zoltodziob z CHADem

[kornelia-30]

witajcie,
jestem tu nowa, wiedzy na temat we mnie jeszcze malo, ale wiem, ze sama nie dam rady. dlatego ktos polecil mi to miejsce.
tydzien temu stwierdzono u mnie chad.
po polrocznej terapii u psychologa wyladowalam u psychiatry jak juz wszystko popsulo sie tak, ze chyba bardziej nie moglo.
przez chorobe stracilam bardzo duzo.
chce nauczyc sie z tym zyc. nie chce juz wiecej psuc, i tracic.
nie chce ranic najblizszych ta choroba i moimi zachowaniami.
na razie tego jeszcze nie potrafie.
moj partner jeszcze ze mna jest, ale wiem, ze nic nie sprawi, zebysmy zapomnieli o tym wszystkim co sie dzialo.
dostalam 3 leki, i prosilabym was o opinie na ich temat, na temat skutkow ubocznych, o ktorych nie wyczytam nic na ulotkach, i o ktorych moga powiedziec tylko ci, ktorzy je brali.
przez pierwszy tydzien ich brania bylam bardzo spokojna, teraz zaczal sie drugi i mnie nosi. od dwoch dni non stop wyje, jestem nerwowa (moj chlopak nazywa mnie zadymiarzem), i nie moge sobie znalezc miejsca. znowu pisze sobie scenariusze i mecze sie sama ze soba.druga wizyte u psychiatry mam za 2 tygodnie (po 3 tygodniach chciala mnie obejrzec). Te leki to:
alventa 75mg (raz dziennie rano)
depakine chrono 300 (pol rano i jedna wieczorem)
kventiax 25mg (jedna wieczorem)
poradzicie?
kornelia

[a.niech.to]

> dostalam 3 leki, i prosilabym was o opinie na ich temat, na temat
skutkow ubocz
> nych, o ktorych nie wyczytam nic na ulotkach, i o ktorych moga
powiedziec tylko
> ci, ktorzy je brali.
Odpowiem Ci tak, że z całą pewnością skutki uboczne leków będą mniej
groźne dla Twojego życia niż nieleczony Chad. Sama piszesz, że
choroba sporo Ci namieszała. Jeśli chcesz żyć normalnie, nie oglądaj
się na skutki uboczne i zażywaj, co Ci przykazali.

[kornelia-30]

tak tez robie i mam zamiar robic
biore leki jak mi przykazano
i czekam
mimo, ze decyzja o rozpoczeciu ich lykania byla dla mnie trudna
mam wrazenie, ze zaczelam wlasnie zycie z lekami i one zawsze beda
czescia mnie teraz.
no, w sumie tak jak chad.
dziekuje za odpowiedz.

[perfekcjonizm]

Cześć żółtodziobie

Fajnie, że napisałaś. Nie wypowiem się w kwestii Twoich dawek. Brałam kiedyś
depakine chrono ale potem mi go zmienili na inny lek. Też biorę trzy leki.
Dobrze, że zechciałaś brać. A nuż pomogą.

Chłopakowi pewnie z Tobą trudno a Tobie z nim, co?
Ja bardzo krzywdziłam swoich partnerów. Robiłam im nieziemskie jazdy aż wreszcie
rzucałam. Wreszcie zdecydowałam się na samotne życie z dwoma kotami. Teraz
przynajmniej nie muszę się wstydzić za siebie.
Może kiedyś coś się zmieni, póki co uczę się żyć ze sobą.

Życzę powodzenia w leczeniu i rozumieniu choroby.

[kornelia-30]

