atak szalu

[domeniks]

nie panuje juz nad soba.. mala klotnia wytracila mnie z rownowagi... jak
przez mgle pamietam ze walilam dlonmi po scianach wokol, nie wiem jak
wyladowalam na ziemi ale przypomina mi o tym potluczony nos.. na szczescie
nie zlamany... musieli mi zatkac usta i chwycic rece... poraz drugi w sumie
poraz pierwszy tak bardzo... zaczelam sie bac... co jesli odstawie cos
takiego w miejscu pracy??

[greta_30]

weź zwolnienie. nie kuś losu. No i współczuję.
trzym się
greta

[vinja]

domeniks napisała:

> nie panuje juz nad soba.. mala klotnia wytracila mnie z rownowagi... jak
> przez mgle pamietam ze walilam dlonmi po scianach wokol, nie wiem jak
> wyladowalam na ziemi ale przypomina mi o tym potluczony nos.. na szczescie
> nie zlamany... musieli mi zatkac usta i chwycic rece... poraz drugi w sumie
> poraz pierwszy tak bardzo... zaczelam sie bac... co jesli odstawie cos
> takiego w miejscu pracy??


Jak się teraz czujesz Domeniksie ?, czy tegretol bierzesz już regularnie ?

[domeniks]

nie jem go... jestem na etapie godzenia sei z mysla o terapi
elektrowstrzasami...

[vinja]

O cholera...
Wiem , że źle robisz...
Miałam też taki moment buntu , kiedy nie wierzyłam w leki , zbrzydły
mi ,odrzuciłam wszystkie .
Straciłam nadzieję , tzn jej resztki.

Ale zrobiło się tak koszmarnie , dostałam takich lęków , że bałam się każdego
kolejnego oddechu ( że nie dam rady powietrza nabrać i się uduszę ), bałam się
WSZYSTKIEGO .
Nawet jazdy do szpitala.
Przypłaciłam to dużo większą dawką leków i okropnym przeżyciem.

Nie liczyłabym na Twoim miejscu na zbawienną moc elektrowstrząsów .

Ale rozumiem co czujesz

Trzymaj się
vinja

[domeniks]

raczej przyplace to smiercia... a nie przezyciem.. to juz jest krawedz nie
kraweznik

[kaczorek3333]

domeniks ..... jestem z Tobą ....

[vinja]

domeniks napisała:

> raczej przyplace to smiercia... a nie przezyciem.. to juz jest krawedz nie
> kraweznik

Nie możesz tak myśleć , to absurd !
CHAD to choroba , jak setki innych chorób .
A choroby się leczy .
Po to są leki i po to jest terapia pomagająca zwalczyć chorobę.
Gdyby ludzie myśleli tak jak Ty teraz , nie mogliby normalnie żyć , pracować ,
tworzyć.
Wybacz mój ostry ton , ale wiem co mówię.
Pisałam Ci , że miałam momenty zwątpienia , ale na szczęście kończyły się
dobrze . Wierzę , że Twoje zwątpienie jest chwilowe i wyjdziesz na prostą.

I co z tego , że musisz brać leki ?
Niemal każdy człowiek MUSI coś robić , co mu się może nie podoba i nie trzeba
chyba pisać , że są to sprawy nieporównywalnie gorsze od zażywania kilku
pigułek dziennie.

Nie wiem co Ci jeszcze napisać Domeniksie , żebyś się "opamiętała" i zaczęła
słuchać lekarza i brać leki.
Może zmień lekarza na innego , może to kwestia zaufania ?

Liczysz na elektrowstrząsy , a nie chcesz lekarstw.
Przy CHAD elektrowstrząsy nie są alternatywą dla leczenia farmakologicznego ,
jedynie mogą je uzupełniać , gdy jest mało skuteczne.
Tyle wiem od lekarza.

