szukam wsparcia

[laguma]

Witajcie. Od jakiegoś czasu zaglądam na to forum i jest mi lżej, bo
czuję, że nie jestem sama.
Choruję od zawsze. Raczej na depresję, ale że miewam czasem
okresy "nadmiernego pobudzenia", jak to określił mój psychiatra -
zakwalifikował mnie jako "dwubiegunową ze szybką zmianą faz" czy coś
w tm rodzaju. Mam 34 lata. Kiedyś myslałam, że jestem "inna". Potem,
że jestem "psychiczna". Jeszcze niedawno, że jestem chora, ale na
dość rzadko występującą w społeczeństwie chorobę. Zaglądając na
różne fora stwierdziłam ,ze nie jestem tak odosobnionym przypadkiem.
A od niedawna sądzę, że wielu z mego otoczenia powinno trafić jeśli
nie do psychiatry, to może do psychologa czy innego specjalisty i ze
ja mam ten komfort, ze jestem już zdiagnozowana, leczona i to nawet
czasami z dobrym skutkiem a oni - jeszcze myślą, że są zdrowi
tylko, ze jeden obgryza paznokcie, bo giełda szaleje, drugi sprawdza
pięć razy czy samochód zamknięty itd itp.
Nie wiem czy pogodziłam się z moją chorobą. Czasem jest mi żal tego
straconego czasu, często nie mogę patrzeć na moje fałdy tłuszczu -
efekt chorobliwego obżarstwa, smutno mi, że dzieci nie mają takiego
dzieciństwa, jakie mogłyby mieć gdybym była zdrowa, mam wyrzuty
sumienia, ze jestem beznadziejną żoną i jeszcze gorszą "panią domu".
Ale dobrze, że tu jesteście, że mogę tu czasem zajrzeć i poczuć, że
nie jestem sama.

Pozdrawiam.

[ditta12]

Nie jesteś odosobniona,nie jestes beznadziejna,jesteś jaka jesteś
Masz rodzinę ktora Cię kocha i ciesz się z tego.A to że raz masz
dołka a innym razem ekstazę to trudno.Wazna jest że tej choroby nie
widaćPozdrawiam Cie bardzo serdecznie.

[ikar113]

Nie jesteś sam a, masz nas
Nie zmarnowałaś wcale życia- masz rodzinę, leczysz się. Każdy z nas
chyba ma takie chwile, kiedy myśli, "a jakie byłoby moje życie,
gdybym był zdrowy", ale przecież nie jesteśmy warzywami- żyjemy
nadal i staramy się robić to, co robimy jak najlepiej, przynajmniej
do czasu aż nie przyjdzie dół. Ale tak, jak pisałaś- pomysl o tych
choryxh niezdiagnozowanych, wydających np. w manii wszystkie
pieniądze, albo opuszczczających rodziny, itd. Jesteś od nich
lepsza! Bo wiesz, na co jestes chora, i wiesz, co robić w razie
czego.
Wirtualnie wspieram i przytulam

[poetkam]

Witaj Jak już przedmówcy napisali: nie jesteś sama. Podobnie jak Ty, ja już
dawno stwierdziłam, że nie ma "normalnych" ludzi na świecie. Każdy przejawia od
czasu do czasu zachowanie odbiegające nieco od tzw.normy. I wiesz, też od czasu
do czasu wydaje mi się, że jestem bezmadziejną matką, że jestem głupia, że
rozmowa ze mną to strata czasu, etc. Twoje dzieci wiedzą, że je kochasz. Skąd
wiesz jak byłoby, gdybyś była zdrowa? Nie zawsze bycie zdrowym świadczy o tym,
że ktoś jest dobrym rodzicem.
Pozdrawiam Cię serdecznie.

[laguma]

dzięki, za dobre słowo. Ostatnio mam doła i czuję się bezużyteczna.
Są dzieci, budowa nowego domu, remont w firmie, wszystko staje na
głowie, wszyscy pomagają, ale ja czuję, ze mogłabym więcej, lepiej.
Chciałabym odciążyć męża, który i tak ma wiele obowiązków i zamiast
martwić się mną, sam potrzebuje wsparcia i konkretnej pomocy z mojej
strony. Nie popadłam w depresję, ale mam problemy neurologiczne,
które są również spowodowane moją chorobą (zawroty głowy, napięcie
mięśniowe na zmianę z osłabieniem mięśni, napadowa senność).
Dostałam pernazinum. Biore jeszcze seroxat, który kazali mi brać po
wyjściu z neurologii (byłam tydzien na diagnostyce), ale psychiatra
nie był chyba zbyt zadowolony z ich pomysłu, bo powiedział, że chyba
za jakiś czas zaczniemy z niego wychodzić. Kiedyś brałam go na
depresję, ale teraz jej nie mam więc chyba niepotrzebnie się
porządzili i kazali mi go brać.
A do tego jeszcze kac moralny, bo dzisiaj nie wytrzymałam i obżarłam
się lodami a potem wymiotłam lodówkę na kolację. Buuuuu..... W dwa
miesiące przytyłam 7kg.