zaraz padne...

[lera1999]

...nie mam juz sil, do zycia, do pracy... jest mi bardzo ciezko...

I will catch you, jak bedziesz padac....

[sheila_take_a_bow]

A Ty tez "dwubiegunowka" jestes ?

Nie wiem co Ci madrego napisac, bo jeszcze klika tygodni temu sama tak sie
czulam, co ja mowie, ja sie tak czulam cale 9 miesiecy ! [to jak ciaza ]

Chodzisz do lekarza ?
Jesz grzecznie leki (ale w ilosciach terapeutycznych, rzecz jasna) ??

Napisze Ci tylko: ROZUMIEM, WSPOLODCZUWAM (nie mylic z litoscia i zlym
wspolczuciem). Nie wiem, czy to Ci wystarczy, nie wiem co chcialabys uslyszec,
czy slowa pocieszenia w rodzaje "jeszcze bedzie przepieknie" dodadza Ci nadziei
i sily, czy wrecz przeciwnie - rozdraznia jeszcze bardziej ??
Jak to u Ciebie jest lera ?

"Wysylam troche ciepla",
przeczekaj ten parszywy czas, jesli mozesz...
Pracujesz ?
Mozesz pozwolic sobie na zwolnienie, urlop?
Masz z kim pogadac w realu?
Chyba musze uwazniej przeczytac Twoje wpisy na forum, wybacz, jesli pytania sa
powtorzone.
Moze to marne pocieszenie, ale mowia, (...) ze nawet najdluzsza zmija przemija
(...)

Serdecznosci,
sheila - depresyjna - hipomaniaczka

[lera1999]

dziekuje Ci serdecznie za odpowiedz. byc moze nie uwierzysz, ale ona mi bardzo
pomogla, dodala troche sil. i dobrze, ze nie napisalas "jeszcze bedzie
przepieknie", bo to wlasnie mnie wkurza i drazni, bo wiem, ze przepieknie juz
nigdy nie bedzie... do lekarza chodze grzecznie, co 3-4 tygodnie, rozmawiam z
nim jakie to mam wahania nastroju, leki tez biore. tylko ostatnio po rozmowie z
lekarzem zaczelam te leki redukowac i mozliwie, ze to spowodowalo u mnie
najpierw euforie, potem jak zwykle depresje. dobrze, ze trwaly tym razem
niedlugo. ja zawsze moje depresje przeczekuje, do niczego sie nie zmuszam,
spie. takie jest moje podejscie. czasem biore nawet zwolnienie z pracy, na pare
tygodni. tyle tylko, ze nie da sie tego robic czesto. praca, to jest cos, co
mnie wlasciwie wykancza. musze dojezdzac tam 70km, jest to praca umyslowa,
musze ciagle sie koncentrowac (pracuje w firmie komputerowej), lecz nie
potrafie dlugo wytrzymac z ta koncentracja. probowalam rozmawiac z szefem zeby
zredukowac godziny pracy (nie pracowac na caly etat), ale on na to nie idzie.
urlopu mam juz nie duzo, skonczyl mi sie. a poza tym mieszkam w Niemczech, nie
mam tutaj rodziny, bliskich, ktorzy by zrozumieli, wysluchali. ale nie chce sie
uzalac nad soba. dobrze to powiedzialas "nawet najdluzsza zmija przemija".
jeszcze raz dziekuje Ci z calego serca za wsparcie. pozdrawiam serdecznie. Lera

niedyskretne pytanie

[sheila_take_a_bow]

lera1999,
Pytanie niedyskretne, nie musisz odpowiadac, jak nie chcesz:
ile masz lat ?
Ja prawie 26 [stara dupa]

serdecznosci,
Trzymam Cie

sheila

p.s. Cytat z Fiolki:

(...) Gdy chce sie napic,
to pije,
a KIEDY SENNA - TO LEZE,
swietem radosci jest zycie,
ja w zadne grzechy nie wierze (...)
,
swietem

[lera1999]

ooo, stara dupa sie znalazla! a co ja mam wtedy powiedziec?! 32, niestety juz
32... ale czas leci...

