Ogarnia mnie

[poetkam]

wszechowładniające i paraliżujące uczucie paniki, tak wielkiego
lęku, że nie potrafię nad nim zapanować. Raz oblewa mnie pot, to
znowu mi zimno i cała się trzęsę, wymyślam najbardziej dramatyczne
scenariusze tego, co dzieje się u mnie w domu. Z mężem lepiej, za to
ja powoli się wykończam i to jeszcze w tajemnicy przed nim. Biorę
jakieś cholerne zastrzyki na anemię i wzmocnienie (bolą mnie
pośladki już), na razie ziołowe tabletki uspokajające i tylko
czekam, kiedy się wykończę.
Jak zapanować nad tym panicznym lękiem????????????????????????????
Przepraszam za marudzenie (((((((((((((((((((((((((((((((((((((

[czareg]

Powinnaś zaopatrzyć się w leki. Lęk jest strasznie wyniszczający, a prochy po ustąpieniu będziesz mogła odstawić, w wypadku nawrotu najwyżej sięgniesz po nie ponownie. Na odległość trudno jakieś polecić, bardzo dużo zależy od reszty twego samopoczucia, aktywności i jakości twego snu. Borykam się z fobią społeczną (moje główne lęki), ale leki biorę tylko przy mocnym nasileniu, to w końcu [leki] trucizna. Może też Ci pomóc relaks ruchowy (rower, pływanie, taniec - szczególnie improwizowany, aerobik, tai-chi, karate).
free.polbox.pl/d/depresja/w2lek.html

[planasana]

Nie przepraszaj Poetkam, Forum jest m.in. po to, by moc sie wyzalic.

Coraz bardziej mnie przeraza to, co piszesz o swoim stanie zdrowia :
(
Kurcze, Tobie sie nalezy wyjazd do jakiegos sanatorium.

Niestety nie wiem jak opanowac uczucie paniki zupelnie nie wiem
co Ci poradzic ani jak Cie pocieszyc

Czy Twoj maz wie jak sie czujesz? Czy jego to w ogole obchodzi?

Tule czule. Nic wiecej zrobic nie moge. A Ty pisz kiedy tylko
poczujesz taka potrzebe.

[poetkam]

Dzięki serdeczne.
Mąż jest obecnie na etapie: nienawidzę cię. A czemu? Nie biorę opieki nad
biednym schorowanym mężem () Myślę tylko o sobie, jeżdżę sobie do pracy
spokojnie, a nie pomyślę, jak biedny mąż się czuje sam pozostawiony samemu sobie
na dodatek z obowiązkami narzuconymi przez żonę-dyktatorkę. Tfu, wymiotować mi
się chce i wyć do księżyca.
Trochę wie, ale niewiele.

[planasana]

Wielka szkoda, ze Twojemu mezowi zabraklo wrazliwosci, empatii,
zrozumienia. Przeciez on tez cierpial / cierpi, wiec wydawaloby sie,
ze powiniem Cie doskonale rozumiec i dla odmiany, teraz dawac Ci
wsparcie. Nie rozumiem jak mozna byc tak skupionym na sobie!

Wlasnie uwazam, ze njwyzszy czas, bys zaczela myslec o sobie
wlasnie! Dluzej tego nie wytrzymasz. Powiedz mu, ze jestes juz u
kresu wytrzymalosci, nie jestes Supermenka i juz nie masz sily.

Czy powiedzialas mu jak bardzo to odbija sie na Twoim zdrowiu?
Moze powiedz o tym jak sie czujesz jego lekarzowi?

Takm mi cholernie przykro, ze jestes z tym sama, ze mozez liczyc
tylko na siebie Dzwigasz za duzo Poetkam, nie powinno tak byc

[czareg]

www.psychlab.pl/Article5.html ->lęki opis
www.docedu.klrwp.pl/print.php?id=59 ->duży opis+leczenia (uwaga - próbuje się od razu wydrukować)

Wspieram

[kotomysza]

wspieram jak mogę.

a do Twojego męża nie dociera, że jak padniesz, to raczej nikt o
niego nie zadba? nie można wykorzystywać choroby jako płaszczyk
chroniący przed nudnymi obowiązkami życiowymi. i tyle.

całusy

[czareg]

Jestem skrajnym egoistą i egocentrykiem -> popieram zdanie Kotomyszy.

