Dzieci

[heterosapiens]

Temat to może poboczny, ale przecież bardzo ważny w kontekście
spraw opisywanych na tym forum.

W sąsiednim wątku cyklista6 napisał:
> Masz szansę zapracować na ich miłość i pod koniec życia spojrzeć
na siebie
> i powiedzieć że są rzeczy w życiu które Ci wyszły - i jedną z
nich było wychowanie swoich
> dzieci. Aby to zrobić musisz uporządkować swoje relacje z żoną bo
miłości dzieci
> się uczą patrząc na uczucie swoich rodziców.

No właśnie. Jak wychować swoje dzieci na dobrych, szczęśliwych i
otwartych ludzi, którzy nie będą w swoich przyszłych małżeństwach
powielać błędów swoich rodziców?

Ja wychowałem się w domu, w którym seks nie istniał. Nie mówię
tylko o rozmowach, bo w polskich domach raczej się o tym nie
rozmawia. Ja nawet nigdy nie widziałem rodziców śpiących w jednym
łóżku. Biorąc pod uwagę fakt, że ja i siostra jesteśmy na świecie,
jest to niewątpliwy przyczynek do dowodu, że bociany jednak
istnieją :) Odkąd doszedłem do tego, że jest coś takiego jak
erotyka i że to jest dobre i ważne (chwała "Razem" i tamtejszemu
Ars Amandi za edukację mojego pokolenia), obiecałem sobie w
nastoletniej głowie, że nie doprowadzę w moim życiu nigdy do takiej
sytuacji w jakiej się wychowywałem. Nigdy!

Dziś od wielu wielu lat tkwię w wyniszczającym mnie związku,
pozbawionym seksu i bliskości. Świadomie ożeniłem się z kobietą dla
której seks mógłby nie istnieć (całkowicie świadomie - nie było
wersji demo). Odtworzyłem wszystkie schematy zakodowane mi przez
rodziców. Może poza tym, że jednak zwykle śpimy w jednym łóżku choć
szczerze mówiąc wolałbym osobno - byłoby łatwiej. I może poza tym,
że o ile mi wiadomo, ojciec nie zdradzał matki na prawo i lewo.
Przeszedłem swoją krucjatę, którą kiedyś może ku przetrodze tu
opiszę, ale w końcu przegrałem i pewnie już tak pozostanie.

No i wracam do pytania - jak nauczyć nasze dzieci, że seks jest
ważny, dobry, piękny? Że związek go potrzebuje, że bez niego jest
jak żywy trup? Jak oszczędzić im w przyszłości takiego samego
zasranego życia? Jak, skoro na codzień dajemy im przykład czegoś
dokładnie przeciwnego...?

[gomory]

> Jak, skoro na codzień dajemy im przykład czegoś
> dokładnie przeciwnego...?

Moze liczac na srodowisko w ktorym beda sie obracaly?
Przykre, ale Ty to juz chyba niewiele mozesz zdzialac swoim przykladnym zyciem.

[glamourous]

Ja tam uwazam, ze postawa rodzicow w stosunku do seksu (nie liczac
oczywiscie jakichs skrajnych ekstrem typu matka dewotka dostajaca
atakow histerii na widok calujacej sie w telewizji pary, czy ojciec -
skrajny purytanin wpajajacy dzieciom na codzien mantre ze seks to
straszliwy i brudny grzech) nie ma dla dzieci wiekszego znaczenia.
Seks to temperament. Ten zas jest wrodzony, to w glownej mierze
kwestia genow, podobnie jak kolor oczu. Na ogol dzieci niewiele
wiedza o zyciu seksualnym swoich rodzicow, nie maja bowiem potrzeby
zagladac im do lozka i dociekac czy miedzy nimi pod tym wzgledem
uklada sie czy nie. Ja na przyklad, bedac dzieckiem, mialam
kompletnie w nosie czy rodzice uprawiaja seks czy nie. Spali ze soba
zawsze w jednym lozku to fakt, ale nie zastanawialam sie co oni tam
w nocy robia i czy ze soba wspolzyja czy nie. Nie bardzo obchodzilo
mnie tez czy okazuja sobie milosc i czulosc na codzien. Wystarczyla
mi swiadomosc, ze mam stabilna rodzine, ze mnie kochaja, i ze mam w
nich nieograniczone oparcie. Tak wiec, pomimo, ze moi rodzice mieli
dosc purytanskie podejscie do seksu (takie pokolenie), wyroslam sama
z siebie na kobiete o duzym temperamencie i takichze potrzebach, dla
ktorej seks jest w zyciu ogromnie wazny - wbrew temu co usilowali mi
wpoic rodzice. Nigdy tez w doroslym zyciu nie odczulam wplywow ich
edukacji w stylu "seks nie jest najwazniejszy".

Tak wiec, nie jest chyba tak zle... Dzieci niekoniecznie biora
przyklad z rodzicow i ukladaja sobie zycie na ich obraz i
podobienstwo. Widze wokol siebie mnostwo przykladow, tak zreszta tez
twierdza biolodzy ewolucyjni :-) Wiec nie ma co panikowac, ze
dorosle zycie Twoich dzieci bedzie naznaczone stygmatem waszego
bezzseksia. Za to pomocne moga sie okazac rozmowy nimi bez tabu. To
one wlasnie pomoga im (choc nie jest to warunek sine qua non)
uksztaltowac pozytywny stosunek do seksu, a nie - mowiac umownie -
odglosy rozkoszy dochodzace z rodzicielskiej sypialni. Bo te raczej
nie maja tu nic do rzeczy...

[heterosapiens]

glamourous napisała:

> Ja tam uwazam, ze postawa rodzicow w stosunku do seksu (nie
liczac
> oczywiscie jakichs skrajnych ekstrem typu matka dewotka dostajaca
> atakow histerii na widok calujacej sie w telewizji pary, czy
ojciec -
> skrajny purytanin wpajajacy dzieciom na codzien mantre ze seks to
> straszliwy i brudny grzech) nie ma dla dzieci wiekszego
znaczenia.

No widzisz, nie do końca się z tym zgadzam.
Od pewnego czasu, odkąd zacząłem bardziej z dystansem przyglądać
się sobie, ze zdziwieniem (przerażeniem!) odkrywam jak potwornie
silne jest pranie mózgu które wynosi się z domu.

Ale cytując inne wątki:

> m717 - Ja z podobnym typem kobiety (też dwójka dzieci) męczyłem
> się przez lata dla dobra dzieci. Nie wiem czy to było takie dla
> nich dobre, kiedy oglądały ten chłód w domu...

> tak.siak.owak - Jestem młoda, ładna, a jednak chyba "skażona"
> od matki (którą nawiasem mówiąc kocham - bez nienawiści,
> z podziękowaniami za poświęcenie dla rodziny). Moja rodzicielka
> poza buziakami (!!) zawsze manifestowała brak ochoty na cokolwiek
> wobec ojca. I z tego co opowiada było tak zawsze. Nigdy
> nie "chciała". I ja jestem niewiele lepszą Jej kopią.
> Potrzebuję i tęsknię za czułością, namiętnością, a jednak nie za
> seksem.

> prosty_facet - Widać, że to są wzorce z domu rodzinnego. Jeśli to
> ci przeszkadza w kontaktach z partnerem to po prostu idź do
> dobrego terapeuty (psychologa - nie seksuologa).
> Jak poukładasz sobie w głowie jakie kuku zrobił Ci dom rodzinny
> to reszta też się poprawi ....

Czyli jednak coś jest na rzeczy :)
A ja teraz, kiedy już przestałem wierzyć że coś zmenię dla siebie
(bo jestem dupkiem), to mam silny fokus na to żeby chociaż dzieci
nie poszły w moje ślady... Stąd pytanie.

-----
"Będę czekał, nie zasnę, paluchy w drzwiach przytrzasnę, własne!"

[juzniekochanka]

heterosapiens napisał:

> A ja teraz, kiedy już przestałem wierzyć że coś zmenię dla siebie
> (bo jestem dupkiem), to mam silny fokus na to żeby chociaż dzieci
> nie poszły w moje ślady... Stąd pytanie.
>

Nie jesteś dupkiem

[heterosapiens]

juzniekochanka napisała:
> Nie jesteś dupkiem

No dobra - może być tchórzliwy, płaczliwy mięczak :)

-----
"Będę czekał, nie zasnę, paluchy w drzwiach przytrzasnę, własne!"

[juzniekochanka]

heterosapiens napisał:

>
> juzniekochanka napisała:
> > Nie jesteś dupkiem
>
> No dobra - może być tchórzliwy, płaczliwy mięczak :)
>
A może wrażliwy, fajny facet;)

[heterosapiens]

juzniekochanka napisała:
> A może wrażliwy, fajny facet;)

Cytując nieśmiertelne maksymy Gorkiego -
Jak powiedział pewien skazaniec o kacie
"Przy bliższym poznaniu traci..."

Ale zostawmy to, zdanie mam ugruntowane :)
Ktoś kto jest modelowym bohaterem tego forum, kto próbował
wszystkiego, tracąc przy tym wiarę, zdrowie, szacunek do siebie, aż
w końcu spotkał najwspanialszą kobietę na świecie w której spełniły
się wszystkie jego marzenia (bynajmniej nie tylko seksualne) i
który uciekł w chwili decyzji jest dupkiem i tyle.

Ale wątek miał być o dzieciach...

-----
"Będę czekał, nie zasnę, paluchy w drzwiach przytrzasnę, własne!"

[juzniekochanka]

heterosapiens napisał:

>
> juzniekochanka napisała:
> > A może wrażliwy, fajny facet;)
>
> Cytując nieśmiertelne maksymy Gorkiego -
> Jak powiedział pewien skazaniec o kacie
> "Przy bliższym poznaniu traci..."
>
> Ale zostawmy to, zdanie mam ugruntowane :)
> Ktoś kto jest modelowym bohaterem tego forum, kto próbował
> wszystkiego, tracąc przy tym wiarę, zdrowie, szacunek do siebie,
aż
> w końcu spotkał najwspanialszą kobietę na świecie w której
spełniły
> się wszystkie jego marzenia (bynajmniej nie tylko seksualne) i
> który uciekł w chwili decyzji jest dupkiem i tyle.
>
> Ale wątek miał być o dzieciach...

