Czy komuś się udało?

[malalajza]

Czytam i czytam... dużo tego czytania, przegrzebałam dopiero niewielki procent
wątków na forum. Na razie znalazłam tylko jeden wątek, który mógłby stanowić
światełko w tunelu, ale jego autor (kmoczar) sam nie wie do końca, co się tak
naprawdę stało...
Ale nasuwa mi się takie przekrojowe pytanie do mających w związkach problemy z
seksem (a raczej jego brakiem), obojętnością partnera itp.
Czy udało się komuś rzeczywiście uzdrowić relacje? Przywrócić pożądanie i
zainteresowanie w sobie, w partnerze, dojść do porozumienia, odbudować coś, co
padło?
Jeśli tak, to w jaki sposób? Czy to w ogóle możliwe, czy jak już raz sie
posypało, to wszelkie próby naprawy będą o kant dupy potłuc?
Czy może z czasem po prostu - w zależności od podejścia - odchodzicie albo
trwacie bez zmian mając żal do siebie i partnera, czy też decydujecie się na
zbudowanie życia erotycznego poza formalnym związkiem i pozostajecie w
układzie nie dającym Wam pełnej satysfakcji?

[bigbadpig]

Lektura forum raczej optymizmem nie natchnie, ale też ludzie pisują tu w chwili
kryzysu a co dalej z nimi - nie wiadomo.
W dłuższym rozpięciu czasowym można tu poobserwować tylko kilka przypadków i one
tez nie natchną optymizmem. To brzmi już bardziej jak odpowiedź.

W miarę skutecznie z pomocą forum lub mimo tej pomocy :p udaje się
zainteresowanym zdiagnozować problem w związku - znacznie gorzej wygląda
sytuacja z jego późniejszym usuwaniem.

Obserwując z zewnątrz wydaje się, że większość piszących w jakimś dającym się
jeszcze obserwować czasie decyduje się na bohaterskie trwanie w związku lub
równie bohaterskie rozstanie.
Ciekawy jest również fakt, że niezadowoleni mężczyźni więcej wydają się walczyć,
niezadowolone kobiety częściej wybierać 'szeroką drogę do piekła' pomiędzy dwoma
powyższymi ścieżkami :p

[prosta-kobieta56]

A jak bylo kiedys z sexem?czy byl dla obojga satysfakcjonujacy?jak wygladal ten sex czy byl bez tabu bez zachamowan?nie wiem moze rozmowa moze zmiany w lozku moze szczypta zazdrosci?

[malalajza]

To pytanie do mnie?
Kiedyś był seks, owszem :P
fajnie było, dużo i często, zawsze na warunkach tego drugiego
w pewnym sensie mi to odpowiadało, ale może dlatego, że było i już
a rozmowy o seksie zawsze były tabu, bo o takich rzeczach "to wstyd gadac"

nieważne, chodzi mi o tu i teraz... i o Wasze doświadczenia w naprawianiu
padniętych relacji, nie moje
swoje znam aż za dobrze ;)

[malalajza]

Nie pocieszasz ;) i w sumie potwierdzasz moje dotychczasowe pobieżne obserwacje...
niemniej, dzięki :)

[grazyna510]

masz racje - ja tez czytam to forum dlugo i naprawde niewiele jest
watkow napawajacych optymizmem co do mozliwosci zmian.
Ze sie udalo....moglaby powiedziec chyba Andzia, ale u niej
(wczesniej) tez tak do konca sie nie "posypalo" , Avide(nie zawsze
ok- jest jeszcze co naprawiac...i ciagle pamietam taki tekst, jak
ktos ostrzegal Avide , ze jego zona chce tylko dziecka,a
potem :( buu) i Kmoczar, ktory nie wie "dlaczego".
To jak ludzie reaguja zalezy wg mnie od wieku : im ktos mlodszy tym
bardziej ma sklonnosc do odchodzenia,jesli starszy to bardziej idzie
w strone trwania w zalu i ewentualnie "pocieszania" sie poza
zwiazkiem formalnym.

[marcelina.m]

Nie bywam na tym forum zbyt często. Ale czasami zdarza mi się w wolnej chwili
podczytywac co nieco.

Ale to nie tak, że nikomu sie nie udaje odbudowa związku. Nam się udało.
Jestesmy razem siedemnaście lat. Męża poznałam w pierwszej klasie szkoły
podstawowej. Chodziliśmy razem do klasy. Mył jednym z moich ulubionych kolegów.
Przyjaźniliśmy się chyba od zawsze. Ale tak na dobre i na złe miłość połączyła
nas dopiero w czasach liceum.

Nie było nam łatwo. Ja bardzo chorowałam. Warunki materialne, w tym lokalowe
mieliśmy okropne, wspolne mieszkanie z teściową.
Układało nam się czasem lepiej, czasem gorzej.
Potem przyszedł czas pełnego rozkwitu uczucia. Było super przez jakiś czas. Ja
miałam remisję choroby. On znalazł dobrą pracę, przeprowadziliśmy się ze wsi do
duxego miasta.
Potem moje zdrowie znów strasznie się posypało. I posypał nam się też seks. Ja
przez wiele miesięcy byłam do niczego niezdatna, ale i też pochłonięta swoją
chorobą zupełnie zapomniałam o tym, xe jego potrzeby w tym względzie się nie
zmieniły. Próbował dawać mi mniej lub bardziej wyraźne sygnały, ale ja olałam
sprawę. W końcu dowiedziałam się, że dradził mnie z naszą wspólną znajomą.
Bolało jak cholera, ale tex przyszło dla mnie otrzeźwienie.
Przypomniałam sobie, że on też istnieje i czuje.
Zależało mi na nim bardzo, więc relacje odbudowaliśmy.
Znów przez parę lat było super.

Kolejna zapadka przyszła po moim porodzie. jemu bardzo trudno było się odnaleźć
w roli ojca. Ja znów posypałam się strasznie jeśli chodzi o zdrowie. Znów nie
było seksu przez długi czas.
On wpadł w straszną depresję. Ja ledwo żyłam. W dodatku nie mieliśmy żadnej
pomocy w opiece nad dzieckiem (a nasz synek wcale do latwych dzieci nie należał
i nie należy)
Ale znów udało nam się kryzys przezwyciężyć. Pozbieraliśmy się do kupy i teraz
znów jest nam ze sobą cudownie.

Ja się chce i jak obojgu osobom zależy, to wszystko można. A my jestesmy
doskonałym tego przykładem.
Tak więc nie załamywać się proszę, tylko działać.
Pozdrawiam serdecznie!

zły przykład jestem

[a.b1]

ale u mnie skończyło sie rozwodem
4 lata temu tu się wyżalałam
czasami nie ma sensu ciagnąć cos na siłe

[possessive]

Ja właśnie czytam to forum i zastanawiam się od swojej strony, czy
nie jest ono np. dla mnie ucieczką od tych wszystkich kwestii z
mężem które mnie bolą. Nie byłam wcześniej na żadnym innym forum
dotyczącym życiowych problemów i zaczęłam to czytać i czytam te
wcześniejsze wątki i ogarnia mnie coraz większe przerażenie. Zawsze
sądziłam, że te problemy mają ludzie gdzieś daleko poza mną i mnie
samej one nie dotyczą. U moich znajomych nie ma tego typu kwestii z
resztą w większości są singlami albo nie zastanawiali się że brak
seksu np. przez dzieci to symptom jakiegoś kryzysu. Widze tu sporo
poważnych ludzkich problemów i zaczęłam rozumieć, że mnie też może
to dotyczyć ale sama nie wiem czy wiedza tego typu jest lepsza od
niewiedzy. Od czasu jak to czytam przestałam robić cokolwiek z
problemem męża oprócz tego, że pierwszy raz w życiu umówiłam się z
psychologiem. Teraz czytając to forum widzę w swoim związku coraz
więcej problemów których nie widziałam i to jakaś dziwna wiedza,
która napawa mnie lękiem i podejrzeniami.
Może właśnie lektura podobnych problemów może doprowadzić do jakiejś
reformy, zmiany sposobu myślenia ale czy do prawdy, czy będzie to
pełny obraz?
Oczywiście nie śmiem osądzać niczego ani ludzi którzy tak długo tu
piszą, ale przy każdym wątku mam jakiś niedosyt. Czy da sie
scharakteryzować kawałek życia w tych kilku wypowiedziach które się
tu zamieści na swój temat?I jak inni mają to ocenić?

[urquhart]

malalajza napisała:

> wątków na forum. Na razie znalazłam tylko jeden wątek, który mógłby stanowić
> światełko w tunelu, ale jego autor (kmoczar) sam nie wie do końca, co się tak
> naprawdę stało...

Polecam książkę Milskiej - "Bezradnik. O kobietach, mężczyznach, miłości, seksie
i zdradzie" co typowo siedzi w tle takich niespodziewanych kobiecych przemian...

[kachna79]

Ja swoje problemy z seksem w małżeństwie rozwiązywałam zanim
trafiłam na forum (jak poszperasz to znajdziesz moje wpisy na ten
temat) i to nam wyszło na dobre:) Moim zdaniem problemów łóżkowych
nie rozwiązuje się łóżku, bo ich przyczyny leżą dużo głębiej niż
kwestie techniki i sprawności seksualnej. Drugi problem jest taki,
że często piszący tutaj są ślepi na problemy i potrzeby partnera.
Dopóki nie potrafimy spojrzeć życzliwie, z miłością na partnera, a
jedynie odmieniamy przez wszystkie przypadki nasze niespełnienie,
nie zrobimy ani pół kroku w kierunku naprawy związku.

[bi_chetny]

u mnie udało się, choć nadal nie jest idealnie. Mimo to uważam że to najlepsze
możliwe rozwiązanie. A mogło skończyć się rozwodem.

[mujer_bonita]

bi_chetny napisał:
> u mnie udało się, choć nadal nie jest idealnie. Mimo to uważam że to najlepsze
> możliwe rozwiązanie. A mogło skończyć się rozwodem.