[sheila_take_a_bow]

Jesli chcesz (a zaciekawilas mnie) napisz do mnie na priva:

[e-mail]

pa,
s.

[matt35]

He he - obieście po prostu zgrzybiałe staruszki, no!
Lera - to jest bardzo fajny wiek - oczywiście, w chwili gdy deprecha mija.
W tym wieku można bardzo dużo. I wie się więcej o sobie i o ludziach...
Sheili vel Planasanie to już nic nie powiem...

Lero - ja się leczę z deprechy drugi miesiąc - i niby jest lepiej, ale wcale
lepiej nie jest. Są momenty i coś jak przebłyski lepszych dni, ale generalnie
jest niedobrze - przestałem pracować normalnie jakoś tak w listopadzie. Na
szczęście pod koniec stycznia przyszła jeszcze kasa za jakiś większy projekt,
jeszczze z zeszłego roku, więc do niedawna jeszcze miałem z czego żyć.
Teraz robi się już kasza maksymalna (włącznie z niepopłaconymi bieżącymi
rachunkami, długami, itp), za chwilę na chleb nie będzie.

Jeśli mi się nie uda choćby częściowo zmobilizować w najbliższych dniach, to
chyba będę gryzł ściany...
Ale...
kiedyś będzie lepiej, ja to wiem, tylko w tej chwili wygląda pasqdnie, cholera!

Niedobrze, że nie masz z kim pogadać w realu. Takie odosobnienie to paskudztwo.
Ale - pociesz się, że nie pracujesz w domu, tak jak ja - mimo, że cholernie
ciężko (wyobrażam sobie!) - to to akurat działa na twoją korzyść - jesteś
przynajmniej dużą część dnia wśród ludzi.

Musisz się rano zmobilizować, pokonać i wstać i dotrzeć do tej pracy. Musisz
choćby udawać, że pracujesz, że się koncentrujesz - to jest ważne i pomaga,
żeby nie "zapadać się" dalej w siebie. W najgorszym razie proces ten
spowalnia...
Gorzej pewnie, kiedy wracasz do pustego domu, w którym nie masz z kim słowa
zamienić...
Spróbuj - jeśli masz taką możliwość - znaleźć w sobie trochę siły i wyjść po
południu, po powrocie z pracy, kiedy jeszcze jasno - na spacer, może do
jakiegoś parku...
Na początek może być bardzo krótki - choćby i 20 minut...

Jeśli dasz radę ten jeden raz, to spróbuj następny...
Zacznij regularne spacery po powrocie z pracy - po jakimś czasie powinny
przynieść efekt - zmniejszenie napięcia i może nawet troszeczkę zadowolenia...

To ważne, żeby się nie zamykać całkowicie w czterech ścianach i oddawać się na
pastwę złego samopoczucia i myśli...

A tymczasem wysyłam też trochę ciepełka...
matt

[agawa50]

Hej,
Matt napisał coś bardzo ważnego: siedzenie w domu, również praca w domu,
powoduje jeszcze głębsze zapadanie się w depresję.
Ja w swoim najgorszym okresie miałam miesiąc zwolnienia, ale od kolegi lekarza
dostałam zalecenie, żeby przychodzić do pracy na dwie godziny i próbować zrobić
choć najprostszą, najmniejszą rzecz. Wiem że nie zawsze jest to możliwe, u mnie
akurat było i bardzo mi pomogło. No i w moim przypadku doszło to, że nie miałam
na kogo zwalić opieki nad dziećmi i mamą. Kiedy ludzie mówili mi - musisz -
chciałam gryźć. Ale tak było.
Czy próbujecie sobie spisać rano, co jest do zrobienia tego dnia? Mnie pomaga.
Lista koniecznie z uwzględnieniem najprostszych rzeczy, np kupić chleb, żeby
można było odfajkować załatwione. Jak wieczorem jest połowę skreślonych, to
czuję się lepiej.
Matt, niepokoisz mnie. Czy Ty masz dobrze ustawione leki? Po dwóch miesiącach to
już powinna być poprawa. Co na to lekarz? Ja w początkowym okresie kontaktowałam
się z lekarzem bardzo często, nawet telefonicznie ustalałam np zwiększenie dawki
leku. Tylko trzeba pamiętać, że to działa zawsze "z poślizgiem" i trzeba uważać,
żeby się kompletnie nie rozchwiać, co u "dwubiegunowych" pewnie szczególnie ważne.
Pozdrawiam ciepło
agawa

do matta

[sheila_take_a_bow]