I tak nie zmienię zdania o Tobie:)
Juz nie będę offtopować:) Sorki

do heterosapiens

[zakletawmarmur]

Wydaje mi się że szukasz sobie usprawiedliwienia. Nie miałeś odwagi
żeby zostawić rodzinę dla kochanki więc może dla dobra dzieci? Jeśli
o mnie chodzi to mogę cię rozgrzeszyć...

Wydaje mi się że relacje pomiędzy rodzicami są bardzo ważne, choć
nie musi oznaczać to, że odwzorujemy dokładnie wszystko.
Ja pochodzę z rozbitej rodziny. Miałam słaby kontakt z ojcem pomimo
że mieszkałam z nim do 16 roku życia. Jest trudnym człowiekiem o
inteligencji interpersonalnej na granicy akutystyka. Napewno ma to
duży wpływ na moje życie i relacje z mężczyznami.
"Traktuj swoją żonę tak, jak chciałbyś żeby w przyszłości była
traktowana twoja córka przez swojego męża". Myślę, że jest w tym
dużo racji. Kurcze, chyba mam przechlapane:-)
Poczułam ulgę gdy mój ojciec wyprowadził się z domu, mama cierpiała
ale w końcu zaczęła się uśmiechać. Zobaczyłam jaka może być
szczęśliwa, dopiero po rozstaniu z moim ojcem.
Wielu osobom wydaje się że rozwód rodziców jest najgorszą rzeczą
jaka może zdarzyć się dziecku. To nie prawda. Gorsze jest
obserwowanie dwoje nieszczęśliwych rodziców, którzy nawzajem się
wykańczają. Moi rodzice powinni byli rozstać się dużo wcześniej.

Ważne jest też w jaki sposób rodzice się rozstają. Ojciec zapewnił
nam bezpieczeństwo materialne, co wtedy dużo dla nas znaczyło.
Powinien też zadbać o częste spotkania z dziećmi (co 2 weekend to
stanowczo za mało) i dobre relacje z żoną (z tym może być trudno).
Rodzice powinni pokazać dziecku że nadal jest dla nich ważne i nadal
je kochają. Niestety wiele kobiet stara się ukarać męża utrudniając
mu kontakty z dziećmi lub opowiadając o szczegółach rozstania.

[heterosapiens]

zakletawmarmur napisała:
> Wydaje mi się że szukasz sobie usprawiedliwienia. Nie miałeś
odwagi
> żeby zostawić rodzinę dla kochanki więc może dla dobra dzieci?

Znaczy co, że dla dobra dzieci chciałbym zostawić żonę?
No aż tak dalece to moja percepcja nie sięga :)

To z powodu dzieci w dużej mierze nie zostawiłem żony.
Argumentacja, że dla dziecka jest lepiej jak się rodzice rozejdą
jest łatwa, przyjemna i zupełnie nieprawdziwa. Z punktu widzenia
dziecka (może poza skrajnymi przypadkami alkoholizmu, sadyzmu,
pedofili) rodzina z obojgiem rodziców jest lepsza niż z jednym.
Kiedy byłem mały to pamiętam że jak ognia bałem się dwóch rzeczy -
wojny atomowej i rozwodu rodziców. Nie wiem czego bardziej...

Czytałaś "List do ojca" - teraz w większości księgarni lezy na
widoku, łatwo znaleźć. Ta książka jeszcze utwierdziła mnie w
przekonaniu że z punktu widzenia dziecka to wyglada jakby nieco
inaczej niż z naszego.

Z drugiej strony twoja historia świadczy jakby o czymś innym. Ale w
tej sprawie, tak jak w większości spraw nie ma prawdy objawionej.

Więc wracając do tematu - nie szukam usprawiedliwienia. Szukam
sposobu jak nie uwarunkować dzieci, jak nauczyć je żeby nie brnąć w
układ w który rodzice zabrnęli. Nie uważam że rozejście się "dla
ich dobra" jest jakimkolwiek rozwiązaniem. Jeśli kiedyś odejdę (w
co wątpię bo jestem dupkiem) to wyłącznie dla siebie.

[juzniekochanka]

heterosapiens napisał:

Szukam
> sposobu jak nie uwarunkować dzieci, jak nauczyć je żeby nie brnąć
w
> układ w który rodzice zabrnęli. Nie uważam że rozejście się "dla
> ich dobra" jest jakimkolwiek rozwiązaniem. Jeśli kiedyś odejdę (w
> co wątpię bo jestem dupkiem) to wyłącznie dla siebie.
>

Matko! Ty dalej swoje;)
Nie ma takiej recepty. Jeżeli się starasz, ba! jeżeli wogóle myślisz
o przyszłości emocjonalnej swoich dzieci to już robisz więcej niż
przeciętny facet.
Jesteś inteligentnym, czułym i bardzo wrażliwym facetem.
Zakochałeś się nie w tej osobie, w której powinieneś (lub za późno
ją poznałeś), teraz cierpisz (ja mam to prawie za sobą, ale jeszcze
mi bardzo, bardzo ciężko) - dokonałeś jakiegośtamwyboru. Czy
dobrego - życie pokaże. To oczywiste, że wszystko widzisz teraz w
czarnych barwach. Ja mam bardzo podobne przeżycia do Twoich i też
czasami nazywam się szmatą, k.rwą i wiem, że tak mnie postrzegają
inni (bo też dokonałam złego wyboru). Akurat (!) dziś mam dobry
dzień, dlatego pisze tak a nie inaczej, i po prostu nie mogę czytać
tego w jaki sposób o sobie piszesz. Jesooo - znowu OT:/ Ale się do
Ciebie przyczepiłam (po prostu nie będę czytać Twoich postów);)

[zakletawmarmur]

To z powodu dzieci w dużej mierze nie zostawiłem żony.
> Argumentacja, że dla dziecka jest lepiej jak się rodzice rozejdą
> jest łatwa, przyjemna i zupełnie nieprawdziwa.

Nie chcę Cię urazić ale napiszę jak ja to widzę...
Czytam inne twoje wątki i twoje małżeństwo jawi mi się jako totalna
klęska. Ale nie mogę wiedzieć jak to jest faktycznie. Może tak
naprawdę jest Ci to na rękę? Masz żonę, która opiekuje się dziećmi i
domem, tyle kochanek ile chcesz. Chciałbyś się zakochać. Tylko po
co? Chcesz przeżyć parę chwil uniesień emocjonalnych i wrócić do
żony... Za jakiś czas będzie następna wielka miłość i następna. Mam
wrażenie że dzieci to tylko wymówka, żeby nie zaangażować się na
dłużej w inny związek (który może się znudzić). Jesteś w porządku.
Dobry ojciec, który poświęca własne szczęście dla dobra dzieci. A
może chodzi o własne dobro i wygodnictwo? Zauważyłam że zdradzający
zawsze widzą u swojego partnera więcej wad niż ma naprawdę. Myślę,
że w ten sposób zwalniają się z poczucia winy. Może wcale nie jest
Ci tak źle z żoną jak piszesz?
A teraz zastanów się. Czy chciałbyś żeby twoja córka miała takiego
męża jak ty? Jakie dajesz jej wzorce. Twoje zdrady kiedyś mogą wyjść
na jaw. Wiesz co czuje dziecko, którego rodzice zdradzają? Czuje się
tak samo zdradzone... Jestem jeszcze dość młoda, doskonale pamiętam
uczucia które towarzyszyły mi w dzieciństwie. Możesz mi wierzyć
nawet jeśli jesteś super ojcem, córka już zawsze będzie patrzyła na
Ciebie przez pryzmat zdrad.
Niestety jeśli np przez 90% czasu nasze wakacje były udane to i tak
zapamiętujemy te 10% kiedy było okropnie!

> Kiedy byłem mały to pamiętam że jak ognia bałem się dwóch rzeczy -
> wojny atomowej i rozwodu rodziców. Nie wiem czego bardziej...

Jestem młoda a nie pamiętam żebym bała się rozwodu rodziców. Bałam
się śmierci mamy i rozłąki z nią. Rozwód w czasach gdy byłam
dzieckiem zdarzał się wśród artystów i ekscentryków. Powiem Ci że
nigdy się nie wstydziłam tego że rodzice się rozwodzą. Wręcz
przeciwnie, dodawało mi to orginalności.

[heterosapiens]

zakletawmarmur napisała:
> A teraz zastanów się. Czy chciałbyś żeby twoja córka miała
takiego
> męża jak ty? Jakie dajesz jej wzorce. Twoje zdrady kiedyś mogą
wyjść
> na jaw.

Oczywiście że nie! Dlatego się miotam.
Dlatego nawet jak powiedziałem żonie że odchodzę to nie
powiedziałem że do kogoś.
Żeby bylo jasne - ja się nie próbuję wybielać.
Jestem skurwielem a do tego jeszcze dupkiem.
Ale mimo wszystko dobro moich dzieci jest dla mnie ważne.
Możesz powiedzieć - to przestań zdradzać zonę i zacznij być
porządnym mężem. Ok, ale nie potrafię, sorry, mleko się wylało.
Możesz powiedzieć - no to się rozwiedź. Też nie potrafię. Jak
przyszło co do czego to okazało się ze może mam jaja do seksu ale
do trudnych działań już nie.

Ale mi nie chodzi o ocenianie mojej postawy, zwłaszcza że się z
tobą w tej ocenie zgadzam :)

> Wiesz co czuje dziecko, którego rodzice zdradzają?

Nie wiem.

> Jestem młoda a nie pamiętam żebym bała się rozwodu rodziców.
Bałam
> się śmierci mamy i rozłąki z nią. Rozwód w czasach gdy byłam
> dzieckiem zdarzał się wśród artystów i ekscentryków. Powiem Ci że
> nigdy się nie wstydziłam tego że rodzice się rozwodzą. Wręcz
> przeciwnie, dodawało mi to orginalności.

No widzisz, każdy ma swoją perspektywę.
Ja się potwornie bałem ich rozwodu choć wiedziałem że ich
małzeństwo to porażka. Nic nie wiem o zdradach ojca, ale jakbym się
dowiedział, to by na pewno urósł w moich oczach.

[zakletawmarmur]

> No widzisz, każdy ma swoją perspektywę.
> Ja się potwornie bałem ich rozwodu choć wiedziałem że ich
> małzeństwo to porażka. Nic nie wiem o zdradach ojca, ale jakbym
się
> dowiedział, to by na pewno urósł w moich oczach.

Czy ty nie dopasowałeś sobie tej perspektywy do własnych potrzeb?

