jakość naszego życia...

[meggi_gi]

Chciałam się Was zapytac,jak to jest u Was?Czy choroba znacznie
obniżyła jakość Waszego życia,czy bardzo dała Wam w kość,czy to
raczej Wy trzymacie ja w ryzach?Moje życie to jest raczej
chaotyczne;przeważające depresje,póżna diagnoza,wzloty i
upadki,heroiczne wysiłki żeby zachować "normalność".Czasami jak
patrzę na zwykłych ludzi to wydaje mi się,że oni mają po prostu dużo
łatwiej i lżej w życiu.Pozdrawiam wszystkich...

[i_am_the_army]

Meggi, pisząc o sobie tak jakbyś pisała o mnie

[meggi_gi]

hej,no widzisz,witaj w klubie!Ja wychodzę teraz z kolejnej
depy,która umęczyła mnie .Ze studiami to już się raczej
pożegnałam;kiedyś studiowałam psychologię.Dobrze,że depa
odpuszcza,to przynajmniej będę mogła przygotować jakieś sensowne
Święta sobie i mojemu synkowi.

[i_am_the_army]

No ja właśnie tkwię w makabrycznej depresji. Na studiach wzięłam dziekankę. Już
sił brak... Wyciągam się za włosy z tego gówna ale gówno mnie dalej wciąga... Ehh

[meggi_gi]

Może masz zbyt słabą dawkę antydepresanta?u mnie tak bylo,po
zwiekszeniu dawki ruszyło się do góry.Depresja Ci minie,oby jak
najszybciej:teraz,dziś,jutro...Pewnie czujesz się okropnie,ale mów
sobie że to minie i wierz w to.Pozdrawiam Cię ciepło

[i_am_the_army]

I tak sobie mówię właśnie...
Dzięki, pozdrawiam również

[beatrix-kiddo]

Gąsienica, a Ty nadal na mirtazapinie jesteś?

[i_am_the_army]

Nie, oprócz Litu i Zalasty (szczątkowa dawka Zalasty) od dwóch tygodni łykam
Luxetę (sertralina)

[beatrix-kiddo]

i_am_the_army napisała:

> Meggi, pisząc o sobie tak jakbyś pisała o mnie

I o mnie. Ja co prawda nie powinnam chyba narzekać, bo mimo choroby skończyłam
studia i wciąż pracuję, ale cholera, ile to wymaga ode mnie wysiłku to tylko ja
wiem. I też mam przewagę depresji, kurczę, dlaczego musiała mi się taka wersja
trafić?! Nie mogłabym mieć przewagi hipomanii, no komu by to szkodziło, pytam ja
się kogo, pytam uprzejmie? Do dupy z takim życiem. I jego pożal się Boże jakością.

[meggi_gi]

No do dupy!Tym bardziej że im człowiek starszy,tym jakoś ciężej
jest,co nie?Każdy kolejny przechył wyniszcza coś na trwałe.A to są
tacy z przewagami hipomanii???Przewagi depresji w chorobie to
ciągnące się g....o
p.s.Beatrix-też mam za sobą bulimię,bo Ty zdaję się kiedyś o tym
wspominałaś.

[beatrix-kiddo]

Podobno są tacy co mają przewagę hipomanii ale są jak yeti - nikt ich nie widział...
no, bulimię "zaliczyłam", jako extra bonus do chada. Podobno często
współistnieją zaburzenia jedzenia z chadem. Milusio, nie?

[i_am_the_army]

bulimię i ja przeszłam... anoreksję też, w której chyba nadal tkwię, bo wciąż
mam problemy z apetytem

przewaga hipomanii

[kotomysza]

to ja chyba jestem takie yeti... trudno nazwać to przewagą
hipomanii, ale jestem cały czas w lekkiej górce. choć mój mąż
twierdzi, że to jest dla mnie norma.

a z napadami żarłoczności walczę jak cholera.

[lolinka2]

a ja nie wiem, jak nazwać moje zaburzenia apetytu - nie, beatrix i inni, co mnie
za wpis o masie ciała linczowali, to się samo nie zrobiło po prostu, okupione
było dziwnymi stanami - tj. nie odchudzałam się nigdy, nie wydaje mi się, żebym
szczególnie hołdowała szczupłej sylwetce, no, może troszkę, ale nigdy nie
ćwiczyłam w tym celu ani nie ograniczałam ilościowo bądź jakościowo jedzenia.
Ja... po prostu zapominam jeść. I uświadamiam to sobie ok 18.00, gdy potworny
ból żołądka nie pozwala normalnie funkcjonować. A tak, od rana kubek kawy i do
dzieła! Poza tym, jeśli coś sama gotuję, to już tego nie jem, nie mogę,
niedobrze mi, najadam się smakiem. Żebym spożyła, muszę mieć podane - gotowe
danie (notabene super czuję się w hotelach w związku z powyższym i uwielbiam
stół szwedzki w funkcji śniadania). A że możliwości takiego stołowania się nie
mam zbyt ogromnych, więc ważę te czterdzieści i niewiele ponad... i wiatr mnie
jesienny przewraca, i dziecka własnego nie udźwignę, i torebki nie podniosę...

