam to relacjonują one same)w jednakowych pomieszczeniach,
wyposażonych w komputery i mocno ograniczone połaczenie z netem i próbują za
pomoca dyskusji dojśc do tego gdzie są i po co. Szukaja także, odkrywszy iż net
jest niczym innym, jak labiryntem Minotaura, oraz oczywiście Tezeusza. Na tych
poszukiwaniach oparto całą fabułę, a że rzecz jak już napisałem jest z ducha
postmodernistyczna bardzo mocno, to i poszukiwania prowadzą do spodziewanego
nieoczekiwanego rozwiązania, znanego choćby z ksiązek Bartha, czy Mantissy
Fowlesa (zresztą od skojarzeń z tą ksiązką, tylko na kilka głosów rozbitą
strasznie się ciężko w trakcie lektury Hełmu uwolnić).
No i co jeszcze? Nic chyba poza tym, że Pielewin poraz kolejny prezentuje w
intrygujący sposób kilka prawd oczywistych, pokazuje naprawde ogromną
zręcznośc w manipulowaniu samym formatem tekstu (w całym tekście występują
tylko dwa emotikony, ale za to wygrywane są w sposób po prostu obłędny) i
zapodaje przyzwoita lekturkę, na miły nienerwowy wieczór. Co prawda czasmi
zdarza uderzac mu się w tony wielkiej filozofi i oryginalnych przemyśleń, ale w
niczym nie psuje to przyjemności czytania, bo zarówno owa filozofia jak i
przemyślenia zostały przez ostatnich kilka lat rozważań nad siecią przemielone,
przetrawione i wyjaśnione wszystkim, których to interesowało, oraz zamienione w
fastfoody typu Matrix.
Generalnie bardzo przyjemna lekturka, z założenia raczej niezrozumiała dla
środowisk pozaczatowoforumowych:)

P:)

A teraz na białym koniu nadciągnie Kubi i wyjaśni szanownemu Państwu, czemu jak
zwykle czytaliśmy dwie rózne ksiązki:)

[kubissimo]

ej no
jako wielbiciel teorii spisku z zakonczenia tego wpisu wyciagam wniosek, ze
najpierw sobie cos zalozyles, a potem odczytales Helm wedlug tego klucza, coby
miec 1000 i 1 argumentow przemawiajacych ZA
;)

[braineater]

A i owszem - założyłem sobie, że będzie mi sie podobało, tak jako podobały mi
sie pozostałe Pielewiny (z wyjątkiem Życia Owadów, które mię się trochu
ciongło:). Natomiast wszelakie postmodernistycznoMatrixowsieciowe odnośniki są
po prostu wpisane w ten tekst, i całkiem naturalnie narzucają się jako jeden z
pierwszych poziomów odczytania. Jak przeczytam to po raz dugi i trzeci, to może
znajdą mi się jakieś inne wersję tego tekstu. Na razie obstaję przy swoim:).
Przy czym nie mam najmniejszego zamiaru sie upierać, że moja wersja jest Samą
Prawdą, Tylko Prawdą i Po Prostu Prawdą TM.

P:)

[zaba_pelagia]

znaczy, trza przeczytać trzecią książkę
do środowiska czatowoforumowego sie zaliczam, wiec moze jakos uradzę

[sutekh1]

to ciekawy temat - pielewin: jego "generation "p" to wg mnie jakiś gniot do
ciężkiego wdychania, ale "mały palec buddy" kupiony za 4, 90 w empi cos niecoś
mówi i to mówi nie w sposób nachalnie anty- (konsumpcyjny/ - fastfoodowy)...

nie zgodziłbym sie z tym , jeśli taka była wypowiedź, że Matrix jest fast-
foodem, w przemyślny sposób pokazuje ściankę między światami i spisek innej
władzy wobec poddanych nieświadomych tego...

[kubissimo]

ksiazka byla ta sama, tylko czytacze rozni i roznie odbieraja, a potem tworza
sobie wlasne labirynty :)
ja dla odmiany mialem skojarzenia z proza Calvino, zwlaszcza z "Zamkiem
krzyzujacych sie losow" oraz z.. "Sandmanem" - tam ogrod Losu to taki zbior
roznych labiryntow i kazdy dostaje/tworzy taki, na jaki zasluguje :)

generalnie ksiazka dobra (chociaz wielkim fanem Pielewina nie bylem i chyba nie
bede), ale jednak wole Penelopiade :)

[ydorius]

A jak dla mnie to takie niereality show. I z kolei bardzo silnie kojarzyło mi
się z filmem Cube, z tym, że nie szatkują tam (w hełmie znaczy) ludzi na kostkę,
tylko w sumie zostawiają w spokoju. Miałem też nieodparte wrażenie, że wbrew
zamierzeniom autora, wszystko dzieje się w rzeczywistości jak najbardziej
czterowymiarowej* (a nie, na bogów, fraktalnej!).
I nie zgadzam się z brainem, że lepiej wyglądałoby w postaci czatu, gdyż
kilkakrotnie sami bohaterowie się sobie dziwią, że tak im ładnie wychodzi to
pisanie. To czat moderowany i to moderator dopuszcza informacje, które pojawiają
się na ekranie. Tak naprawdę (o ile jest tam jakaś prawda) każdy z bohaterów (o
ile założymy, że w ogóle istnieją) mógłby przez cały czas być związany i
zakneblowany i bezsilnie gapić się w monitor.

No i chyba tyle. W sumie polecam, tylko nie wolno dać się zwariować :-)

m,
.y.

* co oczywiście nie oznacza jeszcze rzeczywistości 'fizycznej': dotykalnej,
smakowalnej ect.

----------------------------------
What is home without Pinezka's Potted Meat?
Incomplete.
wypielęgnowany harmider w duszy

[kubissimo]

a propos wariowania to podoba mi sie poczatek:
"Zbuduje labirynt, żeby się zgubić z tym, kto zechce mnie znaleźć"
w zestawieniu z ostatnim zdanim:
"Z tobą."

mozna sie poczuc osobiscie wyrolowanym przez Pielewina :)))