> Możesz powiedzieć - no to się rozwiedź. Też nie potrafię. Jak
> przyszło co do czego to okazało się ze może mam jaja do seksu ale
> do trudnych działań już nie.

Nie napiszę Ci żebyś się rozwiódł. Myślę, że tak naprawdę jest Ci za
dobrze w tym układzie. Wychodzę z założenie że "chcieć znaczy móc".
A to że narzekamy na męża/żonę nie oznacza że jest nam źle:-)

[heterosapiens]

zakletawmarmur napisała:
> > Nic nie wiem o zdradach ojca, ale jakbym się
> > dowiedział, to by na pewno urósł w moich oczach.
>
> Czy ty nie dopasowałeś sobie tej perspektywy do własnych potrzeb?

Oczywiście że tak.
Szkoda mi taty, bo naprawdę fajny z niego gość.
I jeśli nie miał nikogo na boku to dużo stracił.
Choć może o tym nie wie i dlatego mu jest lepiej niż mi.
Życie jest skomplikowane...

A co do perspektywy, to jeszcze jeden przykład.
Dowiedziałem się właśnie że jeden z moich pracowników zostawił
swoją żonę. Zostawił ją z dnia na dzień, z małym dzieckiem i w
zagrożonej ciąży. Zostawił dla innej kobiety. Pierwsza myśl
noramlnego człowieka? No skurwiel po prostu. Pierwsza myśl moja?
Dżizas, stary, jak ja ci zazdroszczę że potrafisz.

> Myślę, że tak naprawdę jest Ci za
> dobrze w tym układzie.

Nie jest mi nawet dobrze.
Co dopiero za dobrze.
Ale masz prawo do swojego zdania tak jak i ja.
Pozdrawiam

[zakletawmarmur]

> > Myślę, że tak naprawdę jest Ci za
> > dobrze w tym układzie.
>
> Nie jest mi nawet dobrze.
> Co dopiero za dobrze.
> Ale masz prawo do swojego zdania tak jak i ja.

Nie dokładnie się wyraziłam. Nie chodziło mi o to że tak wogóle to
jest Ci za dobrze (szczerze Ci współczuje, żonie też), tylko za
dobrze żeby się rozwieść. Wszyscy egoizm mamy zapisany w genach,
nawet jak robimy komuś przyjemność to robimy to dla siebie. Gdyby
bilans twojego małżeństwa był poniżej zera to nagle okazałoby się
że "masz jaja".

[ilragazzo]

> > Wiesz co czuje dziecko, którego rodzice zdradzają?
>
> Nie wiem.

Ale na przykład ja wiem, dlatego mogę potwierdzić to, co pisze
zakletawmarmur - rozwód dla dzieci NIE jest dramatem. To mit.
Oczywiście, że nie jest to przyjemne, ale prawda jest taka, że jako
dziecko wyczuwałem chłód i ciche dni między rodzicami i niepewność
jutra, i to oczekiwanie na coś nieokreślonego i przykrego była
znacznie gorsza niż rozwód (rodzina nie była patologiczna: nie było
alkoholizmu, ekscesów etc). Rozwód przyniósł:
- jasność sytuacji
- spokój
- pewność jutra
- dziwne (nawet jako dziecko byłem zaskoczony), ale prawdziwe:
wzrost autorytetu wśród rówieśników (choć to pewnie zależy od
osobnika).
- uśmiech matki.
Jak czasami czytam wątki o tych zostających przy niekochanych
żonach/mężach z powodu dzieci, to nie mogę się oprzeć wrażeniu, że
dzieci są tylko pretekstem. A za tym stoi strach, wygodnictwo,
konformizm...

[heterosapiens]

ilragazzo napisał:
> Ale na przykład ja wiem, dlatego mogę potwierdzić to, co pisze
> zakletawmarmur - rozwód dla dzieci NIE jest dramatem. To mit.

No i co ja mogę powiedzieć?
Ty to przeszedłeś i wiesz, że tak jest.
Ja tego nie przeszedłem, ale zostałem uwarunkowany na myślenie że
to najgorsza rzecz na świecie. Nie mam powodów i prawa żeby ci nie
wierzyć. W sumie to nie znam nikogo komu by się życie zawaliło z
powodu rozwodu rodziców. Poza tym, że chyba dzieci z rozbitych
rodzin łatwiej się potem same rozwodzą.
Ale uwarunkowanie jest silne........ echh....

[zakletawmarmur]

> powodu rozwodu rodziców. Poza tym, że chyba dzieci z rozbitych
> rodzin łatwiej się potem same rozwodzą.

Wśród znanych mi rozwodników wszyscy pochodzili z pełnych rodzin.
Nie wiem co mówi statystyka ale wiem że można ją interpretować na
wiele sposobów i dostosowywać do różnych teorii.

[heterosapiens]

zakletawmarmur napisała:
> Wśród znanych mi rozwodników wszyscy pochodzili z pełnych rodzin.

No to ja mam doładnie odwrotne obserwacje.

> Nie wiem co mówi statystyka ale wiem że można ją interpretować na
> wiele sposobów i dostosowywać do różnych teorii.

W pełni się zgadzam.
Statystyka zawsze jest jak bikini, pokazuje to co oczywiste a
zasłania najwazniejsze :)

[ilragazzo]

> powodu rozwodu rodziców. Poza tym, że chyba dzieci z rozbitych
> rodzin łatwiej się potem same rozwodzą.

Tego nie wiem. Ale mogę publicznie obiecać, że jeśli się rozwiodę poddam mój
przypadek analizie forumowiczów ;-)

na razie jednak musimy się uzbroić w cierpliwość, bo mojego rozwodu nic nie
zapowiada (na szczęście).

[aandzia43]

Wrodzony temperament, czyli stopień pobudliwości na bodźce (cielesne
i psychiczne) nie stanowi w najmniejszym stopniu o tym, czy ktoś
będzie miał bujne i szczęśliwe życie erotyczne. To tyllko i
wyłącznie stopień pobudliwości i nic więcej. Na tej bazie
restrykcyjne wobec sfery cielesnej systemy wychowują tabuny
fanatacznych bojowników. Przekuwają w toku wychowywania dzieci ich
energię erotyczną na zapał do walki o nowy ład i nienawiść do wroga.
Stara, ciągle powtarzająca się historia. I na tej bazie ciepłe i
kochające się rodziny wychowują ciepłych i otwartych na sprawy ciała
i na emocje ludzi. I nie muszą te rodziny prowadzić rozmów o
orgazmach wielokrotnych przy obiedzie, głosić, że seks jest
najważniejszy i pozwalać dzieciom słuchać odgłosów sypialnianych.
Mogą to być rodziny z wierzchu nawet nieco purtyańskie. Z wierzchu.

Moja matka nieco fukała na przejawy rozerotyzowania współczesnego
świata, a panie romansujące na boku nazywała kurwiszonami. Co mówiła
o panach - przemilczę. Wstydziła się też uświadomić mnie dokładnie.
Ale jej akceptację cielesności i erotyki czuło się przez skórę.
Stwarzała przyjazny klimat do rozwoju mojej dzięcięcej i
młodzieńczej seksualnośći i uczuciowości. Tak też i ojciec.
Zachowywali się dyskretnie i bez ostentacji, ale spojrzenia ich
zdradzały. Oni się pożądali. Te ich spojrzenia - bezcenne dla
obserwujących ich dzieci. Co by mi było po mojej cielesnej
pobudliwości, gdybym nie miała w domu przyjaznego klimatu. Byłabym
seksualną frustratką, zimną znerwicowaną, gotującą się w środku
babą. Tyle by mi dał mój wrodzony temperament. To, że sięgałam po
książki z tej dziedziny, że szukałam rówieśników, z którymi mogłam
prowadzić rozmowy na te tematy - to też zasługa atmosfery domu.
Takiej subtelnie i nienachalnie otwartej, z wierzchu natomiast dość
konwencjonalnej. Może i ty docenisz kiedyś swoich ciepłych i może
tylko pozornie strasznych mieszczańsko rodziców;) Może wzięłaś od
nich więcej, niż zauważyłaś, że bierzesz?

[wawrzyniecpruski]

Jedyne co możesz zrobić to rozmawiaj z dziecmi jeśli są już na tyle
duże,podsuwaj książki i co bardzo ważne mów o odpowiedzialności.
Zbliżamy sie powoli do społeczeństw Zachodu,które traktują seks jako
zabieg higieniczny albo rodzaj sportu.
Otwarta rozmowa jest bardzo ważna. Ale jestem spokojny, czytając
Twoja wypowidz upewniłem sie, że napewno poradzisz sobie z tym
zadaniem.
A Twoj problem z żoną jest powszechny. Widziałem kiedys taki gag w
jakimś filmie: kochanka pyta faceta- kochanie ale Ty jesteś
napalony, czy nie uprawiasz seksu? Facet na to: nie uprawiam,
przecież jestem żonaty....

[krissdevalnor100]

Wszystkiego nauczyć sie nie da. Efekt końcowy będzie wypadkową
wychowania i zwykłego zyciowego "fuksa"- na kogo trafią na początku
i w późniejszych etapach własnych działań "praktycznych".

Nie moze to być zimny chów na odległość. Ważny będzie pewnie
dotyk "nieerotyczny" (no bo jaki inny do dzieci), który nauczy je
w "niewinny" sposób pozytywnie odbierać doznania fizyczne. Napewno w
sposób delikatny warto im to poprostu powiedzieć, ze seks jest
ważny, może być piękny, może łączyć ludzi i dawać im szczęście. Nie
da się zademonstrować dzieciom, jak to on NAM szczęście daje, ale
wychowanie w ciepłej rodzinie, bez emocjonalnego szantażu czy
pruskiego drylu powinno wystarczyć, aby młody człowiek potrafił sie
otworzyć na emocjonalno-fizyczny związek z drugą osobą.

[cyklista6]

Polecam "Sztukę kochania, witamina M" pani Wisłockiej. To mądra książka.

Jeżeli przez seks rozumiemy ruchy frykcyjne to oczywiste, że dzieci trzeba trzymać jak najdalej. Ale jeżeli seks to czułość, uściski, przytulanie itp. to dla mnie jest jasne, że dzieci powinny to widzieć i uważać takie okazywanie uczuć za coś normalnego.