Ponieważ moderator forum kasuje nie te posty co trzeba;) (ale czy ta chwali mu/jej się!) to powtórzę:

Autorka wątku ma prawo wiedzieć, że nie należysz do osób, którym 'udało się'. Zdrada, powrót, 'niby naprawa' a później druga zdrada + pozbycie się kręgosłupa moralnego moim zdaniem nie klasyfikuje tej historii do kategorii 'happy endu'.

[bi_chetny]

łatwo ci oceniać. za łatwo. EOT

[malalajza]

> Autorka wątku ma prawo wiedzieć, że nie należysz do osób, którym 'udało się'. Z
> drada, powrót, 'niby naprawa' a później druga zdrada + pozbycie się kręgosłupa
> moralnego moim zdaniem nie klasyfikuje tej historii do kategorii 'happy endu'.

kurcze, mialam sie nie odzywac, ale jednak... moze dlatego, ze jestem swiezo po
sesji u terapeuty
kim jestes, ze uzurpujesz sobie prawo do takich wypowiedzi wobec kogokolwiek?
co to ma byc "kregoslup moralny" i kto okresla jego definicie?
skad wiesz, co naprawde dzieje sie w czyims zwiazku?
czy osoba ignorujaca uparcie i od lat potrzeby i prosby partnera, wpedzajac go w
kompleksy, obnizajac poczucie wlasnej wartosci, ma kregoslup moralny? tylko
dlatego, ze nie chodzi na boki?
hipokryzja...

[mujer_bonita]

malalajza napisała:
> czy osoba ignorujaca uparcie i od lat potrzeby i prosby partnera, wpedzajac go
> w
> kompleksy, obnizajac poczucie wlasnej wartosci, ma kregoslup moralny? tylko
> dlatego, ze nie chodzi na boki?

Proszę podaj mi miejsce w którym cokolwiek podobnego twierdziłam. Oszczędzę Ci czasu - nie ma takiego :)

Tylko spójrz na to z innej strony - krzywda wyrządzona nam przez drugą stronę nie zdejmuje odpowiedzialności i winy z naszych czynów. Z ofiary bardzo łatwo stać się katem.

> hipokryzja...

Radzę sprawdzić w słowniku znaczenie tego słowa :)

[malalajza]

> Proszę podaj mi miejsce w którym cokolwiek podobnego twierdziłam. Oszczędzę Ci
> czasu - nie ma takiego :)

Nie twierdzę, że pisałam, ale mam nieodparte wrażenie, że całym sercem stoisz po
"drugiej ," stronie barykady. Ani słowem nie potępiasz ludzi robiącym piekło z
małżeństwa poprzez odepchnięcie, ignorowanie potrzeb, brak zainteresowania
partnerem, latasz tylko za Bi po rozmaitych wątkach i kąsasz go po łydkach jak
mały piesek na wiejskiej drodze. Bo otwarcie napisał, że zdarzały/zdarzają mu
się zdrady (aż tak nie śledzę, jego życia, więc do końca nie pamiętam)? W tym
wątku akurat znalazłaś sobie pretekst, że zataił część prawdy (jak dla mnie
akurat słaby argument).

> Tylko spójrz na to z innej strony - krzywda wyrządzona nam przez drugą stronę n
> ie zdejmuje odpowiedzialności i winy z naszych czynów. Z ofiary bardzo łatwo st
> ać się katem.

Ale tą odpowiedzialnością i winą niech już każdy zajmie się w zaciszu własnego
sumienia.

> > hipokryzja...
>
> Radzę sprawdzić w słowniku znaczenie tego słowa :)

A tu poziom dyskusji zjeżdża nam poniżej akceptowalnego przeze mnie poziomu,
miłej soboty życzę :)

[mujer_bonita]

malalajza napisała:
> Nie twierdzę, że pisałam, ale mam nieodparte wrażenie, że całym sercem stoisz p
> o
> "drugiej ," stronie barykady. Ani słowem nie potępiasz ludzi robiącym piekło z
> małżeństwa poprzez odepchnięcie, ignorowanie potrzeb, brak zainteresowania
> partnerem,

To masz złe wrażenie. Wątek nie dotyczy ludzi mających w d... potrzeby partnera więc o tym nie piszę. Ale jeżeli bardzo Ci na tym zależy to proszę:

Ludzie mający w dupie potrzeby partnera, świadomie je olewający krzywdzą tak samo jak zdradzający i zasługują na potępienie. Teraz jest wystarczająco jasne?

> Ale tą odpowiedzialnością i winą niech już każdy zajmie się w zaciszu własnego
> sumienia.

Hahaha :) Ty możesz po ludziach jeździć i oceniać (patrz własną wypowiedź wyżej o tych 'robiących piekło') ale tę drugą stronę należy zostawić w spokoju? I kto tu jest HIPOKRYTĄ?? :) :) :)

[malalajza]

> Ludzie mający w dupie potrzeby partnera, świadomie je olewający krzywdzą tak sa
> mo jak zdradzający i zasługują na potępienie. Teraz jest wystarczająco jasne?

No proszę, znów ocena i brak cienia wątpliwości...
a ja nie wiem, kto zasługuje na potępienie i nie zamierzam nikogo na nie skazywać
to nie moja rola i Twoja też nie, ale widzę, że można Ci to jeszcze długo
powtarzać...

> Hahaha :) Ty możesz po ludziach jeździć i oceniać (patrz własną wypowiedź wyżej
> o tych 'robiących piekło') ale tę drugą stronę należy zostawić w spokoju? I kt
> o tu jest HIPOKRYTĄ?? :) :) :)

Gadasz od rzeczy :)
Pozdrawiam, EOT z mojej strony

[mujer_bonita]

malalajza napisała:
> Gadasz od rzeczy :)
> Pozdrawiam, EOT z mojej strony

Taaaa... foch i znikam - jakież to klasyczne :)
EOT :)

[bi_chetny]

z tobą się po prostu nie da rozmawiać i tyle. I nie myśl, że to dlatego, że brak
argumentów. po prostu szkoda czasu na pyskówki.

[urquhart]

kachna79 napisała:
> temat) i to nam wyszło na dobre:) Moim zdaniem problemów łóżkowych
> nie rozwiązuje się łóżku, bo ich przyczyny leżą dużo głębiej niż
> kwestie techniki i sprawności seksualnej. Drugi problem jest taki,

Poniekąd, seks to język i jednen z filarów miłości, wielu osób już
nie łaczą nawet resztki miłości tylko wspólne zobowiązania, dzieci,
kredyty, poczucie bezpieczeństwa i przyzwyczajenie. Wtedy seksualnee
niespełnienie drugiej strony jest najzupełniej obojętnie, jesli nie
wręcz miłą odpłatą za własne niespełnione oczekiwania.

> jedynie odmieniamy przez wszystkie przypadki nasze niespełnienie,
> nie zrobimy ani pół kroku w kierunku naprawy związku.

Z naprawy związku nie wynika bezpośrednio naprawa seksu tą iluzję
rozwiewa choćby terapeutyczne doświadczenia opisane przez Prerel,
jakkolwiek nie można sie poddawać trzeba główkować :)

[kachna79]

> Z naprawy związku nie wynika bezpośrednio naprawa seksu tą iluzję
> rozwiewa choćby terapeutyczne doświadczenia opisane przez Prerel

Moje doświadczenie osobiste przeczy temu twierdzeniu, ale faktem
jest, że nasze problemy z seksem nie doprowadziły do rozkładu
małżeństwa (tzn. my do tego nie dopuściliśmy). Oczywiście zdaję
sobie sprawę z tego, że nie stanowię grupy reprezentatywnej, ale z
drugiej strony "bliższa koszula ciału" i jeśli o związkach mowa to
mój własny najbardziej mnie interesuje:)

[aandzia43]

> Z naprawy związku nie wynika bezpośrednio naprawa seksu tą iluzję
> rozwiewa choćby terapeutyczne doświadczenia opisane przez Prerel,
> jakkolwiek nie można sie poddawać trzeba główkować :)

U nas wynikło bezpośrednio. Seks nie stanowi dla mnie jakiejś zupełnie odrębnej
częsci mnie i moich związków z mężczyznami, jak nie ma seksu, to nie ma związku
(dla mnie, rzecz jasna), zachowania nocne są odzwierciedleniem naszych zachowań
dziennych, więc jak się poprawił całokształt związku, to się poprawił seks. Ale
rozumiem, że nei u wszystkich par działa to tak "prosto".

[kachna79]

Rany boskie, Andzia zaczynam się bać;)

[aandzia43]

Rany boskie, Kachno, czemuż to?;-D

[kachna79]

Czasem mam wrażenie, że moja wrażliwość erotyczna jest klonem
Twojej - a myślałam, że jestem oryginalna. Mam też coraz bardziej
mieszane uczucia, kiedy Twoje wpisy wyrażają lepiej moje odczucia
niż moje własne wypociny (jak chociażby w tym wątku):)

[aandzia43]

No ta ja się też zaczynam bać;-)
Zauważyłam już wcześniej dużo podobieństw. Uff, muszę przemyśleć:-)

[malalajza]

przeczytałam wszystkie Wasze wpisy... dziękuję wszystkim za wypowiedzi :)
kolejny materiał do przemyśleń ;)

jeden wniosek mi się nasuwa tak z marszu - lekko nie będzie :)
jeśli w ogóle będzie, we'll see...

nie wiem, z naciskiem na "nie"...

[redstiletto]

widziałam ten watek kilka dni temu...
zastanawiałam się ile osób się dopisze..
nie śledzę dokładnie tego forum i opisanych tu historii....wiec mogę powiedzieć
tylko w swoim imieniu,,,zajrzałam tu rok temu z hakiem,,,od tamtej pory można by
powiedzieć ze dużo sie zmieniło,,,ale generalnie w moim życiu a w zwiazku...:((
nie mogę powiedzieć ze sie udało,,,i co raz bardziej tracę nadzieję że
kiedykolwiek to powiem...

