Odludek...

[36.a]

Wilk stepowy, samotnik. Cela, izolacja, samotność. Depresja. Tylko dlaczego tak mi dobrze, gdy jestem z ludźmi. Dziś krótko, bo teraz praca. Herbata z dwojgiem znajomych ludzi, w ich domu pełnym książek, obrazów. Cudnie.
Ostatnio na siłę wyprowadzam się co dzień z domu, jakbym była psem. Nienawidzę tego, co robię z własnym życiem, izolacji na siłę, nienawidzę... Tak trudno jest zmienić własne bardzo stare nawyki. Ekstrawertyczna nie będę nigdy, chcę znormalnieć. Izolacja daje depresję.

[drugikoniecswiata]

mhmmmmm.........

[dr.zabba]

Kupiłam jakieś trzy(?) miesiące temu książkę "Introwertyzm to
zaleta". Wydawało mi się, że to pozycja dla mnie. Do dziś do niej nie
zajrzałam, dosłownie: nie zajrzałam.
Dobrze czuję się sama (jeśli czasem zdarza się cud i jestem sama
)Nie mówię dużo, nie umiem. Trudno mi znaleźć osoby, które nadają
na tych samych fajach.
Jest coś z czego się śmieję w duszy:
Miałam na studiach bliską koleżankę, jakoś tak rozmawiało mi się z
nią dobrze jak z nikim innym. Studia się skończyły, ona wróciła do
swojego miasta. Po jakimś półtorej roku, zwolniła się z dnia na dzień
z pracy, wzięła kredyt, narobiła głupot... Okazało się, że ma chad
.

[dr.zabba]

...tych samych falach

[skwr2]

dr.zabba napisała:

> Dobrze czuję się sama (jeśli czasem zdarza się cud i jestem sama
> )
Wtedy po prostu odpoczywasz od nadmiaru towarzystwa.

> Trudno mi znaleźć osoby, które nadają
> na tych samych fajach.
Wielce ostrożnie wypowiem pogląd, że to przypadłość wszystkich
chadowców, a przyczyna tkwi w ich inności.

> Jest coś z czego się śmieję w duszy:
> Miałam na studiach bliską koleżankę, jakoś tak rozmawiało mi się z
> nią dobrze jak z nikim innym. Studia się skończyły, ona wróciła do
> swojego miasta. Po jakimś półtorej roku, zwolniła się z dnia na
dzień
> z pracy, wzięła kredyt, narobiła głupot... Okazało się, że ma chad
> .
No proszę, swój swego zawsze znajdzie, a przynajmniej powinnien.

[majagor]

36.a napisała:
> Izolacja daje depresję.

Bardzo trafne spostrzeżenie. Jeśli patrząc na moją osobę to nawet bardzo trafne.
Pracowałam kiedyś z 1,5 roku jako tłumacz w domu. Początkowo miałam z tego
frajdę, ale po 5-6 miesiącach.. wariowałam. Tak strasznie tęskniłam za ludźmi,
za rozmowami, za życiem poza domem..
Gdy zmieniłam pracę na normalną, poza domem.. odżyłam, w końcu poczułam się jak
ryba w wodzie.

Teraz także jestem w domu. Z mamą. Staram się oczywiście spotykać ze znajomymi,
przyjaciółmi.. ale wciąż mi mało..
Znowu tęsknię za tym, co jest poza domem..
Jestem osobą która kocha ludzi, kocha kontakty z nimi, która tego zwyczajnie do
życia potrzebuje.. I jak siedzę taka zamknięta we własnym domu.. to czuję się
jak ptaszek, którego nagle ktoś złapał i uwięził w klatce..

Nic nie doradziłam. Ale chyba nie potrafię.. bo troszkę Twojej sytuacji, Twojej
natury nie rozumiem.. Ale to pewnie dlatego, że jestem zupełnie inna..

