rodzina...

[singapurkaa]

Czy macie wsparcie swojej rodziny - mam na myśli rodziców. Dzisiaj usłyszałam
od ojca, że dobrze że już z nimi nie mieszkam (od roku) bo chociaż ze mną nie
ma już problemów... Czuję się strasznie. W tym roku kończę 30 lat a czuję się
kompletnym zerem, boję się życia, jestem dzieckiem MAM DEPRESJę - dlatego tak
się czuję, boję się wszystkiego.

[poetkam]

Różnie jest z tym wsparciem...Nie wiem, od czego to zależy???
Myślałam, że odstawiła mnie rodzina na boczny tor, ale w chwilach
kryzysu sama do mnie wyciągnęła rękę...

Może Twoi rodzice też przechodzą teraz jakiś kryzys? Może nie do
końca było to przemyślane ze strony Twego ojca?

bo chociaż ze mną nie
> ma już problemów...

Po tym zdaniu to tak odbieram.
Przeczekaj, co? Pogadaj z rodzicami.

Tulisie osławione posyłam Ci

[ka_an]

Ja też mam 30 lat (dokładnie z 3 tygodnie będę miała) i depresję.
Też nie mieszkam z rodzicami, od 10 lat. Tyle, że moi rodzice o
chorobie nic nie wiedzą, więc siłą rzeczy wspierać mnie nie mogą. I
wolę, żeby tak zostało możliwie jak najdłużej. A przyjacie, partner?
Poza tym nasi ojcowie byli inaczej wychowywanie i wyrażanie uczuć
sprawia im trudność. Może chciał prez to powiedzieć, że ciężko było
mu patrzeć na Twoje cierpienie i być wobec niego bezsilnym.
Trzymaj się.

[35.a]

Wsparcie? Mama czytająca dziś w kuchni Pismo Św. Widziałam, że dziś
szczególnie wobec mojej depresji bezradna. Wspiera mnie, odpisuje
na żałosne esemesy słane z pracy. Trzyma mnie w pionie.

Dla równowagi moja młodsza 2 lata siostra kompletnie nie rozumie,
że można mieć depresję.
Ojciec sam zmaga się z nastrojami, ale żyjemy obok siebie.

Singapurkoo, wsparcie ode mnie.

[ditta12]

Jestem sama i dzięki bogu!Nie chcę by mnie wspierali.Sama mogę
wspierać

[czareg]

Zosia samosia
Fajna postawa, ale strasznie energochłonna.
Mnie na to nie stać :[

[kotomysza]

moi Rodzice nie żyją. zachorowałam po Ich śmierci. prawdopodobnie
urodzenie córki i śmierć Taty były bezpośrednią przyczyną ujawnienia
się ChAD w całym swym parszywym uroku. ale miałam zawsze wsparcie w
Rodzicach, rozumieli moje odloty i dążenie do niezalezności i chęć
sprawdzenia wszystkiego na własnej skórze. szczególnie Tato - w
końcu on też był czadowy .

rodzice mojego męża rozumieją, że czasami jest mi nie tak. jak
jestem roztrzęsiona i na pograniczu agresji, to mnie nie uspokajają
tylko pozwalają się wygotować. jak nie mam sił opiekuja się Zo.

siostra mojego Taty ma córę chora na to co ja . więc wie o co
chodzi i rozumie. moze inaczej, jest wdzięczna, bo ja wykopałam moją
młodszą siostrzyczkę do psychiatry i staram się pilnować tego mojego
klona.

mój rodzony brat przyjął do wiadomości. i to jest miłe.

i najważniejszy człowiek, którego na początku choroby skrzywdziłam -
Michał. jest przy mnie. czasami zapomina, że za dni podniesionego
nastroju płacę dniami bez sił. ale stara się zrozumieć każde moje
dziwactwo, z drugiej strony - ja staram się zrozumieć jego. co nie
oznacza, ze nie klniemy na siebie. i że mam permanetną taryfę
ulgową. nie mam możliwości nadmierego delektowania sie chorobą - mam
na głowie Zosię, dom, 4 koty i dość odpowiedzialną pracę. ale zawsze
mogę powiedzieć - chcę mieć wolne popołudnie od życia. nie
wykorzystuje tego nadmiernie i dzięki temu w zasadzie zawsze, gdy
proszę, to to mam.

i jeszcze jedna kategoria - przyjaciele. co prawda w innych
miastach, a czasami w innych krajach. ale są. i są bardzo blisko.a
ja nie tylko biorę, ale też ze wszystkich sił staram się dać coś od
siebie. i mam nadzieję, ze mi wychodzi.

reasumując - pomimo, ze jestem tak nic nie warta , to jakoś
ludzie mi pomagają, why?

[mea-22]

A ja wczoraj skonczylam 33.Mam depresje kliniczna ze sklonnosciami
do samookaleczania sie i samobojstwa. Poza tym jestem natura
uzaleznieniowa. Mieszkam w obcym swiecie sama.Familia nic nie wie o
mojej chorobie.Zreszta nie moglabym im tego powiedziec bo znajac na
przyklad moja siostre w tym samym dniu bylaby w samolocie
i 'zatargala' mnie do domu.Udaje czasami przed nimi i oklamuje
opowiadajac ze te 'slady' to od kominka ...palilam plastic....i sie
co nieco poranilam....

Tak wiec sama ale otoczona ludzmi....nie wiem jak to jest ale
znajomi z ktorymi lubie przebywac to w wiekszosci niedoszli
samobojcy..... wrazliwe dusze....instynktowne przyciaganie 'swoj
znajdzie swego'

mea

[poetkam]

> A ja wczoraj skonczylam 33

To jesteś moją rówieśniczką
Wszystkiego najnajnajlepszego z okazji urodzinek.

....instynktowne przyciaganie 'swoj
> znajdzie swego'

Coś w tym jest.....

[poetkam]

reasumując - pomimo, ze jestem tak nic nie warta , to jakoś
ludzie mi pomagają, why?


Bo jesteś jednak coś WARTA

[xsenia]

rodzina?

brak takowej

nigdy nie obarczałam rodziców swoimi problemami psychicznymi to
byłoby dla nich nie do zaakceptowania, nie znieśliby takiej porażki,
troche jak w "Ogrodzie Luizy"...

[mea-22]

dziekuje bardzo za zyczonka droga poetko

[poetkam]

[litigate]

z rodzina zle nawet na zdjeciu
matka odkad sie dowiedziala wszystkim co chcieli sluchac gadala jaka to ona
biedna bo ma mnie
rodzinie opowiadala ze musi sie mna opiekowac, ciagle do mnie chodzi bo musi mi
pomagac
do mnie oczywiscie nie przychodzi, nie dzwoni, no chyab ze kasy potrzebowala
pozyczyc
wiec unikam, im dalej tym lepiej