[wawak40]

Mnie sie nic nie udało. Wrecz odpusciłem sobie wszelkie próby. Wziałem "sprawy" w swoje rece, przyzwyczaiłem sie juz nawet do rozwiązania typu "zrób to sam" i .... zycie toczy sie dalej. Nie jest moze to o co chodziło w przypadku seksu, ale czy zawsze wszystko sie ma to co sie chce ?
Zrywanie zwiazku to nie dla mnie, troche zycia juz przezyłem, tym bardziej ze sa dzieci, a w pozostałych dziedzinach wspolnego zycia jest ok.

[laflover]

wawak40 napisał:


> w swoje rece, przyzwyczaiłem sie juz nawet do rozwiązania typu "zrób to sam" i

Nie uważasz że na dłuższą metę to frustrujące rozwiązanie?
Szczególnie jak się rozejrzysz do okoła i zobaczysz że ludzie radzą sobie inaczej...
Tak pytam bo być może mam/miałem podobny problem.

[bi_chetny]

mega frustrujące. Niestety w sferze seksualnej nie zawsze możemy sie w 100%
kontrolować.

[jesod]

bi_chetny napisał:
> mega frustrujące. Niestety w sferze seksualnej nie zawsze możemy
sie w 100% kontrolować.

Tak uważasz? Ja myślę, że wawak40 znalazł dla siebie optymalne
rozwiązanie w układzie, w którym się znajduje, ponieważ zależy mu
jeszcze na innych walorach tego związku, które też nie są bez
znaczenia w jego życiu.
Kiedy nie jesteśmy w stanie kontrolować naszej seksualności
zahaczamy już o patologię.

[bi_chetny]

napisałem "w 100%"

[jesod]

bi_chetny napisał:
> napisałem "w 100%"

No i co z tego ma wynikać? :)

[laflover]

jesod napisała:

> bi_chetny napisał:
> > napisałem "w 100%"
>
> No i co z tego ma wynikać? :)

Pewnie: "nie możemy w pełni kontrolować"

[bi_chetny]

pomyśl

[laflover]

bi_chetny napisał:

> mega frustrujące. Niestety w sferze seksualnej nie zawsze możemy sie w 100%
> kontrolować.

Nie możemy się kontrolować w sferze fizycznej (fizjologicznej), nie możemy w
emocjonalnej (silne emocje to czysta chemia).
To qr.... co my możemy kontrolować? :D

[wawak40]

> Nie uważasz że na dłuższą metę to frustrujące rozwiązanie?
> Szczególnie jak się rozejrzysz do okoła i zobaczysz że ludzie radzą sobie inacz
> ej...
> Tak pytam bo być może mam/miałem podobny problem

Cale szczęscie jak ludzie sobie w tej dziedzinie radza nie widac gołym okiem. Co najwyzej mozna przeczytac i uwierzyc lub nie ;)

Frustrujace ? Własciwie juz chyba nie. Tym bardziej ze nie jest tak ze w ogole nic sie nie dzieje miedzy nami w sypialni - dzieje sie tylko nie tak czesto jakbym chciał. Oczywiscie nie umiem tez powiedziec co bedzie za powiedzmy 5lat. Poki co w/g mnie lepsze rozwiazanie niz chodzenie "na głodzie" lub wieczne dopraszanie sie w sypialni.

[zyg_zyg_zyg]

Mnie sie udało definitywnie odejść i uciąć kolejne powroty, ostatnie
szanse, złudne nadzieje i gorzkie rozczarowania. I udało mi się
stworzyć nowy związek, w którym moje potrzeby seksualne są ważne i
zaspokajane. W którym w końcu czuję się tym, kim jestem - młodą
kobietą, partnerką, kochanką i zwyczajnie radosnym człowiekiem, a
nie sfrustrowaną, przygnębioną i zgaszoną nie-kobietą, która gryzie
ściany z głodu fizycznej bliskości i coraz bardziej nienawidzi
własnej seksualności, bo przynosi tylko cierpienie.

[avide]

Wysiłkiem 3 letniej seksualno-erotycznej ewangelizacji mojej żony oraz mojego
związku z punktu w którym kobieta uciekała mi z łóżka tuz PO, a seks odbywał się
na zasadzie mojego napalenia i jej prawdopodobnie mdłości o kolejnym razie,
doszedłem do punktu w którym:

- żona mówi że seks jest dla niej satysfakcjonujący i nie wyskakuje już jak
oparzona zaraz po moim orgazmie;

- zaakceptowała smak i zapach mojej spermy i nie traktuje jej już jak silnie
żrącego kwasu. O uwielbieniu tej części mnie mowy być nie może ale dobre i to.
Szkoda bo jest to ogromnym afrodyzjakiem dla faceta.

- nie potrzebujemy już wiadra lubrykantów by się kochać. Poznaliśmy jej ciało na
tyle, że przynajmniej na te kilkanaście minut podniecenia wystarczy. Choć brzmi
dla niektórych strasznie to w porównaniu do sytuacji wcześniejszej jest to duży
krok do przodu.

- seks oralny, wcześniej nie istniejący i "obrzydliwy z definicji", stał się
stałym, przyjemnym dla obu stron elementem gry wstępnej (choć o pasji i
uwielbieniu też mowy być nie może),

- żona zrozumiała że jest kobietą i zaczęła ubierać i zachowywać co raz częściej
się jak kobieta. Elegancko, kobieco czym nie powiem niezmiernie cieszy me oko,
bo jako wzrokowiec lubię sobie "popatrzeć" na "kąsek" który za chwilę schrupię
;-). To w ogóle uważam za chyba największy sukces całej tej ewangelizacji. Ponoć
uchodzi obecnie za najlepiej ubraną kobietę w pracy, co oczywiście przekłada się
na odpowiednią liczbę komplementów (w tym również od koleżanek). To ważne o
tyle, że buduje to poczucie własnej wartości i atrakcyjności. Ja mogę mówić 10
razy, że wygląda świetnie a i tak zapyta się 11-sty. Obca osoba wystarczy że
powie raz.

- ostatnio nawet kupiła sobie bieliznę z myślą o mnie. Choć do wyuzdania jej
daleko, to przynajmniej pierwszy raz w życiu zobaczyłem ją w ładnej bieliźnie,
której sam jej wcześniej nie musiałem kupić bądź wybrać (duży plus).

- zaszły głębokie zmiany w sposobie myślenia i postrzegania erotyki i
seksualności człowieka. W rozmowie, podejściu, zachowaniu. Słowo "seks"
"bzykać", "rżnąc" czy "pieprzyć" przestały być słowami z kategorii tabu.
Swobodnie rozmawiamy na tematy dotyczące seksu (kiedyś to było nie do pomyślnia
bo o tym się przecież nie mówi). Potrafimy OBOJE rozmawiać o seksie nie tylko
między sobą ale i z obcymi.
Ostatnio usłyszałem z jej ust: "Dziękuję ci kochanie, że otworzyłeś mi oczy na
erotykę" Choć za wiele z tego póki co dla mnie konkretnie nie wynikło to i tak
było to miłe, nie powiem. Potraktowałem to jako komplement.

- nasz seks stał się z beznadziejnego taki ... przyjemny, miły czyli taki
nijaki. Przyjemniej nie męczy, no ale może faktycznie ja za dużo od życia chcę a
poprzeczki nie dość, że wieszam za wysoko to jeszcze ciągle je przesuwam..

I wszystko wyglądało by pięknie i można by powiedzieć ze "udało mi się" gdyby nie:
- prawie wszystkie zmiany to piekielnie małe kroczki, które tak naprawdę w
minimalnym stopniu przekładają się na sam seks. Na to jaka jest w łóżku, jak MI
jest z nią w łóżku, na spontaniczność, na okazywanie pożądania. Ilościowo bez
zmian, bywa w miesiącu 2-3 razy, a czasami później 2-3 w ciągu jednego dnia.
Wszystko są to zazwyczaj szybkie nieskomplikowane bzykania, w których nie ma
mowy o grze damsko-męskiej, uwodzeniu, czy wzajemnej zabawie erotycznej własnymi
ciałami. No ale może ja za wiele wymagam po 10-ciu latach ? Może sam fakt
"dopuszczenia" powinien być powinien być atrakcyjny sam w sobie ?

- ciągle mogę pomarzyć o jej orgazmie. Nawet osiągniętym samej ze sobą. Nie raz
pisałem że widok kobiety szczytującej to także ogromny afrodyzjak sam w sobie.

- tak samo w sferze fantazji pozostaje banalne "kochanie było, cudowanie, bosko,
zajebiście* ",
* - niepotrzebne skrelić
zamiast tego zazwyczaj jest albo cisza, albo "było miło" lub zamiennie "było
ok". Chyba Igge napisała niedawno tutaj jaka jest różnica w seksie między "było
ok" a "było zajebiście". Ja odbieram to dokładnie tak samo.

- no i nieustannie w sferze fantazji jest większość moich pomysłów jakie
chciałbym z nią zrealizować, począwszy od banalnego złapania za fiuta w kinie i
pokazania tym, że mnie pragnie (do niedawna mnie trzeba było związać by moja
ręka nie wylądowała przynajmniej na jej kolanie lub udzie), poprzez mniej
banalne ale wcale nie wyuzdane bzyknięcie w aucie, lodzik w przebieralni itp, na
troche bardziej wyuzdanych kończąc (nagrać się na kamerę, jakieś przebieranki i
zabawa itd.) O trójkątach, czworokątach czy ekshibicjonizmie lub choć
spróbowania bardziej ekstremalnych jazd nawet nie myślę, bo wiem że i tak się
nie zgodzi.

To wszystko powoduje że prawie całkowicie przestałem inicjować seks (nie chce mi
się, poza tym jak jej samej z siebie się nie chce, ja niestety ciągle nie mam
szans ją nakręcić - jest to swego rodzaju pewne negatywne świadectwo dla mnie).
Co raz częściej patrzę na swoja grabę jak na naprawdę fantastyczną kochankę
(tylko pytanie czy o to w seksie chodzi ?). Zaczynam powoli rozumieć co
poniektórych facetów mających żonę pod ręką a wolących
porno+fantazje+renie_rączkowską.