[skwr2]

Wyobrażasz sobie emerytowanego chadowca, żyjącego w izolacji?(

[lolinka2]

ja cię bardzo proszę, maja, nie nazywaj mojej pracy nienormalną

[majagor]

lolinka2 napisała:

> ja cię bardzo proszę, maja, nie nazywaj mojej pracy nienormalną

Ja byłam troszkę innym tłumaczem niż Ty.
Zajmowałam się tylko tłumaczeniem tekstów. Wciąż w domu. Wciąż przy swoim laptopie i ze stertą papierów.
Twoja praca z tego co się orientuję jest zupełnie inna - więc takowej nie nazwałabym "nienormalną"

A moja praca tłumacza była nudna i aspołeczna.
Po niej wpoiłam sobie jedną zasadę: NIGDY WIĘCEJ PRACY ZDALNEJ [z domu]!

[skwr2]

36.a napisała:

> Izolacja daje depresję.
Naskórkowe kontakty - kaca.

[36.a]

hahahah, tak!

ale mi się dziś z nimi tak cudnie rozmawiało. oboje są inteligentni, on bardziej, ja-takich-ludzi-potrzebuje-w-swoim-zyciu.

I...to nie jest afiliatywność. Nie potrzebuję ludzi dla ludzi. Tylko otwierających głowę rozmów. O! Tego właśnie. I to nie była poważna rozmowa, żałoba narodowa została np. nazwana cyrkiem i bardzo mnie to ubawiło. Rozmawialiśmy o Powązkach, o tym jak się identyfikuje zwłoki, dużo czarnego humoru.

Umieram, gdy mam produkować small-talkies...

Przepraszam, jeśli jestem niezrozumiała w tym wątku. Czegoś sobie i dla siebie szukam.

[dr.zabba]

ale dziś ciężko o intelektualistów...
nie pracując od trzech lat (z przerwami), miałam dość czasu, aby
zastanawiać się, dlaczego było mi tam tak trudno
między innymi: to ciągłe sprowadzanie rozmów do poziomu podłogi,
aluzje seksualne do każdego niemal wypowiedzianego słowa, wrażenie,
że drugiej stronie zależy głównie o to, żeby cię udupić...

tak, identyfikacja zwłok - mniam

[skwr2]

dr.zabba napisała:

> ciągłe sprowadzanie rozmów do poziomu podłogi,
> aluzje seksualne do każdego niemal wypowiedzianego słowa,
wrażenie,
Uparte powtarzanie niezweryfikowanych banałów na temat wszystkiego,
kurczowe trzymanie się warstwy zdarzeń, bez żadnej próby refleksji
czy uogólnienia, ...

[skwr2]

Wesołkowatość w miejsce wesołości

[36.a]

Ciężko. O intelektualistów. On nie jest w dodatku Polakiem, a dla mnie to smaczek dodatkowy. I żeby było smieszniej, po dwóch fakultetach sprzedaje warzywa. Wyszłam z kolorową siatką bananów, papryk, kapust, pomarańczy i czerwonych grapejfrutów. Bloguje tak, bo dalo mi to wszystko, caly ten dzien radosc.
Jest czlowiekiem "osobnym" (przyswoiłam za prof. Sulimą), dużo własnego kształtowania, lektur, przemysleń etc. Jak ja to lubię. A, właśnie, kazał mi przeczytać jedną rzecz, zaraz będę szukać w sieci e-booka.
Musze se (sobie) więcej takich ludzi znaleźć. Będę z nimi pić wódeczkę albo zieloną herbatę. (Zieloną w kilku gat., białą, czerwoną można dostać u mnie, tylko musiałabym zapomnieć o My home is my castle)

[skwr2]

36.a napisała:

> Przepraszam, jeśli jestem niezrozumiała w tym wątku. Czegoś sobie
i dla siebie
> szukam.
Jeśli ktoś Ciebie nie rozumie, to w zasadzie jego problem i zawsze
ma możliwość dopytać, gdy temat go interesuje. Wspominam o tym, bo
jako szczególna rasa miewamy różne zahamowania w kontaktach
interpersonalnych.
Nie przepraszaj!

