nie chce sie leczyc bo po co ?

[botytoja]

mam 27 lat na chad choruje od 7 lat.Przez ta chorobe spedzilam 4 miesiace w
wiezieniu.teraz planuje wyjazd do indii na 2 miesiace....czy wroce zywa tego
nei wiem.Uwilebiam ta chorobe a szczegolnie bycie w eufori w fazie manii.Nie
biore lekow bo boje sie ze zniszcza one moja osbowosc i ze po czescvi
przestane byc soba.Jedynym naturalnym lekarstwem jest izolacja i
samotnosc.Mieszkam sama z corka wyprowadzilam sie z duzego miasta do
malutkiej miejscowosci.czuje sie tu swietnie.

pozdrawiam wszystkich chadowcow!

[lolinka2]

Życzę miłego rozpieprzania córce życia, samolubna ChADerko.

[stefanl]

Witam wszystkich.
Leczę się. Czasem biorę mniej leków i jest świetnie. Żyję tak jak bym chciał
żyć. Mam swoje zainterosowania, żyje na pełnym biegu. Jest OK. W fazie manii
jest wszystko w porządku przecież żyłem tak przez prawie całe swoje życie.
Dlaczego miałbym sobie to odbierać ?.
Tak jest od czasu do czasu. Lęczę się. Niestety w czasie jak ja to nazywam -
zwykłym wszystko jest przeciętne, szare.
No cóż trzeba nauczyć się żyć od nowa.
Pozdrowienia.

[comsui]

Jestem ciekawska: jak narozrabiałaś? Chory też może pójść do ciupy?
Jamison też pisze o tym, że miała w głębokim poważaniu lit. Często go w ogóle
nie przyjmowała. Nie wiem. Bez stabilizatora jestem balonikiem, który wzlatuje
wysoko, ale prawdopodobieństwo, że za chwilę zleci jest duże.

[aurelia_aurita]

nareszcie ktoś na tym forum mówi wprost, że nie lubi leków.
(bo już myślałam, że tu sami masochiści
skoro piszesz że lubisz tę chorobę, pewnie miewasz fajne dłuższe manie. nawet trochę Ci zazdroszczę. ja obecnie jestem na antydepresancie i moja najdłuższa górka trwała 2 dni a oprócz skoków nastroju włączają mi się jakieś paskudne stany mieszane. ale i tak mam dużą niechęć do brania stabilizatora. już chyba wolę taki pokręcony nastrój jaki mam bez niego. i też boję się, że stabilizator zniszczy moją osobowość (wytrzymałam na leku AŻ miesiąc, ale odstawiłam, bo czułam się jakby mi ktoś założył blokadę na mózg...).
a czemu wylądowałaś w więzieniu? czy to nie jest tak że osoby chore - jeśli już narozrabiają i gdzieś lądują - to w psychiatryku?

Sympatia do leków

[comsui]

już dawno by mnie nie było, gdyby nie leki

Aurelia, zauważ, że dziewczyna ma dziecko, dziecko ma prawo mieć stabilną matkę.

[botytoja]

aurelia_aurita napisała:

> nareszcie ktoś na tym forum mówi wprost, że nie lubi leków.
> (bo już myślałam, że tu sami masochiści
> skoro piszesz że lubisz tę chorobę, pewnie miewasz fajne dłuższe manie. nawet
t
> rochę Ci zazdroszczę. ja obecnie jestem na antydepresancie i moja najdłuższa
gó
> rka trwała 2 dni a oprócz skoków nastroju włączają mi się jakieś paskudne
st
> any mieszane. ale i tak mam dużą niechęć do brania stabilizatora. już chyba
wol
> ę taki pokręcony nastrój jaki mam bez niego. i też boję się, że stabilizator
zn
> iszczy moją osobowość (wytrzymałam na leku AŻ miesiąc, ale odstawiłam, bo
czuła
> m się jakby mi ktoś założył blokadę na mózg...).
> a czemu wylądowałaś w więzieniu? czy to nie jest tak że osoby chore - jeśli
już
> narozrabiają i gdzieś lądują - to w psychiatryku?
>