[beatrix-kiddo]

a w ogóle to zapomniałam dodać, że jakaś kobieta w USA przeprowadziła badania w
których udowodniła, że ciężka depresja i schizofrenia zmieniają trwale jakieś
obszary mózgu. Wyciągnęłam z tego wniosek, że po każdym ataku depresji mam coraz
bardziej zryty beret i dlatego moje depresje są coraz silniejsze. I nie ma dla
mnie już ratunku, a któraś kolejna depresja skończy się złotym strzałem, jak nic....
(sorry za ten powiew wątpliwego optymizmu)

[poetkam]

A to są
> tacy z przewagami hipomanii???

Nie wiem, czy są, ale mam wrażenie, że gdyby nie sytuacje ściągające
mnie sporo w dół (agresje męża)to u mnie przeważałyby
hipomanie...Ale kiedy już są, to strasznie ciągnie mnie w górę...
Odstawię stabilizator, okey? Może jeszcze będę odważniejsza i
prędzej zaspokoję swoje żądze bez wyrzutów sumienia?

[beatrix-kiddo]

a po dupie chcesz?! Ja ci odstawię stabilizator!

[poetkam]

> a po dupie chcesz?! Ja ci odstawię stabilizator!

Beatrix, odstawię, odstawię...Sprawdzam już w necie co nieco...
A jeśli chodzi o temat wątku, to sama nie wiem...Ale ja chyba
jednak nienormalna jestem...

[beatrix-kiddo]

Normalnie jak wezmę Magda i Ci nakopię do dupy to się nie pozbierasz i przez
tydzień nie usiądziesz! Weź mnie nie wkurwiaj!!!!
Sama odstawiłam jakiś czas temu stabilizator i jak po ryju oberwałam to mi
przeszły eksperymenty. Też chcesz od życia po mordzie dostać? Co? A proszę Cię
bardzo, masz to zagwarantowane, jeśli odstawisz. Tylko żebyś potem nie
piszczała, bo ja zamiast współczuć, to dowalę z drugiej strony żeby równo
puchło!!!!!
Ty idiotko jedna, nie odstawiaj stabilizatora, bo Cię zamorduję!!!!!

[i_am_the_army]

Oj Poetka, odstawiaj odstawiaj, ale potem jak zaryjesz o ziemie z dużej
wysokości to już nie będzie tak różowo...

[meggi_gi]

no nieżle,to może jak mamy te lepsze okresy w życiu to wypełniajmy w
miarę możliwości pozytywnymi i fajnymi rzeczami,żeby nam się do
końca pod beretem nie zryło?!

[maciusik]

Kurcze-jak ja Was lubie czytac!!!

[cassandrax]

....choroba dała mi w kość bardzo, wiele przez nią (przez samą
siebie) straciłam, załamałam się bardzo mocno,próbowałam to
przerwać, lecz nie udało się (na szczęście)...z innej strony wiele
też zyskałam, po nieudanej próbie zaczęłam dopiero doceniać jak
ważne jest życie, z chorobą czy bez....trzeba po prostu wziąć się w
garść, lecz nie zawsze jest tak łatwo...duż wadą jest ciągła
karuzela nastrojów....przedziwne stany i
przewrażliwienie....przynajmniej jesteśmy inni,może więcej widzimy,
mocniej czujemy niż ci "normalni"...a może to my jesteśmy normalni
a "oni" nie ???pozdrawiam wszystkich

[drugikoniecswiata]

eh, fajnie że jest ten wątek, bo moje humorki wpisują się w niego znakomicie.
mammmmmm dość, strasznie dość. nie umiem tego zaakceptować. nawet mi się pisać
nie chce. wrejlkrjaljrleajfalcfhkladhfklahdflahf;lafhalfh, o tyle t jestem w
stanie z siebie wydobyć. bardzo brakuje wiary w to, że kiedyś będzie normalniej.
a jeśli już ktoś tak twierdzi, to bym chciała dostać wakacje od życia na ten
czas, który mnie od magicznego "kiedyś" dzieli. dziecia nie ma i choć bardzo się
marzy, to nie wiem, czy w takim stanie kiedyś zdobędę się na odwagę. póki co w
gorszych chwilach cierpi królik, bo dostaje śniadanie o 16, kiedy to łaskawie
udaje mi się zwlec z łóżka. lolinka, z jedzeniem mam identycznie, no może z taką
różnicą, że jak już coś dobrego upichcę, to i zjadam z przyjemnością. ale to się
zdarza raz na x... no może nie lat, ale dni/tygodni.

