co by nie było - główna przyczyna

[eeela]

> Ja byłam akurat na rozdrożu (3 lata po rozwodzie) i z pomiędzy 3
> wielbicieli wybrałam właśnie jego. Tamci pozostali byli
> mało "przyszłościowi", choć wspaniali w łóżku i towarzysko. Nie
> mogłam się spotykać z trzema, a on proponował stały, pełen miłości
> związek. Sprawiał wrażenie bardzo zakochanego i chyba tak było.



Czego byśmy nie mówili, ten temat wraca i wraca. 'On mnie kochał, był cudowny,
opiekuńczy, dba o rodzinę, dobrze się z nim rozumiem, myślałam, że z czasem
się wyrobi/myślałam, że z czasem się do niego przekonam, jak o niego walczyć,
co zrobić, żebyśmy mieli świetny seks' - etc., etc. Jedne panie lekceważą
przesłanki do tego, że facet jest generalnie mało zainteresowany seksem. Inne
panie lekceważą przesłanki, że one same do seksu z danym facetem muszą się
zmuszać. A wszystko to w pogoni za stabilizacją.

Przez setki lat młodszym układali małżeństwa starsi tak, aby młodsi wchodzili
w życie ustabilizowani. Nikt wtedy nie rozprawiał o motylkach w brzuchu.
Motylki, jak śpiewali okcytańscy trubadurzy, to była kwestia pozamałżeńska.
Dopiero w ciągu ostatnich dwustu lat zaczyna się forsować motylki jako
najlepszą przyczynę do zawierania związków - i jak widać, dobrze na tym nie
wychodzimy, bo wchodzimy w związki nie umiejąc dobrze ocenić ich
perspektywiczności, raz pakując się w patologię za sprawą prawdziwych
motylków, innym razem oczekując prawdziwych motylków, kiedy tak naprawdę
głównym motywem jest osiągnięcie stabilizacji.

Lepiej by było, gdybyśmy my, kobiety, potrafiły trochę bardziej obiektywnie
spojrzeć na same siebie i bardziej uczciwie w stosunku do samych siebie
postępowały. Przedkładasz stabilizację ponad dobry seks? Wolisz być żoną
doktora niż kochanką artysty? Świetnie, ja nie widzę w tym nic złego. Ale nie
oczekuj, że znajdziesz wszystkie jabłuszka w jednym koszyku. Jeśli idzie się
za doktorem, rezygnując w pełni świadomie z artysty, należy się godzić z
konsekwencjami swoich wyborów.

(Przepraszam, Moniko, wybralam cytat z twojej wypowiedzi jako zobrazowanie
ogolnej tendencji, nie po to, aby specjalnie cię krytykować.

[monikka38]

Ha, ha!:) Trafiłaś z tym artystą!:) Jeden był (i jest sobie nadal).

Na pewno często tak jest jak napisałaś. I może nawet myślałam wtedy
o stabilizacji, bo życie uczuciowe miałam trochę popaprane- mnóstwo
uczucia i zero pewności co dalej (nie materialnie, bo z tym radziłam
sobie dużo lepiej niż teraz. Byłam samowystarczalna i niezależna
finansowo.)
Faktycznie, gdybym wtedy na zimno zaczęła analizować i porównywać
aspekty li tylko seksualne, to prawdopodobnie wygrałby w
przedbiegach poprzedni mężczyzna, ale... no, właśnie...miałam dość
niepewności, samotnych świąt, obiecywania, że następne święta już
razem, itd. itp.
A mój obecny mąż był inny- taki poważnie podchodzący do mnie, do
związku, punktualny, prawdomówny i mądry. W kilku zdaniach potrafił
mi wyjaśnić, że tkwię w czymś bez przyszłości. A on oferuje
prawdziwe życie.
No i teraz wiem jak wygląda "prawdziwe" życie.
Nie wiem czy mogłam przewidzieć taki rozwój (a raczej zwój;))
naszego małżeństwa- nie było TAKICH fajerwerków w łóżku jak z tamtym
facetem, ale to nie znaczy, że było źle, więc mogłam przypuszczać,
że może być tylko lepiej.

Podsumowując, czasami wydaje się nam, może naiwnie, że uda się
połączyć miłość, seks i stabilizację w jednym- takie najbardziej
optymalne rozwiązanie dające nam szczęście.
To niby takie proste, a jakie trudne do osiągnięcia.

Pozdrawiam.

[lost_in_confusion]

Jest tak.
Kazdy probuje ustalic sobie jakies priorytety, niestety, ludzie sa
pazerni.

[eeela]

> Podsumowując, czasami wydaje się nam, może naiwnie, że uda się
> połączyć miłość, seks i stabilizację w jednym- takie najbardziej
> optymalne rozwiązanie dające nam szczęście.

Ależ oczywiście, że wszystkim nam się tak wydaje. I zapewnie rzeczywiście naiwnie.

Ja poszłam w innym kierunku, tzn. zostałam z artystą (dosłownie i w przenośni
użytej w pierwszym poście), więc narzekam głównie nie na jakość pożycia, tylko
na to, że trudno go 'uziemić' ;-) I nawet chociaż z trudem wielkim i po wielu
płaczach w poduszkę i wątpliwościach zaczyna mi się wydawać, że on ideę tego
'uziemienia' zaczyna lubić, to niestety, mit to nie jest - żaden artysta nie
jest najlepszy do stabilizacji. Za dużo nieregularnej pracy, rozjazdów, skoków
finansowych, niepewności, gdzie nas podzieje za rok.

Jedyne, czego się naprawdę strasznie bałam i przewidywałam, że mogę zakończyć
związek z tego powodu, była jego obawa przed posiadaniem potomstwa. Ale widzę,
że zaczyna ona zanikać - uwierz mi jednak, że pracy i dyplomacji w to trzeba
było włożyć mnóstwo, mnóstwo przeżyć chwil wątpliwości i rozgoryczenia. I
niestety wiem, że jeszcze takie będą - bo wybrałam artystę.

Ale jak na razie wciąż uważam, że warto.

[yoric]

Lost:
> Kazdy probuje ustalic sobie jakies priorytety, niestety, ludzie sa
pazerni.

Pazerni???
Ciekawe sformułowanie.

Ja ponad rok temu rozstałem się z najcudowniejszą kobietą, jaką znałem - właśnie
dlatego, że nie działała sfera seksu. Przez ten rok zaczęło do mnie docierać,
jak niesamowicie ciężkim zadaniem jest znalezienie kobiety jednocześnie: ładnej,
w moim typie, bystrej, o odpowiednim poczuciu humoru i odpowiedniej osobowości.
Zajebiście ciężkim. Dodajmy do tego zbudowanie bliskości przez kilka lat, no i
oczywiście żeby cały czas, nawet po tych latach, był udany seks. Praktycznie nie
do zrobienia. Zacząłem rozumieć ludzi idących na kompromisy.