perfekcjonizmie- stko
no mi z nim tez czasami nielatwo, ale wykanczaja mnie wyrzuty
sumienia po tych tzw nieziemskich jazdach. on nadal jest, a mnie
wykanczaja wyrzuty sumienia, i tak w kolko macieju. ostatnio non
stop mu tlumacze, ze ma odejsc, i znalezc sobie kogos bez chada. kto
bedzie dla niego lepszy. on twierdzi, ze gadam glupoty, wtedy
zaczynam sie tez wkurzac badz tu madry.
ja tez mysle, ze najpierw musze sie nauczyc zyc sama ze soba,
zaakceptowac siebie z choroba, i wierzyc, ze bedzie dobrze. bo na
razie to sama sobie dzialam na nerwy, a tak chyba byc nie moze.
z nami tez zyje kotka. z czasow samotnosci. i przyznam, ze bez
zwierzaka, ktory jak jest zle siedzi przy mnie i lize lzy, ktore
kapia, byloby mi jeszcze ciezej. bo to taka towarzyszka doli i
niedoli
dziekuje za dobre slowa.
ja naprawde chce zrozumiec tego stwora w mojej glowie, i bedziemy
sie powoli poznawac, i chyba nie zostaje nam nic innego jak sie
zaprzyjaznic. i nauczyc zyc ze soba.

[czubata]

alventa.najlepszy jak dla mnie lek przeciwdepresyjny.nic mnie tak
szybko nie stawia na nogi jak alventa.Likwiduje apetyt,co jest
plusem,a minus jest taki że odstawianie tego leku to prawdziwy
detox,przynajmniej ze mną tak było.Biegunka,wymioty,bule,zawroty
głowy.ale to kwestia kilku dni.Depakine mi się nie przyjeła,w
szpitalu prawie umarłam z odwodnienia.U każdego wygląda to nieco
inaczej.Wszystko sie ustabilizuje,zobaczysz że nadejdzie czas kiedy
się poczujesz tak normalnie że nie będziesz mogła uwierzyć że można
się tak czuć.Ja tego doświadczyłam,kiedyś,po stosowaniu się do
zaleceń lekarza.

[kornelia-30]

czubata, bardzo dziekuje za posta.
troche mnie to przestraszylo co napisalas, ale jestem ci wdzieczna
za to.
ja ogolnie bardzo balam sie zaczac brac leki.
cale zycie unikalam chemii.
no ale poszlam do psychiatry, przemoglam sie, i zaczelam.
lekarka spytala czy planuje teraz dzieci, odpowiedzialam ze na razie
nie. i dlatego dostalam m.in. alvente.
jednak ja planuje rodzine. nie dzis, nie jutro, ale za rok, dwa.
i jak przeczytalam o tym, jak trudno "rozstac" sie z tym lekiem, to
sie bardzo przestraszylam. siedzialam wczoraj po przeczytaniu tego i
robilam sobie wyrzuty, ze nie umialam sobie sama z tym wszystkim
poradzic, ze siegnelam po leki. moj partner przyszedl, przytulil, i
powiedzial, ze poradzimy sobie, ale ja na sama mysl, ze znowu sie
zacznie, ze znowu beda jazdy, przerazilam sie.
i zaczelam znowu myslec, zeby odejsc od niego, pozwolic mu ulozyc
sobie zycie z kims zdrowym, i o tym, ze lepiej zrezygnowac z
rodziny, dzieci, zeby nikogo nie unieszczesliwiac.
znowu zaczynam sie bac.

[36.a]

Spojrz na tekst w ramce: czytasz prywatne opinie użytkowników.

Empatia nie zawsze jest wskazana, a Ciebie podobne objawy
odstawienne mogą wcale nie dotyczyć.
Nie mysl o odejsciu od partnera (zdaje się, ze sensowny). Masz prawo
żyć, masz prawo byc szczesliwa. Ktos nie ma nogi, ktos musi brac
leki na ChAD. W obu przypadkach ma się prawo do szczęścia,
kochającej rodziny, do ŻYCIA.

Nie jestes winna temu, ze masz ChAD (powtarzaj do skutku
Ciepło wysyłam.

Aha, i nie każdy ma jazdy. Mozna stosunkowo spokojnie żyć. Przymując
leki. Głowa do góry.

[38takatam]

Czeste mysle,czesto mowie partnerowi,ze zasluguje na "zdrowa" kobiete..
Czesto paralizuje mnie lek-co bedzie jak na Jego drodze takowa stanie?
Nie mam szans walczyc o niego z taka zawodniczka...

Co to za zycie z kobieta taka jak ja? Czasem dzieckiem,czasem wampem...Czasem
placzliwa,czasem drazliwa...

