Melchior Wańkowicz

[Gość: vic]

Dobry pisarz. Miał własny styl i pasję. Najbardziej
zapamiętałem "Ziele na kraterze" - książka o córkach żyjących w
czasach wojen i powstań XX wieku.
Z innych jego książek poruszyło mnie "De profundis" - głębokie
zrozumienie dla narodu żydowskiego.
Teraz zaczęło się wydawanie dzieł Wańkowicza. Myślę, że w tych
książkach jest kawał historii XX wieku.

[Gość: acoto]

ja też czytam Wańkowicza... chyba od zawsze. Masz rację że jego książki to kawał
historii nie tylko XX ale i XIX wieku. Miał styl i pasję. Przeczytaj jego
korespondencję z żoną - świetna

[marzeka1]

Uwielbiam, szkoda, że przestano na tak długo go wydawać. Czytałam chyba wszystko.

[sto100]

świetne pióro, dobrze, że jest wznawiany. Przyda się nie tylko nam, czytelnikom,
ale i wielu dziennikarzom. Godny polecenia warsztat reportażu.

[hankaskakanka]

Pełen szcunek, bardzo lubie :)

[Gość: kleks]

A ja Wankowicza poprostu nie lubie. Jakos tak. Dorosly czlowiek
jestem i uzasadniac nie musze. Sekretarka Wankowicza, Elzbieta
Ziolkowska (ciekawa postac, wyszla za zamoznego Amerykanca, kuzyna
aktorki Bergman)napisala wspominki o mistrzu i swoim zyciu w prl i
USA. Czyta sie dobrze, polecam, chociaz z autorka w tym i tamtym sie
nie zgadzam.

[Gość: czepialska]

Aleksandra. Aleksandra! Aleksandra Ziółkowska-Boehm. Te wspominki to "Na tropach
Wańkowicza" czy "Blisko Wańkowicza"?

[Gość: Kratka]

To nie tylko kawał historii, ale cóż to za język, pyszny, żywy, gęsty, piękny. Taka polszczyzna to Sztuka. Wańkowicz krzepi.
Życzę wspaniałej lektury.

[Gość: kleks]

Taaak Aleksandra.....A ksiazka? Cos z zolwia(ale nie zupa) w tytule,
Wankowicz w tresci.:)