Mimo to uważam, że wtedy dla decyzji o rozstaniu nie było alternatywy. Bez seksu
normalnie nie dałoby rady.
Teraz powoli zaczynam się przyzwyczajać do myśli, że gdzieś ten kompromis będzie
jednak konieczny, ALE pole kompromisu pozostaje mocno ograniczone. Żeby potem
nie uwierał.
Poza tym high standards --> high results :).

Pozdrawiam

[n.i.p.69]

Niestety nie ma tak, że zawsze we wszystkim jest super i bedzie tak w
nieskonczoność. Z czasem przyzwyczajamy sie do wszystkiego, zarowno do "motylkow
w brzuchu" jak też do "uwierajacego buta"....problem jest w tym, że z reguły
oczekujemy wiecej od partnera/ki, niż od siebie.

[lilyrush]

yoric napisał:

Przez ten rok zaczęło do mnie docierać,
> jak niesamowicie ciężkim zadaniem jest znalezienie kobiety jednocześnie: ładnej
> ,
> w moim typie, bystrej, o odpowiednim poczuciu humoru i odpowiedniej osobowości.
> Zajebiście ciężkim. Dodajmy do tego zbudowanie bliskości przez kilka lat, no i
> oczywiście żeby cały czas, nawet po tych latach, był udany seks. Praktycznie ni
> e
> do zrobienia. Zacząłem rozumieć ludzi idących na kompromisy.
>
Ja też ;-)
Znalazłam faceta, który ma właściwie wszystko patrząc z boku. Inteligenty,
madry, moge przy nim pobyć blondynką. do tego odoweidizalny, poukładany,
ustawiony życiowo. W łóżku rewelacja. Ale nie jest idelany i mam wybór-albo
pogodizc sie z tymi kilkoma rzczai, które mi nie pasują, albo odejsc zanim
jeszcze na dobrze przyszłam ;-)
A ponieważ fajnych facetów nie rozdają na każdym rogu to zostaję. W końcu ja tez
nie jestem idealna,a zbyt wiele rzeczy się poukładało dobrze ;-)

[kici10]

Ja ponad rok temu rozstałem się z najcudowniejszą kobietą, jaką
znałem - właśni
> e
> dlatego, że nie działała sfera seksu.

I tak to Yoricu będziesz każdą następną równał do tamtej. A jak Ci
wyznaczyła wysokie standardy, to masz przechlapane. Czasami zbyt
wysokie standardy=brak rezultatów.
Nietety matka natura jak obdarzała nas zaletami, to nie na tej
zasadzie, że jednemu dała wszystko, a drugiemu nic. Każdemu po
trochu. Jak w jednej dziedzinie jest fenomenalnie, to w drugiej
porażka.

[petra77]

Ja to cholera nie rozumiem! Dylematów typu: być z tym lub z tamtym?
Wybrać tego lub owego? Jak się człowiek zakocha to nie ma żadnych
wątpliwości, a jak nie to ile by nie dumał i nie wybierał i jak by
nie kalkulował wszystko prędzej czy później rypnie.

[eeela]

Stan zakochania to czysta biologia. Jedni panowie zawrócą nam w głowie
melancholią w oczsch, inni penisem, jeszcze inni statusem - ale wszystkie nasze
reakcje to reakcje chemiczne :-) Miłość pojawia się z czasem, w miarę wspólnego
trwania, jako przyjaźń, przywiązanie, docenienie. I właśnie podczas tego
wspólnego trwania, po okresie pierwszych tych tak zwanych 'motylków', mamy za
zadanie zdecydować - czy ten człowiek nadaje się na
przyjaciela/wspólnika/kochanka na całe życie, czy też nie. Mamy za zadanie
zdecydować, czego najbardziej oczekujemy od partnera: bycia świetnym kochankiem,
czy najlepszym przyjacielem, czy godnym zaufania wspólnikiem w interesie
nazywanym rodziną.

To nie ma tak prosto 'zakochać się i już'. To znaczy jest - dla
dwudziestoletnich dzieci. Po jednym lub kilku razach w dupsko od życia za własną
bezmyślność taki czarno-biały sposób myślenia przechodzi.

[petra77]

Po jednym lub kilku razach w dupsko od życia za własn
> ą
> bezmyślność taki czarno-biały sposób myślenia przechodzi.
>


Widocznie nigdy nie byłam bezmyślna. Albo jestem wyjątkową
szczęściarą? Ale i tak wiem, że mam rację:-))) A Wy szukajcie sobie
przyczyn tam, gdzie ich nie ma, skoro Wam tak wygodnie i nie szkoda
życia...

[petra77]

Aha i jeszcze jedno miałam na myśli miłość a nie chemiczną fazę
zakochania się. Nikt mi nie wmówi że z gdybania, kalkulowania,
przyjaźnienia się itp. itd powstanie miłość. Brrr ... Ludzie
gdybyście nie oszukiwali samych siebie, większości problemów by nie
było!
Wiążecie się z wyrachowania licząc na miłość drugiej strony albo
łudząc się, że kiedyś pokochacie, a później wielkie rozczarowanie.
Głupota ludzka nie zna granic!

[eeela]

> Wiążecie się z wyrachowania licząc na miłość drugiej strony albo
> łudząc się, że kiedyś pokochacie, a później wielkie rozczarowanie.
> Głupota ludzka nie zna granic!

Ja jestem ostatnią, której należałoby zarzucać wiązanie się z wyrachowania. Ja
właśnie ścigam tradycyjne objawy miłości wbrew wyrachowaniu :-)

Twój pogląd na sprawy jest bardzo naiwny i ograniczony, wybacz. Jest mnóstwo
związków, które poległy na całej linii, mimo że połączyła je szczera miłość, i
wiele takich, w których ludzie połączyli się, szukając dla siebie wymiernych
korzyści, i żyli długo, zgodnie, szczęśliwie i we wzajemnym szacunku.

[petra77]

> Twój pogląd na sprawy jest bardzo naiwny i ograniczony, wybacz.

A może zbyt głęboki i mądry tylko Ty nie potrafisz tego dostrzec?

Jest mnóstwo
> związków, które poległy na całej linii, mimo że połączyła je
szczera miłość,

Niemożliwe. Jeśli połączyłaby je szczera OBOPÓLNA miłość, nigdy by
nie poległy.

wiele takich, w których ludzie połączyli się, szukając dla siebie
wymiernych
> korzyści, i żyli długo, zgodnie, szczęśliwie i we wzajemnym
szacunku.