Czesc Ziomalu

>> Musisz się rano zmobilizować, pokonać i wstać i dotrzeć do tej pracy <<

Tu bym polemizowala, bo nie kazdemu tak mobilizacja pomaga. Mowie z wlasnego
doswiadczenia - mi nie pomogla akurat. A bylo to tak: codziennie rano MUSIALAM
sie umyc, zeby, brzydko mowiac, nie smierdziec wsrod ludzi. To bylo prawdziwe
wyzwanie, bo mialam sile tylko spazmatycznie plakac do lustra o 5:45 rano.
Gratulowalam sobie, jak poprzedniego dnia udalo mi sie byle jak umyc wlosy, bo
MUSIALAM jakos wsrod ludzi wygladac.

Nastepnie MUSIALAM odsiedziec te swoje 8 godzin i uwazac, zeby nie rozbeczec
sie przed ludzmi (a i tak co blizszi koledzy zauwazyli, ze jakas inna jestem,
ze sie izoluje i pewnie mam "dola").

(....) << udawać, że pracujesz, że się koncentrujesz - to jest ważne i pomaga >>

Ja udawalam tak, ze narobilam sobie potwornych zaleglosci. Gapilam sie
bezmyslnie w ekran majac na pulpicie internet i udawalam powage, ze pracuje nad
czyms. Potem byl dodatkowt stres, bo wymagano ode mnie skonczonych prac w
terminie, a tu dupa, nic nie bylo, nawet zaczete.

Wtedu moim najwiekszym marzeniem bylo:
- pracowac wlasnie w domu i nie MUSIEC mobilizowac sie dla ludzi (moc pracowac
w domu na kompie i wysylac prace mailem)
- inna sprawa, ze drugim moim najwiekszym marzeniem bylo znalezc platnego
morderce po prostu, zeby mnie ktos zabil i przerwal to cierpienie i poczucie
winy....
Marzylam tez o tym, by z nikim nie MUSIEC rozmawiac (najgorsze bylo pytanie z
gatunku : "Co slychac" i zapraszanie na niedzielne obiadki przez mame
(wynajmowalam pokoj). Samotnosc byla wtedy , dla mnie, najmilszym stanem,
najbardziej pozadanym. I spanie. I jedzenie slodyczy. No i bralam aktywnt
udzial na forum

Wybaczcie taki dluugi post, ale MUSIALAM zabrac glos w tej sprawie.

Wniosek na koniec, moze banalny : Nie wszystkim pomaga to samo.

sheila, obecnie w hipomanii

nie całkiem się zgadzam

[agawa50]

Hej,
jestem jednak zdecydowanie po stronie Matta. Ja jestem ewidentnie
jednobiegunowa,hipomania mi nie grozi, ale dołki znam dobrze. Znam uczucie,
kiedy umycie zębów wydaje się zadaniem ponad siły. Przerabiałam. Ryczałam jak
fontanna prowadząc samochód. Osobiście nie polecam. Spazmowałam, kiedy
przyjaciele zimno mówili: czy znasz kogoś, kto nakarmi twoje dzieci? Pewnie
prościej by im było te małolaty nakarmić. Teraz nie jest mi łatwo. Dalej zawalam
masę spraw. Ale jakoś funkcjonuję i przynajmniej te najprostsze przestały być
problemem. Jestem w stanie choćby szukać profesjonalnej pomocy. Jestem zdania,
że pozwolenie sobie na "nie mogę" pogłębia zapadanie się w dół. Żeby z niego
wyjść, trzeba w to włożyć sporo wysiłku. Choćby takiego, jak umycie zębów.
Nie mogę się oprzeć myśli, że niechęci do "MUSU" sprzyja czekanie na "dobrą" górkę.
Pozdrawiam serdecznie
agawa

[awanturka]

A ja jestem zdecydowanie po stronie Sheili, w tym se3nsie, że osobiscie reprezentuje wobec choroby jej postwę. Ale nie uważam, że istnieje jakaś bezwzględna reguła, jakiś sposób który sprawdza się u wszystkich.