Natomiast jakoś nie bardzo wierzę w skuteczność mitycznej rozmowy - tym razem z dziećmi, myślę że o wiele więcej przekazujemy w warstwie niewerbalnej. Niektórzy (nieliczni) potrafią spojrzeć na siebie wstecz, na swoją rodzinę z której wyszli, zanalizować dobre cechy i spostrzec wady lub niedostatki, a potem skorygować to u siebie. Ale to, niestety, rzadkość. Nasza zależność od rodziców jest dużo większa niż nam się to na pierwszy rzut oka wydaje.

W pełni zgadzam się z krissdevalnor, że wychowanie w ciepłej rodzinie daje dzieciom ogromną szansę na stworzenie dobrego związku w przyszłości. Naturalnie, nie jest 100% gwarancją tak samo jak wychowanie w rodzinie dysfunkcjonalnej nie przekreśla szansy - jednak nasze rodziny nas bardzo mocno determinują. Co w sumie jest smutne, bo niby wszyscy tak cenią sobie swoją wolność a ona tak naprawdę jest silnie ograniczona już na starcie...

[selfmademan]

Jak twoja pociecha zakocha się pierwszy czy drugi raz to i tak
niewiele będziesz mógł zrobić, ale...:)
do tego czasu przytulaj, nie szczędź buziaków, "przybijaj piątki",
słuchaj co ci ma dopowiedzenia, nie wstydź się rozmawiać o
tym "kiedy ty tato się zakochałeś ?" etc.
Zapewne jak już pociecha będzie miała dowód osobisty to na pewno
zauważy różnicę w podejściu obojga rodziców do szeroko rozumianych
spraw cielesnych - ale jeżeli do tego czasu nie stracisz
prawdziwego, szczerego kontaktu ze swoim dzieciakiem to na pewno
masz duże szanse WTEDY szczerze pogadać o tym jaki seks może być
fajny ("mimo, że mi dziecko niekoniecznie w życiu to wyszło")

[kaachna1]

Dzieci najlepiej wychowuje się na przykładzie,jeśli dzieci od samego początku
nie widziały jak rodzice się przytulają,całują,śpią razem to obraz już się jakiś
im wytworzył,ale to nie musi oznaczać,że powielą ten schemat,nie wiem czy
wychowywanie dzieci przez rodziców którzy tylko ze sobą mieszkają jest dla nich
dobre,czasami lepsze faktycznie jest rozstanie,ale ty podjąłeś taką a nie inną
decyzję i szanuję cię za to,ale głęboko współczuję bo dla mnie żyć tyle lat bez
seksu jest wręcz nie ludzkie i trudno tu mówić o miłości

[aandzia43]

Czy mógłbyś powiedzieć, dlaczego ożeniłeś sie świadomie z kobietą,
dla której seks mógłby nie istnieć? Przecież byłeś już po różnych
lekturach i, jak piszesz, miałeś świadomość, że seks jest ważny i
piękny? Bałeś się kobiet z tempramentem, czy kręciły cię zimne lale,
jak kobiety z twojego dzieciństwa?

[heterosapiens]

aandzia43 napisała:
> Czy mógłbyś powiedzieć, dlaczego ożeniłeś sie świadomie z
kobietą,
> dla której seks mógłby nie istnieć? Przecież byłeś już po różnych
> lekturach i, jak piszesz, miałeś świadomość, że seks jest ważny i
> piękny? Bałeś się kobiet z tempramentem, czy kręciły cię zimne
lale,
> jak kobiety z twojego dzieciństwa?

Trudne pytanie.
Początki mojego rozwoju seksualnego były chyba obiecujące.
Dużo na ten temat wiedziałem, starałem się dużo o tym czytać (na
tyle na ile wtedy to było możliwe), rozmawiać z rówiesnikami.
Pamiętam w ostatnich latach podstawówki mieliśmy taką koedukacyjną
paczkę, którą spotykaliśmy się popołudniami w sali gimnastycznej i
rozmawialiśmy godzinami na różne tematy, także na temat seksu.
Oczywiście to były czysto teoretyczne rozmowy. W małym miasteczku,
ponad dwadzieścia lat temu w podstawówce się seksu nie uprawiało.

Zostałem wychowany na idealistę. Wiedziałem że seks jest wazny ale
też wiedziałem że nie ma się co spieszyć. Że to zbyt powazna zabawa
żeby się za to brać z byle kim i byle jak. W liceum koledzy i
koleżanki zaczęli mieć pierwsze nieśmiałe próby, ja też z moją
dziewczyną spaliśmy nie raz w jednym łóżku. Oboje bylismy bardzo
rozerotyzowani, pieścilismy się godzinami, ale zawsze bez stosunku.
Baliśmy się ciąży, uważaliśmy że jeszcze mamy na to czas. Było
cudownie. Potem ona mnie z dnia na dzień zostawiła... do dziś nie
wiem czemu (i proszę darujcie sobie złośliwe komentarze :) ).

Potem gdzies na studiach spotkałem swoją przyszłą żonę. Wspaniała
kobieta - mądra, dobra, ciepła, wspaniała. W zasadzie wszystko było
super, poza tym że seks jej nie interesował. Oboje byliśmy w sensie
technicznym dziewiczy. Czułem że to jest problem, ale myślałem
sobie (młody niedoświadczony naiwny idealista), że to pewnie z
czasem się zmieni (bo, jak pisali w książkach, kobiety seksualnie
rozkwitają znacznie dłużej), myślałem że może potrzebuje
bezpieczeństwa (czytaj małżeństwa), wierzyłem że powoli ją tego
nauczę... takie tam. Naprawdę, spotkałem kobietę z którą łączyło
mnie strasznie dużo, która - byłem pewny - bedzie cudowną żoną,
matką naszych dzieci, a że nie działał ten cholerny seks? No kurde,
bez jaj, dla takich pierdół przecież nie mogę jej zostawić.

Taki był mechanizm - wiara, że to nie jest aż tak ważne i nadzieja
że z czasem na pewno zmieni się na lepsze. Poza tym nie miałem zbyt
wielu doświadczeń seksualnych i nie wiedziałem co tracę.

Dlatego tym trudniej mi dziś mieć do niej pretensje. Bo ona się nie
zmieniła. Widziały gały co brały. To ja się zmieniłem i zrozumiałem
gdzie mogę sobie wsadzić te moje młodzieńcze ideały :(

[kici10]

To jeszcze powiedz z jakiego domu pochodzi Twoja żona? Co jej
przekazano jako kaptał na życie. Jak ją zaprogramowano? Czy dostała
przekaz, że seks jest piękny, czy że to całe zło świata?

[kaachna1]

Podziwiam cię,że tak długo to znosiłeś,ale jedyne co wam pozostaje to
terapia,musisz namówić żonę na wizytę w poradni małżeńskiej,może da się z tym
jeszcze coś zrobić (o ile ty jeszcze jej chcesz),a jeśli nie to najwyższa pora
zrobić wreszcie coś dla siebie czyli odejść i zacząć wreszcie żyć,myślę,że
dzieci będą szczęśliwe kiedy zobaczą szczęśliwego ojca to jest najważniejsze,a
kiedy podrosną na pewno to zrozumieją

[heterosapiens]

kici10 napisała:
> To jeszcze powiedz z jakiego domu pochodzi Twoja żona? Co jej
> przekazano jako kaptał na życie. Jak ją zaprogramowano? Czy
dostała
> przekaz, że seks jest piękny, czy że to całe zło świata?

Normalny polski małomiasteczkowy dom.
Przekaz wydaje mi się dostała w tej sprawie zerowy.
Nic nie wiem o jakichkolwiek traumatycznych albo choćby złych
doświadczeniach albo wzorcach. Ale w sumie co ja tak naprawdę o
niej wiem...?

[kici10]

Wcale nie chodziło mi o żadne traumatyczne zdarzenia, a o ogólny
klimat dla tych spraw w domu.

Ale w sumie co ja tak naprawdę o
> niej wiem...?

No właśnie. Ale wydaje mi się, że wcale wiedzieć nie chcesz.
I co Cię trzyma jeszcze w tym małżeństwie, oprócz dzieci? Jak duże
są te dzieci?
Jeśli boisz się decyzji, to czasem wystarczy dać się przyłapać, a
sytuacja rozwiąże się sama.
No więc co Cię trzyma przy tej znielubionej żonie?

[heterosapiens]

kici10 napisała:
> > nie wiem...?
> No właśnie. Ale wydaje mi się, że wcale wiedzieć nie chcesz.

Jakbym nie chciał to bym nie rozmawiał.

> Jeśli boisz się decyzji, to czasem wystarczy dać się przyłapać, a
> sytuacja rozwiąże się sama.

No co ja zrobię że jestem perfekcjonistą :)
Również w ukrywaniu mojego drugiego życia...

> No więc co Cię trzyma przy tej znielubionej żonie?

Już pisałem.
Strach przed wzięciem na siebie odpowiedzialności.
Strach przed ostracyzmem rodziny i otoczenia.
Uwarunkowanie wyniesione z domu.
Obawa o dzieci.

Jestem tchórzem. Nie szukam sobie tysiąca usprawiedliwień.
Prawda jest taka że nie mam jaj żeby podjąć trudną decyzję.
Po prostu...

[kici10]

Strach przed wzięciem na siebie odpowiedzialności.
> Strach przed ostracyzmem rodziny i otoczenia.
> Uwarunkowanie wyniesione z domu.
> Obawa o dzieci

Pierdu, pierdu, jakoś Ci nie wierzę.
A czy nie strach przed tym, że może być gorzej niż jest. Że
wyśniona, doraźna księżniczka, okaże się codzienną wiedźmą?
No i jeszcze ostatnie pytanie. Jak sądzisz, czy Twoja żona jest
szczęśliwa w tym małżeństwie? Czy chodzi uśmiechnięta, wyluzowana,
zadowolona, bo dostaje wszystko, czego jej trzeba, oraz że nie
wymuszasz na niej seksu, w związku z czym może spokojnie
pielęgnować swoje niskie libido. Czy też może żyje ze sobą dwoje
wku..wionych ludzi, którzy nie mogą znaleźć drogi do siebie. Jak to
jest u Ciebie?
Co do dzieci, to wychowuje się je własnym przykładem, a nie
moralizatorskimi gadkami. Jeśli ojciec pokazuje, że facet to takie
flaki z olejem, to córki znajdą sobie takich samych bezjajecznych, a
synowie powielą przykład tatusia.
Bo tak naprawdę to z Ciebie taki mały krętacz. Tu coś uszczkniesz,
tam skorzystasz. Ale za to masz, dla równowagi, wielkie dylematy
egzystencjalne. Ty cierpisz i upajasz się swym cierpieniem, zamiast
ruszyć dupę i coś zrobić.

