Osobowość lękliwa

[biala_malpa]

Czy ktoś może zetknął się z tym problemem i może coś więcej napisać? Jakie leczenie? Jak długo trwała terapia i jakie skutki przyniosła?
Pozdrawiam

[39.a]

Odświeżyłam sobie df i myślę, że nie jest z Tobą tak źle, jeśli jesteś w związku (tak przynajmniej zrozumiałam

Odzywam się znów, bo to w większej mniejszej części o mnie.
I skoro potrzeba tylko 4 zachowań, aby uznać, że to osobowość lękliwa - tym bardziej.

* Leki. Zdecydowanie pomogły mi leki. Antydepresanty, które działają też przeciwlękowo.
* Dwa: nazwanie, czego się boję (w terapii).
* Pomógł czas.
* Świadomość, że nie przeflancuję się nigdy na ekstrawertyzm, jeśli w ogóle uznajemy
podział ekstra- - introwersja.
* Książka "Ciszej proszę...", która jest wręcz apoteozą introwertyzmu.
* Parę osób, dla których jestem istotna, ważna, w tym matka.
* przyglądanie się ludziom pogodnym
* usilne uczenie samą siebie, aby pozbyć się typowo polskiego narzekania
* usilne uczenie się, że rozmawiając z kimś mam się interesować jego sprawami,
dawać uśmiech, a przynajmniej stwarzać lekką, jasną atmosferę. skupienie uwagi
na drugim człowieku daje oderwanie się od własnych lęków. taki bonus.

Z innej strony. Pomogło znalezienie pracy, w której nie muszę kontaktować się
twarzą w twarz z ludźmi, a kontakt jest pisemny. Lubię, umiem, jestem w tym dobra.
+ 10 do poczucia własnej wartości. Żadna praca nie jest jednak na zawsze i przyglądam
się sobie i rynkowi pracy, co innego mogłabym robić, gdyby.... tfu tfu.

Wracamy do lęków. Wg jednej z teorii lęk to ukryte podniecenie... (rozwinięcie tematu
w Niepodzielone Wilbera).

Co jeszcze pomogło. Ukrycie sie za ubraniami, biżuterią też, ktora mi się podoba. I patrząc
na swoje zdjęcia z wakacji widzę, że jestem z roku na rok "kolorowsza". Mniejszy lęk,
ale i lepsze strategie ukrywania go, nie oszukujmy się. Podobno ciągle nie umiem się wyprostować i "pierś do przodu". Garbię się, kulę ramiona. Nie jestem tego świadoma.

Ciągle trudno mi podejść do barmana i poprosić o drinka, bywają dni, gdy zacinam się, gdy
mam coś powiedzieć, właśnie, szczególnie trudno jest o coś poprosić.
Nie mam już zaawansowanej fobii społecznej, są jakieś pozostałości.

Piszę tego posta w swoich lepszych dniach. Niech trwają.

No i od ponad miesiąca mam podwyższoną dawkę antydepa, bo było źle.
Jak nastrój się unormuję wrócę z dawki 125/150 -> 75, podtrzymująca.


Tak na marginesie: poszukaj na YT Klaudii Pingot. A szczególnie jej filmów o przekraczaniu
strefy komfortu. Myślę, że warto szukać pomocy u terapeuty ale posłuchać też, co mają do powiedzenia ludzie motywujący innych.

(długo nie miałam do niej przekonania, no i ma taki mały biust, źle mi się na nią patrzy
sor za głupią wstawkę za mocno gestykuluje, a serio: można się od niej czegoś nauczyć).

[biala_malpa]

Jestem w związku, a skoro trwa... złota kobieta.
A jak długo się leczysz, jak długo korzystasz z psychoterapii?

Dzięki za tytuły książek, jak znajdę chwilę to chętnie zaglądnę. Zwłaszcza introwertycy ciekawie się zapowiadają. Póki co czytam o terapii.
Z tymi lękami i podnieceniem to fakt. Np. samotne wędrowanie po górach, czy nocne bieganie po lesie. Odczuwasz lęk, ale i olbrzymią ekscytacje i zadowolenie. Niestety w kontaktach z innymi nie odczuwam takich pozytywnych stanów, tylko spięcie i ulgę na koniec, że już się skończyło. Nie tak jak po zejściu z gór.
Tych motywujących to ja trochę mam już dość, bo ja to wszystko wiem, rozumiem, tylko jakoś nie potrafię wprowadzić w życie. BTW "małe jest piękne" .
3m się... gorsze dni też są potrzebne, bez nie było by tych, które masz teraz. Ciesz się.

[39.a]

biala_malpa napisał(a):


> A jak długo się leczysz, jak długo korzystasz z psychoterapii?

13 lat leki, wcześniej 5 lat 2 razy w tygodniu psychoanaliza.


> Niestety w kontaktach z innymi nie odczuwam takich pozytywnych stanów, tylko sp
> ięcie i ulgę na koniec, że już się skończyło.

Rozłóż to sobie na czynniki pierwsze. O jakie kontakty chodzi? W pracy?
Jakieś przymusowe kontakty?
Trudne są dla mnie większe imprezy. I o ile normalnie nie potrzebuję, to w nienormalnej
sytuacji imprezowej dobrze mi się wychyla kolejne lampki wina. Tłumienie lęku...

A "my home is my castle", więc ciężko mi znieść obecność mało zaprzyjaźnionych czy choćby dalszej rodziny. Czasem też myślę, że mam szalone wymagania i narzuciłam sobie,
że postaram się być bardziej tolerancyjna dla ludzi. Przestanę np. wytykać błędy gramatyczne
(słyszę je, wrażliwe na słowo ucho mam Ortów już nie wytykam. Zacznę powoli...lubić ludzi.

> Ciesz się.

Cieszę Zmieniam, przestawiam, wyrzucam, planuję.
Dziś siostrzenica (gimbaza stwierdziła, że ma ciocię na czasie, dobrze zorganizowaną (???), mądrą. Miłe.
Aż muszę zapisać.

[kuku-na-muniu8]

Ja słyszałam o tym ale nigdy nie wnikałam, nie czytałam na ten temat... znajoma koleżanki na to cierpiała.

[ergo_pl]

39.a dzieki za namiary na ksiazke. Bylam w zwiazku, dobrze to sie nie skonczylo.