wyladowalam w areszcie sledczym....nikt nie wie ze jestem chora wiec do
psychitryka mnie nie skierowali.Nie chce sie leczyc bo wiem ze leki mi nie
pomoga ,musze sama zwalczyc ta chorobe ,jak na razie mi sie udaje,juz 3 lata
nie bylam w depresji,a atak manii mialam ostatnio 2 lata temu ktory trwal ponad
6 miesicy...niezle wtedy narozrabialam....stracilam wszystkie pieniadze przez
hazard i wyladowalam w pudle.Teraz miewam tylko strasznie zmienne
nastroje...czesto chodze sfrustrowana czasami bywam agresywna....ale wiem ze
jest to spowodowane przez stres....czesto tez obwiniam ludzi ze to oni
doprowadzaja mnei do takiego stanu...dlatego sie odilozowalam i unikam
kontaktow bo mi ludzie dzialaja na nerwy.Jak jestem sama to jestem
szczesliwa....

a swoją drogą...

[aurelia_aurita]

coś czuję, że włożyłaś kij w mrowisko
ciekawa jestem, jakie będą następne posty w odpowiedzi na Twój wątek.

[lolinka2]

niezły kij w mrowisko -mój scyzoryk w kieszeni pracuje na max obrotach.

Spokojnie...

[comsui]

Zauważ, że wybrała spokojne dla siebie środowisko.

[lolinka2]

Ale ja nie mogę strawić, znieść i zrozumieć robienia krzywdy dziecku i
izolowania również dziecka dla jakoś durnowato pojętego wygodnictwa mamusi, żeby
tylko nie musiała się tabletką skalać. Wariatka jesteś to prochy masz żreć i
tyle - może to i dosadnie brzmi, ale tę samą miarkę, możecie mi wierzyć, stosuję
do siebie samej. Dziecko ma prawo mieć normalny dom i niezakłócone dzieciństwo,
choroby rodzica winne nie jest i nie może jej na sobie w jakikolwiek sposób
dźwigać. A rodzic powołując dziecko do życia liczył się z tym że do pewnego
stopnia bujać się pójdą jego własne widzimisię i oto cała filozofia.

[kropladeszczu2]

a kto tu mowi o izolowaniu dziecka??.Moja corka wlasnie w tej chwili jest na
dworzu i bawi sie z koleznakami.Ja jej od nikgo nie izoluje ,z rodzina moze sie
widziec kiedy chce.Ja siebie izoluje od bliskich kontaktow towarzyskich bo to
na mnie ma zly wplyw.To nie jest tak ze siedze zamknieta w domu i nigdzie nie
wychodze..prowadze normalny styl zycia,pracuje wychowuje dziecko zajmuje sie
domem.Mam swojej zainteresowania i chobby.I szczerze powiem ze gdyby nie moja
corka to juz dawno by mnie tu nie bylo.Przez moja corke ja sobie nei moge
pozwolic na bycie w depresji,nawet jak mam okropnie zle dni to tego nie
pokazuje i ukrywam wszystko w sobie,bo nie chce zeby corka mnie widziala w
takim stanie.Wiem ze mi sie to odbija na zdrowiu bo przez to chodze bardzo
sfrustrowana i mnie wszystko drazni.Ale proszkow i tak nie bede brala.Na te zle
dni biore tylko persen i to mi wystarcza.

pozdrawiam

lolinka2 napisała:

> Ale ja nie mogę strawić, znieść i zrozumieć robienia krzywdy dziecku i
> izolowania również dziecka dla jakoś durnowato pojętego wygodnictwa mamusi,
żeb
> y
> tylko nie musiała się tabletką skalać. Wariatka jesteś to prochy masz żreć i
> tyle - może to i dosadnie brzmi, ale tę samą miarkę, możecie mi wierzyć,
stosuj
> ę
> do siebie samej. Dziecko ma prawo mieć normalny dom i niezakłócone
dzieciństwo,
> choroby rodzica winne nie jest i nie może jej na sobie w jakikolwiek sposób
> dźwigać. A rodzic powołując dziecko do życia liczył się z tym że do pewnego
> stopnia bujać się pójdą jego własne widzimisię i oto cała filozofia.

