Koleżanka-proszę o rade

[czubata]

Rzadko się spotykałyśmy,bardziej przez gg gadałyśmy ale dzisiaj przyszła do mnie,zrozpaczona.Ma ona bardzo trudną sytuację rodzinną o której się nie chce rozpisywać,ale od dawna przeczuwałam że ma dziewczyna depresję.Niemniej dziś zauważyłam że jest o wiele gorzej, bo depresją się zrobiła całkiem lękowa,z dużym akcentem na lękowa.Zauważyłam u niej że jest w ciągłym stanie alertu,rozprasza ja każdy dzwięk,szczekanie psa na ulicy,krzyk jakiegoś dziecka,czy ludzie przechodzący na ulicy.Nerwowo wyglądała przez okno,spoglądała na drzwi,jakby się spodziewała czegoś złego i pytam się jej: -Gosiu,ty się czegoś boisz?-
Powiedziała że tak.- A czego się boisz?- -Nie wiem- Między czasie nerwowo opowiadała mi o swoich zmartwieniach. Nie wiem czemu przyszła akurat do mnie,podejrzewam że chyba dlatego że wie iż się leczę psychiatrycznie, i czuję że liczy na to że jej w jakis sposób pomogę. Zaproponowałam jej że zapiszę ją do dr.Mądrej, na co się chętnie zgodziła słowami: - Ja czuję że potrzebuję pomocy-
Co mnie martwi: Na wizyte będzie musiała trochę poczekać.Między wierszami wspomniała mi że ma tak bardzo dość że w domu spogląda za nożami,a dzisiaj myślała o tym by się rzucić pod pociąg.Wspomnę że jakiś czas temu nażarła się prochów i wylądowała na pogotowiu.Boję się czy da rade dotrwać do tej wizyty,a nawet jakby,to czy da radę dotrwać do momentu az ewentualne leki zaczną działać,bo ma ona tendencje do alkoholoterapii( a przy tym na nic sie zda to leczenie).
Ma dwoje dzieci,jedno trzyletnie i męża który jak dla mnie jest totalną mendą która się w dużej mierze przyczynia do takiego stanu rzeczy.
Dziewczyny,boje się.Tyle się teraz słyszy w telewizji... Gdyby się stała jakaś tragedia (i myśl mi się plącze po głowie cały czas) to bym sobie tego nie darowała.Ja bym ją spakowała i zawiozła do szpitala,ona jest absolutnie bierna,na wszystko się zgodzi,tylko ten jej mąż..,
Nie wiem czy się wtrącać,czy się nie wtrącać,nie lubię się wtrącać,bo kto się miesza w cudze sprawy to najbardziej po tyłku dostaje na koniec.Mam ochotę z nim pogadać,bo na moje oko jest naprawdę nie ciekawie,ale waham się,co zrobić,czego nie zrobić. Dziewczyna naprawdę ma "odlot",takiej jej jeszcze nie widziałam.Nawet się Miśka bała,i jak wrócił to się zwinęła ino migiem,aż on się zdziwił,a przecież go bardzo lubi...
A,i mówiła że nie śpi od czterech dni.No to chyba jest zle.
Kurcze no...

[quaxo]

Teoretycznie lepiej się nie wtrącać, w praktyce lepiej chyba się wtrącić i potem dostać po dupie, a za to mieć czyste sumienie. Ja się nie do końca znam, ale w końcu sama do Ciebie przyszła po pomoc.
No i chyba skoro "groziła" samobójstwem to raczej nie powinno się skrupić na Tobie?
To są takie moje wolne przemyślenia, ja bym się pewnie wtrącił i pewnie też bym dostał po dupie. Często niestety od samego zainteresowanego.

[czubata]

Pogadać z tym mężem nie zaszkodzi,udawać że mnie interesuje jego zdanie też,bo go nie lubię,ale a nóż,może jak mu powiem że mam obawy,to ten jego ptasi móżdżek wysili się na myślenie...

[czubata]

Mądra teraz to się już na % urlopuje.Też sobie porę wybrała...
Wiem że mądra by ją natychmiast skierowała do szpitala,czuję to.

[majagor]

A nie ma możliwości do innego lekarza? Aby szybciej było?

Z mężem, obojętnie jaki jest, wypadałoby pogadać...