[36.a]

Poczytaj o samospelniającej sie przepowiedni i od dzis nie mow
tak jemu. Skad wiesz, czy sa ludzie w 100% zdrowi? Dziś myślę, że
każdy może mieć mniej lub bardziej widoczną przypadłość. Na serio
chcecie byc same, bo ChAD?

La donna e mobile

[kornelia-30]

36.a
kochana ty jestes, i lepiej mi sie zrobilo jak cie przeczytalam.
dziekuje bardzo.
i tak sobie mysle, ze nikt nie zrozumie mnie tak jak ktos z tym
samym.
oczywiscie, ze nie chce byc sama
chce byc z nim, dla niego walcze sama ze soba, dla siebie i dla
niego poszlam do psychiatry, zeby dalej nie psuc
ale czesto dopadaja mnie mysli, ze jestem egoistka, ze on zasluzyl
na cos lepszego.
a on mi powtarza, ze wiecej jest chwil dobrych niz zlych, i ze on
mysli tylko o tych dobrych

[36.a]

merlin.pl/Zaburzenia-afektywne-dwubiegunowe-Terapia-poznawczo-behawioralna_Monica-Ramirez-Basco/browse/product/1,526254.html

bardzo dobra rzecz, ale trudna dla lekarza (nie jestem i co tam,
poczytalam z olowkiem w ręku)
jest też tej samej autorki dla pacjentow

masz fajnego faceta

[kornelia-30]

mam fajnego faceta, mam
ksiazke postaram sie poszukac, i podksztalcic w temacie)
czy ja juz mowilam wystarczajaco mocno dziekuje?
nie?
no to mowie
dziekuje

[kornelia-30]

takatam, damy rade
jakos
ale damy
siostra mi powiedziala jedno: gdyby nie chcial, to by nie byl obok.
twoj takze.
nikt ich sila przy nas nie trzyma.
musimy byc wartosciowe mimo wszystko skoro chca byc z nami wbrew
chorobie
wiec pielegnujmy, i starajmy sie moze naprawde nie powtarzac im jak
mantry tego, ze maja nas zostawic dla "zdrowych".
wiem, w tej chwili to mowie, a jak wroce do domu to zapomne i zaczne
na nowo, no ale bede sie starac, o co i ciebie prosze

[skwr2]

38takatam napisała:

> Czeste mysle,czesto mowie partnerowi,ze zasluguje na "zdrowa"
kobiete..
Jaka jest gwarancja, że Twój man nie zapadnie na coś co najmniej tak
dokuczliwego jak chad?

[kornelia-30]

Boze, uchron.....

[38takatam]

Boze uchron...
Dziekuje za wsparcie.
Mielismy w naszym zwiazku wiele...wiele zlych dni.I jak On sam uwaza-bynajmniej
z mojej strony
Nie wiem,czy to mozliwe,ale po 13-tygodniach mojego szpitala,po rozmowach z
lekarzami,pacjentami...Jak pojawil sie Ktos kto (zdrowy) chcial "zajac" sie mna
na powaznie...Kiedy zobaczyl,ze to juz nie
zabawa...Zrozumial,dojzal...przemyslal. Jest cudowny,taki jak zawsze chcialam
zeby byl.
Mam nadzieje,ze po tym co przezylam w swoim zyciu,a przezylam za duzo i to
zlego...ze po tym nadchodzi wlasnie okres kiedy juz przestane sie bac i znowu
zaufam bezgranicznie.
Pozdrawiam

[kornelia-30]

takatam
a mi wczoraj odbilo

wrocil z pracy
przytulil
a ja od popoludnia mialam jakiegos wewnetrznego nerwa
powiedzialam ze zrywam
popatrzyl na mnie i spytal czy ja na pewno tego chce
powtorzylam pare razy ze tak, ze juz nie moge
idiotka

co ja wyprawiam?
ranie najblizsza mi osobe
wygaduje bzdury
z jednej strony mysle o nim i jego dobrze, zeby sie uwolnil ode
mnie, a z drugiej strony nie wyobrazam sobie zycia bez niego.

zasnelismy wtuleni
przeprosilam, ale ile mozna przepraszac

kiedy te leki zaczna dzialac i przestane sie bac?????
smutno mi strasznie
wyrzuty sumienia po kazdej takiej akcji nie daja mi normalnie
funkcjonowac.