[aurelia_aurita]

a ja - gdybym miała wybierać - wolałabym być córką osoby, która żyje m i m o choroby i radzi sobie z nią własnymi sposobami - niż osoby, dla której choroba i leczenie jest centrum jej życia (a wręcz pewnego rodzaju fetyszem), która definiuje swoją tożsamość przez chorobę i która obsesyjnie doszukiwałaby się tej choroby również u mnie.

Aurelia :)

[comsui]

A więzienie to pub? Kawiarnia?

[aurelia_aurita]

a skąd wiesz, że kiedy była w więzieniu, miała już córkę?

[kropladeszczu2]

aurelia_aurita napisała:

> a skąd wiesz, że kiedy była w więzieniu, miała już córkę?
>

moja corka miala 5 lat jak trafilam do aresztu sledczego na 4 miesiace.Teraz ma
7 lat.
pozdrawiam

Cytat...

[comsui]

"chcę jechać do Indii, czy wrócę żywa - nie wiem"
być może dużo w tym egzaltacji, hypomaniakalnego świetnego samopoczucia (na
Indie potrzebne są jednak niemałe pieniądze), ale przede wszystkim rzuca się w
oczy, że dziewczyna faktycznie dba o dziecko
dalej myślisz, że świetnie jest nie brać lekarstw?

[aurelia_aurita]

szczerze mówiąc, nie wiem jak bym się zachowywała, gdybym miała dzieci... na wszelki wypadek wolę nie mieć żadnego potomstwa. (mam zresztą ku temu kilka innych powodów natury fundamentalno-egzystencjalnej).
nie wiem... nie chcę jej oceniać, bo nie umiem się postawić w jej sytuacji.

a co do mnie - nie chcę brać lekarstw. i tak nie widzę żadnego sensu w moim życiu, więc chcę przynajmniej zaznać tej ulotnej (i moze nawet iluzorycznej) przyjemności, jaką dają stany podwyższonego nastroju. nawet jeśli ceną za to będzie drażliwość czy - w dłuższej perspektywie - depresja. nie ma dla mnie nic bardziej przygnębiającego i frustrującego niż ta "zwyczajna" rzeczywistość.

leki można ustawić tak,

[comsui]

że masz leciutką hipomanię, którą nikomu i sobie przede wszystkim nie zrobisz
krzywdy.

[aurelia_aurita]

hmmm. to już brzmi całkiem nieźle

[aurelia_aurita]

a swoją drogą, nie wiem czy mam chad, choć wszystko wskazuje na to, ze chyba mam. kiedy lekarka pyta mnie o stany podwyższonego nastroju, zawsze jakoś się wykręcam, daję jakąś wymijającą odpowiedź. to jakoś tak s a m o wychodzi, po części dlatego, że kiedy analizuję swoje życie, potrafię w toku swojego rozumowania doprowadzić wszystko do absurdu, nienormalne przyjąć za normalne, i stracić punkt odniesienia. (ale ostatnio zdobyłam się na całkowitą szczerość wobec siebie - i to samo obiecałam sobie w stosunku do lekarki. nie chcę utrudniać jej pracy chcę się wreszcie dowiedzieć, na czym stoję. czy to chad czy może jakieś inne zaburzenie. i czy na pewno p o t r z e b u j ę tych leków)

[kropladeszczu2]

aurelia_aurita napisała:

> szczerze mówiąc, nie wiem jak bym się zachowywała, gdybym miała dzieci... na
ws
> zelki wypadek wolę nie mieć żadnego potomstwa. (mam zresztą ku temu kilka
innyc
> h powodów natury fundamentalno-egzystencjalnej).
> nie wiem... nie chcę jej oceniać, bo nie umiem się postawić w jej sytuacji.
>
> a co do mnie - nie chcę brać lekarstw. i tak nie widzę żadnego sensu w moim
życ
> iu, więc chcę przynajmniej zaznać tej ulotnej (i moze nawet iluzorycznej)
przyj
> emności, jaką dają stany podwyższonego nastroju. nawet jeśli ceną za to
będzie
> drażliwość czy - w dłuższej perspektywie - depresja. nie ma dla mnie nic
bardzi
> ej przygnębiającego i frustrującego niż ta "zwyczajna" rzeczywistość.

ja sie czuje dokladnie tak samo jak ty.Ja choruje na chad typu1 teraz jestem w
tzn stanie mieszanym.Bywam strasznie rozdrazniona i wybuchowa.A ostatni facet
doprowadzil mnie do takiej ruiny psychicznej ze przestalam juz calkowicie miec
jakikolwiek kontakt z plcia przeciwna.Zaczynam ostatnio wierzyc ze na tym
swiecie nie ma dobrych ludzi tylko same potwory.bog stawia na mojej drodze
samych podlych ludzi dlatego sie izoluje i trzymam dystans bo nie chce zeby
znowu mnie ktos skrzywdzil.aurelia_aurita jesli moge wiedziec to ile masz lat i
skad jestes ?


pozdrawiam

[aurelia_aurita]

25, okolice stolycy

[falma]

mnie się rzuciło w oczy, że bywa agresywna...

[kropladeszczu2]

falma napisała:

> mnie się rzuciło w oczy, że bywa agresywna...


Nie uznaje takiego typu karania,bo sama bylam bita jako dziecko. ...wiec mojej
corki nigdy nie uderze...chciaz czasami mnie wyprowadza z rownowagi.Jestem
cierpliwa.Poza tym moja corka ma 7 lat wiec nie jest juz malym dzieckim.

pozdrawiam

[falma]

niestety, agresja nie polega tylko na biciu i nie musi być skierowana
bezpośrednio w Twoją córkę, żeby miała na nią wpływ

[kropladeszczu2]

lolinka2 napisała:

> niezły kij w mrowisko -mój scyzoryk w kieszeni pracuje na max obrotach.


wiec radze sie zglosic do psychiatry.Nie znasz mnie i przebiegu mojej choroby
wiec nie oceniaj.Ja lekow nawet na grype nie biore a co dopiero na CHad.W zyciu
nei bede brala zadnych psychotropow.bo nie uwazam siebie za psychicznie
chora.Zastanawiam sie po co wy te leki bierzecie?? Przeciesz one was nie
wylecza... tej choroby nie da sie wyleczyc z nia trzeba nauczyc sie zyc.

pozdrawiam

Koleżana walnęła się z nickami :)

[comsui]

Kurczę, skoro nie jesteś chora to...co robisz na forum dla "psychicznie
chorych", wariatów? Po coś to CHAD jednak wklepałaś w wyszukiwarkę.

Odpowiem za siebie. Po co biorę leki:
aby utrzymać delikatne poczucie równowagi. Bez leków huśtałabym się aż miło. A
tego sobie nie życzę. Moi bliscy zapewne też nie.
Pamiętam (znów ukłon dla Lolinki) jak bardzo drażliwa byłam po wstaniu, gdy
miałam naście lat. Teraz wstaję mniej lub bardziej pokojowo nastawiona do ludzi
i świata, i nie wrzeszczę na rodzinę, że w ogóle mają czelność coś do mnie mówić

[kassa10]