[kara.mija]

a te jej problemy to przez męża właśnie? Bo jeśli tak to pewnie ta rozmowa nic nie da tylko pogorszy sprawę. Jest jakaś inna rodzina? Bardziej życzliwa? Ja bym poszukała kogoś najbardziej życzliwego i z nim pogadała o konieczności hospitalizacji i pomocy przy opiece nad dziećmi. No chyba, że jednak najlepszy ten mąż to wtedy z nim ale bez rozwodzenia się nad sprawami osobistymi tylko informacyjnie krótko - jest źle, konieczny szpital bo inaczej może dojść do tragedii, mogę pomóc zawieźć, pojechać z Wami - co robimy? Jeśli jest tak źle jak piszesz to nie czekałabym na wizytęu p.M.

[poetkam]

Zgadzam się z resztą osób. Też nie czekałabym na wizytę u dr Mądrej. Jeśli jest tak źle, ona zgadza się na wszystko /szpital, etc./ olałabym opory tego męża /jeśli by takowe były/ i wiozła ją tam. Z tym mężem pogadać trzeba, może podrzucić mu propozycję swojej opieki nad tymi dziećmi, przynajmniej na jakiś krótki czas w ciągu dnia/na czas pobytu żony w szpitalu/?
Czubata, jesteś bardzo dzielna. Trzymaj się cieplutko
---
"Bytka abo ne bytka to je zapytka"
---
poetkowewiersze.blox.pl/html

[czubata]

dziękuje wam.Najlepszy do rozmowy z tego wszystkiego będzie jednak ten mąż,bo reszta rodziny,a szkoda gadać.Krótko i na temat tak jak piszę Maja,wnikać nie będe w inne sprawy.Dobijam się do niej właśnie na gg.,Inny lekarz,na szybko toby musiało byc prywatnie,nie stać ich a to na prawdę.
Ktoś poruszył sprawę opieki nad dziećmi.Jej rodzina jej na drugim końcu Polski, tu jest jego rodzina,jego rodzina nie zaopiekuje się dziećmi. A jaaaaaa? Nie wydaje wam się że jestem ostatnią osobą która się nadaje? Tym bardziej że tam trzylatka,matko. Do siebie nie zabiore,ewentualnie mogę w czymś pomagać Jemu.Oboje z Miśkiem możemy.Jej mąż i tak nie pracuje.Może jej nieobecność zmobilizowało by go do brania udziału w życiu...
Dziękuje wam,dam wam znać co dalej,jakby co

[drugikoniecswiata]

Tak, opieka nad czyimiś dziećmi jest ostatnim obowiązkiem, jaki powinnaś na siebie brać. Nie dlatego, że się nie nadajesz, tylko dlatego, że własnych masz wystarczająco i z nimi też się czasem nie wyrabiasz. To przytomne, że sama o tym wiesz

[czubata]

Dostała ofertę pracy.Jutro idzie na rozmowę.To jest dla niej motywacją do dalszego życia,bo otworzą się przed nią drzwi do ucieczki z tego w czym ugrzęzła.Są dwie możliwości,zrealizuje swoje słuszne zamierzenia,albo nie wyrobi na zakręcie i pogrąży się jeszcze bardziej.Czas pokaże.Puki co,niańczenie dzieci mi nie grozi, nawet na odległość
Z tą motywacją wytrwa do wizyty.

[kara.mija]

no to już jakieś światełko jest - informuj na bieżąco. A co do dzieci to mi jakoś opieka nad cudzymi lepiej idzie niż nad własnymi - wszystkie jakieś grzeczniejsze od moich ........ Pewnie dlatego, że to zazwyczaj na bardzo krótką metę .... ostatnio byłam na placu zabaw ze wszystkimi dziećmi z rodziny: 2lata, 3, lata, 4, lata, 5, lat i 10 lat w dodatku na koturnach i w makijażu - wyrwałam się w ten sposób za stołu (impreza rodzinna) i jakie te dzieci grzeczne były aż dziw ... poza jednym z moich oczywiście - zazdrość wzięła górę. Może na dzieci powinno się jakieś np. tygodniowe wymianki robić z innymi

[dzedlajga]

Może na dzieci po
> winno się jakieś np. tygodniowe wymianki robić z innymi

eee tam, szybko by się do wszystkich przyzwyczaiły i rozrabiały wszędzie jednakowo