Domeniksie , nie bój się krawężników , przypomnij sobie jak w dzieciństwie
chodziłaś po krawężnikach i nie spadłaś

I bierz się za tegretol!

vinja ( nie taka znowu zła jaką udaje )

[domeniks]

vinja napisała:

> Nie możesz tak myśleć , to absurd !
> CHAD to choroba , jak setki innych chorób .
> A choroby się leczy .

tak wiem o tym ale je lekow jesc nie bede... przez lit wypadaja mi wlosy i byc
moze napiszesz ze z stosunku do powagi choroby ma to male znaczenie ja jednak
pisze od razu- dla mnie ma duze, tak samo jak przybranie na wadze i cala masa
innych objawow ubocznych.. Nie moge tez byc spiaca nawet przez chwile a moj
umysl nie moze byc jak centru sterowania farmakolowigcznego

> Po to są leki i po to jest terapia pomagająca zwalczyć chorobę.
> Gdyby ludzie myśleli tak jak Ty teraz , nie mogliby normalnie żyć ,
pracować ,
> tworzyć.

hmmm a myslisz ze tabletki daja Ci do konca normalne zycie- nie mowie o sensie
istnienia w spoleczenstwie a o funkcjonowaniu Twojego organizmu. Mnie to
przytlacza i naprawde WOLE UMRZEC niz brac te leki. Zreszta jestem w takim
stanie ze zycie dla mnie naprawde nie ma znaczenia i bez wzgledu na to co
mowisz i co mowi reszta swiata. Wiesz, czasem mysle ze wszyscy chca mnie tu
zatrzymac wbrew mojej woli ... czy to nie egoizm?? Mozna by bylo naciagnac to
pojecie...

> Wybacz mój ostry ton , ale wiem co mówię.

Zdaje sobie sprawe z tego... ale nie kazdy ma tyle sily a ja Prawda jest taka
ze nie chce zyc... wstja rano tylko po to by znow zasnac... zaczelam miec
koszmary... mam urojenia przesladowcze w zwiazku z samolotami.. i zupelnie nie
wierze w leczenie.. moze jestem czyms bardzo niedefiniowalnym na ktorego nic
nie dziala... kto wie..

> Pisałam Ci , że miałam momenty zwątpienia , ale na szczęście kończyły się
> dobrze . Wierzę , że Twoje zwątpienie jest chwilowe i wyjdziesz na prostą.
>
> I co z tego , że musisz brać leki ?
> Niemal każdy człowiek MUSI coś robić , co mu się może nie podoba i nie trzeba
> chyba pisać , że są to sprawy nieporównywalnie gorsze od zażywania kilku
> pigułek dziennie.
>

Kilka pigulek dziennie to nie jest zaden problem o ile nie jest to lit depakine
albo tegretol

> Nie wiem co Ci jeszcze napisać Domeniksie , żebyś się "opamiętała" i zaczęła
> słuchać lekarza i brać leki.
> Może zmień lekarza na innego , może to kwestia zaufania ?

Hmmm juz lepszego nie moge miec... ufam mu i uwazam go za jednego z
najinteligentniejszych ludzi jakich spotkalam w zyciu...gdybym nie byla chora
zyczylabym sobie spotkac go na swojej drodze w hjakikolwiek sposob..ale to jest
we mnien ie w nim... kwestia zaufania nie ma tu nic do rzeczy bo musialabym
zaufac przede wszystkim sobie i przejsc nad objawami ubocznymi tabletek. Wszycy
maja racje oczywiscie... jako scislowiec jestem w stanie sie z tym zgodzic..
MAcie logiczne niepodwazalne dowody, gdyby ktos z mojej rodizny chorowal
stanelabym na uszach zebyu jadl te kleki ale NIE JA... wykluczam siebie ze
zbioru przypadkow ktore potwierdzaja cala ta regule

>
> Liczysz na elektrowstrząsy , a nie chcesz lekarstw.
> Przy CHAD elektrowstrząsy nie są alternatywą dla leczenia farmakologicznego ,
> jedynie mogą je uzupełniać , gdy jest mało skuteczne.
> Tyle wiem od lekarza.
>
Niekoniecznie moj powiedzial ze zawsze pozostaja elektrowstrzasy... ironicznie
moglabym powiedziec lepszy rydz niz nic...