Skoro komuś do szczęścia wystarczy święty spokój... Być może
niektórzy nie potrzebują miłości, bo nie znają takiego stanu. Mogę
tylko współczuć...

[eeela]

> A może zbyt głęboki i mądry tylko Ty nie potrafisz tego dostrzec?

> Niemożliwe. Jeśli połączyłaby je szczera OBOPÓLNA miłość, nigdy by
> nie poległy.


Nie. Zdecydowanie nie zbyt mądry i nie zbyt głęboki, tylko ty najwyraźniej za
mało świata i ludzi widziałaś, żeby to dostrzec.

[petra77]

Skoro nie mam racji, to czemu jestem taka szczęśliwa???
I czemu nigdy nie byłam w toksycznym związku???
Ani w żadnym związku, w którym działby mi się jakakolwiek krzywda???
Mam już 30 lat i sporo związków za sobą. Czemu udało mi się więc
uniknąć wszystkich tych nieszczęść, skoro moje poglądy są takie
płytkie wg. Ciebie i tak mało wiem?
Pomyśl i wyciągnij wnioski.

[wiek_chrystusowy]

> Mam już 30 lat i sporo związków za sobą.

I to za kazdym razem byla prawdziwa obopolna milosc? ;)

[petra77]

Nie, dlatego dość szybko je kończyłam. Teraz nareszcie jest :-)))

[eeela]

> Skoro nie mam racji, to czemu jestem taka szczęśliwa???
> I czemu nigdy nie byłam w toksycznym związku???

I tak całą swoją życiową wiedzę opierasz tylko na własnym przykładzie?

Piękny, lecz jakże nieprawdziwy musi być twój własny świat :-)

[zlosnica100]

I obys była jak najdłużej
Moze madrze wybierałas, moze miałaś farta...

Twoje poglady moze nie tyle sa plytkie a jedynie oparte tylko na
wlasnym doswiadczeniu.

[petra77]

> Twoje poglady moze nie tyle sa plytkie a jedynie oparte tylko na
> wlasnym doswiadczeniu.

Nie żyję na pustyni. Przez tyle lat widziałam wiele, więc darujcie
sobie takie głupie zarzuty. Znam zarówno szczęsliwe jak i
nieszczęśliwe pary. Widzę i wiem co się wokół mnie dzieje.

[eeela]

Tym bardziej dziwnym się wydaje, że widzisz rzeczy inne niż wszyscy.

[petra77]

Jakie inne niż wszyscy???
Widzę to, czego niektórzy nie chcą dostrzec, albo udają, że nie
widzą, albo szukają dróg na skróty, a potem dziwią się, że dotarli
do nikąd...

[eeela]

Rozumiem, że masz niezawodną receptę na to, jak odkrywać, co jest prawdziwą
miłością, a co nie jest, i na czym prawdziwa miłość polega?

Dlaczego nie wytłumaczysz więc tego światu? Zaoszczędziłabyś tym samym całej
ludzkości wielu kłopotów.

[petra77]

A dlaczego miałabym uszczęśliwiać wszystkich na siłę?

Wystarczy szukać prawdziwej miłości a nie kombinować i kalkulować.
W tym miejscu przypomniała mi się koleżanka z czasów szkolnych,
która swego czasu zastanawiała się, czy ma poślubić swojego chłopaka
czy może trafi jej się jeszcze coś lepszego...

Z tego co tu czytam, to wiele osób ma właśnie takie podejście.
Niektórym nawet nie współczuję, bo sami tak sobie pościelali...

[wiek_chrystusowy]

ok, ja sie pozwalam uszczesliwic ;) Uswiadom mnie co to jest prawdziwa milosc,
jak sie tego szuka i po czym to poznac, zeby na mur beton nie wyladowac za 10
lat na tym forum :)

[petra77]

To proste.
Szukajcie a znajdziecie.
A jak ktoś zadowala się "byle kim" ze strachu ze nic lepszego mu się
nie trafi, albo, że czas goni to będzie miał "byle jak".
Tak samo jeśli ktoś przymyka oczy na coś, co mu w związku nie pasuje
w nadziei, że to coś się samo ułoży, ktoś sam z siebie się zmieni...
Jeśli cos Ci nie pasuje to walcz o to, by to zmienic, walcz na maxa
dając z siebie wszystko, a jeśli to zawiedzie odejdź.
Wszystko albo nic. Ale skoro ludzie godzą się na 90%, 80%, 60%, 50%,
40% itd. to tyle mają.

[eeela]

> To proste.
> Szukajcie a znajdziecie.


Widzisz, Petra, większość osób na tym forum napotkała na swojej drodze takich
partnerów, o których myślało się i wierzyło głęboko, że to właśnia ta/ten. Bez
godzenia się na 90%, tylko w pełni przekonani, że to właśnie ta jedyna/ten
jedyny, dla którego można wszystko zrobić, każdą różnicę pokonać, etc., etc.

Jeżeli tobie się wydaje, że większość ludzi wiąże się z wyrachowania, to się
mylisz. Większość ludzi wiąże się w dobrej wierze, że to właśnie jest to
uczucie, za którym się goniło.

Rzeczywistość leczy ze złudzeń, że wystarczy kochać, a wszystko będzie dobrze.
To wspaniale, że ciebie ta lekcja ominęła. Życzę ci, żeby tak było dalej, ale
gwarancji na to żadnej nie masz, cokolwiek ci się by teraz nie wydawało.

[petra77]

Ja nigdzie nie pisałam, że większość ludzi tak się wiąże. Na
szczęście nie. Zbulwesowały mnie tylko słowa, które przytoczyłaś na
początku wątku:

> Ja byłam akurat na rozdrożu (3 lata po rozwodzie) i z pomiędzy 3
> wielbicieli wybrałam właśnie jego. Tamci pozostali byli
> mało "przyszłościowi", choć wspaniali w łóżku i towarzysko. Nie
> mogłam się spotykać z trzema, a on proponował stały, pełen miłości
> związek. Sprawiał wrażenie bardzo zakochanego i chyba tak było.

To autorkę wielbiono, kochano i zabawiano, a ona wybierała jak towar
w supermarkecie niemal z kalkulatorem w ręku. I teraz zdziwiona, że
nie jest szczęśliwa. Mogła poczekać na miłość. . .

[eeela]

I teraz zdziwiona, że
> nie jest szczęśliwa. Mogła poczekać na miłość. . .

