zwiazki z dwubiegunowymi

[planasana]

Wiem wiem, temat byl juz 100 razy poruszany na forum.

Tak sie sklada, ze od niedawna jestem w bardzo szczesliwym zwiazku. Nie dalo
sie tego dluzej ukryc. Stalo sie najgorsze dla mnie - widzial mnie w
oplakanym stanie, lezaca w lozku itp. I ciagle chce byc, pomimo mojej choroby.
Ja czuje, ze nie powinnam go tym obciazac, on nie ma nic przeciwko i wciaz
mnie wspiera w depresji.
Zastanawiam sie jak dlugo wytrzyma. Moze powiniem znalezc jakas grupe
wsparcia, bo ja wiem, zeby nie zwariowac ?

planasana

[nevada_blue]

hmm, ja nie wiem, ale jak chce zostać to go uświadom zawczasu i jeśli nadal
będzie chciał - to pozazdrościć
ze mną nikt by nie wytrzymał )

w sumie to ja tu tylko chciałam pozdrowić i uściskać znajomą paszczę )
wiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiitaaaaj



[nev.]

.

[galea4]

ze mna tyz nie wytrzymal a teraz jestem w remisji i mam nowego faceta i ininc
narazie mu nie powiedizlama

[koliber30]

Ja wytrzymałem już kilka ładnych lat, zawsze będąc z Nią, ale co z tego? Teraz,
gdy jest na górze, zupełnie mnie odrzuciła. Znalazła sobie innego faceta.

[ainaa2]

Przepraszam ale muszę Ci to napisać. Nie wytrzyma. Ale doczytaj do końca bo na
końcu będzie optymistycznie.
Choruje od 11 lat mój mąż wytrzymał ze mną(w trakcie choroby) 5 lat przed
ślubem - wtedy jeszcze było w miarę ok i 4 po ślubie. Bardzo mnie kochał ale
bał się choroby mimo to ożenił się ze mną. W trakcie "zaraził się" i też
zachorował - to nieprawdopodobne ale prawdziwe - uciekł. Ja nie wstawałam z
łóżka (ponad roczny ciężki epizod) a on po prostu uciekł. Konieczność życia
samej i oczywiście pewnie efekty leczenia - znakomity psychiatra i kiepscy, ale
jednak efektywni, psycholodzy, spowodowały że pogodziłam się z tą chorobą. Mam
coraz mniej epizodów depresyjnych i są krótkie (tygodniowe). Okresy euforii
wykorzystuję maksymalnie (pisałam o tym w innym poscie).
Optymistycznie.
Mój mąż również trochę się pozbierał i mimo że jesteśmy po rozwodzie wrócimy do
siebie. Już podjeliśmy taką decyzję. Znamy dobrze nasze piekło. Ale jest tylko
nasze. Miłość pokonuje wszelkie przeciwności.
Rada
Jesteś wspaniała kiedy jesteś w euforii ale okupujesz to depresją. Być może,
jeżeli przestaniesz się starać to opanować i obwiniać siebie wszystko wróci do
równowagi. U mnie tak jest. Od kiedy pogodziłam się z chorobą i nie obwiniam
się, nie kaleczę, jest lepiej - szybciej przechodzi dół. Tak jest i tyle. Ale
dzięki tej chorobie jesteśmy wyjątkowymi, twórczymi, kreatywnymi ludźmi i to
pociąga naszych partnerów.

[ainaa2]

Jeszcze coś.
Nie pakuj go w żadne grupy wsparcia. To twój problem nie jego. Zdrowy nie
zrozumie chorego. Nawet jeżeli będzie się starał to ta choroba będzie dla niego
obca. Trzymaj się i nie obwiniaj. Całuję i przzytulam. Będzie dobrze. Zawsze
jest.