[stardusts]

Kornelia nie nakręcaj się, zasneliście wtuleni, jest ok. Będzie dobrze

[kornelia-30]

wiem, i dziekuje za usmiech.
wlasnie dostalam smiesznego maila od niego
no jestem po prostu zla na siebie.ze ciagle popelniam te same bledy.
nie znalazlam jeszcze zlotego srodka dla siebie, w sensie co robic jak
mnie lapie.
wyjezdzam dzis na weekend do domu, i te dwa dni z dala ode mnie dobrze
mu tylko zrobia.

[36.a]

Nie chce mi się mądrzyć, ale poczytałam ostatnio ot tak poznawczo forum "Zaburzenia lękowo-depresyjne" [czyli forum nerwicowe?] i tam wypisz wymaluj kobieta (dziewczyna?) miala podobny zestaw zachowań. Zrywanie, awantury i takie tam...
Bo normalną reakcją, jeśli kocham jest - pielegnuję związek, prawda?
Przybliżam się, oddalam, ale szanuję bliskiego człowieka. Zdaję sobie sprawę z jego autentycznej wartości dla mnie.
Tyle się już nauczyłam. Czasy szarpania się z kimś, stawiania pod ścianą mam za sobą. Myślę, że warto też pomyśleć o tym, że druga strona nie będzie wiecznie znosić jazd, wyrzucania z domu, zrywania, odpychania.

[kornelia-30]

36.a
nie tylko moja choroba przemawia przeciwko naszemu zwiazkowi
tu chodzi tez o wiek, jego rodzicow
i ogolnie cala otoczke przeciwnosci

wiem, ze nie bedzie wiecznie tego znosic, i wiem, ze kiedys bede
gorzko plakala. sama przez siebie.
staram sie, nawet nie wiesz jak mocno.
zamykam sie w ubikacji jak mnie bierze
ale to tylko na chwile jest dobre
wmawiam sobie takie historie czasami, ze szkoda gadac
no i wtedy sie awanturuje

ja pierdziele
co ja robie

[36.a]

A możesz skonkretyzować? Wiek, rodzice - to znaczy?

On Ciebie kocha - to bardzo silnie przemawia za nim.

[lolinka2]

mów mu tak dalej... to sobie zdrową znajdzie.
Jeśli ty siebie nie szanujesz, jakim cudem masz cień nadziei że on
będzie szanował ciebie...?

[kornelia-30]

zdaje sobie z tego sprawe
codziennie obiecuje sobie nigdy wiecej tego mu nie mowic
i...wieczorem robie znowu to
wieczory sa dla mnie najgorsze
i zabojcze dla zwiazku

co do szacunku do samej siebie
mysle, ze moje zycie i doswiadczenia jakie mialam zabily we mnie
przede wszystkim wiare i ufnosc w drugiego czlowieka
i dlatego tak to wszystko sie piedzieli

[balbina_alexandra]