I tak to by wyglądało po 3 latach intensywnej i świadomej pracy nad seksem w
związku.
Czy mi się udało ? Trochę tak. Nie jest tak źle by rwać włosy. Ale żebym czuł
się szczęśliwy i spełniony od tej strony rozpatrując związek ? Tego też nie mogę
powiedzieć. Kto wie, może kiedyś, za kilka lat jak wytrwamy do tego czasu.
Acha, jednego jestem pewien na milion procent. Żona nie jest ze mną dla dziecka.
Zwyczajnie kocha mnie jak nikogo bardziej na świecie.

Jak mi się udało osiągnąć to co jednak osiągnąłem, osiągnęliśmy ? Kolejność była
taka.
1) życie w nieświadomości faktycznego stanu seksualnego związku. tzn moje
napalenie i zadowolenie i ciągłe łapanie każdej okazji do seksu oraz kompletne
nierozbudzenie seksualne żony, a w efekcie "piłowanie" w trakcie każdego aktu.
2) Zdanie sobie sprawy z istnienia problemu. Chęć naprawy. Czytanie na temat
seksu, rozmowy na temat seksu, stopniowe budowanie najpierw własnej wiedzy
seksualnej i psychologicznej a następnie podsuwanie książek, forum, artykułów i
wszystkiego co związane z erotyką, kobieca seksualnością, fantazjami itd żonie w
formie wybranych książek, artykułów, wątków. Całkowita jej obojętność na
powyższe zabiegi.
Następnie próby rozmowy o problemie i jej chowanie głowy w piach i
bagatelizowanie wszystkiego. "Przecież jest seks więc o co ci chodzi"
Nic nie chciała czytać (wstydziła się tego), nie chciała rozmawiać (krepowała
się nie umiała wysłowić, nazwać np. narządów płciowych itp.). Nieustępliwość i
determinacja z mojej strony. Dotąd ją cisnąłem aż się "złamała" psychicznie i
przyznała do istnienia problemu.
Następnie kolejne opory, ale zaczęła czytać, wspólne oraz osobne oglądanie
filmów erotycznych, porno w celu oswojenia z tematem i próby znalezienia tego co
ja kręci i podnieca najbardziej.
Kolejny etap to poznawanie ciała. Pieszczoty kawałek po kawałku całego ciała i
baczna obserwacja co jest miłe, co podniecające a co przyprawia o dreszcze.
Kochanie się w rożnych pozycjach, z rożnym natężeniem szybkości namiętności.
Bardziej służyłem jako wibrator niż kochanek. ale mi to pasowało wtedy.
Kolejny etap to seksuolog. Najpierw jeden, słaby. Później drugi. Renomowany,
dobry. Seksuolog, wiadomo fachura jakich mało, zajął się psychiczną stroną, bo
wszystko przecież i tak jest w głowie. Ja nie miałem do tego ani wiedzy ani
kompetencji.
No i na sam koniec zakup całej gamy różnych akcesori seksualnych. Dwa okazały
się strzałem w dziesiątkę. Miały swój wkład w element rozbudzania seksualnego i
budzenia ciała do odczuwania przyjemności.
No i chyba tyle.

Fuck... ale elaborat wyszedł.... dla wybranych do przeczytania i przemyślenia ;-)

[kachna79]

Po przeczytaniu 2/3 dostałam zadyszki i odpadłam, ale doceniam, że
piszesz o osobistych doświadczeniach. Świadomość, że opisujesz
sytuacje majace miejsce relanie skłania do czytania - natomiast jak
widzę taki długi "teoretyczny" elaborat to ...

[avide]

Generalne spostrzeżenie co do tematu.
Najważniejsze to się jest dobrze dobrać na poczatku. Pana może się jedynie dotrzeć w seksie, ale na pewno nie zmieni się natury człowieka.
Żeby dobrze się dobrać trzeba najpierw samemu się dobrze poznać. A na to trzeba i czasu i odpowiedniej ilości różnych doświadczeń życiowych.
Ludzie za szybko wchodzą w związki, ze zbyt małą znajomością siebie i własnych potrzeb.
Poznajemy kogoś, zakochujemy się później męczymy bo akurat w łóżku jesteśmy na przeciwległych biegunach.
Jestem pewien że moja żona była by idealna kochanką dla niejednego faceta. My akurat słabo się dopasowaliśmy w tym względzie i dlatego wiem już że "samo" nic się w tym związku nie zrobi.

Ponadto, ewangelizowanie seksualne to nieustanna wyboista droga pod górę w dodatku usłana cierniami. Z lektury forum może 1 lub 2 przykłady można znaleźć którym się COŚ udało.
Jeśli koszty nie są zbyt wielkie lepiej szybko zawrócić z tej drogi.
Aż chce się powiedzieć "Malajazo i psie Sabo nie idźcie tą droga" ;-)

Prawda jest taka że albo się dobierzesz i jest dobrze. A jak się chwilowo zagubicie to wtedy ewentualnie można próbować ponownie się odnaleźć. Ale do tego jest potrzebna baaaardzo głęboka analiza pierwszy 2-3 lat trwania związku czy jest w ogóle podstawa. Podejścia do seksu, znajomości fantazji pragnień. Jeżeli to wtedy nie grało w późniejszych latach uważam, że nie ma szans na to o co pytasz. Czyli takie faktyczne dogranie się w łóżku. Zawsze to będzie większy lub jeszcze większy kompromis.

Uffff, naklikałem się ... chyba już wystarczy.
Pozdrawiam wszystkich ciągłe próbujących i życzę wytrwałości w obranej drodze. Łatwo nie jest.

A tymczasem borem lasem, jak to się mówi ;-)) ja zadzieram kiecę i lecę.

Kurna, człowiek nawet nie czuje jak mu się rymuje ;-).

Avide.
PS. Jak coś się zmieni dam znać. Co by było dla potomnych.

[jesod]

avide napisał:
> Żeby dobrze się dobrać trzeba najpierw samemu się dobrze poznać. A
na to trzeba i czasu i odpowiedniej ilości różnych doświadczeń
życiowych.
> Ludzie za szybko wchodzą w związki, ze zbyt małą znajomością
siebie i własnych potrzeb.
> Poznajemy kogoś, zakochujemy się później męczymy bo akurat w łóżku
jesteśmy na przeciwległych biegunach.

Wchodząc w jakikolwiek związek masz dość czasu aby poznać partnera,
zakładając, że ten partner nie gra swojej wymyślonej roli.
Zakochanie to jeden ze stanów, który pozwala poznać swoje ciała,
wzajemne oczekiwania, reakcje, zachowania i potrzeby przynajmniej na
tym etapie.
W związku jest pewna intymność, która zawsze daje szanse na
rozmawianie o seksie, o tym czego się chce i pragnie oraz jak się
postrzega tę sferę naszego życia.
Wcześniej oboje milczeliście na ten temat i nie było zajęć
praktycznych?
Tobie leciała ślinka, a ona nie wiedziła nawet z jakiego powodu? :)

Też widzę w tym, co piszesz dużo teorii i niespełnionej namiętności,
ale marzenia trzeba realizować. :-)

[laflover]

jesod napisała:


> Wchodząc w jakikolwiek związek masz dość czasu aby poznać partnera,

Nie zgodziłbym się z tym tak zupełnie.

> Zakochanie to jeden ze stanów, który pozwala poznać swoje ciała,
> W związku jest pewna intymność, która zawsze daje szanse na
> rozmawianie o seksie, o tym czego się chce i pragnie oraz jak się
> postrzega tę sferę naszego życia.

Oj zdecydowanie zakochanie nie jest dobrym momentem na rozmowy o "praktyce". Z
głową w chmurach nie można rozmyślać o przyziemnych tematach, często się je
omija lub zostawia na później.
Fenyloetyloamina i dopamina zdecydowanie nie pozwala jasno, rozsądnie i
logicznie myśleć a jeśli nawet jakieś wnioski się pojawia to jest tendencja do
ignorowania ich wagi.
:P

> Tobie leciała ślinka, a ona nie wiedziła nawet z jakiego powodu? :)

Przecież na początku to wystarczy właśnie :D

[urquhart]

avide napisał:
> Najważniejsze to się jest dobrze dobrać na poczatku. Pana może się
jedynie dotr
> zeć w seksie, ale na pewno nie zmieni się natury człowieka.
> Żeby dobrze się dobrać trzeba najpierw samemu się dobrze poznać. A
na to trzeba
> i czasu i odpowiedniej ilości różnych doświadczeń życiowych.

Nie piszesz tu o tym ale dla mnie twoj przypadek to nie tyle
problem poznawania sie co dużo dobrych checi kontra przełamywanie
typowych dysfuncji wyniesinych z rodziny pochodzenia. Sprzeczności
na osi seks-bliskość. Podobnie zresztą jak u mnie.

[bi_chetny]

avide: podziwiam twoją ogromną determinację. Ja też wykonałem sporo pracy, ale
mam wrażenie, że niektóre rzeczy zacząłem zmieniać zbyt późno i nie mam chyba
już tyle siły. Wczoraj zaproponowałem w Empiku zakup fajnego poradnika
seksualnego. Odpowiedź żony: ale po co, przecież jesteś fantastycznym
kochankiem. I co ja mam odpowiedzieć ?

[laflover]

bi_chetny napisał:


> seksualnego. Odpowiedź żony: ale po co, przecież jesteś fantastycznym
> kochankiem. I co ja mam odpowiedzieć ?

Że w życiu istotny jest rozwój a nie stanie w miejscu.
Stać w miejscu to praktycznie - robić krok do tyłu. Bo Świat idzie do przodu :D

[malalajza]

Przeczytałam wszystko :)
Dzięki, pewnie jeszcze nieraz do tego wrócę
Czy jednak jest to pocieszające, to nie wiem... ale zawsze cos :)

avide, chyle czola, ALE

[mantis_after_dinner]

avide, chyle czola przed Twoja ewangelizacyjna praca u podstaw, ALE
jedna rzecz mi sie w tej calej historii nie trzyma kupy:
- jak to sie stalo, ze jakby nie bylo inteligentny gosc wpakowal sie
w zwiazek z partnerka o TAK DIAMETRALNIE innych doswiadczeniach i
potrzebach.