Zrobiłam bilans strat i zysków z jednej i drugiej postawy.

Skupie się tutaj na kilku stratach wynikajacych (przynajmniej dla mnie) z postawy "muszę".

1. Myślenie "muszę" to dodatkowy powód do paniki: "muszę a nie mogę, co ze mna będzie!".

2. Myślenie "muszę" to dodatkowy powód do przeżywania poczucia winy ("muszę, a nie robię albo to co robię,robię całkiem nieudolnie!).

3. Podejmowanie prób działania w stanie ciężkiej depresji uświadamia jeszcze wyraźniej jak bardzo jest źle i dodatkowo "dołuje".

4. Podejmowanie prób działania w stanie ciężkiej depresji jest przyczyna dodatkowych stresów, co w wychodzeniu z depresji na pewno nie pomaga.

5. Chodzeni "na siłę" do pracy w takim stanie często staje się przyczyna kłopotów, człowiek pokazuje jak bardzo jest nieudolny (i psuje opinię o sobie w miejscu pracy, co potem trudno naprawic), albo markuje jakieś działanie, aby nikt jego nieudolnosci nie zauważył (o czym pisała Sheila), a zaległosci rosna i swiadomośc, że kidyś trzeba będzie je nadrobic, przytłacza.
Poza tym człowiek w tedy czuje się jak oszust (bo udaje, że pracuje) i to jest dodatkowy powod aby rosło poczucie winy.

Agawo!

Piszesz, że postawa "bierna" wobec depresji cechuje częściej "dwubiegunowych".
Ja też zauważam taka prawidłowośc, i to wyraźnie!
Ale tłumaczę ja sobie inaczej niz Ty.

Wydaje mi się, że dwobiegunowi sa bardziej świadomi tego, że ich depresja ma charakter endogenny a nie wynika z jakiś okolicznosci życiowych czy cech ich osobowości. Poprostu wiele razy doswiadczyli tego, że na zewnatrz nic się nie zmieniło, dalej sa w takiej sytuacji w jakiej byli, a nastrój maja diametralnie inny... Bardziej doswiadczaja tego, że ich nastroj nie zalezy ani od okolicznosci zewnętrznych ani od działan jakie podejmuja... To nie czekanie na hipomanie, to raczej świadomośc jak niewiele można zrobic w sprawie wychodzenia z depresji...

U jednobiegunowych często utrzymuje się przekonanie, że depresja ma charakter sytuacyjny, że życie człowiekowi dokopało i że żeby z tego wyjśc musi się z tym życiem zmierzyc...( "wziac byka za rogi").

- awanturka

[jagoda16]

Witaj Awanturko,
milo ze zajrzalas na forum, chyba wakacje wszyscy albo wybyli, albo czuja sie
lepiej (???), albo wiekszosc waznych dla nas tematow zostala przegadana,i dalej
to juz powtarzanie sie (???)
Ja niestety nadal czuje sie zle ( to juz 10 miesiecy!!!) Nigdy jescze nie bylo
tak dlugo! W miedzyczasie byl jakis epizod mieszany, jak potwierdzil moj
lekarz, zreszta wczesniej tez je mialam, tylko nie zdawalam sobie z tego
sprawy. To co napisalas o zmuszaniu sie jest jak zwykle bardzo wywazone,
przemyslane, chyba sobie wydrukuje i zachowam.
Ale patrzac z mojego puntu widzenia to jeslibym sie nie zmuszala przez te
ostatnie 10 miesiecy to co by bylo teraz? Watpię czy gdybym sie nie zmuszala
depresja by latwiej ustapila. Ponadto moja choroba wyglada tak, ze mam dlugie
depresje, stany mieszane i krotkie hipomanie, od paru lat chyba nie mialam
remisji. Sa tez rozne depresje i rozne jej fazy, moje sa zazwyczaj z
tzw.agitacja, tzn, ze niepokoj pcha mnie do jakichkolwiek dzialan. Po prostu
nie jestem w stanie leżec i nic nie robic bo bym czula sie jeszcze gorzej. W
tej chwili jest raczej tak ,ze programowo nie zmuszam sie do tego co nie jest
konieczne, tych koniecznych rzeczy jest coraz mniej, odsuwam rózne rzeczy i nie
mam do siebie pretensji, ze to co jednak robie nie jest zrobione dobrze. Nawet
chwilami mam takie momenty podziwu dla samej siebie, ze mimo takiego stanu, od
tak dawna jednak pcham jakos ten moj wózek, na tyle na ile mogę. I że to tylko
ja wiem ile mnie to kosztuje. Bo nikt tego oczywiscie nie doceni, patrzac z
zewnatrz to ja sie lenię.