Hej,

Co do leków - Alventa to wenlafaksyna, mój ulubiony antydepressant, który zawsze
właściwie stawia mnie na nogi. Nie odczuwałam i nie odczuwam - aktualnie znów
biorę -praktycznie żadnych skutków ubocznych (może oprócz siniaków i krwawień z
nosa), może tylko fakt iż potrzeba czasu by zaczął działać. Dość dużo czasu. Tak
jest zresztą z wszystkimi lekami więc musisz się uzbroić w cierpliwość. Potem
odstawianie leku jest trochę ciężkie, ale da się to zrobić, odstawiałam kilka
razy. Trzeba to robić długo i powoli, stopniowo zmniejszając dawkę. Dostałaś b.
małą dawkę na początek, zresztą Depakiny też - tę ostatnią lekarz zapewne Ci
zwiększy z czasem bo to chyba za mała ilość żeby stabilizowała. Depakina nie
cieszy się dobrą sławą, ja brałam tylko miesiąc i poprosiłam swojego dr o zmianę
bo panicznie boję się tycia. Mam za sobą zaburzenia odżywiania, jestem lekką
dysmorfobiczką. Nie przytyłam na D. apetyt też mi nie wzrósł ale wpadłam w jakąś
obsesję wtedy, zaczęłam ograniczać jedzenie... Depakina wzmaga apetyt, większość
ludzi tyje, wypadają włosy. To najczęstsze skutki uboczne. Kwetiapiny nie znam.
Musisz się uzbroić w cierpliwość, leki potrzebują czasu żeby zadziałać. Dla mnie
diagnoza była ulgą, po b. długo leczyłam na depresję, nie mówiłam lekarzowi o
huśtawkach, o maniach itd. I było coraz gorzej, coraz ostrzej, coraz bardziej
wykańczająco - dla mnie, ale i dla innych.Byłam szczęśliwa że wiem co mi jest,
że wreszcie dostanę właściwie leki i że będzie mi lepiej. Znam dobrze CHAD (mamy
w rodzinie), wiem co to za choroba, biorąc leki, będąc pod opieką dobrego
lekarza można świetnie funkcjonować. Nie miałam najmniejszego problemu z
akceptacją diagnozy. I o mojej chorobie wie bardzo dużo osób - traktuję to
normalnie, jak każdy inny przewlekły stan.
Nie mam dobrych doświadczeń ze związkami, moje kończą się źle prędzej już
później. Jeśli teraz obecność chłopaka Cię drażni, jeśli jesteś nerwowa, poproś
żeby na jakiś czas się wyprowadził. Musisz dążyć teraz do równowagi, na każdym
polu, kłaść się o stalej porze, nie zarywać nocy. Unikać silnych wzburzen, nie
szukać okazji do kłótni.

[36.a]

Nie uprawiać seksu?!

Rrany, po co w takim razie potrzebny jest czlowiekowi drugi czlowiek?
Nie do wspierania w ciężkich chwilach, bliskosci, rozmowy etc.?

Przepraszam, że tak często się w tym wątku wcinam, ale przestaję rozumieć

[38takatam]

kornelia-30 moim zdaniem masz jazdy.Powiedz o tym jemu,powiedz ze to minie. Czy
on wie cos o CHAD? Czytal cos madrego? Rozmawial z Twoim lekarzem?
Pewnie sam jest zagubiony-ale jesli kocha wytrzyma- trzeba pomoc i jemu...pomoc
zrozumiec istote choroby...

[kornelia-30]

wcinaj sie wcinaj jak najczesciej
pomagasz mi slowami kobieto
mi byloby teraz trudno bez bliskosci i wsparcia mojego ktosia
mimo, ze widzi mnie w sytuacjach, ktore raczej go odpychaja niz
zblizaja
sex jednak nie sprawia mi tyle radosci co kiedys
i to mnie troche martwi
moze tamtam ma racje, ze po alvencie jakos nie teges...?

[kornelia-30]

czytalam to pare razy i przeczytam jeszcze pare razy
ja tez boje sie tycia
kiedys mialam anoreksje
10 lat temu
potem mi przeszlo bezpowrotnie,
ale mimo to cos w psychice zostalo
od soboty ciagle sie obserwuje czy i gdzie mi przybywa
chore to
dziekuje za to co napisalas
moi bliscy tez wiedza o chorobie
nie boje sie o tym mowic
ale tylko najblizszym

jedno co robie to ostatnio non stop szukam okazji do klotni
z partnerem
mimo, ze to najblizszy mi teraz czlowiek
maslo maslane...

[xsenia]

Dołączam się do grona miłośników wenlafaxyny.
Kwetiapina (neuroleptyk) w dawce 0,25mg to tylko usypiacz, jednak w
większych dawkach potrafi też stabilizować.
Nie zaobserwowałam u siebie skutków ubocznych tych medykamentów.

Na działanie leków będziesz musiała poczekać kilka tygodni, możliwe że
lekarz zaproponuje zmianę dawek.
3M się

[38takatam]

Mnie wenlafaxyna wylaczyla z zycia seksualnego na prawie dwa lata.Kiedy
mi ja w szpitalu odstawiano mowili mi,ze w moim CHADZIE ona mnie
"zabijala" (mam chad mieszany),bo mnie nie wolno brac
antydepresantow.Schodzilam z welafaxyny bardzo...bardzo ciezko i bardzo
pomalu-oj nigdy wiecej!