W której to mogłoby jej brakować wielu innych rzeczy, poczucia stabilizacji albo
mogłoby jej doskwierać poczucie ograniczenia, albo mogłaby płakać za straconą
karierą, bo pojechała za mężem do innego kraju, albo wybranek nie chciałby mieć
dzieci, albo, albo, albo - miłość nie załatwia wszystkich problemów, jak ci się
w twojej naiwności wydaje. O tym właśnie napisałam początkowy post - o naszych
wyborach między emocjami a kalkulacjami, że żadne z nich nie zapewniają nam
wszystkiego, co byśmy chcieli, i że musimy się nauczyć rozważniej podejmować
decyzje i godzić się z ich konsekwencjami.

[petra77]

Brrr okropny ten Twój świat. Widać nigdy naprawdę nie kochałaś.
Jeśli jest miłość, to wszystkie problemy stają się tycie... tycie...
w porównaniu z nią.
Szkoda, że niektórzy nigdy tego nie zaznają.
Kalkuluj dalej, a ja wygrzewam się w błogim słońcu miłości...:-)))

[eeela]

> Brrr okropny ten Twój świat. Widać nigdy naprawdę nie kochałaś.
> Jeśli jest miłość, to wszystkie problemy stają się tycie... tycie...
> w porównaniu z nią.


Mój świat jest piekny i pełen miłości. I to - popatrz - mimo tego, że używam
czasami rozumu.

[petra77]

Cóż ja używam cały czas, nie tylko czasami.
Nie chciałabym otaczać się ludźmi, którzy tak kalkulują w kwestiach
uczuć. To z milością nie ma nic wspólnego. Przykro mi.

do petry

[aandzia43]

Ludzie albo są świadomi tego, że nawet w najwspanialszym związku nie
dostają 100% tylko 75 lub 90, albo wolą tkwić w błogiej
nieśiwadomości i zaklętym kręgu wszelkich mechanizmów obronnych, i
zachłystywać się tym, że dostali te 100%. Eeela zdaje się należeć do
tej drugiej kategorii, za co cenię jej posty i postawy.

Nie jestem otrodoksyjną zwolenniczką podejmowania decyzji pod
wpływem kalkulacji, ani pod wpływem emocji (celowow piszę: emocji,
nie uczuć). Jestem zwolenniczką integracji wszelakich pobudek
(emocje, uczucia, intelekt, morale itd.) i kierowania się produktem
tej integracji, czyli rozumem. To nie ma nic wspólnego z
wyrachowaniem czy brakiem miłości. To się nazywa dojrzałość. Tylko
nie pomyl jej ze starością i zgorzknieniem.

[eeela]

Jestem zwolenniczką integracji wszelakich pobudek
> (emocje, uczucia, intelekt, morale itd.) i kierowania się produktem
> tej integracji, czyli rozumem. To nie ma nic wspólnego z
> wyrachowaniem czy brakiem miłości. To się nazywa dojrzałość.

Ładnie powiedziane, nie wykoncypowałabym tego lepiej :-)

[petra77]

Powiem Wam, że gdy dostawałam w związku mniej niż 100% i mimo starań
i walki nie było tego 100% to bez żalu odchodziłam, bo wierzyłam, że
gdzieś te 100% znajdę.
I znalazłam.
Jeśli nie wierzycie, że stać Was na więcej, to zadowalajcie sie tymi
kilkudziesięcioma procentami, tylko nie nazywajcie mnie naiwną.
Wiem, że nie mam gwarancji, że nigdy nic się nie zmieni między nami,
ale gdybym wybrała któregokolwiek z poprzedników licząc, że jakoś to
będzie i lepsze te 70% nic nic, to miałabym gwarancję, że na pewno
nie byłabym szczęśliwa.

[eeela]

A jak długo jesteście ze sobą?

[petra77]

2 lata.

[marianna72]

he ,he to wiele tlumaczy u nas kryzys zaczal sie rok temu po 9
latach a wczesniej wydawalo mi sie ,ze trafilam szostke w totka;)

[eeela]

> he ,he to wiele tlumaczy u nas kryzys zaczal sie rok temu po 9
> latach a wczesniej wydawalo mi sie ,ze trafilam szostke w totka;)

Widzisz, ja w swoim związku też jestem dwa lata. Gdybym nie używała owego
wcześniej dyskutowanego rozumu, też bym myślała zapewne, że to nie tylko szóstka
w totka, ale dar Boże zesłany mi za jakieś niezwykłe zasługi w poprzednim życiu
;-) Ale że raz już po łbie dostałam, że widziałam wielu ludzi wokół naiwnie
sądzących, że trafili szóstkę w totka, którym później walił się i palił cały
świat ich wyobrażeń, to wolę po prostu być ostrożniejsza, podchodzić z
szacunkiem do tego dobrego, co dał mi los, ale też bez zaslepienia. Zwłaszcza że
sytuacja od początku była trudniejsza niż to jest zazwyczaj: pochodzący z dwóch
różnych kontynentów, z dwóch różnych kultur, to jednak wymaga czasu, żeby się
dograć, dogadać, ustalić pewne wspólne priorytety. Samo kochanie się nie
rozwiązuje pewnych palących problemów. Na przykład kwestia posiadania dzieci -
on początkowo był całkowicie przeciwko, ja od początku mówiłam, że bez dzieci
nie wyobrażam sobie związku. Na przykład kwestia zamieszkania: ja od początku
ufałam, że on zechce pozostać w Europie, on od początku miał zamiar po kilku
latach wrócić do Meksyku. To nie są drobiazgi. Żadna miłość nie uczyni z takich
problemów i różnic drobiazgów. To są poważne, ciężkie do załatwienia sprawy,
które, jesli potraktowane bez odpowiedniej ostrożności, mogą zburzyć i piękną
milość, i obiecujący związek.

Nam się do tej pory udaje i w zasadzie to dopiero zaczynamy wychodzić na prostą
- na wspólną prostą, w której już mniej więcej wiadomo, jakie wynegocjowaliśmy
sobie warunki. Ale bezmyślne traktowanie najlepszego daru, jaki może przynieść
los, jako coś, co po prostu jest dane i nic nie trzeba robić, żeby to zachować,
najczęściej owocuje tragedią.

Czego oczywiście Petrze nie życzę - raczej życzę jej, żeby uważniej podchodziła
do tego, co przynosi życie.