> Domeniksie , nie bój się krawężników , przypomnij sobie jak w dzieciństwie
> chodziłaś po krawężnikach i nie spadłaś
>
> I bierz się za tegretol!
>
> vinja ( nie taka znowu zła jaką udaje )

naprawde doceniam to co mowisz i to jaka jsestes osoba.. WIerze w Ciebie tak
jak we wszystkich tu na tym forum ale powtarzam choc wylowienie martwej ryby
sposrod tysiaca zywych jest statystycznie niemozliwym przypadkiem to nikt nie
moze zagwarantowac ze sie nie zdarza...
>

Do Domeniki

[jagoda16]

Droga Domeniks,
wiem cos o tym jak nieprzyjemne są objawy uboczne litu. NAPRAWDE. I też nie
lubię tego leku. Ale czy odrożniasz objawy uboczne od objawow samej choroby, w
tym momencie depresji? W depresji WSZYSTKO staje się trudniejsze i doznania
dzialan ubocznych tez. Ale wszystko jest względne, gdy wraca dobry nastroj
okazuje sie, ze wcale tak nie utylas, wlosy wypadaja mniej więcej tak jak
zwykle itp. itd. Czy nie pamietasz tego? Lit niestety trzeba brac ok. roku by
powiedziec cos o jego skutecznosci. I nie dobrze jest gdy zaczyna się go brać w
dole. Mi osobiscie np. tegretol czy depakine zupelnie ( no, prawie) nie
dokuczaly. jest jeszcze nowy, rzadko jeszcze u nas stosowany preparat z grupy
anytypadaczkowych lamotrigina (lamictal), zapytaj o niego swojego mądrego
lekarza. I poczytaj o nim na psychiatria.pl. Mi nie daje przynajmniej efektow
ubocznych. Na skuteczność.... czekam. Po odstawieniu litu mi waga momentalnie
spadla o jakies 2-3 kg, bylo to raczej zatrzymanie wody w organiźmie i ogólne
rozdęcie niż przybytek tłuszczyku. A poza tym też czuje się podle w tej chwili
jakbyś nie wiedziała, tylko uważam, żeby się nie napędzać jeszcze w głąb, bo
zawsze można pogorszyć swój stan takimi myślami, a polepszyć już trudniej. Take
care.

[domeniks]

jagoda16 napisała:

> Droga Domeniks,
> wiem cos o tym jak nieprzyjemne są objawy uboczne litu. NAPRAWDE. I też nie
> lubię tego leku. Ale czy odrożniasz objawy uboczne od objawow samej choroby,
w
>
> tym momencie depresji?

Tak dokładnie je odrozniam i fakt ze powoduja takie skutki poteguje fakt ze
jest jesdzcze gorzej... dzialaja na mnie jak plachta na byka... mam wrazenie ze
nie ja panuje nad umyslem a jestem w zakresie kierownictwa chemicznego.. nie
pogodze sie ztym i pewnie swaidomie z wlasnym niekontrolowanym umyslem popelnie
samobojstwa...

W depresji WSZYSTKO staje się trudniejsze i doznania
> dzialan ubocznych tez. Ale wszystko jest względne, gdy wraca dobry nastroj
> okazuje sie, ze wcale tak nie utylas, wlosy wypadaja mniej więcej tak jak
> zwykle itp. itd. Czy nie pamietasz tego? Lit niestety trzeba brac ok. roku
by
> powiedziec cos o jego skutecznosci. I nie dobrze jest gdy zaczyna się go brać
w
>
> dole. Mi osobiscie np. tegretol czy depakine zupelnie ( no, prawie) nie
> dokuczaly. jest jeszcze nowy, rzadko jeszcze u nas stosowany preparat z grupy
> anytypadaczkowych lamotrigina (lamictal), zapytaj o niego swojego mądrego
> lekarza.