[heterosapiens]

kici10 napisała:
> Pierdu, pierdu, jakoś Ci nie wierzę.

:)

> A czy nie strach przed tym, że może być gorzej niż jest. Że
> wyśniona, doraźna księżniczka, okaże się codzienną wiedźmą?

Zupełnie szczerze - nie!
Nie w tym konkretnym przypadku.
Tym razem miałem "taką pewność, o którą wszystkim wam chodzi"...

> No i jeszcze ostatnie pytanie. Jak sądzisz, czy Twoja żona jest
> szczęśliwa w tym małżeństwie? Czy chodzi uśmiechnięta,
wyluzowana,
> zadowolona, bo dostaje wszystko, czego jej trzeba,

A w życiu!
Jest nieszczęśliwa, sfrustrowana, czuje się niedoceniona, samotna.
Na mężu nigdy nie może polegać. Mąż się zupełnie nie interesuje jej
sprawami, jej problemami. Jest zmęczona życiem z konfabulantem -
podać jeszcze parę cytatów z ostatnich dni???

> oraz że nie
> wymuszasz na niej seksu, w związku z czym może spokojnie
> pielęgnować swoje niskie libido.

Czuje się zaszczuta, sprowadzona do roli dziury, mąż wpędza ją w
poczucie winy stawiając nierealne oczekiwania, podczas gdy
wszystkie jej koleżanki uprawiają seks znacznie rzadziej i nikt im
nie robi wyrzutów - cytować dalej?

> Czy też może żyje ze sobą dwoje
> wku..wionych ludzi, którzy nie mogą znaleźć drogi do siebie. Jak
to
> jest u Ciebie?

Dwoje wk..nych ludzi którzy nie mogą znaleźć drogi OD siebie.

> Co do dzieci, to wychowuje się je własnym przykładem, a nie
> moralizatorskimi gadkami. Jeśli ojciec pokazuje, że facet to
takie
> flaki z olejem, to córki znajdą sobie takich samych
bezjajecznych, a
> synowie powielą przykład tatusia.

No a po co ja założyłem ten wątek?
Jakbym bym super facetem i nie miał wątpliwości że dobrze wychowam
dzieci to bym klawiatury nie niszczył...

> Bo tak naprawdę to z Ciebie taki mały krętacz. Tu coś
uszczkniesz,
> tam skorzystasz. Ale za to masz, dla równowagi, wielkie dylematy
> egzystencjalne. Ty cierpisz i upajasz się swym cierpieniem,
zamiast
> ruszyć dupę i coś zrobić.

Mocne słowa kici.
Ale nawet jeśli masz rację to co?
Nie mam prawa tu być i rozmawiać?
Zdaje się że to forum nie tylko dla takich superludzi jak ty.

[aandzia43]

Wetnę się. Pewnie, że masz prawo tu być i rozmawiać. Ale chyba już
ci odpowiedziano na twoje pytnie o dzieci: wychowuje się je własnym
przykładem. I odpowiedzialność spoczywa na tobie i twojej żonie. Jak
wychowała córkę na taką samą zimną i spękaną w cielesnych kwestiach
kobietę, jak ona, to co ty na to możesz poradzić? A co twoja żona
poradzi na to, że ty jesteś notorycznie zdradzającym dwulicowym
tchórzem (sorry) i dla dzieci stanowisz wzorzeć właśnie takiej
męskości? Jak nie znajdziecie z żoną drogi OD siebie i jednocześnie
każde z osobna nie odnajdzie SIEBIE , to jak ty sobie wyobrażasz
dawanie pozytywnego przykładu dzieciom i jakąkolwiek poprawę w tej
kwestii? Możesz sobie ulżyć na forum i pojojczyć trochę, ale ty
chyba już dotarłeś do drzwi, które teraz trzeba tylko otworzyć? Nie?

A właściwie po jaką cholerę używasz cieleśnie swojej żony? Przecież
miewasz fascynujące przygody erotyczne. Nie sądzisz, że to dręczenie
nieszczęsnej kobiety? I narażanie jej na zarażenie francą, którą w
każdej chwili możesz jej przywlec z tych gościnnych występów.
Zaznaczanie terenu? Rozumiem zdradę w sytuacji długotrwałego
bezseksia, ale pojąć nei mogę kompulsywnego pchania się we wszystkie
możliwe, nawet niesatysfakcjonujące, dziury. A może jesteś
seksoholikiem?

[kici10]

A właściwie po jaką cholerę używasz cieleśnie swojej żony?

Show must go on.

[heterosapiens]

aandzia43 napisała:
> A właściwie po jaką cholerę używasz cieleśnie swojej żony?
> Zaznaczanie terenu? Rozumiem zdradę w sytuacji długotrwałego
> bezseksia, ale pojąć nei mogę kompulsywnego pchania się we
> wszystkie możliwe, nawet niesatysfakcjonujące, dziury.

10 lat bezseksia wystarczy, czy to jeszcze za mało według twoich
kryteriów? I dlaczego kiedy w innym wątku ktoś chwali się że
wrescie zdradził partnera wszyscy lecą z gratulacjami, a ja niby
jestem zły? Bo zdradziłem więcej niż raz? To ile razy można?
I gdzie napisałem że dziury były niesatysfakcjonujące i że pcham
się we wszystkie? Jak już chcesz obrażać to obrażaj mnie a nie te
cudowne kobiety, których nie znasz i o których nic nie wiesz.

> A może jesteś seksoholikiem?

A co to znaczy?

[aandzia43]

Nie odwracaj kota ogonem i nei uderzaj w patetyczny ton. Zapytałam
dość wyraźnie. Ale dobra, zrobię to jeszcze raz. Ja się nie pytam,
dlaczego zdradziłeś żonę po latach bardzo niesatysfakcjonującego
seksu (to dla mnie dość oczywista reakcja zrozpaczonego człowieka),
tylko dlaczego, mając kochanki (satysfakcjonujące) pchasz się
jeszcze na nią? Dręczysz ją w ten sposób i narażasz na złapanie
francy. Po co???

[heterosapiens]

aandzia43 napisała:
> Nie odwracaj kota ogonem i nei uderzaj w patetyczny ton.
Zapytałam
> dość wyraźnie. Ale dobra, zrobię to jeszcze raz. Ja się nie
pytam,
> dlaczego zdradziłeś żonę po latach bardzo niesatysfakcjonującego
> seksu (to dla mnie dość oczywista reakcja zrozpaczonego
człowieka),
> tylko dlaczego, mając kochanki (satysfakcjonujące) pchasz się
> jeszcze na nią? Dręczysz ją w ten sposób i narażasz na złapanie
> francy. Po co???

Aaaa... sorry, dopiero teraz rozumiem pytanie.
Dlatego że nadal cholernie mnie pociąga.
Dlatego że zamieniłbym wszystkie kochanki za bycie z nią.
Proste?

A co ty tak obsesyjnie z tą francą?
Jakieś złe doświadczenia?

[kici10]

Aaaa... sorry, dopiero teraz rozumiem pytanie.
> Dlatego że nadal cholernie mnie pociąga.
> Dlatego że zamieniłbym wszystkie kochanki za bycie z nią.
> Proste?

To po kiego grzyba chcesz ją zostawić?

[heterosapiens]

kici10 napisała:
> > Dlatego że nadal cholernie mnie pociąga.
> > Dlatego że zamieniłbym wszystkie kochanki za bycie z nią.
> > Proste?
>
> To po kiego grzyba chcesz ją zostawić?

Łomatko!!!
Dopiero sama mi to proponowałaś :)

Dlatego, że nie wyrabiam w stanie permanentnego fizycznego
odrzucenia. Co powoduje że robię się coraz bardziej wredny w
codziennnych kontaktach (ponieważ pomysły na naprawę mi się po 15
latach skończyły stałem się upierdliwy, cyniczny, zimny i złośliwy)
oraz zbudowałem sobie całe skomplikowane drugie życie, z którego
bynajmniej nie jestem dumny - wręcz przeciwnie, męczy mnie ono i
niszczy. Do tego mam świadomość ciągłej jazdy po bandzie i choć
jestem w tym cholernie profesjonalny to w końcu musi się wydać. I
wtedy będzie jeszcze bardziej niefajnie...

Kici, próbowałem to naprawiać, ale nie umiem!
Chciałbym z nią być, nie znajdę nikogo lepszego, ale nie dam rady z
własną fizycznością. Nie jestem seksoholikiem, ja tylko nie umiem
życ bez seksu. Zacytuję ci moją terapeutkę, która parę dni temu
powiedziała mi - "Marny żywot przed panem, jeśli pan czego nie
zmieni to wkrótce zafunduje pan sobie zawał, raka albo wypadek..."

Czy odpowiedziałem ci na twoje pytanie?

[kici10]

Łomatko!!!
> Dopiero sama mi to proponowałaś :)

Nic takiego nie napisałam. Proponowałam Ci, żebyś ruszył dupę i coś
z tym zrobił. Nie dawałam Ci żadnych prostych rozwiązań. To Ty sam
musisz zadecydować czego chcesz.

Czy odpowiedziałem ci na twoje pytanie?

Tak. Tak podejrzewałam, że jest w tym co piszesz jakieś drugie dno.
Coś mi się nie chciało wierzyć, że po kilkunastu latach męczarni ,
jedyne czego się obawiasz, to ostracyzm społeczny. Podczas, gdy Ty
wcale nie chcesz odchodzić, a chcesz jedynie, żeby ona się zmieniła.
Wygląda na to, żeś kolejny facet, który ma problemy ze zrozumieniem
psychiki i reakcji kobiet. Nie będzie bzykania tam, gdzie są
konflikty i jak to ładnie ująłeś- blokada emocjonalna.
Jeśli chcesz, możemy podyskutować na privie. Mnie też kiedys ktoś na
tym forum wyjaśnił sposób myślenia faceta, o którym nie miałam
pojęcia.

[aandzia43]

> Aaaa... sorry, dopiero teraz rozumiem pytanie.
> Dlatego że nadal cholernie mnie pociąga.
> Dlatego że zamieniłbym wszystkie kochanki za bycie z nią.
> Proste?
>
> A co ty tak obsesyjnie z tą francą?
> Jakieś złe doświadczenia?