[awanturka]

Jagodo!

Wiem ile heroizmu może wymagac funkcjonowanie (nawet bardzo "byle jakie", z punktu widzenia otoczenia)gdy ma się taka ciagnaca się depresję. Co do aktywnosci to nie ma żadnej reguły, trzeba byc bardzo elastycznym i dopasowac ja do aktualnego stanu psychicznego, tak aby sobie nia nie szkodzic, a pomagac.
To takie balansowanie między aktywnoscia i biernościa na "wyczucie".

Powtarzaj sobie, że jesteś dzielna. Rzeczywiście bardzo trudno liczyc na to, że ktoś inny to doceni...

Ja w tym względzie mam sporo szczęścia. Mam wsparcie w mężu i czuję, że rozumie, ile czasem wysiłku kosztuje mnie funkcjonowanie w depresji. Inna sprawa, że na "konkretna" pomoc (poza wsparciem psychicznym i zrozumieniem) raczej nie mogę liczyc (jak nie mogę czegos co do mnie należy zrobic to jest nie zrobione i już!).

Czy mogłabyś napisac (jak nie chcesz na forum to na priv) jak u Ciebie wygladaja stany mieszane? Jak je odrózniasz o depresji w wersji: "depresja agitowana"?

Pozdrawiam! - awanturka

[lera1999]

serdecznie dziekuje wszystkim za wsparcie. nie bylo mnie, przez tydzien bylam
chora, na zwolnieniu, kompa w domu nie mam. dopiero wrocilam do pracy. czuje
sie troche lepiej, lecz nie moge powiedziec, ze dobrze... ale jakos to
bedzie... wymyslilam sobie termin, do jesieni. jak nie bedzie lepiej, pojde
znowu do szpitala... pozdrawiam wszystkich serdecznie. Lera

[lera1999]

...a jednak... nie moge sie podniesc...

[solar_30]

Witaj Lero,
Bylas u lekarza? Tzn, ze nie zmienil Ci lekow i doradzil o szpitalu? Jesli
bedzie juz fatalnie, to moze idz wczesniej do szpitala. Wazne zeby ktos bliski
byl w kontakcie z Toba, aby w razie czego zareagowal. Nie wiem jak Twoj stan
jest powazny, ale chyba sie poglebia.

solar_30

[lera1999]

witaj Solar,
tak, u lekarza bylam, leki mi zmnienil. z tym szpitalem to moja mysl, bo w
zeszlym roku bylam i nie bylo zle. pomoglo. a z bliskimi to jeszcze gorzej. nie
mam do nikogo zaufania. jedna bliska osoba kiedys bardzo mnie skrzywdzila. i
mimo to, ze tej osobie przebaczylam, to boli, bardzo bardzo boli... i teraz,
jak tak fatalnie sie czuje, to wszystko wspominam, te zdrade, ten podstep...