I przychodza mi do glowy nastepujace odpowiedzi:
a) nie byl swiadomy ze te potrzeby sa az tak diametralnie rozne,
bo ... pewnie glownie dlatego, ze w stanie euforii i zakochania tego
nie widac. No ale moim zdaniem po polrocznym a chyba nawet krotszym
bliskim zwiazku z danym czlowiekiem wychodzi to jak na dloni. Nie
dalej jak pol roku temu sama stracilam dla kogos glowe, ale jednak
chyba na kazdym etapie tej znajomosci bylam w stanie zauwazyc, ze
cos nas znacznie rozni i tym czyms byl wlasnie temperament.
Doskonale sobie zatem zdawalam sprawe ze w tzw. long-term nie
mialoby to zupelnie sensu bytu.
b) kobieta miala inne cechy, ktore byly tak wazne i znaczace, ze w
ich imie potencjalny partner przymknal oko na seks i
stwierdzil 'dotrze sie to z czasem'. A poniewaz sporo juz o tym
pisales, to mysle ze tu jest pies pogrzebany.
c) no wlasnie - to sie zmieni z czasem.

Oczywiscie jesli za bardzo sie wcinam - to nie odpowiadaj.
Jakos tak odpisalam spontanicznie, bo nie zdawalam sobie chyba
dotychczas sprawy, ze miedzy Wami jest AZ TAKA przepasc i troche mi
sie ta historia wydaje nierealna (ewentualnie przedpisca nieco
przebarwia).

[glamourous]

mantis_after_dinner napisała:

> avide, chyle czola przed Twoja ewangelizacyjna praca u podstaw,
ALE jedna rzecz mi sie w tej calej historii nie trzyma kupy:
> - jak to sie stalo, ze jakby nie bylo inteligentny gosc wpakowal
> sie w zwiazek z partnerka o TAK DIAMETRALNIE innych
> doswiadczeniach i potrzebach.



Odpowiem w imieniu Avide (mysle, ze udzieli mi zaocznego
pelnomocnictwa, jako ze wiele razy sam o tym pisal) : BARDZO MLODY
BYL kiedy wkraczal w ten zwiazek i nie mial jeszcze tej calej wiedzy
ktora ma dzis. Potem myslal, ze zona sie z czasem seksualnie
rozwinie. No a potem, kiedy ostatecznie przejrzal na oczy, bylo juz
za pozno : po slubie i po ptokach.
Przy czym masz racje w swoim punkcie b) : zona rowniez zawsze bardzo
odpowiadala mu pod wszelkimi innnymi wzgledami. Cos jak w moim
przypadku z mezem : Graal w zyciu pod kazdym wzgledem, ale
niekoniecznie w lozku.

Ok, tyle ze

[mantis_after_dinner]

faceci maja raczej tak, ze im mlodsi, tym ten seks w zwiazku gra
wieksza role (bo i potrzeby wieksze), a nie na odwrot.
Tym bardziej jakos dziwi mnie 'przeoczenie' tak waznej kwestii w
wieku BARDZO MLODYM (cokolwiek to ma oznaczac).

No dobra, ale nie moja piaskownica ...

[bi_chetny]

ale właśnie w młodym wieku często faceci uważają, że kobieta się z wiekiem
zmieni, że wyluzuje, jak będą mieszkać sami, jak przestaną istnieć inne,
wymieniane przez kobietę przeszkody. Przecież ufają.

[laflover]

>No i na sam koniec zakup całej gamy różnych akcesori seksualnych. Dwa >okazały
>się strzałem w dziesiątkę. Miały swój wkład w element rozbudzania

Z czystej ciekawości, co to za akcesoria akurat ?

Nie czujesz się trochę jak nauczyciel który ma na "warsztacie" trochę niesforną
i nie mającą ochoty do nauki uczennicę?
Tyle jej poświęcając uwagi z pewnością można w końcu do czegoś dojść (do
wyników) ale w końcu przychodzi moment że masz dość, chciałbyś żeby to Ciebie
ktoś przez chwilę czegoś pouczył, czymś zaskoczył, "przejął pałeczkę"....
Jak nie ma tej odmiany to czasem głupie pomysły do głowy wpadają ;)

[aandzia43]

Szacun Avide:-) Nie po raz pierwszy.

[arronia]

Avide, napisałeś dużo o zmianach w żonie. A zmiany w Tobie? Chętnie bym
poczytała, bo jakoś tak tylko to pół-zdaniem musnąłeś? A nie wierzę, że możliwa
jest zmiana tylko jednego kawałka puzzla :)

avide - i jeszcze jedno aporpos tego elaboratu

[mantis_after_dinner]

Wyglada na to, ze ta pani jest po prostu nie obudzona seksualnie i
teraz sa dwie drogi:
a) albo ta Twoja praca u podstaw cos da i wreszcie pani sie obudzi,
czego zycze
b) albo po prostu to nie ten facet - to jest ten mniej optymistyczny
wniosek. Bywa tak, ze kobieta trwa w takim uspieniu
niewiadomoileczasu, po czym spotyka przypadkiem na swojej drodze
innego delikwenta, przy ktorym wybucha. I ten delikwent niekonicznie
musi akurat cokolwiek robic, zeby to sie stalo - wystarczy, ze
zwyczajnie jest i reaguje na sygnaly wysylane przez nia.

[possessive]

Ja podziwiam.

[justysialek]

Cześć Avide ;)
Dawno mnie tu nie było a tu taki wątek!
Z jednej strony cieszę się za Ciebie a z drugiej... wiesz, bo sam
się do końca nie cieszysz.

Co do temtu wątku - to mogę spokojnie odpowiedzieć, że nam się udało!

Wiele się zmieniło od tamtych wpisów i wiele od ostatniego razu,
kiedy tu byłam. Szczerze mówiąc nie pamiętam, kiedy to było ;)
I zmieniło się nie tylko w nim ale i we mnie, bo "wina" w sumie
leżała po obu stronach. Jest naprawdę super i nawet moja niedawno
przebyta operacja piersi nie zepsuła nam zabawy i nie odebrała
ochoty, a to chyba bardzo dobry znak ;)
Miło tu wpaść tak przypadkiem a nie dlatego, że ma się potrzebę ;)

Pozdrawiam wszystkich gorąco, a w szczególności Avide ;))

tak udało się

[dadaczka]

przejść z bezseksia do satysfakcjonującego seksualnie związku (o
tyle było łatwo, że na jakość nigdy nie narzekałam a na
częstotliwość). Udało się również małymi i dużymi kroczkami i
krokami poprawić relacje między nami - i to zasadniczno.
Jak? "Siłom i godnościom osobiostom" ;-). A poważnie - nie do końca
wiem choć mam przekonanie, że duże znaczenie miał upór, żeby wytrwać
w związku i cierpliwość, próby nawiązania komunikacji (przez długi
czas z reguły nieudane), teraz z perspektywy widzę, że fundamentalne
znaczenie ma okazywanie sobie nawzajem akceptacji itp. Tak jak z
dzieckiem - więcej zdziałasz pochwałą niż ochrzanianiem. Nie mówię,
że jest łatwo, zajęło to wiele lat.

[jesod]

dadaczka napisała:
> nie do końca wiem choć mam przekonanie, że duże znaczenie miał
> upór, żeby wytrwać w związku i cierpliwość, próby nawiązania
> komunikacji (przez długi czas z reguły nieudane), teraz z
> perspektywy widzę, że fundamentalne znaczenie ma okazywanie sobie
> nawzajem akceptacji itp.

Właśnie o to chodzi! Ładnie to napisałaś. :)
Nad jakością naszego seksu trzeba sobie popracować, ale do tej pracy
musimy mieć wystarczającą motywację.
Silną motwację dają nam odwzajemnione uczucia do drugiej osoby,
które pozwalają nam rozwinąć skrzydła.
Oczekujemy nie wiadomo jakich przeżyć z legendarnych opowieści,
myśląc, że sam fakt posiadania ciała i jego płeć mają nam
zagwarantować odlotowe wrażenia.
A tu, nie ma tak hop....

[urquhart]

> Nad jakością naszego seksu trzeba sobie popracować, ale do tej
pracy
> musimy mieć wystarczającą motywację.
> Silną motwację dają nam odwzajemnione uczucia do drugiej osoby,
> które pozwalają nam rozwinąć skrzydła.
> Oczekujemy nie wiadomo jakich przeżyć z legendarnych opowieści,
> myśląc, że sam fakt posiadania ciała i jego płeć mają nam
> zagwarantować odlotowe wrażenia.

jedni muszą pracować w pocie czoła a inni obok mają na wyciągniecie
ręki i zawołanie to co zamarzą :)
najczęściej jednak to ci nie zwiazani dożywonia umową na
wyłaczność :)

[jesod]

urquhart napisał:
> jedni muszą pracować w pocie czoła a inni obok mają na
wyciągniecie ręki i zawołanie to co zamarzą :)

Praca w pocie czoła, to chyba przesada? To walenie głową w mur,
mordęga, pańszczyzna i plonów nie da się zbierać. :)
Jeśli mówimy tu o pracy, to raczej o takiej, która jest
przyjemnością i pasją jednocześnie. :-)))
Temperamenty partnerów są różne, ale w związkach opartych na
silnych uczuciach daje się wypracować kompromis. Obydwu stronom
musi na tym zależeć.

