O planowaniu

[35.a]

Mówi się o nas "ma tysiące planów, często nierealnych",
"chce zrobić tysiąc rzeczy naraz" i o ile z tym ostatnim
się zgadzam - problemy z koncentracją, z pierwszym nie.

Zaplanowałam sobie wyjazd. Bilet mam już w kieszeni, szczegółowo
opracowuję sobie krótki (z możliwością niepowrotu) wyjazd do
dokądś-tam. Planuję fajne wakacje w Ameryce Południowej, nic
na wariata. Więc o co chodzi z tymi mrzonkami. Przecież tu
na forum sporo osób, które zgodnie z planem realizują swoje
szalone marzenia Obalamy nieprawdziwy pogląd?

[asiuniaa36]

Myślę ze masz racje.
Planowanie i konsekwencja to to czego sie uczę i nie powiem -wychodzi
Moze nie mam wielkich planów podroży.Na razie moja wielka podrożą jest
życie.Zaplanowałam nie pic,leczyć sie,pracować nad sobą...Nosze sie z zamiarem
rzucenia palenia i pójścia do pracy.Na razie konsekwentnie wychodzę z domu na
dymek żeby dzieci nie truć i ciesze sie ze jestem w tym konsekwentna.Pozdrawiam
))

[35.a]

Brawa.
Potrafimy być zatem konsekwentni. Mnie spodobało się
zdanie "podróżować znaczy żyć", ale Twoje odwrotne
też w największym porządku. "życie jest podróżą.
Dobrze robisz nie trując dzieci, mamę odzwyczaiłyśmy
z siostrą krzykiem, nie pali 21 lat. Ojciec pali poza
domem.

[vinci28]

czesc jestem z toba oto wyniki badan moich nierealne plany
wyobraznia niesamowitych sytuacji itd ale ja mam marzenia i spelnie
je trzeba obalic nieprawdziwe poglady masz racje ryzykujmy szalejmy
korzystajmy z zycia a nie jak normalni ludzie siedzmy w domu i
narzekajmy walic to zycie jest krotkie planuje cos i to robie jak
sie nie uda to nie ale warto przeciez tyle mamy planow pozdrawiam

[kassa10]

jak mi mąż na manii każe natychmiast rzucać robotę, bo za miesiąc
będziemy mieszkać za granicą w pięknym, nowym domu i z volvo w
garażu - to zdecydowanie jest to dla mnie plan nierealny ...

[35.a]

Kasso, zapytam: czemu Twój mąż sam tu nie przyjdzie?

[kassa10]

Posłużę się wczorajszą mantrą pani Rokity z "Teraz my": musiałabyś
sama go o to zapytać.
Wiem, że czytywał to forum, miał nawet w swoich ulubionych, teraz
już nie ma...
Czy pisywał? nie wiem - nie chciało mi się szukać, poza tym nie znam
wszystkich jego forumowych nicków...

[stefanl]

Mam plany które po manni okazują się realne i te które potem są
zupełnie od czapy. Myślę że tak właśnie jest u każdego z nas - i
niestety pogląd nie da się według mnie obalić. Trzeba się ztym
pogodzić i stale siebie kontrolować. Przecież mamy
chwile "przeciętnośći". Pozdrowionka.

[35.a]

Czegoś tu nie kumam...Wielu pisarzy, poetów - chadowcy.
Zaplanowali, wiersze to raczej machali spontanicznie
napisali. Książka jest. Jakie "każdy"? Sprzeciw.

[stefanl]

OK. W porządku. Mogę się wypowiadać tylko w swoim imieniu. W każdym
razie u siebie obserwuję krótkie, bo krótkie i nie za częste, ale
jednak chwile bez całkowitego zakręcenia - w górę i w dół. I uważam
że są to cenne momenty, bo pozwala mi to funkcjonować jako tako w
rodzinie, społeczeństwie, pracy. No takie tam zabawki...
Pozdrowionka.

[35.a]

...ale właśnie w takich chwilach można planować coś,
co jesteśmy zdolni zrobić, zrealizować...przecież nie
mam hipomanii 24 h/7. Skądże znowu. Działam, gdy mi lepiej,
wywrotka, leżę, podnoszę się, działam. Cholera, to się
chyba życie nazywa. Albo surfing Pozdrowienia.

[poetkam]

OBALAMY!!!

Mój przykład (trochę prawdziwej historii):
Jako czternastolatka było ze mną masę problemów: nieśmiała, oddalona
od rówieśników, kłopoty z matmą, poradnie psychologiczno
pedagogiczne z diagnozą: nieprzystosowana do życia, ponadprzeciętnie
inteligentna, dyskalkulik...Wychowawczyni w siódmej klasie pytała
dzieci o dalsze plany po szkole. Kiedy przyszła na mnie kolej, ja ze
zwykłą sobie skromnością wyrzekłam: zawodówka krawiecka. Pani
E.Kowalska na to :ty się dziecko nawet do zawodówki nie nadajesz.
Klasa w śmiech, Magda w płacz. Tak ośmieszona przysięgłam sobie w
duchu, że skończę tę cholerną zawodówkę, technikum, skończę studia i
wydam książkę. Lata mijały, a plan mój stopniowo się realizował.
Skończyłam cholerną zawodówkę, technikum, studia: bibliotekarstwo i
informacja naukowo-techniczna, książka mi się pisze, do bajki mej
poprosiłam artystę plastyka, aby mi wykonał rysunki , będę się brała
powoli za wydawanie mojego misiowego cuda. (Kiedy to będzie
dokładnie nie omieszkam powiadomić).

Tak więc myślę, że przykład mój dowodzi, że planować można i te
plany się spełniają. Mam oczywiście inne plany, bardziej przyziemne-
dotyczą spłaty kredytu oddłużeniowego i zaciągnięcie hipotecznego na
budowę domu , mojego wymarzonego pachnącego lasem drewinanego małego
cudeńka. Będę tam sobie siedzieć przed kompem i pisać kolejną
powieść dla dzieci na zamówienie dla znanego wydawnictwa....

Ale się rozmarzyłam.
To NIE są mrzonki, o nie! Jak się czegoś chce, to się spełni, a że
szalone, to cóż z tego. Raz się zyje!