Otoz probowalam... i nawet zakomunikowalam ze nie bede zazywac zadnych
powodujacych te objawy wspomniane przeze mnie a on powiedzal ze musze skreslic
99% lkekow a pozostale w 1% w moim przypadku nie dadza efektu... dostalam
skierowanie do kliniki, ale nie wybieram sie gdyz metoda leczenia odpowiada tej
ktorej nie akceptuje w warunkach domowych... oczywiscie ja wpisze mi w karte ze
jestem zagrozeniem dla siebei to juz nie bede miala nic do powiedzenia.. zdaje
sobie sprawe... ale obawiam sie ze wtedy dopiero bedzie mi wszysko jedno

>I poczytaj o nim na psychiatria.pl. Mi nie daje przynajmniej efektow
> ubocznych. Na skuteczność.... czekam. Po odstawieniu litu mi waga momentalnie
> spadla o jakies 2-3 kg, bylo to raczej zatrzymanie wody w organiźmie i ogólne
> rozdęcie niż przybytek tłuszczyku. A poza tym też czuje się podle w tej
chwili
> jakbyś nie wiedziała,

zakladam to z gory gdyz uwazam ze wiekszoac ludzi ktora tu sie wypowiada jest
albo w depresji albo na etapie leczenia... w manii czowiek gna za bardzo do
przodu i chce odczuwac dotykac mowic... ja przynajmniej nie wpadlabym na to w
tym stanie... wolalabym znalezc wolnego sluchacza... ale mofge sie oczywoscie
mylic..
tylko uważam, żeby się nie napędzać jeszcze w głąb, bo
> zawsze można pogorszyć swój stan takimi myślami, a polepszyć już trudniej.
Take
>
> care.

[vinja]

>
> tak wiem o tym ale je lekow jesc nie bede... przez lit wypadaja mi wlosy i
byc
> moze napiszesz ze z stosunku do powagi choroby ma to male znaczenie ja jednak
> pisze od razu- dla mnie ma duze, tak samo jak przybranie na wadze i cala masa
> innych objawow ubocznych.. Nie moge tez byc spiaca nawet przez chwile a moj
> umysl nie moze byc jak centru sterowania farmakolowigcznego
>
> > Po to są leki i po to jest terapia pomagająca zwalczyć chorobę.
> > Gdyby ludzie myśleli tak jak Ty teraz , nie mogliby normalnie żyć ,
> pracować ,
> > tworzyć.
>
> hmmm a myslisz ze tabletki daja Ci do konca normalne zycie- nie mowie o
sensie
> istnienia w spoleczenstwie a o funkcjonowaniu Twojego organizmu. Mnie to
> przytlacza i naprawde WOLE UMRZEC niz brac te leki. Zreszta jestem w takim
> stanie ze zycie dla mnie naprawde nie ma znaczenia i bez wzgledu na to co
> mowisz i co mowi reszta swiata. Wiesz, czasem mysle ze wszyscy chca mnie tu
> zatrzymac wbrew mojej woli ... czy to nie egoizm?? Mozna by bylo naciagnac to
> pojecie...

To co piszesz - to jest dopiero EGOIZM !
I autodestrukcja .
Bezsensowna.









> > Wybacz mój ostry ton , ale wiem co mówię.
>
> Zdaje sobie sprawe z tego... ale nie kazdy ma tyle sily a ja Prawda jest taka
> ze nie chce zyc... wstja rano tylko po to by znow zasnac... zaczelam miec
> koszmary... mam urojenia przesladowcze w zwiazku z samolotami.. i zupelnie
nie
>
> wierze w leczenie.. moze jestem czyms bardzo niedefiniowalnym na ktorego nic
> nie dziala... kto wie..


Po raz kolejny z uporem maniaka piszę Ci , że przeżywałam koszmary , urojenia ,
o których wstyd mi nawet pisać Wam -rozumiejącym chorobę , bo były tak dołujące
i upodlające.
Ale TO mija , przychodzi okres NORMALNEGO , DOBREGO życia !



>
> > Pisałam Ci , że miałam momenty zwątpienia , ale na szczęście kończyły się
> > dobrze . Wierzę , że Twoje zwątpienie jest chwilowe i wyjdziesz na prostą.
> >
> > I co z tego , że musisz brać leki ?
> > Niemal każdy człowiek MUSI coś robić , co mu się może nie podoba i nie trz
> eba
> > chyba pisać , że są to sprawy nieporównywalnie gorsze od zażywania kilku
> > pigułek dziennie.
> >
>
> Kilka pigulek dziennie to nie jest zaden problem o ile nie jest to lit
depakine
>
> albo tegretol


Oprócz tych dwóch leków jest jeszcze masa innych , coraz nowszych
stabilizatorów .