> najczęściej jednak to ci nie zwiazani dożywonia umową na
wyłaczność :)

Tak sądzisz? A nie więcej w tym bicia piany, zachłystywania się i
przekonywania samego siebie, że tak jest? :)
Każdą umowę można rozwiązać.
Ciało na wyciągnięcie ręki - ciał jest dużo, ciał nie brakuje. Ale
ciało, które jest osiągalnym marzeniem na wyciągnięcie ręki, nie
zawsze jest w stanie zagwarantować nam to coś, co daje poczucie
satysfakcji, spełnienia, radości, poczucia szczęścia.
Zamiast tego, czasem zaspokaja nas tylko fizycznie i dalej jest
czegoś brak, i dalej życie wygląda nie tak.....

[mujer_bonita]

jesod napisała:
> Temperamenty partnerów są różne, ale w związkach opartych na
> silnych uczuciach daje się wypracować kompromis.

Doświadczenie forum mówi niestety coś innego. Kompromis da się wypracować w wielu dziedzinach życia - w seksie jest piekielnie trudno. Inną kwestią jest to, że kompromis przy bardzo dużych różnicach to sytuacja, która może ani jednej ani drugiej stronie nie odpowiadać.

[jesod]

mujer_bonita napisała:
> Doświadczenie forum mówi niestety coś innego.

To jest tylko forum. Na wyciąganie ogólnych wniosków zbyt mało
reprezentatywne, pomijając fakt, iż zapewne wiele historii jest
wyssanych (hi, hi, hi...) z palca, ale wszystkim dajemy tutaj wiarę
i tak sobie dysktutjemy.

>Kompromis da się wypracować w wielu dziedzinach życia - w seksie
jest piekielnie trudno.

Myślę, że to dziedzina naszego życia jak każda inna. Problem leży
jedynie w tym, iż niewielu ma chęć i odwagę o niej otwarcie mówić,
nawet w związkach partnerskich.
W seksie też można osiągnąć kompromis, ale tutaj podbudowę stanowią
przede wszystkim więzi emocjonalne między partnerami, a chodzi
przecież o wzajemne zaspokajenie swoich potrzeb.
Bywa trudno, to fakt, ale przecież wszystko zależy od naszej
determinacji i przekonania.
Kiedy zaczynamy przekraczać granice tego, co akceptujemy i
zaczynamy się zmuszać do rzeczy, ktorych tak naprawdę nie chcemy -
pozostaje się rozstać.

>Inną kwestią jest to, ż e kompromis przy bardzo dużych różnicach
to sytuacja, która może ani jednej ani drugiej stronie nie
odpowiadać.

Tu Ci przyznaję rację, ale rozwiązanie podałam już wyżej -
rozstanie, bo po co się męczyć bez szans na polepszenie?
My też się ciągle zmieniamy i uczymy.
Nasze wymagania nie mogą być, aż tak bardzo samolubne, bez brania
pod uwagę partnera.
Czy, po jakimś czasie trwania związku będziesz wymagała od niego,
aby był tak samo sprawny i wydolny jak na początku, kiedy stać go
było trzy razy pod rząd na harce miłosne?
Zakładam, że zależy nam na partnerze.

[mujer_bonita]

jesod napisała:
> Myślę, że to dziedzina naszego życia jak każda inna.

Niestety nie. Seks jest chyba jedyną dziedziną naszego życia w której trudno jest zrezygnować z wyłączności. Jak nie znosisz piłki nożnej to partner idzie na mecz z kolegami - w seksie już tak nie ma. Kompromis jest o wiele trudniejszy bo ociera się o - jak sama napisałaś - 'zmuszanie do rzeczy, których tak naprawdę nie chcemy'.

> Tu Ci przyznaję rację, ale rozwiązanie podałam już wyżej -
> rozstanie, bo po co się męczyć bez szans na polepszenie?

Bo seks nie jest jedyną dziedziną życia pod kątem której oceniamy partnera. Dobry seks jest często właśnie poświęcany w kompromisie za resztę dobrego związku.

[bi_chetny]

naprawdę uważasz że taka praca to przyjemność ? Zapewniam cię, nie jest tak.

[jesod]

Kiedy tak nie jest, seks przestaje być radością. Pozostaje
przeprowadzić radykalne zmiany, bo w dobrym seksie nic nie dzieje
się na siłę, a Ty chyba nie jesteś galernikiem??? :)))

[jolusia1001]

mi sie udało i mimo tego ze teraz mamy wiecej cichych dni jedno jest pewne że jak sie kochamy to nie dlatego że jedno lub drugie tylko chce ale dlatego że oboje tego pragniemy. miałam problem typu że mój mąż dużo pracował i przeważnie nie miał ochoty na seks wieczorkami po pracy. jestem typem człowieka co cierpi i w środku dusi wszystko ale do czasu... były nawet sytuacje że budziłam męża i proponowałam seks, śmieszne co. wkoncu niewytrzymałam i któregos wieczora wytłumaczyłam mu dobitnie czego potrzebuje... on jest typem faceta jakich może mało ale seks dla niego to moze być 2 razy w miesiacu. niestety dla mnie nie, no wiadomo codziennie tez nie bo to już rutyna ( jak dla mnie)a nie przyjemność. no i wyobrażcie sobie że od tego czasu nie musze już go budzić zeby sie kochać z nim. ale tak jak napisałam wyjaśniłam mu w szczegółach to czego ja oczekuje i oczywiście jego też zapytałam jakie on ma oczekiwania na dzien dzisiejszy. i nie było mi łatwo rozmawić z nim na temat seksu bo raczej on unikał tego tematu. teraz sama staram sie wprowadzać cos nowego i miłego dla mojego kochanego męża bo naprawde on sie stara...
jest jeszcze jeden problem z którym staram sie walczyć tj: mało rozmawiamy ze soba tak ogólnie ale to juz inny wątek. pozdrawiam wszystkich i głowa do góry.

[jesod]

Moim zdaniem jesteś na właściwej drodze i to było najlepsze co
mogłaś zrobić! Jeśli mężczyźnie na Tobie zależy, to na pewno weźmie
pod uwagę wszystkie sygnały, które mu wysyłasz. Te artykułowane
jasno i wyraźnie też. :)
Jestem za otwartością w związku i mówieniem wprost, czego oczekujemy
i o czym marzymy. Wszystko można przegadać i nawet tę sferę naszego
życia , a to przegadywanie może być namiętne i bardzo
podniecające. :-)

[malalajza]

> Nie dobry/zły tylko ukrywa/nie ukrywa. Zapytałaś komu się udało a kto poszukał
> rozwiązania na boku. Bi imo nie należy do tej kategorii na którą wskazywałaby j
> ego wypowiedź.

z innych wypowiedzi Bi na forum juz do mnie dotarlo, ze nie jest "święty" i
przez taki pryzmat odczytałam jego wiadomosc

wzial pod uwage tylko jeden aspekt mojego pytania, odpowiadajac, jak jest w zwiazku
tak zrozumialam
reszte umiem dospiewac sobie sama :)

[bi_chetny]

mało tego, nigdy za świętego się nie uważałem. nie moralizuję, nie prezentuję
jedynie słusznych poglądów. Uważam że jesteśmy ludźmi i każdy z nas dokonuje
wyborów w pewnych niepowtarzalnych okolicznościach.

[mujer_bonita]

malalajza napisała:
> reszte umiem dospiewac sobie sama :)

Przeczytałaś, dośpiewałaś... ;) Gratulacje. Prościej by było przeczytać szczerą
wypowiedź :D

[laflover]

mujer_bonita napisała:


> Przeczytałaś, dośpiewałaś... ;) Gratulacje. Prościej by było przeczytać szczerą
> wypowiedź :D

Ale Twoja szczerość już nic nie wnosi do tematu jak zauważyłem. Każdy ma swój
mózg i może ocenić po swojemu to co ktoś napisze, branie wszystkiego na forum za
wykładnię życia jako takiego byłoby dla każdego potencjalnego "czytacza"
strzałem w kolano.
Zauważyłem że osoby tu piszące od dawna mają swoją własną teorię życiową i
bronią jej własną piersią (i dobrze) co najmniej jak flagi bitewnej. Tylko nie
są otwarci na inne prawdy życiowe które mogą mieć takie samo prawo bytu jak i
ich własne.
Nie ma uniwersalnego sposobu na szczęśliwe życie .

[mujer_bonita]

laflover napisał:
> Ale Twoja szczerość już nic nie wnosi do tematu jak zauważyłem. Każdy ma swój
> mózg i może ocenić po swojemu to co ktoś napisze,

O ile daje pełen obraz (patrz Avide) to jasne :)

> Nie ma uniwersalnego sposobu na szczęśliwe życie .

Ale nie mówimy o ocenie sposobu na życie tylko o PRZYZNANIU się do tego sposobu. Rozumiesz różnicę?

[laflover]

mujer_bonita napisała:

> > mózg i może ocenić po swojemu to co ktoś napisze,
> O ile daje pełen obraz (patrz Avide) to jasne :)

Ok - post Avide wygląda w porządku ale równie dobrze może być wyssanym z palca
lub pobranym z sufitu "palcodziełem" namiętnego klepacza w klawiaturę. Widzisz
różnicę? Ja Avide nie znam (nie wiem jak Ty, może być równie dobrze Twoim bratem
lub mężem) - w necie można uprawiać różne kombinacje.
Widzisz różnicę ? :)

> Ale nie mówimy o ocenie sposobu na życie tylko o PRZYZNANIU się do tego sposobu
> . Rozumiesz różnicę?

Nie rozumiem czemu się tak czepiłaś człowieka ? :) Pokaż gdzie coś ściemnił i
będziemy mieć obraz pełen. Nie będzie musiał się tłumaczyć, Ty wysilać się na
rozjaśnianie obrazu. Każdy samodzielnie oceni jak traktować jego wypowiedzi.

Co nam da czepianie się szczegółów kiedy i tak nie można żadnego z nich w pełni
zweryfikować? Ważne są chyba jakieś pomysły, idee, przykłady by były dla kogoś
inspiracją a nie udowadnianie że ktoś ma rogi mniejsze lub większe.