[solar_30]

Rozumiem Ciebie Ten brak zaufania moze nabierzesz z czasem, i z ludzmi
ktorych poznajesz, niektorzy chorzy po takim czyms kontaktuja sie tylko z
chorzymi, ktorzy tylko oni potrafia ich zrozumiec w pelni, potrafia pomoc,
potrafia byc w pelni empatyczni, i te zaufanie. Ja mam brak zaufania wrodzony :
( i pomimo tego przejechalem sie na ilus tam osobach. Zaufanie to podstawa....

solar_30

[vinja]

solar_30 napisał:

> Rozumiem Ciebie Ten brak zaufania moze nabierzesz z czasem, i z ludzmi
> ktorych poznajesz, niektorzy chorzy po takim czyms kontaktuja sie tylko z
> chorzymi, ktorzy tylko oni potrafia ich zrozumiec w pelni, potrafia pomoc,
> potrafia byc w pelni empatyczni, i te zaufanie. Ja mam brak zaufania
wrodzony :
> ( i pomimo tego przejechalem sie na ilus tam osobach. Zaufanie to
podstawa....
>
> solar_30

...a ja nie mam podstawy - nie ufam nawet sobie , przede wszystkim sobie...

[solar_30]

wlasnie nie ufajac sobie podstawiamy sobie noge To chorba tak oddzialuje,
trzeba zaczac pracowac nad soba, ale jesli ma sile i wiare w to co sie robi, w
to co sie robi dla siebie. To trudne, czasem ludzie po szpitalu rozumieja
dopiero, czasem po jakims ciezkim epizodzie...

Solar_30

[lera1999]

solar_30 napisał:

> niektorzy chorzy po takim czyms kontaktuja sie tylko z
> chorzymi, ktorzy tylko oni potrafia ich zrozumiec w pelni, potrafia pomoc,
to jest niestety prawda. wspominam jak jedna "kolezanka" (zdrowa) odwiedzila
mnie w szpitalu i powiedziala mi: "wez sie w garsc"... to boli, bardzo boli.
boli do dzis... chorzy nigdy tak nie powiedza, bo wiedza jak to jest chorowac...

[solar_30]

lera1999 napisała:

> solar_30 napisał:
>
> > niektorzy chorzy po takim czyms kontaktuja sie tylko z
> > chorzymi, ktorzy tylko oni potrafia ich zrozumiec w pelni, potrafia pomoc,
>
> to jest niestety prawda. wspominam jak jedna "kolezanka" (zdrowa) odwiedzila
> mnie w szpitalu i powiedziala mi: "wez sie w garsc"... to boli, bardzo boli.
> boli do dzis... chorzy nigdy tak nie powiedza, bo wiedza jak to jest
chorowac..
> .

Tak sie zachowuja zdrowi, to normalne. Powiem, ze ja tez kiedys tak sie
zachowywalem, popelnialem bledy. Uczylem sie, to trudne, to boli nie tylko
chorego, takze i ta osobe, ktora starala sie a nie umiala Wiedza to podstawa
a tlyko taka maja chorzy, ale wystarczy wytlumaczyc, jesli sie da, wystarczy
pomoc w zrozumieniu.... JEsli Wam zalezy na kontakcie, na pomocy..oczywiscie

Pozdrawiam,
Solar_30

[lera1999]

solar_30 napisał:

> Ja mam brak zaufania wrodzony :
>...
> Zaufanie to podstawa....
tak jest. podstawa... bez zaufania nie ma ani przyjazni ani milosci. bardzo
trudno zbudowac dobre relacje bez zaufania... bardzo tesknie za nim...

[solar_30]

lera1999 napisała:

> solar_30 napisał:
>
> > Ja mam brak zaufania wrodzony :
> >...
> > Zaufanie to podstawa....
> tak jest. podstawa... bez zaufania nie ma ani przyjazni ani milosci. bardzo
> trudno zbudowac dobre relacje bez zaufania... bardzo tesknie za nim...

Wlasnie zaufanie. Wiecie, ja moze nie trudno, ale zeby to mialo podloze twarde
trwale to trudno. Bo zbudowac na piaski mozna ale co z tego? Do dobrych relacji
dochodzi jeszcze cierpliwosc i empatia. Tak, masz racje...Lero

Pozdrawiam,
solar_30