>
> > Nie wiem co Ci jeszcze napisać Domeniksie , żebyś się "opamiętała" i zaczę
> ła
> > słuchać lekarza i brać leki.
> > Może zmień lekarza na innego , może to kwestia zaufania ?



>
> Hmmm juz lepszego nie moge miec... ufam mu i uwazam go za jednego z
> najinteligentniejszych ludzi jakich spotkalam w zyciu...gdybym nie byla chora
> zyczylabym sobie spotkac go na swojej drodze w hjakikolwiek sposob..ale to
jest
>
> we mnien ie w nim... kwestia zaufania nie ma tu nic do rzeczy bo musialabym
> zaufac przede wszystkim sobie i przejsc nad objawami ubocznymi tabletek.
Wszycy
>
> maja racje oczywiscie... jako scislowiec jestem w stanie sie z tym zgodzic..
> MAcie logiczne niepodwazalne dowody, gdyby ktos z mojej rodizny chorowal
> stanelabym na uszach zebyu jadl te kleki ale NIE JA... wykluczam siebie ze
> zbioru przypadkow ktore potwierdzaja cala ta regule


...pieprzenie...



>
> >
> > Liczysz na elektrowstrząsy , a nie chcesz lekarstw.
> > Przy CHAD elektrowstrząsy nie są alternatywą dla leczenia farmakologiczneg
> o ,
> > jedynie mogą je uzupełniać , gdy jest mało skuteczne.
> > Tyle wiem od lekarza.
> >
> Niekoniecznie moj powiedzial ze zawsze pozostaja elektrowstrzasy...
ironicznie
> moglabym powiedziec lepszy rydz niz nic...
>
> > Domeniksie , nie bój się krawężników , przypomnij sobie jak w dzieciństwi
> e
> > chodziłaś po krawężnikach i nie spadłaś
> >
> > I bierz się za tegretol!
> >
> > vinja ( nie taka znowu zła jaką udaje )
>
> naprawde doceniam to co mowisz i to jaka jsestes osoba.. WIerze w Ciebie tak
> jak we wszystkich tu na tym forum ale powtarzam choc wylowienie martwej ryby
> sposrod tysiaca zywych jest statystycznie niemozliwym przypadkiem to nikt nie
> moze zagwarantowac ze sie nie zdarza...
> >

Ty - martwą rybą ...???
Przecież Ty jesteś żywa , jak wijący się piskorz w Swoim uporze niechęci do
leczenia !

[domeniks]

Doskonale rozumiem Twoj upor... ale to nie zmienia faktu... jesli nie podoba Ci
sie martwa ryba to moge uzyc zbioru dorszow posrod ktorych plywa karp (albo
takie gatunki jakie chcesz zeby nie bylo ze dorsz ma jakies konkretne cechy a
karp inne)- statystycznei to samo, chodizlo o prawdopodobienstwo w ktorym
zawsze zdazaja sie wyjatki... ze Ty sie uratowalas i 1000 innych rybek nie
znaczy ze ja bede tego potwierdzeniem...a to co nazwalas pieprzeniem- jest
tylko moja teoria i uparcie bede sie tego trzymac... tak jestem egoistka chce
umrzec bez wzgledu na konsekwencje ...

[jagoda16]