[katerina14]

Myślę,że u nas głównym problemem nie jest akceptacja ze strony partnera samego
faktu istnienia choroby, choć to na pewno trudne. Gorsze jest zrozumienie, że
to jak się czasem zachowujemy nie wynika ze złej woli czy braku miłości a
właśnie z choroby. Bo kiedy czasem leżę w łóżku i płaczę, nie chcę pytań typu-
co się stało,czy źle ci ze mną itp. gdyż nic się nie stało po prostu mam ChAD.
Partnerowi jest z tym strasznie ciężko ale na pewno łatwiej gdy wie o chorobie.
Nie wyobrażam sobie bycia z kimś naprawdę bez szczerości w tej kwestii, bo
myślę że nie byłoby to uczciwe.
A co do trwałości naszych związków....nie wiem,ja właśnie jestem w trakcie
rozwodu,więc nie jestem obiektywna. Nie wiem czy moje porażki w tej sferze
wynikają z choroby czy z czegoś zupełnie innego. Na pewno nie pomaga ciągła
zmienność nastrojów, głebokie stany depresyjne podczas których nie wierzysz w
nic, nawet w miłość, mania sprzyjająca robieniu głupot i ranieniu bliskiej
osoby.Ale z drugiej strony jest też duża wrażliwość,kreatywność,spora dawka
fantazji,pewna nieprzewidywalność-a wszystko to sprawia że stajemy się na pewno
interesującymi partnerami, pytanie tylko na jak długo....

[veritas8]

Witajcie,
w moim związku to ja jestem tą chorą. Wiem tyle, że zafundowałam mojemu mężowi
prawdziwy koszmar. Było wszystko - w tym oczywiście zdrady w okresie manii, od
tego chyba nie da się uciec. A potem pół roku w łóżku i kompletne wycofanie się
z życia, zwłaszcza tego wspólnego. Tak naprawdę to na dłuższą metę nikt tego nie
wytrzyma. Ten zdrowy wariuje z bezsilności i trudno mu zrozumieć, że dół nie ma
żadnych racjonalnych przyczyn. A ja na teksty w stylu "weź się w garść"
reagowałam agresją. Oczywiście ode mnie odszedł, jak twierdził - żeby ratować
samego siebie. Mogę w to uwierzyć. A potem wrócił i walczymy dalej - tylko
czasem się zastanawiam, czy jest o co...
Ola

[naja45]

Od pięciu miesięcy jestem z mężczyzną, kóry ma podejrzenie Chad.
Teraz jest w fatalnym stanie. Ostatnio robi mi agresywne wymówki nawet z powodu
moich pozytywnych zachowań i wypowiedzi.
Jest mi bardzo ciężko, ale chcę mu pomóc. Chcę o Niego walczyć.
Powiedzcie mi proszę, czy Waszym zdaniem warto.???
I czy prawdą jest co napisałaś veritas8, że Dwubiegunowi zawsze zdradzają? On
nie akceptuje zdrady.
Czy może jest tak, ze Dwubiegunowi stosują inne miary do siebie, a inne do
pozostałych. Dodam tutaj, że ON poasiada "zasobny" kodeks moralny. Jest bardzo
dobrym człowiekiem.
Czy w chorobie Dwubiegunowi zapominają o miłośći i o wartościach moralnych, nie
mają zahamowań. A może to nie miłóść tylko jakieś złudzenie???? Jak
siezorientować. Czy Dewubiegunowi są czegoś pewni na 100% - np. że kochają???
Pomóżcie !!!!

Pozdrawiam Was - wiem, że nie jest wam łatwo...

[poetkam]

naja45, jeśli chodzi o Twoje pytanie, czy chorzy na CHAD zawsze zdradzają:
odpowiedź-nie zawsze. Myślę, że zależy to od tego konkretnego człowieka. Ja np
mogę Cię zapewnić,że mój mąż nigdy mnie nie zdradził (jestem w związku
małżeńskim 8 lat). Zgadzam się ze stwierdzeniem, że ludzie Ci są bardzo dobrzy,
tak to prawda, dodam jeszcze, że są nadrważliwi, uczuleni na ludzką krzywdę.
Oczywiście w okresie manii tak różowo nie jest...
Przechodziłam przez ten czas różne stany chorobowe mojego męża, czasem były
kłótnie, potem zgoda,szpital, wizyty u lekarzy, psychologów, raz nawet go
zostawiłam-napastował mnie fizycznie i seksualnie. Było to prawie 2 lata temu.
Zagroziłam, że jeśli to się powtórzy-rozwód. Jak na razie poskutkowało,
zobaczymy co będzie dalej...
Życzę Ci wszystkiego dobrego, M.