Kornelia co u Ciebie?

[kornelia-30]

zle takatam
bardzo zle u mnie
rozpadam sie
wczoraj wrocily demony
po ponad miesiacu

[kornelia-30]

xsenia dziekuje za info
na razie po 2 tygodniach jestem strasznie drazliwa
placzliwa
nerwowa
niespokojna
i nieufna
za 10 dni ide na wizyte
nie wiem co do tego czasu sie bedzie dziac jeszcze

[perfekcjonizm]

Kornelia, mnie się zdaje, że to czego Ci trzeba to ustabilizowanie emocji. Ja
tak wiele lat byłam niespokojna. To był koszmar. Byłam długo z kimś bardzo mi
bliskim. To był mój partner, przyjaciel, kumpel. Co jakiś czas rzucałam go dla
kogoś innego a po jakimś czasie wracałam a on czekał na mnie z otwartymi
ramionami. Nienawidziłam go za to, że jest taki bezkrytyczny a jednocześnie
bardzo go podziwiałam i byłam wdzięczna.

Gdybym te 8 lat temu wiedziała, że to znów nadeszła mania, to może poszłabym po
pomoc do lekarza, zrobiłabym coś.
A ja weszłam do pokoju z nożem i powiedziałam, że się zabiję, że jeśli on nie
odejdzie zabije się. Przesiedzieliśmy całą noc i rozmawialiśmy co z tym zrobić.
Żadne z nas nie pomyślało, żeby zgłosić się do lekarza. Rozmawialiśmy o tym a
głównie ja mówiłam, jak go niszczę, jak pozbawiam go szacunku do samego siebie.
Że powinien znaleźć sobie definitywnie jakąś inną kobietę. Powiedziałam mu
wtedy, że to będzie zbawienie dla nas, dla mnie i dla niego, jeżeli się
rozstaniemy. Kiedy nad ranem się zgodził poczułam ulgę. Ale wtedy nie rozumiałam
jeszcze, że ta ulga była spowodowana bólem jaki poczułam z powodu tego co tracę.
Dopiero długoletnia terapia spowodowała, że zrozumiałam, ze pozbawianie się
wszystkiego co było mi bliskie było dla mnie chorobliwym powtarzaniem pewnej
straty z przeszłości. Ponowne przeżywanie tego dramatu, pławienie się w bólu i
rozpaczy.

Dziś często o nim wspominam. On czasem dzwoni do mnie. Ma kobietę, mieszka z nią
w Angli. Żyje im się dobrze.
Myślę sobie tylko o jednym, że gdyby mnie poznał teraz taką hm.. nazwijmy to
podleczoną.. to może nie miałby we mnie partnera. Bo to, że byłam słaba
powodowało, że przy mnie był.
To tak jak z moim byłym mężem. Był przy mnie dotąd dopóki z depresji nie wyszłam
do manii. O ile mógł się poczuć silniejszy przy mnie takiej słabej i
depresyjnej, zupełnie nie mógł sobie znaleźć miejsca przy silnym generale, który
planuje jego każdy krok. Wreszcie tak zaczął mi działać na nerwy, że się od
niego wyprowadziłam.

Potem na ulicy spotkałam kolegę z terapii grupowej, w ciągu dwóch dni
wylądowałam z nim w łóżku, po czym uznałam, że mam podstawę do rozwodu - zdradę.
I tak już zapomniałam o moim mężu. O koledze też, bo nie był mi już więcej do
niczego potrzebny.

Skończyło się histerią w miejscu pracy, jednodniowym pobytem w szpitalu,
zastrzykiem uspokajającym i takie tam.

Potem była długoletnia terapia analityczna.

[38takatam]

Tak...ja mojego partnera uwiodlam w manii-juz w koncowce.To moja
trzecia ofiara tego epizodu...
Od tego czasu manii nie bylo.On wie jak moze byc.Mowilam
mu,czytal,rozmawial z lekarzem...ale co bedzie jak zaczne szalec w
maniackim uniesieniu? Czy On to zniesie? Zrozumie,ze to nie ja NAS
niszcze? Nie wiem...