A dobra, lepiej dam już sobie sianka :-X

[aandzia43]

> O ile daje pełen obraz (patrz Avide) to jasne :)

Chciałam zauważyć, że nie masz bladego pojęcia (i ja też nie mam) o tym, czy
Avide dał pełny obraz. Nic nigdy nei pisał, czy jest wierny żonie, czy zawsze
jej był, i mnie nic do tego, pytać nie będę, bo nie mój biznes. Bi przyznał się,
to fakt. Ale nie wiemy, czy tylko on ma ten grzech na sumieniu.
Soryy Avide:-), ale jak już przywołano twój przykład, to się nim posłużyłam w
dyskusji. Już się zamykam, bo nic mi do twojego życia. I do życia Bi też.

[mujer_bonita]

aandzia43 napisała:
> Chciałam zauważyć, że nie masz bladego pojęcia (i ja też nie mam) o tym, czy
> Avide dał pełny obraz. Nic nigdy nei pisał, czy jest wierny żonie, czy zawsze
> jej był, i mnie nic do tego, pytać nie będę, bo nie mój biznes. Bi przyznał się
> to fakt. Ale nie wiemy, czy tylko on ma ten grzech na sumieniu.

W takim razie poprawiam - nie wiemy czy Avide dał pełny obraz sytuacji. Wiemy, że Bi dał niepełny. Kropka.

[malalajza]

> Przeczytałaś, dośpiewałaś... ;) Gratulacje. Prościej by było przeczytać szczerą
> wypowiedź :D

dzięki, daję radę ;)
po prostu daleka jestem od wydawania ocen na czyjkolwiek temat

sporo zlosci w Twoich postach...

[mujer_bonita]

malalajza napisała:
> sporo zlosci w Twoich postach...

Irytacji :) Każdy ma swojego fioła - ja nie znoszę usprawiedliwiactwa :)

[cyklista6]

Uprzejmie proszę - zakończcie tę "dyskusję", psujecie ciekawą dyskusję i dobry
posting Avide.

[efi-efi]

malalajza napisała:

>
> > Przeczytałaś, dośpiewałaś... ;) Gratulacje. Prościej by było przeczytać s
> zczerą
> > wypowiedź :D
>
> dzięki, daję radę ;)
> po prostu daleka jestem od wydawania ocen na czyjkolwiek temat
>
> sporo zlosci w Twoich postach...


- w Twoich też, i mimo, że tak bardzo deklarujesz fakt nie oceniania
kogokolwiek- robisz to

[bi_chetny]

ciekawe, ja nie zauważyłem.

[mujer_bonita]

efi-efi napisała:
> - w Twoich też, i mimo, że tak bardzo deklarujesz fakt nie oceniania
> kogokolwiek- robisz to

KAŻDY ocenia. Taka już nasza natura. Kto mówi, że tego nie robi - oszukuje sam siebie. Zwykle ludziom wydaje się, że nie oceniają gdy mają niższe standardy moralne. Ale nie uznanie jakiegoś zachowania za złe paradoksalnie też jest oceną. I krytykowanie odmiennego zdania też.

[aandzia43]

Udało się. Jak się każde z osobna wzięło za swoje problemy
psychiczne pozornie z seksem nie związane i każde trochę sobie pod
kopułą poukładało, to i seks się poprawił (obok paru innych równie
ważnych rzeczy). Polecam takie podejście do sprawy. Można sobie
zaoszczędzić lata miotania się i wszczynania nieskutecznych akcji. I
załatwić parę spraw za jednym zamachem.

[zakletawmarmur]

Trzeba by jeszcze określić co rozumiesz pod pojęciem "udało się". Rok temu nasze
życie seksualne było w rozsypce. Mój narzeczony jest z tych, dla których seks
ważny nie jest. Jest to związane z wieloma sprawami takimi jak wychowanie czy
charakter. Uważał, że to naturalne, że po paru latach wspólnego życia ludzie się
już nie bzykają. Nie odczuwał potrzeby, żeby seks dalej był w jego życiu (to
plus dla tych, które cenią sobie wierność).

Co się zmieniło? Bezspornie udało się zwiększyć ilość seksu i ogólne
zainteresowanie tą tematyką. Częściej mnie zaczepia, flirtuje, to głównie on
proponuje seks. Znowu czuje się przy nim kobietą-kochanką... Udało mi się też
zaakceptować sporą część jego "wad". Już nie irytują mnie tak jak kiedyś, raczej
wydaj mi się "takie urocze". On dzięki temu też z przymrużeniem oka patrzy na
więcej moich wad, niż wcześniej...

Głównym problemem są jego zahamowania seksualne (wyniesione z domu i otoczenia,
w którym sie przez lata obracał) i niska samoocena. Tak było zawsze, mogłam to
wyczuć ale kiedyś brakowało mi tej świadomości.

Zahamowania seksualne możemy wspólnie pokonywać, tak jak do tej pory... Widzę,
że chce, że stara się. Ta świadomość dużo dla mnie znaczy. Nawet jak coś
okazałoby się poza jego zasięgiem, to byłabym w stanie to zaakceptować. Nie
muszę zdobywać seksualnej Czomolungmy, żeby być z nim szczęśliwa (póki co).

Problemy z poczuciem własnej wartości stanowią esencję wszystkich naszych
problemów. Są cholernie męczące, bo objawiają się na różne sposoby, w różnych
sferach naszego życia. Dopiero zaczynamy sobie to wspólnie uświadamiać. Co z tym
dalej zrobimy, jeszcze nie wiem... Trudno mi by było to tak zupełnie
zaakceptować, tu musi się coś zmienić...

Jest lepiej niż było. Jesteśmy z sobą szczęśliwsi. To chyba dużo udało nam się
osiągnąć?

[gdzieja]

Trafiłam na to forum przypadkiem i od tej pory od czasu do czasu podczytuję.
Bardzo pouczająca lektura, bo pokazuje te same historie widziane oczami dwóch
stron...kto wie, czy czasem nie rozmawiamy ze swoimi partnerami? Chociaż wątpię,
bo jakby obydwoje podczytywali to forum i obydwojgu by bardzo zależało to nie
byłoby tylu problemów. Pojawiłby się dystans do sprawy i wzajemne zrozumienie
sytuacji a więc i możliwość znalezienia rozwiązania, które uszczęśliwiło by
obydwoje (czasem byłaby to pewnie i decyzja o rozstaniu, ale niekoniecznie
smutna, jeśli w atmosferze zrozumienia i zgody)

W każdym razie jak dla mnie to forum jest tylko pozornie pesymistyczna.
Dlaczego? Bo ja jestem z tych, co wierzą, że prawie każdy problem można
rozwiązać, jeśli sobie go uświadomimy i mamy motywacje. Nie wnikałabym, czy
takim forumowiczom jak avide czy b_chętny czy innym się udało...ja skupiam się
na tym co oni czują w związku z opisywanymi przez nich sytuacjami, czego
potrzebują, jak odbierają swoje partnerki...o pewnych rzeczach "mi się nie
śniło", pewnych nie brałam tak serio. A tak przy okazji, wychodzi na to, że
facet wcale nie jest konstrukcją tak prostą jak budowa cepa. Też jesteście na
swój sposób skomplikowani.

[gdzieja]

Odnośnie pouczającej lektury ...wzięłam sobie co poniektóre opinie do serca i
też zaczęłam pracować nad sobą i swoim związkiem. Niby jest dobrze, ale może
może być jeszcze lepiej? A może mnie jest dobrze, a mój partner poprostu bierze
co dają, nie umie czy nie czuje, że ma prawo wymagać więcej. Hmm, po prostu
sobie przypomniałam też, że nad związkiem trzeba pracować. Rzeczywiście, przed
ślubem to wszyscy jesteśmy tacy skupieni na sobie, a potem...dzieci, praca, dom
i pozorne raczej rutynowe zainteresowanie sobą. Człowiek myśli o rozwijaniu się
zawodowo i ogólnie o niezaniedbywaniu rodziny i czuje się jakąś pustkę.
Oczywiście fazy w związku mogą być różne, u nas były fajerwerki przed ślubem i
po, aż do pojawienia się dziecka. potem kilkumiesięczna przerwa, potem trudny
powrót - nauka, żeby czuć przyjemność, potem nauka żeby osiągnąć pełną
satysfakcję, i żeby osiągać ją częściej i szybciej, no i udało się, wybuchnęły
fajerwerki i to jeszcze jakie ... no i zachciało nam się znowu dziecka...jeszcze
2/3 ciąży zagrożonej...po porodzie szybko zaczęliśmy od nowa, tym razem bardzo
bardzo chciałam szybko wrócić do zbliżeń, ale jak na razie to nie to co było.
Mówię, że tym razem szybko, bo poprzednio niby chciałam, żeby było jak przed
ślubem, ale nie wydawało mi się to takie konieczne...gdyby nie potrzeby męża i
moja miłość do niego to przyjęłabym, że po porodzie tak bywa, że się fizycznie
nie chce, że nie wychodzi i tyle. Ale teraz czuję inaczej, chociaż moje ciało
wydaje się nie rozbudzone jeszcze po tej przerwie to ja czuję głód i nie mogę
się doczekać fajerwerków z ubiegłego roku. I głupio mi wobec męża, że na razie
tak nie wychodzi, chociaż daję słowo, że pragnę go całą sobą. Trochę czuję się
jak w klatce, tym razem jednak wiem, że wszystko wróci do normy. Ale nie
zamierzam czekać aż samo się zmieni. I tu ten mój optymizm, bo co poniektórzy
użytkownicy płci męskiej tego forum uświadomili mi parę rzeczy. Widzę, że mojego
partnera martwi obecny stan rzeczy, ale nie sądziłam, że aż tak mże go martwić
mój brak orgazmów jak to opisuje kilku forumowiczów. Jakoś było mi żal, ale
myślałam, że to tylko mój problem, ważne, że jestem w stanie dać rozkosz
partnerowi, a że on taki wygłodniały po okresie postu to ta rozkosz jest większa
jak wcześniej. Ale rzeczywiście za każdym razem pyta, czy mi było dobrze i czy
miałam orgazm i się martwi, że on nie dość dobry, albo,że przez te porody już
nie będzie w stanie mnie zaspokoić bo ma za małego. Nie pomyślałam, żeby się
postawić na jego miejscu. Dotychczas to bagatelizowałam temat, bo wiem, że w
miarę regularnego seksu powinno się poprawić, a na pewno jak skończę karmienie
piersią. Ale teraz widzę szybsze rozwiązanie. Znalazłam całą serię odpowiednich
ćwiczeń wzmacniających mięśnie i poprawiających ukrwienie. Poza tym, w co trudno
mi uwierzyć, udało mi się jeszcze lepiej zorganizować sobie czas - tak, że mam
go dla siebie, na to, żeby zadbać o swój wygląd, na przemyślenia i przez to
jeszcze bardziej jestem podkręcona. Moja połówka chyba dostrzegła, że coś się
zmienia na lepsze, nie komentuje, ale często mi się przygląda i uśmiecha, i
przynosi mi kwiaty - o tym kiedyś nie często myślał-raczej przynosił na moje
"zamówienie". I to mnie jeszcze bardziej podkręca. Sama inicjuję kontakty i
zawsze czuję, że tym razem będą będą fajerwerki. I ostatnio już było bardzo
bardzo blisko. Także nie martwię się dalej...Ale nie czekam, że przyjdzie samo.
A czemu po ślubie, po dziecku się często wszystko zmienia. Wiadomo stresy,
obowiązki, praca, mało czasu dla siebie, zmęczenie, ale u mnie i przed ślubem
tak było. A mój mąż jest teraz dla mnie jeszcze bardziej pociągający jak wtedy
(ja ponoć też). Może za bardzo wczuwamy się w nowe role i zapominamy o sobie,
swoich potrzebach, o tym, że siebie też powinniśmy zaspokoić - siebie i swoje
uczucia związane z partnerem.