[naja45]

Dziękuję za słowa otuchy.
Twój list Poetkam dodał mi otuchy. To co przeżywam od czterech dni - to istny
koszmar. Ciągłe pretensje i wymówki. Nie wiem co mam powiedzieć, żeby nie było
przyczyną ciągu zarzutów i wyjaśnień.
Z mojej strony tłumaczenia i argumentacja bez końca. Całe szczęśćie, że czasami
skuteczna. Ostatnio goniłam za moim facetem po ulicy żeby nakłonić go do
powrotu do domu... Udało mi się. Zamierzam wytrwać. Zobaczymy, czy mi się uda.
I liczę na to Poetkam, że wymienimy kiedyś poglądy na więcej tematów związamych
z życiem z Dwubiegunowymi. Mam nadzieję, że zechcesz podzielić się
doświadczeniami. Podam Tobie wtedy maila. Bo tutaj trochę "nieciekawie" mówić o
wielu rzeczach...
Również życzę powodzenie. To rzeczywiście nie jest łatwe...

[poetkam]

Hej naja45, czekam na maila poślij na adres gazetowy: [e-mail]
Bardzo chętnie podzielę się z Tobą w miarę możliwości swoim doświadczeniem.
Pozdrowienia

do poetkam

[ewa320]

witam, jestem w zwiazku malzenskim z dwubiegunowym, kocham go ale nie wiem jak
postepowac przy tej chorobie.Prosze Cie o kontakt [e-mail].
pozdrawiam goraco
ewa

[ewa320]

WITAM:CZY SA TU DZIEWCZYNY; KTORE SA W ZWIAZKU Z DWUBIEGUNOWCAMI Z WARSZAWY ?

[heja123]

Do naja45
ChAD-owcy nie zawsze zdradzają
tylko w fazie hipo i w manii
Jeśli nie akceptujesz zdrady - fatalnie wybrałaś, koszmarnie źle.

[naja45]

Dzięki za odpowiedź heja123.
Wiem,że źle trafiłam. I zobaczymy jak to dalej będzie wyglądało.
Teraz nie jest kolorowo, ale staram się trzymać. Nie akceptuję zdrady. Jeżeli
się pojawi, to On mnie straci. Zdrady nie wybaczam. On to wie. Pozdrawiam.

do: naja45

[dominiczka8]

Witaj, piszę tu po raz pierwszy ale bardzo wzruszyła mnie Twoja historia, Twoja
subtelnośc i delikatność. Chociaz nie mam do czynienia z chorym na CHAD w swoim
najbliższym otoczeniu, rozumiem Twoją bezsilność i zatroskanie. Kochana, nie ma
takiej ceny, za którą musisz tak się poświęcać i kochać aż tak za mocno. Pomysl
o sobie, kochana, to Tobie ma być dobrze, Ty masz być tą księżniczką noszoną na
rękach, uwielbianą, chołubioną, a nie zamartwiającą się, zatroskaną, czy
podołasz, czy zdradzi Cie, czy też nie. Nie bedziesz, kochana, żyła na codzień
tylko słowami Hymnu do Miłości, nie oszukasz w ten sposób siebie; Twoj facet nie
jest wart Twojego poswięcenia, nigdy tego nie doceni, wierz mi. Wiem, że go
kochasz, z Twoich postów da się wyczuć, że to Twoja pierwsza tak wielka miłość.
Na pewno kiedys doświadczyłaś wiele bólu w życiu, rozczarowań, teraz zaś,
kochając, Twoje zycie nabrało wreszcie smaku. Ale proszę, weź coś dla siebie,
bądź egoistką, nie poświęcaj się dla tego faceta. Naju, nie bierz tego bagażu,
proszę. Obdziel swoją miłością kogos, kto to doceni, na kim bedziesz mogła
polegać, na kim się wesprzesz, kto bedzie dla Ciebie podporą. Piszę te słowa do
Ciebie jako zona alkoholika, tez chorego, która kiedys popełniła te same błedy,
bo kochała za mocno. Powodzenia, Naju, w nowym zyciu.

[naja45]

Olu życzę powodzenia !!!

[lolinka2]

da się żyć. Ja na ten przykład, jestem szczęśliwą mężatką od 6 lat, w
najgorszych momentach mnie widział i sporo razem przetrwaliśmy.

