kontynuacja "lalki" prusa

[Gość: rysiu z klanu]

witam
dowiedzialem sie niedawno ze ktos podjal sie napisania kontynuacji losow stanislawa wokulskiego, jednak nie moge nic znalezc na temat tej ksiazki. czy ktos jest w stanie poratowac??

Prus chyba spadłby z pomnika...

[tanczacy.z.myslami]

Ratowanie (czytelników) polegałoby na odstrzeleniu przyszłego 'ałtora' takiej
kontunuacji? :)

------------------
Człowiek wszystko w życiu zniesie, z wyjątkiem jajka ;)

[meduza7]

i nie tylko jego, innych "ałtorów" podobnych dzieł też należałoby...
Niestety, nikt o tym nie pomyślał i dzięki temu mamy "Scarlett", "Eleonorę i
Mariannę", "Zakochaną Emmę" (potworki!) a nawet "Pierre'a i Nataszę"
(kontynuacja "Wojny i pokoju").

[autumna]

> Niestety, nikt o tym nie pomyślał i dzięki temu mamy "Scarlett", "Eleonorę i
> Mariannę", "Zakochaną Emmę" (potworki!) a nawet "Pierre'a i Nataszę"
> (kontynuacja "Wojny i pokoju").

Tudzież "W ręku Boga" - kontynuację Sienkiewiczowskiej trylogii.

[Gość: M]

Co do "W ręku Boga" zgadzam się,należało szybko chwycić za broń:)

[jabeta]

Ale jako ćwiczenie literackie "Lalka" nadaje się, i to wyśmienicie.
Sama ćwiczyłam.
Byle cwiczyć z dystansem do własnych wypocin.

[tanczacy.z.myslami]

jabeta napisała:

> Ale jako ćwiczenie literackie "Lalka" nadaje się, i to wyśmienicie.
> Sama ćwiczyłam.

Udostępnisz próbkę? :)

------------------
Człowiek wszystko w życiu zniesie, z wyjątkiem jajka ;)

[foxie777]

Nawet nie rozumiem w jakim celu ktos chcialby
kontynuowac Lalke ?.
Tam wszystko jest powiedziane, a jak chcemy dopisywac to
przeciez mozna puscic wodze wyobrazni.


pozd

[jabeta]

udostępnię, co mi tam, sam prosiłeś

Anihilacja ( Wariacja na temat „Lalki” Bolesława Prusa)

