W szponach leku.

[bogusx]

Nie wiem czy dobrze ujołem w temacie opisywaną przezemnie w dalszym ciągu
tekstu kwestię ale , do żeczy.
Jakiś czas temu a będzie się zbliżał już prawie rok od tamtego czasu.
Spacerowałem ulicami warszawy lecz mogło by być to jakiekolwiek inne miasto w
naszym kraju. Zwruciłem wtedy uwagę że boje się tłumów i nie mogę się w nim
odnależć. Widziane na pierwszy żut oka sylwetki mijających mnie na chodnikach
osób a chyba w zasadzie tylko mężczyzn przybierają agresywne pozy eksponując
swuj styl poruszania się. Tego właśnie pierwszego wrażenia widząc ludzi się
boję a przecież nie ma czego na oguł nikt mi przecież nic nie zrobi.
No a gdy by tak podejść do kturegoś z przychodniów i na przykład zapytać o
nieznaną mi ulicę to okazuje się że owa osoba służy pomocą a czasami nawet
się uśmiechnie.
Ten lęk zamyka mnie w domu i odizolowuje od ludzi.
Proszę podzielcie się ze mną swoimi spostrzeżeniami i przeżyciami.

moim zdaniem

[kapuzda]

czesc
mooim skromnym zdaniem opisywane przez Ciebie przezycia sa objawem typowej depresji.
pociesze ciebie- nie masz sie czym martwic po prostu udaj sie czem predzej do
pierwszego lepszego psychiatry i popros go o silny lek przeciwdepresyjny.
raf

[klementynka83]

ja też jestem zdania, że to faza depresyjna.
u mnie lęki to objawy naczelne, więc doskonale rozumiem, co przreżywasz.
moje ataki paniki były swego czasu taki silne, że spowodowały b. silna
agorafobię, bałam się rozmawiac z innymi ludźmi poza tym, oglądać TV, czytać, bo
miałam wrażenie, że wszystko z zewnątrz "wchodzi we mnie", a ja się "rozlewam"
gdy nie ma depresji, stany lekowe się "normalizują"
powodzenia! to tylko te nasze pierońskie mózgi płatają nam figle! bądźmy ponad
to! )))))))))))