[lolinka2]

dokładnie,
niniejszym w imieniu bandy ChADowców przesyłam małżonkowi okrutnego kopa w
grubawy tyłek, coby się opamiętał że swoją świętą-prawie-na-ziemi-żonę niedługo
wykończy jak nie przestanie jazd bez 3manki uprawiać
Magda, jestem z Tobą. Weź się dziewczynko za siebie, za leczenie, za dziecko,
chłopa chwilowo paradoksalnie olej.

[planasana]

Lolinka, z tym "grubawym tylkiem" to troche przesadzilas.

[poetkam]

Dziękuję Wam, kochane słoneczka. Kopnęłam w tyłek-mąż ogląda bajkę z
małą. Zaraz idę na zastrzyk-buuuuuuuu. Naprawdę lepiej mi, serdeczne
dzięki. Będę bardziej patrzeć siebie (?)-czy dam radę? Nigdy nie
dbałam o siebie zbytnio

[planasana]

poetkam napisała:

>Nigdy nie dbałam o siebie zbytnio

No to teraz jest czas najwyzszy! Pomalu, malutkimi krokami,
przyzwyczajaj meza do tej nowej siebie. Wyobrazam jak Ci trudno tak
sie przestawic,skoro przez tyle lat robilas za "Matke Terese".

Czy te zastrzyki Ci pomagaja?

pozdrawiam Cie cieplo.

[poetkam]

Fizycznie już mi lepiej, ale ten lęk jest trudny do opanowania.
Kiedyś z lękami chodziłam na terapię do psychologa, ale kiepsko to
wspominam.
Boję się kolejnego napadu lęku. Lęk przed lękiem (ale paradoks)

[kotomysza]

lęk przed lękiem to dla mnie dość oczywista rzecz , ale ja jestem
ten.... tego walnięta po mózgu.

[poetkam]

A wiesz, że kolejna lekarka rodzinna zastanawiała się głośno przy mnie, czy
czasem nie cierpię na ChAD? A nie wspominałam jej o możliwości odziedziczenia
(moja mama).

[czareg]

> Boję się kolejnego napadu lęku. Lęk przed lękiem (ale paradoks)
To jest sklasyfikowana jednostka chorobowa.

[miriam11]

Poetko kochana, Ty masz tyle na głowie, że zdrowy by mógł paść nerwowo....
dobrze Ci radzą, trochę zdrowego egoizmu i zajmij się sobą. Paradoks: jeśli nie
zadbasz o siebie to jak zadbasz o bliskich (a przecież Cię znam i wiem, jak
bardzo o nich się troszczysz).
Spróbuj nie myśleć o ewentualnym ataku lęku - ja wiem, to trudne, ale nie
nakręcaj się. Może kąpiel z olejkiem, książka, film? Zabawa z Klaudią? Mocno
trzymam kciuki, dasz radę, jesteś wielka, kobieto!

[kapuzda]

ehhhhh gdyby to amfa była jeszcze obecna w medycynie......

[poetkam]

Byłam dziś u lekarki rodzinnej. Mówiłam jej o tym wszechogarniającym
lęku, prosiłam o przepisanie czegoś nań, ale spotkałam się z
odpowiedzią odmowną. Odpowiedź: przejdzie samo. Ja nie wiem, czy
przejdzie samo, bo jak na razie nie przechodzi.
Mam wizytę na 11 września u psychiatry, ale czy dotrwam?

[kapuzda]

wez pierd... sobie dobry lek prszeciwdepresyjnyi po sprawie

[czareg]

Dotrwasz. Z psychotropami sama lepiej nie kombinuj. Tydzień to strasznie długo - w razie czego nie wahaj się wciąć się bez kolejki. Jeżeli psychiatra nie jest tak tępy jak twój rodzinny, powinno być ok.