-Wszystko nie warte, nie warte – szeptał Wokuski, wpatrzony w rysujące się na
tle pochmurnego nieba zarysy kamiennych wież. - Wy też nic nie warte, ot, zimna
materia – kopnął stertę kamieni, które ktoś uszykował dla wybrukowania alejki.
Widać nie zdążył dokończyć dzieła. „A może się rozmyślił?... Tak jak ja....Nic,
tylko głazy, a przecież nawet głaz ma więcej ciepła, niż moje wspomnienia...” -
Czy ja mam jeszcze wspomnienia? –westchnął głośno i umilkł, wsłuchany w swoje
wnętrze. Próbował przypomnieć sobie choćby jedną ważną rzecz, jakiś przedmiot,
wreszcie osobę. – Niczego – zajęczał – jak to możliwe, by nie było w człowieku
niczego? Przez chwilę wyglądał tak, jakby miał zamierzał zastygnąć w tym
zdziwieniu na wieki. Granatowe skamienienie oczu i ta strzała brwi, połączonych
w sile oszołomienia.
To trwało minutę, może kilka, a na pewno nie dłużej niż najgłębsze wstrzymanie
oddechu. Przyniosło ze sobą niespodziewaną siłę, poczucie panowania nad sobą w
piekielnym kamiennym spokoju, który zdawał się rozlewać na wszystko wokół. „Więc
to takie proste... Wystarczy wstrzymać oddech i cały świat również przestaje
oddychać. Wystarczy chcieć panować nad światem...” Ale czy to wszystko? Musi coś
w sobie znaleźć, przecież nie jest duchem! Krzyknął : - Nie jeeestem duchem! -
aż z pobliskich drzew uleciały z trzepotem ptaki.
I może ten szum powietrza, wzbijanego ptasimi skrzydłami, a może krzyki,
wydobywające się z jego i ptasich gardzieli, obudziły go. Poczuł chłód, ożywcze
tchnienie gdzieś z głębi jego pustego, zdawałoby się, jestestwa. „Więc jednak
coś tam jest...” – wsłuchał się ponownie w siebie. Nie mylił się, coś w nim
zawołało: „ Idź naprzód. Naprzód...”. „Jak te ptaki” – odprowadził wzrokiem
blednący klucz i zachciało mu się polecieć za nimi. – „ Chcesz uciec?” – ten
głos, ironiczny i twardy, śmiał się w jego głowie, ale przerwał mu : „Chcę
wyjechać po nowe”. I uświadomił sobie, że to prawda, że nie ucieka. Jeszcze
dzień wcześniej, jeszcze godzinę, ale nie teraz... „Jak o tym zapomnisz? Jak się
z tym rozliczysz? Gdzie zarachujesz?”- pytał uporczywie głos, którego zaczął już
nienawidzić . - Ale z czym mam się rozliczyć? O czym zapomnieć? Przecież
wszystko rozpadło się, nie ma tego... nie ma... - odparł głosowi, jednak już bez
krzyku, bo przecież nie musiał niczego udowadniać. Wszystko unicestwiło się samo.
I nagle rozbłysło w nim światło, ciemne światło zrozumienia. Jakie to wszystko
proste... To o tym mówił Geist, kiedy kazał mu przyjść do siebie, gdy nic już mu
nie pozostanie... Pustka, a w tej pustce NOWE. Tym większe, im w bardziej
rozrzedzonym. Geist zastosował budowę klatkową, ale on pójdzie dalej. Jeszcze
bardziej ją rozrzedzi, aż dojdzie do kresu. Do nicości idealnej. Znajdzie na to
przepis, tylko do tego trzeba mu drugiego takiego jak on, twardo stąpającego po
ziemi, marzyciela. - Geiście, Geiście, gdybyś wiedział, coś we mnie zasiał... –
zawołał w uniesieniu - wszystko będzie znikać na jedno moje zawołanie. Rzeczy,
machiny, systemy. – „A wspomnienia?”- uporczywy głos nie dawał spokoju. – A
choćby i wspomnienia! – krzyknął. - Nie będzie rzeczy, nie będzie konstrukcji,
nie będzie wspomnień!
I nagle pociemniało mu w oczach. Uprzytomnił sobie, jak wielką sprawę ma przed
sobą. Coś więcej niż rozpad, bo ten pozostawia ślady. Tutaj nie ostanie się
nic. „ Czy wiesz, co się wydarzy, gdy zajmą się tym szaleńcy?” – głos zyskał na
sile. – „A czy świata nie zaludniają wyłącznie szaleńcy? – odpowiedział mu w
myśli. Jedni pracują jak muły, bez widoków na przyszłość, zatruwani nieużyteczną
egzystencją Łęckich, Krzeszowskich, czy innych Rossich i zależni od łaski takich
Wokulskich, jak on. Inni, najmądrzejsi z mądrych, najtrzeźwiejsi z trzeźwych,
topią majątki i dusze w realizacji najbardziej ryzykownych pomysłach, wszystko
zaś dla społeczeństwa, przez co ono obwołuje ich prawdziwymi wariatami? Rozbić
tego nijak się nie da, już to Klein się o tym przekonał, pokonany przez takich
Szlangbaumów, którzy wyrośli, nie wiadomo kiedy. Edukować tegoż niepodobna, bo
wyższe – w swym chorym mniemaniu – nad wszystkie społeczne edukacje. Te ich
artyzmy, gdzie byle piskacz, któremu rzeczywistego talentu nie staje, jeśli
ładnie się kłania, dobrze wypomadowany, bryluje w wystawnych salonach, pustych
jak ich dusze!
Przypomniał mu się pokoik, który zajmował Ignacy, te kilka zniszczonych mebli...
Dlaczego on nie bryluje, nie pomaduje się...? „Ech, Ignacy, Ignacy, gdyby dało
się Ciebie ocalić z tego morza ścierwa...Ale jeśli przyjdzie na świat ruina, a
bez zmian niechybnie przyjdzie, to i Ciebie pogrzebie. Za staryś na rewoltę,
która idzie... Zbliża się, Ignacy, wielkimi krokami zbliża się...Już to za
sprawą Kleina, a jeśli jemu się nie powiedzie, to Szlaugbauma, który pochytrzy
się i na Ciebie. Bo widzisz, Ignacy, romantyku, nie zniesiesz tego, jako i nie
zniósł Twój Katz, który zostawił po sobie jeno skrwawioną poduszkę. Ale gdyby
tak znaleźć rozsądne zastosowanie mojej anihilacji? Kierownictwo, Ignacy! Mój
anihilator miałby mózg. Trzeba wiedzieć, co powinno zniknąć, a co nie.
Ocalałbyś, stary, Ty i jeszcze paru innych...I chociażby dla Ciebie to zrobię,
ale czy zdążę Cię ocalić?”
Wokulski wstał gwałtownie, gotów choćby w tej chwili jechać do Paryża. Nie
będzie się nawet pakować. Niech jego przeszłość sama sobie poradzi.
Jednak pozostawi po sobie kilka pytań. Dla tych próżniaków : Krzeszowskich i
innych...Już widział, jak szukają jego śladów, jak mówią: - „Czyś pan widział,
baronie, Wokulskiego, tego... kupca?” – „W interesach pojechał” – odpowie baron,
poprawiając eleganckim ruchem binokle. – „Tak bez pożegnania? „ – „Tacy jak on
nie wyzbędą się kupieckiej natury, interes to interes, co dla nich cudza
wrażliwość...” – „Szefunio dla rubelków gotów nawet na biegun” – zmruży zabójczo
piękne oczy Mraczewski, a Maruszewicz, z wymiętą jak zawsze twarzą, odpowie mu:
– „Pewnie i tam znajdzie kogoś do stłamszenia!” – „Chyba niedźwiedzia”–
zarechoczą zgodnie, i rozejdą się, przekonani o swej moralnej wyższości.
„Wybacz mi więc, Ignacy, ten nagły odwrót bez wyjaśnień. Że wystawiam cię na to
wszystko: spekulacje na mój temat, które narosną niczym wieżą Babel i niczym
ona, rozsypią się pod ciężarem hrabiowskiej i książęcej pogardy, a potem szybkie
o mnie zapomnienie. Ale moje zniknięcie to jeszcze nie czysta anihilacja. Tego
świat jeszcze nie zna, choć pono święci potrafią, nasi i w Indiach”. - Ale ja
nie święty, o nie - uśmiechnął się pod nosem Wokulski, nagle czymś uradowany. –
Jestem w dobrym nastroju - rzekł do siebie – więc jednak potrafię się cieszyć.
„Muszę to wykorzystać, zaraz zatelegrafuję do Geista, niech przygotuje
odczynniki. Tobie, Ignacy, nic nie powiem, boś gotów mnie zatrzymać. Nawet i ty
w to nie uwierzysz.. Wszystko, co niepotrzebne, zniknie. Ale muszę pilnować,
Ignacy, by nie dorwał się do tego żaden kombinator, których w całym świecie, a
już w Paryżu na pewno, mnóstwo. Może tylko kiedyś, jak Geist się zgodzi,
przyjmiemy do spółki Ochockiego”. - Jeśli nadal będzie miał głowę na karku i nie
zakocha się – dodał po chwili gorzko.
I odszedł, nie oglądając się za siebie. Jego kroki stopniowo nabierały
sprężystości, a plecy prostowały się. W pewnej chwili zamachnął się ręką,
odganiając jakieś wspomnienie, a może tylko muchę, i zagwizdał, czym upodobnił
się do wyrostka, którym już dawno przestał być.
***
- Cóż tego, Panie Geist, wszyst