Nie, nie całkiem proste. Przecież spotkałeś jakiś czas temu
wspaniałą kobietę, dwa w jednym, do tańca i do różańca. Swoją
kochankę, której porzucenie leży ci na wątrobie i którego żałujesz.
Pisałeś chyba, że w niej, końcu, seks połączył ci się z miłością. To
która z tych dwoch kobeit w końcu jest twoją wielką miłością, i z
którą chciałbyś być, gdyby nie dzieci, teściowie i hipotetyczny
ostracyzm społeczny? Czy przeżywając ognisty romans i miłość z
kochanką dalej zmuszałeś żonę do seksu? A jeśli tak, to po co?
Której w końcu pożądasz bardziej?

Francy nigdy nie złapałam. Bo od 22 lat sypiam z jednym facetem.
Który, jak wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują, jest mi
wierny. Dodam jeszcze, że nie traktujemy instytucji małżeństwa z
chorobliwą atencją. I nie boimy się panicznie słowa rozwód. Ale
jakoś do tej pory się nie rozwiedliśmy. Czasem sama zastanawiam się,
jakim cudem;-)

[kici10]

Jest nieszczęśliwa, sfrustrowana, czuje się niedoceniona, samotna.
> Na mężu nigdy nie może polegać. Mąż się zupełnie nie interesuje
jej
> sprawami, jej problemami. Jest zmęczona życiem z konfabulantem -
> podać jeszcze parę cytatów z ostatnich dni???

Czyli nie taka z niej zimna suka, jak ją malujesz. Kołaczą się w
niej jakieś ludzkie uczucia. Ciekawe co jej zrobiłeś (lub nie
zrobiłeś), że się tak czuje? Swoją drogą nie dziwię się, że z takim
nastawieniem do Ciebie, nie bardzo ma ochotę na łóżkowe igraszki z
Tobą.

Czuje się zaszczuta, sprowadzona do roli dziury, mąż wpędza ją w
> poczucie winy stawiając nierealne oczekiwania

Czy mógłbyś wyjaśnić, co to są te nierealne oczekiwania?

Nie mam prawa tu być i rozmawiać?

Toteż siedzimy i rozmawiamy. Ale wcale nie musi to być grzeczna
rozmowa.

Zdaje się że to forum nie tylko dla takich superludzi jak ty

A to już tani chwyt, mający na celu zbicie z pantałyku adwersarza. I
co, niby teraz mam Ci udowadniać, że nie jestem superczłowiekiem?
Daruj sobie takie zagrywki.

[heterosapiens]

kici10 napisała:
> Czyli nie taka z niej zimna suka, jak ją malujesz.

Tak ją maluję? To chyba nieświadomie...
Jest zimna ale na pewno nie suka.
To dobra i mądra kobieta, choć emocjonalnie zablokowana tak jak i
ja. I myślę że podobnie nieszczęśliwa...

> Czy mógłbyś wyjaśnić, co to są te nierealne oczekiwania?

Prawo do tego, żeby coś w łóżku zależało ode mnie.

> A to już tani chwyt, mający na celu zbicie z pantałyku
adwersarza. I
> co, niby teraz mam Ci udowadniać, że nie jestem superczłowiekiem?
> Daruj sobie takie zagrywki.

Przepraszam, poniosło mnie.

[kici10]

To dobra i mądra kobieta, choć emocjonalnie zablokowana tak jak i
> ja. I myślę że podobnie nieszczęśliwa...

I co, myślisz, że ktoś Cię dotknie czarodziejską różdżką i
emocjonalnie odblokuje? W nowym związku powielisz wszystkie stare
schematy. Nad własnymi blokadami trzeba pracować samemu, albo z
psycholem. To ciężka praca, ale tylko tak można coś zmienić.

[aandzia43]

Dziekuję za odpowiedź.

> Dlatego tym trudniej mi dziś mieć do niej pretensje. Bo ona się
nie
> zmieniła. Widziały gały co brały. To ja się zmieniłem i
zrozumiałem
> gdzie mogę sobie wsadzić te moje młodzieńcze ideały :(

To nie były młodzieńcze ideały, to był taki, a nie inny system
wartości. Niektórzy kultuwują go do końca dni swoich. Ani lepszy,
ani gorszy od innych. W takim cię wychowano, a ty go powieliłeś. Po
jakimś czasie zaczął cię uwierać, ale to już inna sprawa. Czy
pożądałeś swojej żony? Byłeś w niej zakochany, jak w kobiecie? Czy
tylko przyjaźniłeś się z nią, ceniłes ją i podziwiałeś, jak np.
siostrę lub przyjaciółkę?

Pisałeś wcześniej, że w dzieciństwie panicznie bałeś się rozwodu
rodziców. Teoretycznie bez sensu, bo wychowałeś sie w rodzinie,
która trwałość i niezmienność traktowała jako dobro najwyższe. I
nic, najgorszy dyskomfort i poczucie straty i beznadziei nie mogło
rozerwać więzów małżeńskich między twoimi rodzicami. Ani ja, ani
moja dorosła teraz córka nie bałyśmy się rozwodu rodziców. Nawet nam
mysl taka przez umysł dziecięcy nie przeszła. A w wieku nastoletnim
pożądałyśmy wręcz rozstania kłócących się wiecznie starych, ale to
już inna sprawa. W naszej rodzinie więzów małżeńskich nie traktuje
sie jako święte, choć rozwodów jakoś za bardzo nie ma. Zastanawiam
się, czy brak lęku przed rozstaniem rodziców może być wynikiem
poczucia bezpieczeństwa, jakie dziecko ma, osadzenia w rodzinie, w
świecie. A może jest wynikiem tego, że autentyczne ciepło i miłość
między rodzicami (choć często z burzami i bez sielanki) daje taką
błogość i poczucie bezpieczeństwa, że problem w ogóle nie istnieje?
Zrobiłam bardzo szybką ankietę wśród znajomych i wyszło mi, że
dzieci małżeństw czule kochających się (choć też kłócących się) nie
miały tego lęku. To oczywiście tylko parę odpowiedzi przypadkowych
osób, nic poważnego. Ale jest to też jakaś teza, jakiś pomysł.

A jak to ma się do ciebie i twojego małżeństwa i dzieci? Może tak,
że dzieci dobrze czują, co tak naprawdę łączy rodziców i skąd mogą
spodziewać się ciosu. Czułeś chłód w małżeństwie swoich rodziców,
czułeś, że emocjonalnie niewiele ich łączy, czyli czułeś rozpad. Nie
łapałeś, że jest coś takiego, jak superego, które nigdy nie pozwoli
im się rozstać. Ty wiedziałeś, co się dzieje naprawdę w ich intymnym
światku. Twoje dzieci też czują, co się naprawdę dzieje między wami
(co by to nie było) i mają takie lęki, na jakie zapracowała sobie
wasza rodzina. Czy coś na to poradzisz? Zależy ile one mają lat i
czy ty zmienisz siebie i swoje życie.

[lunatic_ann]

ja tez jestem wyjatek od reguly, moi rodzice bardzo stonowani pod tym wzgledem, mama raczej niezbyt, ale podobno tata (z opowiesci mamy) istny wulkan... wszyscy mowia. ze sie w niego wrodzilam.
nigdy nie bylo miedzy nimi jakis wielkich czulosci, ktore ja bym widziala, rozwodu rodzicow bardzo sie balam, wiec bylam uwazna. Klocili sie czesto i nadal to robia majac nieco pod 60 oboje...
przelomem bylo przyjscie na swiat mojego brata - jest 17 lat mlodszy. Podobno wypadek przy pracy.
Ja zawsze daze do tego, zeby byc blisko z czlowiekiem, w ktorego zainwestuje uczucia. Lubie sie przytulac i lubie byc przytulana - bardzo. W domu rodzinnym nigdy nie widzialam ich objetych czy czulych wobec siebie. Ja jestem inna. Bardzo sie "opiekuje". Nie jestem kura domowa - bynajmniej.
Dzieci, jesli wychowywac na ludzi nie powtarzajacych bledow rodzicow, (moim zdaniem) trzeba miec kontakt z nimi,nie przez prezenty, kupowanie plazmy do ogladania bajek, gry komputerowe - bo to jest na czasie..
raczej rozmowy, mile chwile, wspolne tematy.
I nie znaczy to - bycie non stop z dzieckiem, lepiej byc z nim szczesliwym odwiedzxajac czesto, niz ma ono widziec lodowate, acz zewne podejscie mamusi (jaki to tatus jest) lub wykorzystywanie dziecka, zeby tata wrocil. Taki szantaz emocjonalny.
A z tym dupkiem heterosapiens to grubo przesadzasz, nie badz taki zly dla siebie :):)
to, ze probujesz byc soba, ze w jakis sposob o to walczysz, choc bez skutku, nie znaczy, ze jestes zly, dupek, skurwiel - jak tam siebie nazwales...
Jestes wrazliwym, rozumiejacym facetem (bo po co inaczej chciabys rozmawiac o tym wszystkim), ale - moim zdaniem - albo strach, albo Twoja wielka sile skieruj na uszczesliwienie siebie, Tobie tez sie cos od zycia nalezy..
Strach jest przed zlinczowaniem przez otoczenie (co oni powiedza? zostane potepiony do konca swiata, bo chce sie z kims bzykac a to NIE TYLKO nie interesuje nie zawsze kogos interesuje)
Jestes troche, bardzo - hipokryta - chcesz byc poprawny, ale zle Ci z tym jak widac - chyba.
Chcesz byc szczesliwy, ale boisz sie, ze unieszczesliwisz innych przez to.
Moze kiedys sie odwazysz, zycze Ci tego, zycie moze byc takie fajne. Porzuc te konwenanse, sa sztuczne, jesli zostaniesz - kiedys i tak to peknie i wszystko sie wyda.
Take care!!!

[heterosapiens]

lunatic_ann napisała:
> ja tez jestem wyjatek od reguly, moi rodzice bardzo stonowani pod
tym wzgledem,
> mama raczej niezbyt, ale podobno tata (z opowiesci mamy) istny
wulkan... wszys
> cy mowia. ze sie w niego wrodzilam.