Wiem ze teraz zadne slowa Cię nie przekonają,ale
TO MIJA
TO MIJA
TO MIJA
Nie wiem kiedy, ale minie.
CO DO LECZENIA TO WYBÓR NALEŻY DO CIEBIE. Każdy może decydować o sobie i każdy
może i popełnia błędy, a potem zazwyczaj czuje ich konsekwencje na wlasnej
skórze.
Co do samobójstwa: mieszkałam kiedyś b. wysoko, w wysokim blokowcu. Moje myśli
samobojcze zawsze ( nawet wczesniej ) krążyły wokół wyskoczenia z okna. Nie
wiem czemu ale właśnie tak. Pewnie jakoś symbolicznie - wyskoczyć, uwolnić sie
od tego wszystkiego. I wielkokrotnie o tym myślałam mieszkając w tym bloku.
Jednego dnia w sąsiedniej klatce wyskoczyla z okna mlodziutka dziewczyna - moze
15-17 lat. Był maj, wszystko kwitło, cieplutko. Wychodzilam wlaśnie z domu, jej
blado - sine ciało, zbiegowisko, ogromny krwawy zaciek na ścianie. Zobaczylam
to z drugiej strony... Ten wielki krwawy ślad byl tam jeszcze długo, nie dawał
się zmyć ( wylądowała na takim dachu nad wejściem do klatki). W końcu go
zamalowano, ale też widać, że to bylo zamalowane. Dla mnie to bylo i jest
MEMENTO. Od tego czasu ZAWSZE gdy przechodzilam kolo tego miejsca, a
przechodzilam parę razy dziennie w różnej formie psychicznej myślałam o niej i
o tym czego ja bym nie przeżyla, gdybym tak zrobila. Ile razy od tego czasu
czulam się koszmarnie, ile dobrze, ile świetnie, ile przydarzylo mi się miłych,
dobrych rzeczy, chwil dla których WARTO ŻYĆ. Dla niej wszystko się skończyło.
Ja swój pierwszy epizod mialam w jej wieku i pierwsze myśli o skakaniu przez
okno. Zyję, mam rodzinę, dwójkę dzieci, pracę. I choc jest mi często bardzo
ciężko, to mam satysfakcję, że jakoś sobie z tym radzę, że jednak jestem silna
w tej chorobie. Ze się nie poddalam.
Może czasem, żeby się nie poddać trzeba jednak na trochę iść do szpitala?

o egoizmie

[planasana]

>> Wiesz, czasem mysle ze wszyscy chca mnie tu zatrzymac wbrew mojej woli ...
czy to nie egoizm?? >>

Poniekad tak.

Wspolodczuwam z Toba,
czuje sie podobnie jak Ty,
nic dodac

planasa

Domeniks!

[awanturka]

Domeniks!

Domeniks!

Właśnie czytam jak Vinja i Jagoda dzielnie walcza z Twoja rozpacza. Nie będę używac żadnych racjonalnych argumentów, bo w stanie w jakim się znalazłaś jesteś na nie odporna. Przemyśl tylko jedno. Rozstanie z życiem to poważna decyzja i nie powinno sie jej podejmowac w stanie takiej niestabilności emocjonalnej. Przecież ta możliwośc "ostatecznego rozwiazania" istnieje zawsze. Wiesz jak w tej chorobie zmienia się sposób widzenia siebie i swojej sytuacji oraz wszystkiego co Cię otacza. Nie działaj pod wpływem emocji...Zaczekaj...Daj sobie szansę... Proszę Cię o to! - awanturka

[domeniks]

wiesz... w tej kwestii nie mam rozsadnych argumentow... spalaja sie w momencie
wypowiedzeniea : 'chcie sie zabic'... juz nawet nie musi byc ciagu dalszego.....
czy walczylabys o cos co nie ma zadnej wartosci poswiecajac tak duzo?
i jeszcze jedna rzecz- nie bede walczyc z calym forum i przekonywac co jest
sluszne a co nie jako ze ja zawsze bede miala nielogiczne kontrargumenty..
zdaje sobie sprawe z tego..
poza tymo od 'chce' a 'zrobie' jezcz edaleka droga..nie stoje w oknie
odliczajac sekundy ... ja na razie walcze z myslami
i nie wierze w szczescie na neurotrpoach...

[vinja]

Cytuję post człowieka , którego najbliższa osoba popełniła samobójstwo :