[marianna72]

eeela napisała:

>
> > he ,he to wiele tlumaczy u nas kryzys zaczal sie rok temu po 9
> > latach a wczesniej wydawalo mi sie ,ze trafilam szostke w totka;)
>
> Widzisz, ja w swoim związku też jestem dwa lata. Gdybym nie
używała owego
> wcześniej dyskutowanego rozumu, też bym myślała zapewne, że to nie
tylko szóstk
> a
> w totka, ale dar Boże zesłany mi za jakieś niezwykłe zasługi w
poprzednim życiu
> ;-) Ale że raz już po łbie dostałam, że widziałam wielu ludzi
wokół naiwnie
> sądzących, że trafili szóstkę w totka, którym później walił się i
palił cały

No tylko ,ze ja tez juz po tylku od zycie dostalam ( rozwod i
samotnosc z malym dzieckiem) i dlatego do kolejnego mezczyzny
podchodzilam z rezerwa.
Wlasciwie przeszlismy wspolnie sporo, narodzila nam sie dwojka
kolejnych dzieci i nawet to nie zachwialo naszym zwiazkiem ja
zreszta uwazam ten zwiazek za udany pod wieloma wzgledami .Moj maz
nie jest Polakiem wiec rowniez trzeba bylo pogodzic wiele innych
spraw.
Tylko ,ze w pewnym momencie czegos zabraklo zabraklo z mojej strony
i sama nie potrafie sobie z tym poradzic narazie przepracowuje i nie
podejmuje zadnych decyzji.
Musze sobie poprostu pewne rzeczy przewartosciowac czytam to forum i
pomaga mi zrozumiec wiele spraw.
A praca nad zwiazkiem, pracuje i zawsze pracowalam tylko ,ze nie
zawsze efekty tej pracy sa takie jakie bysmy chcieli;)).
Czasami doswiadczenie,ostrozne podchodzenie nie uchroni nas przed
problemami ,a szkoda .

[eeela]

> Czasami doswiadczenie,ostrozne podchodzenie nie uchroni nas przed
> problemami ,a szkoda .

Ufam jednak, że ogólnie rzecz biorąc raczej pomaga niż przeszkadza, oczywiście
jeżeli z doświadczenia wyciągneliśmy wnioski, a nie uprzedzenia :-)

[petra77]

Nie jestem zaślepiona, wiem, że różnie może być, ale na razie ten
związek jest nawet lepszy niż 6-tka w lotto :-))) Nie mam poczucia,
że to nagroda za coś. Po prostu baaardzo tego chciałam i nie
godziłam się na połowiczne rozwiązania, na nie do końca udane
związki. Wierzyłam wciąż, że gdzies tam jest człowiek stworzony
specjalnie dla mnie. Choć im byłam starsza, tym większe ogarniało
mnie zwątpienie, kiedy rozczarowywałam się kolejnymi osobnikami.
Ale w końcu stał się cud!
Nie ma między nami żadnych różnic światopoglądowych czy też różnic w
kwestiach moralnych. Nawet gust mamy niemal identyczny. Jedyne
różnice, to te które związek między kobietą i mężczyzną czynią
bogatszym. Fizycznie jesteśmy bardzo różni, on jest ekstawertykiem,
ja introwertyczką. On jest bardziej aktywny i dynamiczny, ja
bardziej refleksyjna, ale to wszystko jakoś w cudowny sposób się
uzupełnia i tworzy idealną całość. Bo każde z nas robi najlepiej jak
potrafi to co najlepiej potrafi dla dobra naszego związku.
Na początku był okres docierania się i bywały ostre kłótnie. Myślę,
że to był wynik dotychczasowych naszych doświadczeń i tego, że
baliśmy się sobie nawzajem zbyt szybko zaufać, musieliśmy się
sprawdzić po prostu. Zresztą nigdy nie kłóciliśmy się o nic
poważnego, tylko o rzeczy tak błache, że aż śmiech bierze. Teraz już
jest wszystko tak, jak powinno być. Mam nadzieje, że na zawsze.

[eeela]

To dokończymy dyskusję za nastepne pięć.
Choć oczywiście zrozumiem, jeśli nie będziesz miała ochoty ;-P

[ilragazzo]

petra77 napisała:
> 2 lata.

Petra, przepraszam za osobistą wycieczkę, ale czytając Twoje posty
nie mogę się oprzeć wrażeniu, że pisze je osoba co najwyżej
dwudziestoletnia. Bardzo mało doświadczona dwudziestolatka.

Życzę pozostania na tym etapie rozwoju - to błogi stan, którego
rzadko się doświadcza w późniejszym życiu.

[petra77]

Bardzo mało doświadczona dwudziestolatka.

Jestem 30- latką którą faktycznie ominęły negatywne doświadczenia
związkowe. Może właśnie dlatego, że nie bywałam naiwna?
Kiedyś rzuciła mnie moja pierwsza miłość. Cierpiałam bardzo, ale
wiedziałam, że skoro to zrobił, to widocznie nie był "ten" i
widocznie mnie nie kochał. Nie łudziłam się i nie poniżałam przed
nim.

[aandzia43]

> Ludzie albo są świadomi tego, że nawet w najwspanialszym związku
nie
> dostają 100% tylko 75 lub 90, albo wolą tkwić w błogiej
> nieśiwadomości i zaklętym kręgu wszelkich mechanizmów obronnych, i
> zachłystywać się tym, że dostali te 100%. Eeela zdaje się należeć
do
> tej drugiej kategorii, za co cenię jej posty i postawy.
>

Ojej, sorki, miało być oczywiście odwrotnie. Eeela, według mnie,
jest wśród tych świadomych młodych ludzi. To tak tylko dla
formalności:-)

[eeela]

Nie szkodzi, i tak z kontekstu całej dyskusji było wiadomo :-)

Sinusoida

[marek_gazeta]

... i wtedy poznałem Dorotę. Miła, inteligentna, spokojna. Bardzo konkretna i zorganizowana, przy tym jednak cierpliwa. Razem budowaliśmy naszą przyszłość. Czułem, że znalazłem wreszcie swoje miejsce w życiu, swoją przyszłość - nowy dom za miastem, pies, w perspektywie dzieci. Niestety, w łóżku było od początku średnio, potem gorzej i gorzej. Na początku nie zwracałem na to uwagi, ale po kilku latach sytuacja zaczęła mi coraz bardziej doskwierać. Nie jestem przecież jeszcze emerytem, lubię seks, chcę czuć uniesienia, dreszczyk ekstazy przy nielegalnym seksie w publicznym miejscu. A tu ciągle tak samo - za mało, za krótko. Oddalaliśmy się od siebie coraz bardziej...