[veritas8]

Witam raz jeszcze, zwłaszcza ciebie, naja 45!
Proszę, zastanów się dwa razy, zanim zdecydujesz się na ten związek. Nie mówię,
że się nie uda, ale musisz wiedzieć, czym ryzykujesz. Piszesz, że jesteś ze
swoim facetem od pięciu miesięcy, z tego wniosek, że jeszcze nie znasz go z
najgorszej strony. Sama wiesz, że początki każdego związku są cudowne, ale
potem.... Ja wiem jedno: najspokojniejszego, najbardziej zrównoważonego i
najmniej egoistycznego faceta pod słońcem udało mi się doprowadzić na skraj
załamania nerwowego. Zastanów się, czy warto. Wiem, że my, ludzie z CHAD, na
początku jesteśmy pociągający - kreatywni, otwarci, pełni inwencji,
nietuzinkowi, wrażliwi etc. - długo można by tak wymieniać. Tylko co z tego? Na
dłuższą metę w byciu z drugą osobą potrzebujemy normalności i spokoju, a tego
nie możesz oczekiwać od CHADowca. W depresji będzie leżał ze wzrokiem wbitym w
ścianę (sufit), nieumyty, z tłustymi włosami....... W manii może znikać,
"zakochiwać się" co chwila w kimś innym, zdradzać, wywalać pieniądze, angażować
się w jakieś chore akcje.
Masz na to dość siły?
Jeśli tak, to trzymam kciuki!
Pozdrawiam serdecznie,
Ola

[naja45]

Witaj Olu ))

Bardzo, bardzo dziękuję za odpowiedź.
Bezcenne jest to, że piszesz o swojej chorobie. To jest najlepsza wiedza, dla
osoby, która nie choruje.
Wiem, że jest bardzo ciężko i może być jeszcze gorzej.
Pierwszą próbę mam już za sobą, ale nie wiem co zdarzy sie jeszcze.
Pomimo "morza miłości" wiary i nadziei wiem, że mogę nie dać rady, chociaż
bardzo się staram.
Teraz jedak, kiedy zaczął sie bardzo trudny czas w naszym związku okaże sie na
ile sił nam starczy... Sama siebie przecież nie przeskoczę. Szkoda jednak, że
nie posiadam tej zdolności.
Modlę sie do Pana Boga o siły, mądrość i cierpliwość. Mam nadzieję, że mnie
wysłucha...
A Ty Olu jesteś bardzo dzielna!!!
Życzę Tobie nieustającej "równiny" - pięknej, kolorowej i spokojnej.
Pozdrawiam. ))

Trudne wybory w związku z ChDA

[verte2]

od kilku lat choruję moja żona. Choroba nie wybiera. W małżeństwie jest się na
dobre i na złe. Jednak, nie będąc w stałym związku musisz pamiętać o jednym.
Zauroczenie mija, urok wspólnego łóżka minie. Przyjdzie codzienność... i co
wtedy? Jest bardzo trudno. Zwłaszcza jeszcze jak przychodzą dzieci!
Nie dam nikomu rady, polecę Ci tylko jedna publikację, która jest bardzo
trudna ale nardzo ważan. Miłość i Odpowiedzialność - Karol Wojtyła. Nie są to
bajania klechy, ale wartościowa praca o ludziach i miłości. Jeśli jesteś w
stanie odpowiedzieć na stawiane tam zagadnienia twierdząco... cóż , gratuluję
prawdziwej miłości opartej na przyjaźni, zaufaniu. Radzę poczytaj WARTO.

[naja45]

Do verte2

Bardzo dziękuję za odpowiedź. !!!
O dzieciach nie ma mowy - oboje mamy - prawie dorosłe. Pomimo tego, że nie
jesteśmy małżeństwem spędzamy bardzo dużo czasu ze sobą - cztery doby w
tygodniu (od począttku znajoimości. Ja się śmieję, że mam dwa domy. Codzienność
już zaliczyliśmy - zwykłe codzienne zajęcia i obowiązk.
Staram się trzymać, a ostatnio nie było kolorowo... Pierwszą "próbę" mam już za
sobą...
Kocham Go - bardzo i On mnie kocha - tego jestem pewana.
Co do polecanej przez Ciebie publikacji - zapewne przeczytam, ale wiesz co
jest moją wskazówką w naszym związku??? - Hymn o moiłości z Pierwszego listu do
Koryntian. Myślę, że Ciebie uspokoiłam...
Raz jeszcze dziękuję za odpowiedź Verte. Życzę Twojej żonie jak najwięcej
zdrowia, a Tobie jak najewięcej wytrwałości - bo miłość już macie... ))
Powodzenia!!!