W sumie to optymistyczne co piszesz ty i parę innych osób w tym
wątku. Wychodzi na to że wzorce wyniesione z domu mają znaczenie
ale, pod wrunkiem że nie są jakieś traumatyczne, nie mają aż
takiego wpływu na rozwoj seksualności dzieci. Chyba rzeczywiście
nie bardzo można im w tym pomóc, trzeba tylko starać się żeby ich
nie zablokować. Jeśli wyjdą bez blokad to dalej już zależy to od
środowiska, szczęścia i przede wszystkim od nich samych. Tak czytam
to co piszecie - i to optymistyczne.

Staram się wychowywać moje dzieci na bardzo świadomych i
samodzielnych ludzi. Staram się, oboje się staramy, trzymać je jak
najdalej od naszych problemów i dawać im jak najwięcej miłości. Nie
jakiejś abstrakcyjnej ale takiej prostej, poprzez przytulenie,
pocałunek, słowa "kocham cię synku, kocham cię tatusiu",
połaskotanie do łez albo pojedynek na kciuki. Ale to co mnie boli
to to że nie uczę ich mierzenia się z problemami i rozwiązywania
ich. Bo sam nie umiem...

> A z tym dupkiem heterosapiens to grubo przesadzasz, nie badz taki
> zly dla siebie :):)

Już dajmy spokój temu ocenianiu mojej postawy.
Jest żle, ja jestem zły, ale próbuję się ratować.
Przylazłem tu znowu po latach bo potrzebuję rozmowy.
Naprawdę nie mam z kim pogadać...
W realu jestem zawsze uśmiechniętym, bardzo lubianym facetem, który
nie ma żadnych problemów. A moją rodzinę znajomi stawiają sobie za
wzór i szczerze nam zazdroszczą że się tak super dobraliśmy i że
tak nam się w życiu ze wszystkim udało. Bleeee......

> Chcesz byc szczesliwy, ale boisz sie, ze unieszczesliwisz innych
> przez to. Moze kiedys sie odwazysz, zycze Ci tego, zycie moze byc
> takie fajne. Porzuc te konwenanse, sa sztuczne, jesli zostaniesz
> - kiedys i tak to peknie i wszystko sie wyda.

Dzięki, trzymaj kciuki. Jak mi się uda w końcu rozwieść to
zapraszam was wszystkich na imprezę :)

> Take care!!!

Hugs!

[kaachna1]

Jesteś dla dzieci wzorem,one cię kochają i ufają tobie pomyśl jak się poczują
kiedy się dowiedzą o twoich zdradach? myślę,że to będzie dla nich większy
cios,że żyłeś tyle lat w kłamstwie niż to gdybyś odszedł od żony.Nie zdziwiłabym
się gdyby potem poszły w twoje ślady skoro tata tak żył...

[heterosapiens]

kaachna1 napisała:
> Jesteś dla dzieci wzorem,one cię kochają i ufają tobie pomyśl jak
się poczują
> kiedy się dowiedzą o twoich zdradach? myślę,że to będzie dla nich
większy
> cios,że żyłeś tyle lat w kłamstwie niż to gdybyś odszedł od żony.

Obie sytuacje będą ciosem.
Zgadzam się że odkrycie drugiego życia tatusia pewnie większym.
Kaachna, ja to naprawdę rozumiem. Ale od zrozumienia do działania
jest kawałek. I tak jak nie działają "kolacyjki przy świecach" tak
nie działa "to weź i się rozwiedź". To jest pewien proces... Już
raz się do tego zabrałem po partacku i wyszło fatalnie. Teraz muszę
najpierw poukładać sobie w głowie, odnaleźć samego siebie a
działania przyjdą dużo łatwiej. Tak sądzę...

--
"Czym się różni to czego nigdy nie będzie od tego czego nigdy nie
było?"

[kici10]

Hetero, ile Ty masz lat?

[heterosapiens]

kici10 napisała:
> Hetero, ile Ty masz lat?

A na ile wyglądam?

[kici10]

40+

[heterosapiens]

kici10 napisała:
> 40+

40-
Stan podgorączkowy...

[lunatic_ann]

i co - zadzwoniles do tej swojej bylej Lady? napisz - jesli to nie tajemnica - jestem ciekawa...:):)
jesli "otworzy przed Toba ramiona" ( nie tylko - he he) bedziesz mial sie komu wygadac. Jesli ona Cie kocha, to Cie zrozumie, doradzi, bedziesz mial w niej wsparcie. Bedziez mial z kim porozmawiac o tym.
Pewnie jednak lepiej jesli najpierw dojdziesz sam ze soba do ladu.

Ja zapominam o moim przypadku, musze...
Wychodzi na to, ze powoli musze szukac nowej pracy, wiec nie mam nawet czasu o nim myslec, za to ciagle czuje...

Badzmy optymistami, czli zle poinformowanymi realistami :):)
Nie moze byc caly czas zle, do cholery !!

Bedzie dobrze - MUSI
xx

[heterosapiens]

lunatic_ann napisała:
> i co - zadzwoniles do tej swojej bylej Lady? napisz - jesli to
nie tajemnica -
> jestem ciekawa...:):)

Oczywiście że nie.
Co miałbym jej powiedzieć?
Widzisz, spartoliłem wszystko, okazałem się większym dupkiem niż
myślałaś, ale choć się pobzykamy??
Zadzwonię wtedy, kiedy już będę miał coś konstruktywnego do
zaproponowania. Ale zadzwonię na pewno :)

> Nie moze byc caly czas zle, do cholery !!
> Bedzie dobrze - MUSI

Nie musi.
Ale będzie.

[lunatic_ann]

sssss :):) rozumiem. Widze, ze jestes bardzo zdolowany. Ja uciekam w prace (szukanie jej) i rzeczy, ktore uwielbiam robic.
Pozdrawiam

[kaachna1]

Wiesz hetero a mnie się wydaje,że tobie jest dobrze w tym układzie,żona daje
stabilizację,znajomi uważają,że jesteście świetnym małżeństwem, żona
wypierze,ugotuje,posprząta, a tłumacząc się brakiem seksu latasz za "świeżym
mięchem" dobrze kombinujesz tylko pogratulować pomysłu! tylko nie zdziw się że
kiedy żona dowie się o twoich podbojach będzie miała więcej odwagi i powie ci papa

[lunatic_ann]

a moze nie jest, tak jak myslisz, moze wypierze, ugotuje to nie wszystko w zyciu??
moze mu i dobrze, bo kazdy facet, nawet bardzo o siebie dbajacy potrzebuje troski.
Co on kombinuje to to, zeby "swieze miecho" pralo mu skarpetki, ale tez dzielilo z nim zycie - cale zycie... Dawalo jakis odcien barw w dniu codziiennym, ktore nigdy nie sa zaklasyfikowane. Nigdy biale nie jest do konca biale, ani czarne.... Maluje wiec wiem cos o tym.
Kachna! nawet jesli on jest skonczonym idiota, wolno mu to robic, wolno mu byc czlowiekiem jakim chce byc. Z calym szacunkiem dla Ciebie.
Moze i masz racje, ja pisze tylko swoje zdanie

[kaachna1]

lunatic-ann,ja wiem,że wypierze,ugotuje nie jest najważniejsze w życiu,to jest
jedynie konieczność,którą ktoś musi zrobić,takie uroki wspólnego życia
rodzinnego,dlatego nie może tak być,że żona od tych spraw,a inna od bardziej
przyjemnych ja mu nie bronię kontaktu z innymi kobietami jak chce to niech się
spotyka,jego sprawa,ale on pytał o radę odnośnie dzieci więc uważam,że powinien
odejść od żony,a nie stwarzać dzieciom złudnego wrażenia o idealnej
rodzinie,kiedy dowiedzą się prawdy jak tatuś przez tyle lat prowadził podwójne
życie na pewno nie będą zachwycone i on na pewno sporo straci w ich oczach bo o
nich miała być tu mowa

[heterosapiens]

kaachna1 napisała:
> lunatic-ann,ja wiem,że wypierze,ugotuje nie jest najważniejsze w
życiu,to jest
> jedynie konieczność,którą ktoś musi zrobić,takie uroki wspólnego
życia
> rodzinnego,dlatego nie może tak być,że żona od tych spraw,a inna
od bardziej
> przyjemnych

No nie aż tak :)
Gotuję zwykle ja, dziećmi zajmuję się zwykle ja, robię sobie dobrze
sam, sprzatamy conajmniej po równo, tylko z pralką mam kłopoty,
jakoś to urządzenie mnie przerasta. Gerenalnie jestem mężem
samoobsługowym.

> ja mu nie bronię kontaktu z innymi kobietami jak chce to niech się
> spotyka,jego sprawa,ale on pytał o radę odnośnie dzieci więc
uważam,że powinien
> odejść od żony,a nie stwarzać dzieciom złudnego wrażenia o
idealnej
> rodzinie,kiedy dowiedzą się prawdy jak tatuś przez tyle lat
prowadził podwójne
> życie na pewno nie będą zachwycone i on na pewno sporo straci w
ich oczach bo o
> nich miała być tu mowa

Zaczyna to do mnie docierać...

[lunatic_ann]

a z kolei patrzac z logicznej strony - niech sie pieprzy!!! z tyloma kobietami byl, jednej obiecal cos tam, a pisze, ze zamienilby je wszystkie na swoja zimna zone, bo ona jest najwazniesza.
Hetero!!
czego Ty wlasciwie chcesz??
zeby zona byla inna i bedziesz czekal, az sobie palce prztrzasniesz, wlasne? (nie licz na to)
czy kogos nowego, z kim sobie ulozysz zycie, aczkolwiek niekoniecznie bedac szczesliwym do konca wspominajac ciage krolowa sniegu?? zakoncz lepiej sprawe ze swoja malzonka, nie mac w glowie innym, to, ze Ty bedziesz do konca zycia nieszczesliwie zakochany w zimnej babie, nie znaczy, ze cala reszta kobiet ma cierpiec, bo dasz im jakas nadzieje...

[heterosapiens]

lunatic_ann napisała:
> a z kolei patrzac z logicznej strony - niech sie pieprzy!!!

I o to chodzi :)

> z tyloma kobietami
> byl, jednej obiecal cos tam, a pisze, ze zamienilby je wszystkie
na swoja zimna
> zone, bo ona jest najwazniesza.