... a w pracy pojawiła się nowa koleżanka, Ania. Kobieta-dynamit, wamp z klasą i temperamentem. Wskoczyliśmy do łóżka na pierwszej randce, co za noc! Sprzedałem dom, zamieszkałem w kawalerce. Znów czułem się facetem z jajami, miałem dla kogo chodzić na siłownię i wiązać krawat. Seks na szczycie Rysów, 69 w gorących piaskach Sahary, mazurskie kąpiele na golasa przy blasku księżyca. Było niby świetnie, ale... lata mijały, czułem, że stoję w miejscu. Facet w moim wieku stołujący się w kantynie, mieszkający byle gdzie i byle jak... Wszyscy znajomi uśmiechnięci, zadowoleni, z dziećmi. Ustabilizowani, ustawieni życiowo i emocjonalnie. Jak długo można wytrzymywać taką huśtawkę?

... zacząłem spotykać się z Kasią, kobietą pełną ciepła, domatorką. Razem snuliśmy wizję szczęśliwej, spokojnej przyszłości we dwoje...

[cdnn]

[wiek_chrystusowy]

bylo sie zdecydowac, co bardziej lezy: spokoj i lozkowa kaszanka czy dynamit i
chaos ;)

[lilyrush]

marek...nie znałam Cię od tej strony..talent pisarski ??? ;-))

[ewelina-s-82]

... a w pracy pojawiła się nowa koleżanka, Ania. Kobieta-dynamit, wamp z klasą i
temperamentem. Wskoczyliśmy do łóżka na pierwszej randce, co za noc! Sprzedałem
dom, zamieszkałem w kawalerce. Znów czułem się facetem z jajami, miałem dla kogo
chodzić na siłownię i wiązać krawat. Seks na szczycie Rysów, 69 w gorących
piaskach Sahary, mazurskie kąpiele na golasa przy blasku księżyca. Było niby
świetnie, ale... lata mijały, czułem, że stoję w miejscu. Facet w moim wieku
stołujący się w kantynie, mieszkający byle gdzie i byle jak... Wszyscy znajomi
uśmiechnięci, zadowoleni, z dziećmi. Ustabilizowani, ustawieni życiowo i
emocjonalnie. Jak długo można wytrzymywać taką huśtawkę?

:(mnie właśnie czegoś takiego brakuje....nie doświadczyłam tego w moim
małżeństwie i chyba nigdy nie doświadczę,bo to już nie ten etap
znajomości....przykre,ze mając 26 lat nigdy nie doczekałam i nie doczekam
prawdopodobnie spełnienia w seksie:(((

[yoric]

> Jest mnóstwo związków, które poległy na całej linii, mimo że połączyła je
szczera miłość, i wiele takich, w których ludzie połączyli się, szukając dla
siebie wymiernych korzyści, i żyli długo, zgodnie, szczęśliwie i we wzajemnym
szacunku.

Co Było Do Udowodnienia.
"Trafienie" na początku daje jedynie większe szanse, że pożądanie utrzyma się
dłużej, ale nie *gwarantuje* absolutnie niczego.

Ja kiedy mówię o kompromisach myślę o 'rachowaniu' w drugą stronę. Ostatnio
zrezygnowałem ze związku, w którym miałbym mnóstwo ciepła, świetne porozumienie
i świetny seks. Rezygnacja była kalkulowana: "kręci mnie, ale nie jest w moim
typie fizycznie i trochę intelektualnie; najpóźniej za dwa lata będę się
rozglądał za innymi laskami, lepiej sprawie łeb ukręcić już teraz". Decyzję
podjąłem ze sporym żalem, bo było sporo pozytywnych emocji z obu stron.
Teraz znowu serce bije nieco szybciej i mimo, że widzę sporo minusów, kusi mnie,
żeby dać sobie szansę spróbować (o ile wszystko się rozwinie). W sensie, że może
jeśli będzie iskra, to nie warto trzymać się dogmatów "musi mieć 175cm i brązowe
oczy". Może warto mimo wszystko dać szansę. Oczywiście mówię o etapie
rozpoczęcia związku, a nie małżeństwie, czy narzeczeństwie, więc mam trochę łatwiej.

Lily:
> A ponieważ fajnych facetów nie rozdają na każdym rogu to zostaję.

ale właśnie takiego myślenia nie polecam! Nie mówię personalnie (Lily), bo
widać, że w sumie jesteś do gościa przekonana. Natomiast ogólnie TRZEBA
wychodzić z założenia, że fajnych facetów/kobiety rozdają na każdym rogu.
Inaczej wpadniemy w coś, co się nazywa "mentalnością deficytu", która jest
nieatrakcyjna dla płci przeciwnej i ją odstrasza. Wysokie standardy to wysokie
rezultaty :).

Więc ja bym to zmienił na "MIMO IŻ fajnych facetów/babki nie rozdają na każdym
rogu, to zostaję". Brzmi inaczej, prawda? ;)

> bylo sie zdecydowac, co bardziej lezy: spokoj i lozkowa kaszanka czy dynamit i
chaos ;)

A może warto poszukać złotego środka? Rozumiem kompromis, ale nie taki, o którym
od początku wiadomo, że potem będzie całe życie uwierał.

Pozdrawiam

Korekta

[yoric]

Kurrr.. ;)

"MIMO IŻ fajnych facetów/babki ROZDAJĄ na każdym rogu, to zostaję".

No :).

[wiek_chrystusowy]

> A może warto poszukać złotego środka? Rozumiem kompromis, ale nie taki, o którym
od początku wiadomo, że potem będzie całe życie uwierał.


A czy tu jest jakis zloty srodek?


> Przedkładasz stabilizację ponad dobry seks? Wolisz być żoną
doktora niż kochanką artysty? Świetnie, ja nie widzę w tym nic złego. Ale nie
oczekuj, że znajdziesz wszystkie jabłuszka w jednym koszyku. Jeśli idzie się
za doktorem, rezygnując w pełni świadomie z artysty, należy się godzić z
konsekwencjami swoich wyborów.


mozna tylko wybrac mniejsze zlo: albo slabszy seks albo brak stabilizacji.
Naszym zadaniem jest wybor, co uwiera nas mniej, tyle.

[eeela]

> mozna tylko wybrac mniejsze zlo: albo slabszy seks albo brak stabilizacji.
> Naszym zadaniem jest wybor, co uwiera nas mniej, tyle.


Nie no zaraz zaraz. To, że w swojej wypowiedzi uschematyzowałam pewne zjawiska,
nie znaczy, że one są tak uschematyzowane w rzeczywistości :-) Na pewno gdzieś
tam na świecie znajdzie się paru ludzi, u których idą w parze zainteresowanie
seksem i stabilizacją w stopniu równym - ja osobiście jestem przykładem. Miałam
na myśli to, że zawsze czegoś z całego zestawu zalet, jakie byśmy chcieli
widzieć u partnera, będzie brakować. Nigdy nie ma tak, że dostajemy wszystko w
jednym zestawie. Zresztą czy ja wiem, czy życie byłoby wówczas równie ciekawe
jak jest, gdybyśmy dostawali wszystko, o co prosimy?

