kocham Remarqua

[Gość: naftalka]

jesli jeszcze nie wpadlo wam w rece zade dzielo tego autora to polecam
goraco!!!a jak juz was wciagnie to mozna czytac i czytac,bo wszytskie ksiazki
sa w podonym klimacie...nie mozna sie odczepic.

[franula]

Ja tez moge sie pod tym podpsiac.
Zaczelam od "Luku triumfalnego", no i "Na zachodzie bez zmian", zasmakowalam i
dalej juz poszlo: polecam "Noc w Lizbonie" chyba najbardziej,
ostatnio sa wydawane wczesniej nie tlumaczone ksiazki ale to nie jest na ty,m
samym poziomie (zastrzegam ze nie czytalam wszystkiego), wiec zaczynac nalezy
od starszych zeby sie nie zniechecic.

[griszah]

W swoim czasie przeczytałem chyba wszystko E.M.R. Zdecydowanie najbardziej
polecam "Trzech towarzyszy". Pozdrawiam.

[Gość: thaliena]

:)) zdecydowanie łuk triumfalny i noc w lizbonie. na zachodzie bez zmian tez
doskonale.

[Gość: naftalka]

'kochaj blizniego', 'nim nadejdzie lato' i 'smak zycia'-jakims cudem znalazlam
te ksiazki w malej miejskiej bibliotece w laym miateczku :)
no ale nawieksze wrazenie wywarl na mnie 'luk triumfalny' i 'czas zycia i czas
smierci'
'nocy w lizbonie' nie czytalam, poprosze o gwiazdowy prezent :)

[orvokki]

Pierwszy czytałam 'Łuk triumfalny' (i potem przez całe lata marzył mi się
calvados, ale jakoś się nie złożyło, a potem uświadomiłam sobie, że to jest
jabłkowe i na pewno mi nie posmakuje).
Najbardziej lubię "Trzech towarzyszy".
I bardzo bardzo polecam "Czarny obelisk", jest zupełnie inny niż reszta jego
książek, ale jest boski. I zdecydowanie najzabawniejszy.

[pmkowski]

Calvados jest ochydny. Ja przez Remarque sprobowalem - jak drogi tak ochydny,
ale ksiazki EMR to miod. Polecam. Moje TOP 3 to: "Łuk...", "Nim nadejdzie
lato", "Trzej towarzysze"

[Gość: naftalka]

'smak zycia' opowiada o zyciu w obozie koncentracyjnym,
przerazajace,przeczytajcie koniecznie, powinnismy...

[mema]

eee.... ja wolę CZarny obelisk. Istna kopalnia złotych myśli- spisałam kilka
kartek
;)

A poza tym jest w innym klimacie :P

[Gość: zelly]

dla mnie topowy jest Łuk Tryumfalny- (uwielbiam calvados- pierwszy raz piłam w
Paryżu właśnie przez tą książkę), czas życia czas śmierci, na zachodzie bez
zmian- zdecydowanie najokrutniejsza z jego książek.
Nie czytałam czarnego obelisku- muszę tego poszukać

[lila18]

Kilkanaście lat temu przeczytałam chyba wszystkie powieści Remarque`a.
Postacie kobiece w jego powieściach są takie magnetyczne, niezwykłe.
Niesamowita jest Izabella z "Czarnego obelisku", jej rozmowy z "Rudolfem", np.
ta o lustrach - "Jestem ociosana jak pomnik, który nie ma twarzy. Gdzie jest
moja twarz? Ta sprzed wszystkich luster? Ta, zanim one zaczęły mnie kraść?".
Rozważania o "schwytaniu w sieć pojęć i słów, logiki i oszukańczego rozsądku"
sprawiły, że rozwinęłam swoją filozoficzną samoświadomość (jejku, co za mądre
sformułowanie ;-)). Podziwiam u Remarque`a jego stosunek do człowieka, to, że
jest dla niego najwyższą wartością i z tego punktu widzenia ocenia on
ideologie, religię, filozofie, naukę.
Zakończenia powieści tak mnie przygnębiały, że nie mogłam pozbierać się,
uspokoić. Nie wiem, czy tylko ja tak emocjonalnie reagowałam na te powieści,
ale doszło do tego, że każdą jego książkę zaczynałam czytać od ostatniej
strony, żeby już wcześniej oswoić, pogodzić się z losem bohaterów.
Mogłabym tak pisać i pisać, wybaczcie, to z miłości do autora.
Pozdrawiam

[pmkowski]

Grzeszysz dziewczyno zaczynając czytać od ostatniej strony :)Ten cios w
ostatnim zdaniu jest najważniejszy