Poza tym ostatnim przypadkiem nigdy nawet mi do głowy nie przyszło
że mógłbym odejść od żony. To zawsze było coś obok, wypełnienie
jakiegoś braku, ale żona zawsze była najważniejsza. Bo ją kochałem
i nie wyobrażałem sobie tak naprawdę prawdziwego związku z kimś
innym. Dopiero kiedy naprawdę się zakochałem w innej kobiecie
zrozumiałem że to nie jest costans, że coś może się zmienić. Inna
sprawa że spartoliłem to maksymalnie, zawiodłem kobietę która mi
uwierzyła i stchórzyłem. Ale to już wałkowaliśmy...

> Hetero!!
> czego Ty wlasciwie chcesz??

Jakbym wiedział to już by było znacznie lepiej :)

> zeby zona byla inna i bedziesz czekal, az sobie palce
prztrzasniesz, wlasne?

No właśnie po wczorajaszej rozmowie chyba się przekonałem że tylko
się niepotrzebnie okłamuję.

> zakoncz lepiej sprawe ze swoja malzonka

Oj, zaskakująco szybko sprawy zaczęły się toczyć....

> , nie mac w glowie innym, to, ze Ty bedziesz do konca zycia nieszc
> zesliwie zakochany w zimnej babie, nie znaczy, ze cala reszta
kobiet ma cierpie
> c, bo dasz im jakas nadzieje...

Jak narazie dałem jednej.
Jest mi wstyd i więcej tego nie zrobię.
Teraz na pewno zachowam właściwą kolejność działań...

Jeeezu, jak ja do NIEJ tęsknie!!!

--
"Czym się różni to czego nigdy nie będzie od tego czego nigdy nie
było?"

[lunatic_ann]

Hetero. Za bardzo "polecialam" na Ciebie. Sory. Bylam pewna, ze mi cos dowalisz w odpowiedzi lub nie odpowiesz wcale.
Bardzo podobna jest Twoja sytuacja (chyba), to tej, ktora ja przezylam tyle, ze z tej drugiej strony.
Ja jednak nie czekam na zadne info od niego, rozstalismy sie w wielkim gniewie. Mysle, ze na reke bylo mu obwinic mnie o to, ze zona sie dowiedziala. Taki pretekst zeby zerwac kontakt.
Stad tyle elektrycznosci :):)

Pisz, jak tam Ci sie uklada.

Pozdrawiam

[claudel6]

heterosapiens: wiesz, przeczytałam ten watek dopiero teraz - temat bardzo bardzo
ciekawy i sie do niego jeszcze odniosę, jak sie zbiore, bo mam sporo na do
powiedzenia ze swojego doświadczenia. ale wcześniej - taka moja osobista uwaga
do Ciebie - czytając o Twojej decyzji i o tym , jak ja racjonalizujesz miałam
ciarki na plecach.

byłam o krok od tego, żeby znaleźć sie w sytuacji tej Twojej drugiej kobiety -
tej dopasowanej, prawdziwej, upragnionej - ale z niepojętych przyczyn odrzuconej
(bo one te Twoje zracjonalizowane, wyjaśnione przyczyny dla mnie są niepojęte).
w imię czego?

piszesz o dzieciach. może miałam szczęście, ze dzieci nie było. ale mój partner
był gotowy zmarnować sobie życie u boku swojej aseksualnej ryby, tylko dlatego,
ze nie miał jaj, by ją zostawić.

w którymś momencie ja musiałam mieć jaja, ale to już inna historia...

[zaspana-cieciowa]

Nie mogę tego czytać...zbyt znajome mi się wydaje

[heterosapiens]

claudel6 napisała:

> heterosapiens: wiesz, przeczytałam ten watek dopiero teraz -
temat bardzo bardzo ciekawy i sie do niego jeszcze odniosę, jak sie
zbiore, bo mam sporo na do powiedzenia ze swojego doświadczenia.

Czekam z niecierpliwością.

> ale wcześniej - taka moja osobista uwaga
> do Ciebie - czytając o Twojej decyzji i o tym , jak ja
> racjonalizujesz miałam ciarki na plecach.
> byłam o krok od tego, żeby znaleźć sie w sytuacji tej Twojej
> drugiej kobiety - tej dopasowanej, prawdziwej, upragnionej - ale
> z niepojętych przyczyn odrzuconej
> (bo one te Twoje zracjonalizowane, wyjaśnione przyczyny dla mnie
> są niepojęte). w imię czego?

Przede wszystkim w imie mojego tchórzostwa.

> piszesz o dzieciach. może miałam szczęście, ze dzieci nie było.
> ale mój partner był gotowy zmarnować sobie życie u boku swojej
> aseksualnej ryby, tylko dlatego, ze nie miał jaj, by ją zostawić.
> w którymś momencie ja musiałam mieć jaja, ale to już inna
> historia...

Opowiedz ...

[claudel6]

'opowiedz, opowiedz' :)

no dobra, zaczne od dzieci:
wiadomo, ze kazdy przypadek jest inny - ale naprawde jest cos madrego w tym
wyswiechtanym banale, ze dla dziecka nie liczy sie to, czy rodzice sa ze soba
razem, ale to czy sa szczesliwi.
jestem dzieckiem, jak wiele osob z mojego pokolenia, z rozbitego malzenstwa.
rozwod i rozstanie moich rodzicow mialo miejsce, gdy bylam bardzo malutka, moja
mama jakis czas byla sama.
ale teraz, z tym zyciem jakie mam, z ta rodzina, jaka mam - mysle, ze to bylo
jedne z najlepszych rzeczy, jaka sie mogla wtedy zdarzyc.
po pierwsze - nie stracilam ojca. nie odczuwalam jego braku, bo widywalismy sie
bardzo czesto i regularnie, a w jego domu mialam swoj dom. spedzalam z nim
wakacje, swieta (po polowie), mialam silny kontakt z dziadkami, wujkami,
ciotkami, ciotecznym i stryjecznym rodzenstwem.
stosunki miedzy moimi rodzicami to nie byla zadna tam sielanka, nie - moja mama
mysle, ze przez pierwsze lata szczerze ojca nienawidzila (ojciec odszedl do
innej kobiety btw, i ozenil sie z nia, wiec mialam macoche).
ale dzieki wzajemnie dotrzymywanej umowie, ze ja spedzam z nim czas - wszystko
dla mnie bylo normalne. niechec mojej mamy w zadnym stopniu nie wplynela na moja
milosc do ojca, COKOLWIEK ona nie mowila - a mowila czasem straszne rzeczy - ja
bylam na to impregnowana.
do tej pory mam bardzo dobry i silny kontakt z ojcem, mieszkajac za granica
(sic!) widuje sie z nim raz na miesiac-2 miesiace.
czemu to zawdzieczam? jakiejs madrosci pewnie moich rodzicow, ale tez milosci.
ich do mnie i milosci dziecka, jakim bylam - do rodzica.
po drugie - zyskalam wspaniala, cudowna, kochajca sie nowa rodzine. moja mama
wyszla drugi raz za maz za czlowieka, ktory ja dozgonnie kocha, zapewnia jej
bezpieczenstwo, opieke i milosc. i ktory stal sie moim drugim ojcem - tym, ktory
byl w domu i byl na co dzien. tym, na ktorego zawsze moglam liczyc i ktory mnie
naprawde kocha.
oboje stworzyli dom, w ktorym po prostu byla milosc. i nie, nie jest tak, ze moi
rodzice (mama i ojczym) sie nie klocili - moja mama jest straszna cholera - ale
to nie byly klotnie, ktore mnie i moja siostre przerazaly.
byl to i jest dom, w ktorym bylam kochana, akceptowana i ktory wobec swiata
zewnetrznego zawsze stal po mojej stronie.
teraz sobie zloz te opiowiesci w jedno:
rozwod rodzicow moze prowadzic do tego, ze damy dziecku nowy dom - dom
prawdziwej milosci i prawdziwej akceptacji, i dom bardzo istotnych dobrych
wzorow. dziecko moze straci swoja stara rodzine - ale zyska nowa. czuje sie
cholernie szczesliwa (w sensie lucky) osoba, ze mialam szczescie wyjsc z takiego
domu.

to tyle w temacie tego, ze rozwod jest tragedia.

w temacie zdrowej seksualnej atmosfery w domu: tez jestem jakims klasycznym
przykladem - rodzice akurat byli takim typem 'szwedzkim' :) - byli bardzo
otwarci, swobodni, bezpruderyjni. nie wstydzili sie nagosci, nie robili z sexu
tematu tabu.
nie rozmawialismy na ten temat przy sniadaniu, ale nie bez powodu na wierzchu
lezala Michalina Wislocka i mialam do niej latwy dostep.
w zyciu doroslym nie mialam zadnych problemow w lozku - jestem bardzo
rozbudzona, uwielbiam sex i z wlasciwym facetem moge robic to kilka razy dziennie :)

[zaspana-cieciowa]

claudel6 napisała:


A ja sobie myślę że to nie tylko o te dzieci chodzi.W sensie
nieodchodzenia.To przede wszystkim strach.Wielki, obezwładniający
strach.Że trzeba od nowa.Że to od nowa nie wyjdzie.Że będzie wstyd i
nie będzie dokąd pójść.Że boje się trudnych sytuacji, a te będą.Że
boję się ciężkich, prawdziwych rozmów, a te będą.Że ktoś o mnie
pomyśli żle.I że może ja o sobie pomyślę że rację miała moja żona,
jestem myszołówkiem, a chciałbym być kimś więcej.I strach że będę
musiał być wreszcie szczęśliwy, a przestanę być żałosnym dupkiem...a
to taka niewymagająca fucha.
Dzieci to ładnie przykrywają...

[claudel6]

oczywiście, że przykrywka, dlatego ją demaskujemy ;)

[sylwiamich]

Nikt tego nie zdemaskuje.Dopóki sam zainteresowany nie będzie
chciał.On co najwyżej bardziej polubi swoją fuchę, bo szans na
lepszą nie będzie widział.Mi osobiście szkoda tych kobiet które są
wokół niego.Żony, kochanki, i innych "wielbicielek"...wystarczy
poczytać wpisy tutaj.
Są różne sposoby uwodzenia...na przyzwitego-nieszczęśliwego dupka na
przykład?

[aandzia43]

Kobiet może i szkoda, ale jak się dają brać pod włos, to już ich
sprawa.

> Są różne sposoby uwodzenia...na przyzwitego-nieszczęśliwego dupka

...zwanego inaczej samokrytycznym pozorantem, bądź też pozornym
samokrytykiem. Bez różnicy, bo równie bez sensu.