Czy zastanawialiscie sie kiedys czym są ludzie którzy świadomie odbieraja sobie
życie? Czy uciekają przed problemami? Czy nie umieją stawic temu czoło?
Samobójstwo jest jednym z ważnych problemów społecznych, o którym rzadko się
wspomina, wręcz traktuje się go jako temat tabu. Moze na poczatku warto by bylo
sie zastanowic nad główna przyczyną tego czynu. ciągłe poniżenie i cierpienie
pcha ludzi do aktów samobójczych. Kazdy czlowiek ma problem. Kazdy w zyciu
cierpi, przechodzi okres próby i zalamania. Gdyby kazdy czlowiek ktory ma
problem i czuje sie "zniszczony" popelnial samobojstwo swiat by sie zniszczył.
A tak ma nie byc. Musimy walczyc ze sobą. Pokonywac swoje trudnosci, problemy i
kłopoty. Szukac ludzi ktorzy by nas wysluchali, zaufali i pomogli. Znałem wielu
ludzi, którzy chcieli się zabić. Niktorzy z nich anwet to zrobili. Szkoda ze
nie widzieli jaki bol przyniesi tym czynem rodzinie, znajomym a anwet
obcym. "Samobójstwo nie jest kwestią wyboru, następuje, gdy cierpienie
przekracza siły do walki z nim" . Otóż to. Nie jesteś złym człowiekiem,
szaleńcem, czy osobą niepełnowartościową ponieważ masz nastrój samobójczy. To
nawet nie oznacza, że chcesz umrzeć - to tylko mówi, że Twoje cierpienie jest
tak silne, że nie możesz go opanować. Jeżeli zacząłbym wieszać Ci na ramionach
ciężarki i tak w którymś momencie musiałbyś upaść.. niezależnie od tego jak
bardzo chciałbyś stać dalej. (To właśnie dlatego bez sensu jest pocieszać Cię
teraz słowami "głowa do góry, nie trać ducha" - oczywiście, że nie traciłbys
ducha, gdybyś tylko mógł.)
Nie zgadzaj się, jeżeli ktoś mówi Ci: "Twój problem jest zbyt mały, aby myśleć
o samobójstwie". Są różne rodzaje cierpienia, które mogą prowadzić do
samobóstwa. U każdego człowieka ten sam problem znaczy co innego. To, co jest
do zniesienia dla innego, może być nie do zniesienia dla Ciebie. Punkt
krytyczny, za którym cierpienie staje się nie do zniesienia, zależy od Twojej
siły do zwalczania go. W tym też ludzie różnią się znacznie międy sobą.

Kiedy cierpienie przekracza Twoje siły pojawia się myśl o samobójstwie.
Samobójstwo nie jest ani dobre, ani złe, nie jest wadą charakteru, jest
moralnie neutralne. Jest po prostu efektem stanu nierównowagi pomiędzy
cierpieniem, a siłami obrony przed nim. Mysli samobojcze powracają .... chyba
kazdy młody czlowiek rozważając drogi zyciowe zastanawia sie nad tą decyzją.
Lecz samobojstwo nie jest naszym celem zycia! Mamy jedno zycie i musimy
doczekac starosci i umrzec śmiercia naturalną. NIe poddawajmy sie .... smierc
nie jest nowym zyciem .....smierc jest ucieczka, oznaką naszych słabości,
zahamowan, prolemow i kłopotow! Jesli sam/a nie poradzisz sobie z tym
problemem .... zglos sie do psychologa. Wielu ludzi myśli, że jeżeli popełniają
samobójstwo przenoszą się z jednego obszaru egzystencji do innego. Kiedy twoje
ciało umiera ty wciąż żyjesz. Kiedy umierasz fizycznie, nie przestajesz
istnieć - tylko opuszczasz swoje ciało i idziesz do dwóch miejsc - zależnie od
tego, jaki typ życia masz w sobie.

[domeniks]

w takim razie juz nie musze odpowiadac na pytanie: dlaczego?...

[kamikadzeewe]

domeniks napisała:

> w takim razie juz nie musze odpowiadac na pytanie: dlaczego?...

ale pamietaj ze to nie jest usprawidliweinie i przyzwolenie...
tylko wytumaczenie faktu dokonanego

[awanturka]

Własnie! - awanturka

[domeniks]

a ja jednak patrze na to inaczej...

[awanturka]

domeniks napisała:

> a ja jednak patrze na to inaczej...

To Twoje depresyjne prawo. Patrz inaczej, tylko zostan z nami, nie odchodź...

[vinja]

domeniks napisała:

> a ja jednak patrze na to inaczej...

Pozostaje tylko dać Ci kopa w tyłek...

[vinja]

Wybacz , nie uznaję przemocy ,więc kopa Ci nie dam ...

Ale postaraj się "zmienić płytę" i znaleźć jakąś wartość , a nie kombinować o
żywota zakończeniu.