[wiek_chrystusowy]

zdaje sie, ze zyczenie ciekawego zycia w tym kontekscie jest rownie mile, jak
obys zyl w ciekawych czasach ;)

>Miałam na myśli to, że zawsze czegoś z całego zestawu zalet, jakie byśmy
chcieli widzieć u partnera, będzie brakować. Nigdy nie ma tak, że dostajemy
wszystko w jednym zestawie.

no wiec wlasnie. My nie dostaniemy w zestawie seksu i stabilizacji, oni nie
dostana w zestawie seksu i przykladnej kury domowej, tak przykladowo ;) i my i
oni musimy wybierac miedzy seksem*, kura* i stabilizacja* :)))))


* czy co tam kto sobie specjalnie wyroznia

[eeela]

> zdaje sie, ze zyczenie ciekawego zycia w tym kontekscie jest rownie mile, jak
> obys zyl w ciekawych czasach ;)

Czy ja wiem... Może i dorabiam sobie wygodniejszą ideologię, ale mnie się jednak
wydaje, że warto było raz czy drugi dostać w życiu po zarozumiałym nosie, po to
tylko chociażby, aby wiedzieć o życiu więcej i nie obnosić się z dumą ze swoimi
'niezawodnymi' pomysłami
na zycie, jak na przykład 'kierujcie się jeno prawdziwą miłością' - bo prawda
to, że kiedyś sama bzdury takowe naiwne głosiłam. Że niby wystarczy, że się
prawdziwie kochamy, i amor omnia vincit i takie tam pierdoły. Dopiero jak się
dostanie raz czy drugi po dupie, to się człowiek zaczyna zastanawiać, a cóż-że
to tak naprawdę ten amor i jak on działa :-)

[victta]

Dla mnie miłość to suma indywidualnego dopasowania i umiejętności pójścia na
kompromis,takiego wyrzeczenia sie siebie- swojego ego.
I tego pierwszego czynnika musi być więcej,musi być niejako fundamentem,na
którym dopiero rozwinie się umiejętność pójścia na kompromis.
Czy miłość jest wyrachowana? Uważam,że po części tak i po części nie.
Pierwszy czynnik jest bardzo ludzki,przyziemny,sprzedajemy swoje walory i
bierzemy od partnera co najlepsze.Taki handelek.Drugi czynnik jest mistyczny i
idealistyczny.Oba muszą zaistnieć i wzajemnie sie dopełniać,aby można było mówić
o miłości.

[wiek_chrystusowy]

a nie wygodniej glosic pochwale prawdziwej milosci, miec szczescie, spotkac
faceta na poziomie pod kazdym wzgledem i nigdy nie byc wyprowadzonym z bledu? Bo
ja bym tak wolala ;)))

[eeela]

No właśnie zastrzegłam, że nie jestem pewna, czy nieświadomie nie dorabiam sobie
ideologii, żeby się pocieszyć ;-) Ale w sumie wydaje mi się, że człowiek po
otrzymaniu paru razów z większym szacunkiem podchodzi do tego, co udało mu się w
końcu zyskać i wypracować. Z szacunkiem i ostrożnością, dzięki czemu może
łatwiej będzie uniknąć ciosów w przyszłości? Bo mało wierzę, że ciosy mogą kogoś
ominąć w zupełności. Może nawet i lepiej oberwać za młodu, po kilku latach bycia
razem, niż gdyby miał się nam zarywać świat naszych wyobrażeń po latach dwudziestu?

[kici10]

Bo mało wierzę, że ciosy mogą kogo
> ś
> ominąć w zupełności

Wg. moich doświadczeń, nic tak dobrze nie działa w życiu, jak tzw.
ironia losu. Ilekroć przeciwko czemuś zawzięcie pyskowałam, to
doświadczałam tego na własnej skórze, co by mi się zmienił punkt
widzenia:-)))

[monikka38]

Bardzo mi się podobają twoje wyważone sądy. Wyrażanie swojej opinii
czy "prawd życiowych" w taki sposób, aby nie urazić, a jednak
przekazać to, co ważne, to godna podziwu umiejętność.:)
Nie jest sztuką bowiem, opierając się tylko na własnych
doświadczeniach oceniać postępowanie czy pobudki innych ludzi i
krytykować je na podstawie jakże okrojonych informacji; sztuką jest
umieć spojrzeć, że tak powiem, "globalnie".;) To potrafią ludzie,
którzy widzą odcienie, a nie tylko podstawowe kolory życia.:)
Może jest tak, że odcienie zaczynamy dostrzegać wraz z
doświadczeniami? Im więcej doświadczeń życiowych, tym więcej kolorów?
W pewien sposób jest to pocieszające.:)

[eeela]

Dziękuję, Moniko. Staram się nie urażać i nie sądzić ludzi, którzy proszą na tym
forum o radę. Ale nie radzę sobie z nieurażaniem ludzi, którzy na wszystko mają
jedną radę na podstawie własnego życia, i w radzie tej uważają się za
nieomylnych. Wówczas moje wyważenie w dyskusji zanika i powoduje u ludzi
irytację - jak zresztą wyżej widać.

[lilyrush]

yoric napisał:


> Lily:
> > A ponieważ fajnych facetów nie rozdają na każdym rogu to zostaję.
>
> ale właśnie takiego myślenia nie polecam! Nie mówię personalnie (Lily), bo
> widać, że w sumie jesteś do gościa przekonana. Natomiast ogólnie TRZEBA
> wychodzić z założenia, że fajnych facetów/kobiety rozdają na każdym rogu.
> Inaczej wpadniemy w coś, co się nazywa "mentalnością deficytu", która jest
> nieatrakcyjna dla płci przeciwnej i ją odstrasza. Wysokie standardy to wysokie
> rezultaty :).
>
> Więc ja bym to zmienił na "MIMO IŻ fajnych facetów/babki nie rozdają na każdym
> rogu, to zostaję". Brzmi inaczej, prawda? ;)

A nazwij sobie jak chcesz ;-)
Mi sie udało, bo to na co mogę narzekać teraz to fakt, ze mieszka na drugim
końcu świata i od wejścia mamy pod górkę i ze chce ślubu kościelnego, co
oznacza, ze ja muszę załatwiać stwierdzenie nieważności mojego.
Nie można mieć wszystkiego... przecież mógłby mieszkać za rogiem, prawda? No i
mógłby mieć te 5 cm więcej...;-)
I to są kompromisy na które mogę iść.
Nauczona doświadczeniem nie pójdę na kompromis w łóżku i w podstawowych zasadach
życiowych. I już więcej też nie w temacie tego, kto jest facetem w związku ;-)
No i wyjeżdżam sobie za ocena niedługo...boje sie jak diabli, ale jak napisałam-
za dużo rzeczy samo sie w tym związku układa i dzieje, żeby to zmarnować.