[ika454]

do Naja45
witam Cie bardzo cieplutko.
piszesz, że jesteś w zwiazku z mężczyzną chorym na CHAD.
Mój mąż zachorował 6 lat temu, robiłam wszystko aby się leczył, niestety -
wybrał swój świat- dziwny świat dla mnie nie do końca zrozumiały. Świat w
którym chyba sam czasami się gubi. Kilkakrotnie rozstawalismy się i wracaliśmy
do siebie. stawiałam dwa warunki
1. warunek- to regularna terapia czyli wizyty u lekarza co 2 miesiace
2 warunek -to znalezienie jakiejs pracy, która pozwoliła by mu wyjść z domu i
zmusiła by go do działania i odpowiedzialności za rodzinę.
Niestety woli własny świat, świat w którym męczy się a ja nic nie mogę na to
poradzić.
woli mieszkać byle jak a nie z rodziną .
byłam kilkakrotnie zdradzana, ale wybaczyłam , kilkakrotnie zwymyślana
słownie , tez wybaczyłam.
Podawałam rekę - była gryziona .
teraz mieszkamy osobno wiem że jest mu żle , propnowałam wspólną terapię nie
zgodził się , odpowiedział, że powinnam się sama leczyć.
chyba już nie potrafie mu pomóc a, bardzo bym chciała
pozdrawiam

[naja45]

Do ika454

Dziękuję za odpowiedź.
Rozumiem Ciebie. Ja też w chwili obecnej nie wiem, czy mi się uda...
Taką mam nadzieję. Ale wiem, że do "tanga trzeba dwojga" Pomimo "morza
miłości", wiary i nadziei.
Szkoda, że Wam sie nie udało. Rozumiem Ciebie jednak. To nie jest łatwe.
Pozdrawiam bardzo serdecznie )))

[fla]

chcialabym zeby ktos, kto sie ze mna wiaze przynajmniej mnie nie osadzal smutno mi

[veritas8]

Witaj, fla,
każdy na swój sposób będzie osądzał, nawet jeśli nie wprost, to podświadomie.
To silniejsze od człowieka zdrowego.
Osądza to, że mówi ci "weź się w garść", a ty tego nie potrafisz. Wtedy
postrzega cię jako osobę słabą i bez silnej woli. Może nawet myśleć, że twoja
choroba to wygodna wymówka, żeby na nim żerować (w każdym tego słowa znaczeniu)
i nie uporządkować własnego życia.
I coś jeszcze: mnie największą krzywdę zrobiła teściowa. Czasem tej baby za to
nienawidzę. I tak ciężko mi w życiu, a rani mnie jeszcze jej bezmyślność i
głupota. A może bezwzględność.
Pozdrawiam cię serdecznie,
Ola

[anita292]

Cześć Ola
Ja cię rozumiem. Mój mąż jest chory i naprawdę czasami jest nam ciężko ale
jakoś próbujemy dawać sobie radę. Natomiast moja pier.. teściowa wydzwania 100
razy dziennie i wypytuje o wszystko co w tej chwili robimy, gdzie jesteśmy itp.
Mam tego po dziurki w nosie i nieraz jej o tym powiedziałam ale nic do niej nie
dociera.

[efam1]

wygląda na to (jak wynika z postów) ze chad-owców należy wywieżc na bezludną
wyspę albo niech się od razu powieszą.Bo związków nie potrafią budować ani życ
normalnie w społeczeństwie.Zgadzam się i sama jestem chadowcem, szkoda na nas
czasu, powinnam być juz w...cholera chyba w piekle bo do nieba tez mnie nie
wezmą
i jescze jedna mysl..jaki bym miała charakter gdybym była zdrowa ???ciekawa
jestem bardzo

pozdrawiam

[poetkam]

Oj, chyba przesadzasz z tą wyspą i wieszaniem. Naprawdę masz o sobie taką niską samoocenę, czy tylko udajesz?
Ja jestem żoną CHAD-owca i nie wyobrażam sobie, gdyby Was miałoby nie być na świecie! Codziennie uświadamiam sobie, że bez Was życie byłoby szare i nudne. Oj, monotonia przy Was nie grozi, oj nie. No i dobrze.
Pozdrawiam Cię serdecznie, Magda