Przejrzałam właśnie cały ten wątek i jestem nieco przerażona.
Przyłączam się całym sercem do chóru mówiącego, że prawidłowy rozwój dziecka
wymaga stabilności i przewidywalności otoczenia.
Jako matka 7-miolatki i pedagog, dodam tylko, że absolutnie nie zgadzam się ze
zdaniem, że to nie jest już małe dziecko. To jest małe dziecko i zostawianie go
na dwa miesiące nie uwarunkowane wyższą koniecznością uważam za wręcz za
barbarzyństwo.
A teraz sprawa, z której nie wiem czy zdajesz sobie sprawę - odmowa leczenia
choroby psychicznej przez rodzica sprawującego opiekę nad dzieckiem, może
skutkować ograniczeniem praw rodzicielskich i umieszczeniem dziecka w placówce.

[kotomysza]

jakieś to porypane lekko .
Co zamierzasz w tych Indiach robić, że możesz nie wrócić żywa? kult boginii
Kali, albo testowanie całopalenia, lub wpływu ameby na przewód trawienny? moja
teściowa (kobieta ponad 60 letnia z chorym sercem) jeździ prawie co roku bez
skutków ubocznych. ale te Indie są najmniej ważne w tym momencie.

ja bym brała leki ze względu na córkę, właśnie dlatego, żeby nie było "bywam
czasami agresywna" i "sfrustrowana w depresji". hipomanie są fajne - wiem teraz
jak się nazywa mój stan high (tj. dla mnie podstawowy), można się tak lekowo
ustawić (jak już ktoś pisał) żeby ją mieć cały czas . leki biorę stosunkowo
krótko - od miesiąca, ale teraz mój mąż zauważa, że "jestem taka jak dawniej",
czyli wesoła z mnóstwem pomysłów. więc, czy niszczą osobowość?

moim zdaniem decyzja o faktycznym nieleczeniu się, w przypadku posiadania
dzieci, jest cholernym egoizmem. nawet jeżeli Tobie wydaje się, że jest ok to
dzieci potrafią wyczuć każde zachwianie równowagi u rodziców. do pewnego
momentu traktują to jak normę, ale potem...

tak sobie myślę, że najbardziej bolesny moment będzie, gdy dziecko wystawi Ci
rachunek za wszystko, a dzieci potrafią być bezwzględne. co wtedy? co jej
odpowiesz - że bałaś się o swoją osobowość? hę?

zresztą, nie moje dziecko, nie moje klocki. ja tam wolę móc fotografować,
malować i pisać po lekach niż mieć niezburzoną osobowość bez leków i nie móc
robić nic. i patrzeć jak 1,5 roczne dziecko wyczuwa wahania nastroju moje.

anyway pozdrawiam

[kropka]

mam wrażenie, że to jakaś podpucha.
Jesteś samotną matką,
wiesz że jesteś chora,
nie leczysz się,
wybierasz się w wielką podróż...
z dzieckiem czy bez?
jesli z dzieckiem, a nie wiesz czy wrócisz żywa, to zamierzasz zafundować
dziecku ewentualną samotność w obcym, egzotycznym kraju, imprezę pt
towarzyszenie zwłokom mamusi w drodze do kraju, albo pogrzeb na miejscu i
samotny powrót?
A jeśli bez dziecka, to fundujesz mu ewentualną "radość" z powrotu mamusi w
trumience?
Jak możesz tak myśleć i pisać!
Dziecko 7-letnie nie jest dzidziusiem. Myślisz, że nic nie wie, nie widzi, nie
czuje? Nie dostrzega Twojej niestabilności?
Czy nie jest czasem tak, że to Tobie wydaje się, że wszystko jest OK i nad
wszystkim panujesz?
A co będzie jak choroba się rozwinie (a rozwinie się, sądząc po wpisach na tym
forum)? Nadal nie będziesz się leczyła? Bo Ci fajnie?
Wiesz, nie wiem czy jesteś chora czy nie, ale na pewno jesteś nieodpowiedzialną
i niedojrzałą matką. A rozmawiałaś z dzieckiem, wiesz co widzi, co rozumie i co
czuje?
Pomyśl o tym może