[yoric]

No i git :). Tak trzymać :).

[yoric]

No dobra. To wiemy już, że w temacie związków poruszamy się między Scyllą i
Charybdą.

Z jednej strony myślenie, że możemy dostać wszystko, co chcemy, jest naiwne. Do
listy życzeń zawsze przecież można dopisać kolejne ("może następny facet będzie
miał wszystkie zalety obecnego ORAZ czarny pas karate?" :P). Potrzebny jest
realizm i umiejętność docenienia tego, co się ma.

Z drugiej strony chadzanie na kompromisy łatwo może zaprowadzić nas do
rozczarowania. Cyt. z jakiejś setki Forumowiczów "już na początku było źle, ale
myślałem/am, że z czasem się zmieni..." - na tym Forum chodzi o seks, ale na
innym może chodzić o picie, albo szacunek do partnera.
Poza tym jest jeszcze taki czynnik, że osoba zbyt skłonna do kompromisów ma
kiepską pozycję startową w nawiązywaniu i rozwijaniu znajomości.

Tu oczywiście pojawia się genialne spostrzeżenie, że trzeba wybrać "złoty
środek". Tylko gdzie on jest? :)

Jeśli o mnie chodzi mam w tym temacie jedno głębokie przekonanie i jedno pytanie.

Przekonanie jest takie, że złoty środek znajduje się między pewnym kompromisem a
brakiem kompromisu :). Mówiąc jaśniej, optimum jest znacznie bliższe
'bezkompromisowego' krańca skali. Należy raczej trzymać się swoich wymagań, a
już w szczególności w sprawach fundamentalnych kompromisu być nie powinno.

Pytanie jest takie, na ile - na wczesnym etapie - powinna działać świadoma
kalkulacja odnośnie rzeczy niby drugorzędnych. Tj. "ogólnie podoba mi się i
kręci mnie, ale jest mocno przy kości, a ja zdecydowanie lubię szczupłe" /
"fajny gość, ale nieśmiały, a mnie kręcą i imponują mi towarzyscy". Czy
zlekceważenie takich wymagań, które na początku niby nie uwierają aż tak bardzo,
to nie jest proszenie się o kłopoty? Bo np. za 5 lat małżonka/ek zacznie
notorycznie przegrywać (nawet podświadome) porównania z co drugą/im napotkaną/ym
laską/facetem? Czy to jest tak, że jak się pokocha, to ta reszta się 'jakoś uleży'?

Pozdrawiam

[lilyrush]

yoric napisał:


> Pytanie jest takie, na ile - na wczesnym etapie - powinna działać świadoma
> kalkulacja odnośnie rzeczy niby drugorzędnych. Tj. "ogólnie podoba mi się i
> kręci mnie, ale jest mocno przy kości, a ja zdecydowanie lubię szczupłe" /
> "fajny gość, ale nieśmiały, a mnie kręcą i imponują mi towarzyscy". Czy
> zlekceważenie takich wymagań, które na początku niby nie uwierają aż tak bardzo
> ,
> to nie jest proszenie się o kłopoty? Bo np. za 5 lat małżonka/ek zacznie
> notorycznie przegrywać (nawet podświadome) porównania z co drugą/im napotkaną/y
> m
> laską/facetem? Czy to jest tak, że jak się pokocha, to ta reszta się 'jakoś ule
> ży'?
>
> Pozdrawiam

Po pierwsze to zależy jaka jest ta sprawa drugorzędna...
jeśli ona puszysta a ty wolisz szczupłe to dlaczego ona puszysta- bo je źle i za
dużo i jej na tym nie zależy czy może jednak to genetyczne albo może jakieś
powody lekko chorobowe. Ogólnie jakie podejścia ta na ma do tej puszystości???
Bo ludzie sie zmieniają. niektórzy szybciej, niektórzy wolniej, ale zawsze. I
zależy jaka maja motywacje. Jak ta puszysta jest puszysta bo jej nie zależało, a
nagle zacznie to może sie zrobić w ciągu tych 5 lat super laską i będzie
wygrywać porównania ze wszystkimi.
ale jeśli to geny czy choroby to nie można liczyć na cuda.
z nietowarzyskością to jeszcze bardziej niepokreślone. Jak zaczynałam rozmowy z
moim obecnym facetem to trwały one 10 minut i to ja mówiłam. nie wierzyłam, ze
da sie z nim godzinę przegadać. A teraz...noc mogę przegadać, on gada i ja
jestem niewyspana ;-)
Nie wiesz co będzie za 5 lat...
Powiedziałabym paskudnie, ze jak kreci pomimo czegoś to są duże szanse na
powodzenie. Jak jest blisko ideału, ale nie kręci to co Ci z tego ideału?

[aandzia43]

>
> Pytanie jest takie, na ile - na wczesnym etapie - powinna działać
świadoma
> kalkulacja odnośnie rzeczy niby drugorzędnych.

Myślę, że trzeba sobie szczerze odpowiedzieć na pytanie: czy to są
dla mnie rzeczy pierwszorzędne, czy drugorzędne? Wiem, do tego
trzeba sporej samoswiadomości, umiejętności obserwowania siebie i
bliźnich. Nie każdy bardzo młody człowiek posiada takową. A i nie
każdy stary grzeszy tą cechą. Ale pogłówkować intensywnie nie
zaszkodzi.
Jeśli dziewczyna kręci faceta naprawdę mocno, to jest spora szansa,
że będzie go kręcić i za 10 lat. Nawet, jeśli w pewnych szczegółach
odbiega od jego ideału kobiecej urody. Ona jest najprawdopodobniej
bardzo w jego typie psychofizycznym (może mniej fizycznym, bardziej
psychicznym, feromonalnym, neurologicznym i co tam sobie dopiszemy).
Mam wrażenie, że rokuje to lepiej, niż związek ze swoim ideałem
urody czysto fizycznej. Z panną z wyśnionego, a płaskiego obrazka,
bez uwzględnienia tego... subtelnego, a silnego współbrzmienia.

[justyna.ada]

Dokładnie... bo i samo określenie "kręci mnie" to przecież oznacza
wlaśnie jakąś kompatybilność na różnych poziomach, fizycznym,
emocjonalnym, intelektualnym, hierarchii wartości i upodobań, itd
Im więcej tych zgodności tym chyba pewniej można powiedzieć
że "kręci".