[i_am_the_army]

A i ja (jeśli o moje obecne kłopoty z jedzeniem) podpisuję się wszystkimi swoimi
możliwymi rękami i nogami pod tym, co napisała Lolinka.
Tak więc łapkę solidarności podaję Lolince i Drugiemu Końcowi Świata )

[meggi_gi]

Jak ja rodziłam synka to nie wiedziałam że jestem chora.Wychowuję go
sama,więc czasem jest ciężko.Czasem gdy mam depresje jest mi go
żal,że nie ma 100% mamy.Ale mój synek wprowadził większy ład w moje
życie i jest dla mnie większą motywacją do walki z chorobą.To a
propo`s chorowania i posiadania dzieci.

[asiuniaa36]

Ja po probie samobojczej przestalam pic i zaczelam sie leczyc.Teraz
mam mine zdziwionego zolwia,bo wszystkiego ucze sie na nowo.
Ale to moje nowe zycie bardzo mi odpowiada.Choc nie powiem ze jest
latwe.Ale jak to mowia,wszystko co piekne rodzi sie w bolu,licze na
lepsze czasy.
Ale zastanowil mnie temat o jedzeniu.Kiedy jeszcze nie bralam lekow
mialam takie napady glodu-jadlam co popadlo.Czulam juz sytosc,ale
jadlam dalej.Kladlam sie wtedy obzarta i drzemalam,po czym wstawalam
i jadlam i tak w kolko.Zwalalam to na piwo-myslalam ze to apetyt po
nim...ale teraz juz nie wiem..
Kurcze cos w tym jest...
Teraz jestem szczupla jak nastolatka
Czy wszyscy chorzy na CHAD sa szczupli?

[awanturka]

asiuniaa36 napisała:
> Czy wszyscy chorzy na CHAD sa szczupli?

wg. tzw. "wiedzy książkowej" chory na Chad jest przeważnie otyły, albo ma sporą nadwagę.

[dalaj-lama]

Ja jestem szczupła.Mam pytanie - czy palicie papierosy.Ja niestety tak-ale nie
umiem rzucić na stałe.

[35.a]

Pomerdane miałam w nastrojach od zawsze - bardziej depresyjnie niż euforycznie,
więc leczenie poprawiło jakość życia bardzo. Lepiej się innym ze mną żyje, nie
miewam już porannych bardzo złych nastrojów (bez kija nie podchodź), ustawiło
się "delikatnie nad kreską".

[paulaa29]

Choroba dała mi w kość mocno. Był w moim życiu czas gdy wszystko się
zapadło, takie tąpniecie. Pierwszy epizod psychotyczny i szok dla
całej najbliższej rodziny. Potem leki po których się roztyłam,
spuchłam, wyglądałam okropnie. Przerwałam studia. Widziałam jak
bardzo moja rodzina przeżywa moją chorobę. Czułam że jestem do
niczego nieprzydatna, że ich zawodzę, że się tylko ze mną męczą. Tak
zaczynała mi się depresja. Potem próba samobójcza - w sumie trochę
chęć zwrócenia na siebie uwagi. Szpital. Potem powoli, powoli
zaczęłam z tego wychodzić. Urodziłam dziecko - moje
błogosławieństwo. W złych chwilach dla niego żyję. Dokończylam
studia, wszystko szło świetnie. I nagle drugie tąpnięcie - drugi
epizod manii. O malo się nie zabiłam. Rodzina zrozpaczona bo przez
dłuższy czas było dobrze. I trafiamy na super lekarza który
diagnozuje CHAD, daje leki stabilizujące.

Nie chcę zapeszyć, od dłuższego czasu nie jest źle. Ale nie da się
ukryć, bez CHAD byłoby lepiej.

[vinci28]

jak patrze wstecz i na to co teraz jest jak na mnie wplynelo chad z
ilu rzeczy zrezygnowalem co stracilem i zo zyskalem to wiem ze mam
nowe zycie ale zupelnie inne niz przed calym tym
zamieszaniem,szpitalem i tad dalej,jakosc zycia porawila sie ale w
inny sposob ,gdzies emocjonalnie nie przezywam ciarek na ciele jak
kiedys ,albo mam euforie albo zwatpienie ,zaduze wahadlo na moj
swiat wewnetrzny nalozylo chad,czasami boje sie patrzec co bedzie za
rok i planowac bo w ciagu tygodnia wszstko potrafi sie
zmienic,dlatego zyje tu i teraz i nie wybiegam w
przyszlosc ,korzystac za wszelka cene z zycia i zaciskac zeby gdy
nie mam sily ,tak szczerze wszystko uleglo zmianie moge powiedziec
ze jestem w innej rzeczywistosci w swiecei chad i juz nigdy nie
wroce do prawdziwego zycia ,czy jest mi dobrze z tym nie wiem
sam ,czasem nie wiem czy wogle jestem ?

dopoki walczysz jestes zwyciezca