Chad jak dalej żyć ???

[ignulia]

Witam,
mam 25 lat, męża i 2 synów. Kilka dni temu dowiedziałam się, że mam chad. Cierpię na tę chorobę od około 4 lat. Wiele lekarzy brak diagnozy i leczenia. Przez ten okres zepsułam wszystko co się tylko da. Swoje życie, życie mojego męża jego pracę - właśnie go zwolnili - nasz budżet itp.
Wczoraj mogłam jeszcze góry przenosić, świat podbić w parę chwil a dziś.... - szkoda gadać!
Jak można sobie tak życie sp...? Swoich najbliższych, tych których tak bardzo kocham...?

[sapiencja]

ignulia napisała:

"Jak można sobie tak życie sp...? Swoich najbliższych, tych których tak bardzo kocham...?"


To nie Ty jesteś temu winna. Winna jest choroba.

[36.a]

drapię się po głowie. takie myślenie "winne Coś poza mną" daję zerową sprawczość. czyli jestem w stanie zrobić nic, by poprawić swój los, bo to coś mam

ingulia, witaj na forum

[sapiencja]

36.a napisała:

" drapię się po głowie. takie myślenie "winne Coś poza mną" daję zerową sprawczość. czyli jestem w stanie zrobić nic, by poprawić swój los, bo to coś mam"


Nie, to nie tak. Chodzi o to, aby nie wpędzała siebie w poczucie winy.

[dr.zabba]

> drapię się po głowie. takie myślenie "winne Coś poza mną" daję zerową sprawczoś
> ć. czyli jestem w stanie zrobić nic, by poprawić swój los, bo to coś mam
>

To jest myślenie w przód - jestem w stanie zrobić coś pomimo choroby. Bo jestem.
Ale mówienie "jak mogłam do tego dopuścić" to myślenie w tył, generowanie poczucia winy. Mania zwalnia od winy. W manii jest się niepoczytalnym. Uwierz.

[36.a]

Możecie mieć rację.

Co z maniami generowanymi przez narkotyki/alkohol?

[sapiencja]

36.a napisała:

" Możecie mieć rację.

Co z maniami generowanymi przez narkotyki/alkohol?"


To są manie, według mnie, na życzenie pijącego alkohol i biorącego narkotyki.

A, tak przy okazji. Nigdy nie zrozumiem tych osób, które biorą leki, i piją alkohol.
O, narkotykach już nawet nie wspomnę.

[dr.zabba]

" Możecie mieć rację.
>
> Co z maniami generowanymi przez narkotyki/alkohol?"
>


A co z maniami, które się biorą ni z gruszki ni z pietruszki?

[awanturka]

spokojnie, jest spora szansa na to, że leki to cię ustabilizują
wtedy powolutku, powolutku odbudujecie swoje życie
nie katuj się poczuciem winy,
to bardzo destrukcyjne uczucie
raczej analizuj i wyciągaj wnioski

[panna.m.igotka]

Teraz przynajmniej już wiesz dlaczego. Dużo pracy przed Tobą, ale wszystko się ułoży. Ja też na początku nie dowierzałam, panikowałam i nie chciałam o tym myśleć. Po czasie wszystko się unormuje. Leczenie i najbliżsi na pewno ci pomogą.

[czubata]

Zacznij od nowa. Za którymś razem uda się utrzymać to co zbudowane.

[ignulia]

Może jestem szczęściarą, że tak "szybko" mnie zdiagnozowano, ale jak narazie nie umiem sie tym szczęściem cieszyć. Uczę się z tym żyć na nowo i od początku.
A co do leków mam ich trochę ale cały czas coś mi mów, żeby ich nie brać, przecież dam sobie radę sama! - ale jestem rozsądna, przynajmniej tak mi się wydaję na tę chwilę - i biorę.
Pozdrawiam was serdecznie !!!

[czubata]

> A co do leków mam ich trochę ale cały czas coś mi mów, żeby ich nie brać, przec
> ież dam sobie radę sama! - ale jestem rozsądna, przynajmniej tak mi się wydaję
> na tę chwilę - i biorę.

To bierz. Lepiej jest dojść do wniosku prędzej niż później,że warto jest je brać.

[hd_vision]

Mozna spieprzyc ale mozna i odbudowac. Jestes szczesciara ze tak wczesnie zdiagnozowano u Ciebie chorobe. Na ogol od objawow do diagnozy mija 10 lat. Ja chorowalam od dojrzewania, leki przyjmuje po czterdziestce. 10 lat z ostrymi objawami zaprzeczalam rzeczywistosci, odmawialam brania lekow. Biore od niecalego roku i jest ok.
Zaczynam odbudowywac rzeczywistosc. Jest ciezko - nie mam maniakalnej weny, zmienilam prace na platna 10 razy gorzej, a kase rozdalam bo mialam ze jestem mesjaszem w najciezszej manii Omal nie oddalam mieszkania jakiejsc findacji od kotow, na szczescie dla rodzinyzamknięto mnie w szpitalu.
Ale zaczyna byc normalnie. Wole swoje obecne zycie od poprzednich szalenstw, samobojstw.... mimo klopotow finansowych... inne zeczy sa ok
Nie pytam sie dlaczego mnie to spotkalo, ale dlaczego akurat mnie to by nie mialo spotkac.
Daj sobie dwa lata na pogodzenie sie z rzeczywistoscia

[sensi42]

Jak żyć? Z dnia na dzień,łykając leki i bacznie obserwując siebie. Po jakimś czasie będziesz wiedziała co Cię pobudza,a co dołuje. Poczucie winy jest bee-wiem, ale nie stosuję
Pozdrawiam-będzie dobrze,musi być

[katerinka1]

Witam wróciłam na forum po kilku latach, choruję od 10 lat, myślałam że umiem z nią żyć, umiem rozpoznać symptomy... Niestety myliłam się. I tak można wszystko spier.... tak jak ja na przykład, czeka mnie teraz rozwód, mam córkę, której odebrałam rodzinę. Ale... myślę że bardzo ważne jest mieć blisko siebie kogoś kto w miarę rozumie i co najważniejsze będzie cię obserwował. Bo o ile depresję się czuje to mania czy tym bardziej hipomania są zdradliwe. Brać leki, chodzić do lekarza - niby trywialne rady, ale niebezpieczny jest taki okres gdy jest już dobrze i zapominamy o tym że chorujemy. Trzeba robić wszystko żeby nie wróciła, bo jak w moim przypadku może wrócić po cichu i podstępnie i zniszczyć wszystko co dla nas ważne.