[jabeta]

wiem, wiem, Wokulski, nie Wokuski, i końcówkę ucięło

- Cóż tego, Panie Geist, wszystko anihilacja.- Anihilacja – powtórzył po chwili
i wbił wzrok w naczynie, z którego właśnie zaczęła wydobywać się para. Geist
podszedł, zaciekawiony nową nutą w głosie wspólnika. Pochylił się nad
pokrywającym się szronem metalem i...przymknął oczy w odruchu obronnym. To
niemożliwe! Geniusz, czy szarlatan? Po chwili jednak podniósł powieki, bo nie
może, do diaska, stracić takiego przedstawienia.
Wkrótce już obaj mieszali w kadzi, dodając jakichś odczynników ( Wokulski) i
skrzętnie notując ( Geist). Nawet nie spostrzegli, kiedy do pracowni zakradł się
mrok.

[octavius2]

Słyszałem kiedyś, że podobno sam Prus miał coś takiego w planach - miała to być
podobno powieść, w której Wokulski i Ochocki występowaliby jako współpracownicy
profesora Geista w Paryżu. Słyszałem to jednakże tak dawno, że nic więcej nie
pamiętam, wiem tylko, że powieść nie powstała w końcu.

[zanilk]

nie poratuję. książka i tak raczej nie będzie dobra.

[Gość: jaija]

Podobnie, jak 99,9% sequeli literackich i filmowych...

[Gość: rysiu z klanu]

Sam sobie odpowiem po 11 latach:
"STANISŁAW I IZABELA EPILOG LALKI" PIOTR S WIRSKI

[klaraxl]

Gość portalu: rysiu z klanu napisał(a):

> Sam sobie odpowiem po 11 latach:
> "STANISŁAW I IZABELA EPILOG LALKI" PIOTR S WIRSKI

I jakie wrażenia po przeczytaniu?

[ewa9717]

Ja to miałam dość dawno temu w ręku. Nie warto. Nawet trzymać w ręku.