[jesod]

gdzieja napisała:
> Bo ja jestem z tych, co wierzą, że prawie każdy problem można
> rozwiązać, jeśli sobie go uświadomimy i mamy motywacje.

Ja też jestem z tych, co w to wierzą. ;)
Nie ma nic ważniejszego, jak uświadomienie sobie tego, jacy sami
jesteśmy i czego potrzebujemy. Poznanie siebie - to jest punkt
wyjścia do rozwiązania wielu problemów lub pseudoproblemów.
Właśnie dopiero wtedy jesteśmy w stanie rozpoznać swoje motywacje i
właściwie sterować dalszym naszym postępowaniem.
Ale to wszystko tak bardziej na spokojnie, bo w emocjach, jeśli nie
uda nam się zapanować nad pierwszymi odruchami, zawsze reaguje się
inaczej......

> A tak przy okazji, wychodzi na to, że facet wcale nie jest
> konstrukcją tak prostą jak budowa cepa. Też jesteście na swój
> sposób skomplikowani.

Pieczesz swoją pieczeń?! :-)))) Dobrze, masz stuprocentową rację!!!
Faceci są niemniej skomplikowani niż kobiety, tylko trochę inaczej
się zachowują i reagują. Bywają też wrażliwi, delikatni i drażliwi,
co wcale nie ujmuje im męskości.....
Wszyscy jesteśmy różni, nie ma dwóch takich samych osobników, są
tylko podobieństwa, ale one nie przesądzają o jednostce.

A jeśli chodzi o kobiety, to zapewniam Ciebie, że bywają również tak
proste jak budowa cepa, a miano kobiety z racji przynależności płci
nie jest gwarantem tego, co nazywamy kobiecością, a o seksapilu już
nie wspomnę....

mi się udało

[ognrfrf061]

mi się udało

wystarczyło chcieć i pomysleć

[caline-czka78]

Nie,mi sie raczej nie udalo.
Mysle jednak ze punkt naszego widzenia pewnych spraw jest tez zalezny od naszego
nastroju,chwil jakie obecnie przezywamy.Ja jeszcze 2 lata temu bylam gotowa do
rozwodu gdy dowiedzialam sie ze malzonek mnie oszukuje i prawdopodobie(ale tu
nie mam dowodow)zdradzil.Emocje jakie przezywalam nie pozwalaly mi myslec
racjonalnie,jak ochlonelam zobaczylam wszystko w nieco innych kolorach.choc fakt
pozostal faktem-oszukal mnie w momencie,kiedy bylam najszczesliwsza kobieta na
ziemi-realizujaca sie,spelniona i oczekujaca dziecka."Nastala oschloc"-nic,brak
sexu,obojetnosc po obu stronach.
Wydawaloby sie dzis ze nam sie udalo.Po 6m
walki,placzu,przepraszaniu,milczeniu,prezentach,udanych wakacjach,udanym sexie a
potem po kolejnych 6m slad walki zaginal.
Mamy udany regularny sex,nie klocimy sie,jest o.k.Ale...ja wracam myslami
dlaczego tak sie stalo.Dalej mu nie ufam-na to wyglada.Malo,sni mi sie czasem
jak odchodzi z inna a ja juz nawet nie reaguje.ale to sen,na jawie jest dzien
jak codzien-praca,dzieci,czasem wino i swiece.
Czy nam sie udalo?moze ktos oceni.ja zglupialam.

[nalogowyczekoladozerca]

Moim skromnym zdaniem przywrócenie świeżości w relacjach to bardzo
trudna sprawa. Trudna nie dlatego, że wymaga jakichś skomplikowanych
zabiegów. Z pozoru to coś bardzo łatwego - wystarczy, gdy on i ona
przestaną na siebie robić focha o to, ze nie jest tak jakby chcieli
żeby było. Główną trudnością jest to, że żyjąc wpadamy w schematy i
przyzwyczajenia (nie chodzi o małżeństwo ale życie w ogóle - częste
podróże czy przygody to też może być swego rodzaju rutyna). Jeśli
przyzwyczaimy się do tego, że żona ciągle marudzi, że jej coś nie
tak, albo mąż zamiast zrobić to co obiecał znów ogląda film czy gra
w idiotyczną grę, to bardzo trudno będzie nam spojrzeć na naszą
połówkę jak na potencjalnego "dawcę" radości.

Przewijał się już ten wątek - dobry seks zaczyna się długo wcześniej
niż w sypialni - np. wspaniałe igraszki w niedzielę mogły rozpocząć
się udanym, całkiem zwyczajnym wieczorem we środę. Ktoś mądry
powiedział, ze najważniejsze dla związku jest 5 minut - pierwsze 5
minut po przebudzeniu i pierwsze 5 minut po przyjściu z pracy.
Żeby nie było tak łatwo - można mieć bardzo fajne pożycie w związku,
a i tak nie gwarantuje to "sukcesu" - może się okazać, że brak
porozumienia w innych sferach, z pozoru mało istotnych, zaowocuje po
latach "kumulacją" i rozstaniem. Wiadomo, że zwracamy uwagę zawsze
na rzeczy, które nas najbardziej uwierają. Jednak w przypadku
problemów w związkach warto zawsze patrzeć na „drugie dno” –czy
jest, a jeśli tak to co się tam kryje. Brak bliskości i intymności
(nie tylko „pornolowego” rżnięcia, ale przede wszystkim przytulenia,
dotyku itd.) może być głównym problemem, ale może się okazać, że po
przejściu terapii czy jakiegoś kursu „gwarantującego” wspaniałe
pożycie, okaże się że i tak w związku coś jest nie tak.
Odnośnie „skoków w bok” . W starciu nowa kochanka/kochanek vs
kłopoty w małżeństwie, kłopoty są bez szans. Na szczęście medal ma
dwie strony – jeśli związek przetrwa romanse współmałżonka/i może
się okazać, że jakikolwiek nowy romans jest bez szans w starciu z
małżeństwem (nawet tym z kłopotami).

Optymistyczne jest to, że każdy wspólny i radosny dzień razem jest
sukcesem i wygraną. Dlatego warto koncentrować się na tym, żeby dziś
było pięknie – jutro jest jutro - ludzie rozstają się czy umierają,
a świat kręci się dalej. Dbajmy o to, żeby w ogólnym rozrachunku
pięknych dni było więcej i nie martwmy się tym czy związek będzie
trwał rok czy 50 lat.

[igge]

hmmm, a nam się takie ciągłe przywracanie świeżości w relacjach z
małżem zawsze udaje. Tzn chyba nie jest to właściwie przywracanie,
tylko taka świeżość od lat, nie gaśnie i już, przeciwnie, czasem
nawet wybucha z nową siłą, tak że trudno na czymś innym oprócz
partnera się skupić przez jakiś czas. Nieświadomie, naturalnie tak
było, dopiero od niedawna ja próbuję to jakos zrozumieć, przemyśleć,
przedyskutować z małżem i ...nie za bardzo wychodzi, czytam, czytam
i nie rozumiem. Na pewno to pierwsza rzecz jaka się rzuca w oczy o
nas i wydawało mi się kiedyś, że każdy w miarę udany związek tak ma.
Teraz rozejrzałam się po znajomych, szczęśliwych związkach i jakoś
rzeczywiście takiej świeżości brakuje troszkę jednak. Staż mamy
niedługo 16 lat, więc jak czytam, że po 3-4 latach zauroczenie mija,
to śmiać mi się chce. Na pewno mamy jakieś schematy i
przyzwyczajenia ale rutyny, nudy brak. Nowe romanse są raczej
absolutnie bez szans choć nigdy nie mów nigdy. Jeśli pierwsze 5
minut po przebudzeniu jest niby takie ważne, to ja w drodze z
sypialni do łazienki, idąć i śpiąc jeszcze prawie - dostaję czułego
buziaka od małża. jedynie w Dzień Kobiet 8 marca jakoś mnie ta
przyjemność ominęła, ten dzień generalnie był kiepski, uczyłam się z
synem przyrody. Po przyjściu z pracy, pierwsze 5 minut, też po
prostu się witamy, nic szczególnego się nie dzieje. Nie wiem, czy to
znaczy, że mi/nam się udało