[kebli]

No ja mam spory kłopot z ustosunkowaniem się. Właściwie to ma podobnie, tyle, ze
u mnie to zależy od fazy. Czasem jak mam depresję to nie mam ochoty z nikim
gadać. Ale najczęściej jest tak, ze ciągnę do ludzi.
Do ludzi takich jak opisałaś - mądrych, zabawnych, inteligentnych (bo mądrość z
inteligencją w parze nie zawsze idą ) Staram się spotykać jak najwięcej moimi
sprawdzonymi przyjaciółmi. A jeśli znajdę oazę, np. szkole to chcę tam bywać jak
najwięcej i jak najdłużej, żeby uciec od smutnej rzeczywistości, żeby coś
odwracało uwagę.
Moja przyjaciółka ostatnio stwierdziła, ze ja chyba nigdy nie przestanę chodzić
na studia (różne) i na kursy (jak będzie kasa). I ma rację! Bo izolacja to
najgorsze rozwiązanie jakie kiedykolwiek mogłam wybrać. A wybrałam. I tak jak wy
dopiero jak wyszłam do ludzi to odżyłam. I teraz bardzo, bardzo się staram, żeby
znowu nie poddać się depresji i nie uciec.

Wiem, nie pomogłam.

[skwr2]

kebli napisała:

> izolacja to
> najgorsze rozwiązanie jakie kiedykolwiek mogłam wybrać. A
wybrałam. I tak jak w
> y
> dopiero jak wyszłam do ludzi to odżyłam. I teraz bardzo, bardzo
się staram, żeb
> y
> znowu nie poddać się depresji i nie uciec.
>
> Wiem, nie pomogłam.
Wprost przeciwnie))

[kisunob]

Jeszcze w Piśmie Świętym pisali, że "Nie jest dobrze, żeby człowiek był sam" .
Prawda stara jak świat

[kara.mija]

a mi często brakuje samotności takiego mojego azylu i często nie mam
gdzie się schować w rodzinnym domu żeby znaleźć tylko chwilę dla
siebie chociażby żeby pomyśleć ... a o ironio najbardziej samotna
czuję się czasami właśnie z rodziną ... z drugiej strony bardzo
pragnę ludzi, kontaktów z nimi, jakiegoś porozumienia .... i tu
wychodzi ta moja dwoistość w każdym aspekcie życia ..... Teraz
jestem w zamknięciu ale powoli wychylam się ze skorupy, tzn. próbuję
i raz na kilka - kilkanaście podejść mi się udaje wtedy zazwyczaj
jestem zadowolona bo jeszcze nie szczęśliwa .... a może szczęśliwa
już nigdy nie będę bo mam wrażenie, że odkąd biorę stablizatory to
antydepresanty już mnie wyżej nie pociągną w górę

[skwr2]

kara.mija napisał:

> a mi często brakuje samotności takiego mojego azylu i często nie
mam
> gdzie się schować w rodzinnym domu żeby znaleźć tylko chwilę dla
> siebie chociażby żeby pomyśleć ... a o ironio najbardziej samotna
> czuję się czasami właśnie z rodziną ...
Podzieliłabym się z Tobą moją samotnością i byłoby dla każdej w sam
raz. Dwa oblicza tego samego.

> może szczęśliwa
> już nigdy nie będę bo mam wrażenie, że odkąd biorę stablizatory to
> antydepresanty już mnie wyżej nie pociągną w górę
Poruszasz stary i powszechny problem wśród chadowców - tęsknotę do
stanów euforycznych. Przy nich wypada blado to, co na ogół uznawane
jest za szczęście. Mniej euforii oznacza więcej zdrowia, a odczucie,
co zasługuje na miano szczęścia z czasem obniży Ci się ku poprzeczce
normalsów.

[kara.mija]

to straszne co piszesz skwr2 ... da się z tym żyć?

[skwr2]

Klikam